brak mi sił.......

[mamadawida2]

nie mam już siły. mija dziś miesiąc od kiedy straciliśmy naszego synka
Dawida. A ja z dnia na dzień tracę siły. Rana po cesarskim cięciu już się
zabliźnia, ale moje serce krwawi. mam wrażenie że coraz bardziej. Nie chce mi
się pracować, wszystkim zajmuje się mój mąż, chociaż wiem jak bardzo jest mu
ciężko. Cały dzień od 5 rano do 21 sam zajmuje się naszą firmą, w
międzyczasie załatwia sprawy urzędowe, bankowe i jeszcze jeździ prawie
codziennie na cmentarz. Kiedy wraca zmęczony, padnięty jeszcze ma cierpliwość
aby mnie przytulić, razem ze mna popłakać i pocieszyć, że życie musi płynąc
dalej, bo mamy jeszcze 12 letniego synka. A ja... ja nie mam już siły, nie
chce mi sie jeść, nie mogę spać, nie chce mi się sprzatać, prać prasować.
Gasnę... jak iskierka. Odliczam dni od 10 września, mając nadzieję, że będzie
ze mną coraz lepiej, ale jest coraz gorzej. Boję sie rozmawiac z ludźmi, boję
się pytań :" O juz pani urodziła?"
Tak bardzo bym chciała wesprzeć męża, bo on też jest przecież człowiekiem,
który potrzebuje wsparcia. Boję się, że on też dłużej tego nie wytrzyma. Z
jednej strony tak bardzo bym chciała się podnieść, a z drugiej nie mam na to
siły. Ból jest tak wielki...

[vinga_o]

Kochana, minął dopiero miesiąc, daj sobie czas, on Ci jest teraz najbardziej
potrzebny. Procesu żałoby nie przyspieszysz, choć każdy w takiej sytuacji
chciałby zasnąć i obudzić się za rok, może wtedy ból będzie mniejszy ...
Rozmawiaj dużo z mężem, mojego męża i mnie przed wieloma nieporozumieniami
uchroniła właśnie rozmowa o naszych uczuciach. Masz wielkie oparcie, na pewno
razem uda Wam się odzyskać równowagę psychiczną. Bądźcie dla siebie dobrzy i
wyrozumiali, a cierpliwość sama przyjdzie.

Przytulam Cię mocno, postaraj się nie dać pokonać smutkom ...

[joamol]

Mamo Dawidka,
Pomyśl proszę, że masz dla kogo żyć, masz synka, który wchodzi w "trudny wiek"
i pewnie będzie cię jeszcze mocniej potrzebowac, masz męża, który jest dobry i
wyrozumiały. Chociaż jest trudno, podniesiesz się pewnego dnia. Sama sobie tak
mówię. Pewnego dnia, choć żal i tęsknota nie znikną...Dla nich i dla siebie i
dla Dawidka - nie wolno ci zgasnąć.
Pozdrawiam
Asia

[mamajaromira]

Tak jest, że wydaj się, że z każdym dniem jest coraz gorzej. Szczególnie po tym
jak minie pierwszy szok. Kiedy wszystko staje się ostrzejsze, kiedy dociera do
nas po raz kolejny, że utraciliśmy nasze ukochane dziecko. Ja też przez to
przechodziłam. Podobnie jak Ty nie miałam ochoty i siły na nic. Zapuściłam
siebie i mieszkanie do granic możliwości, zaszyłam się w 4 ścianach i chciałam
nie być. Ale to się zmieniło. Wiem, że w pierwszym momencie ciężko jest przyjąć
do wiadomości, że można z tym żyć. Ale tak właśnie jest. Tylko dajcie sobie
czas na łzy i na żałobę, wspólne rozmowy o Waszym Synku i na opatrzenie tej
krwawiącej rany.

„Przysięgam ci, że płynie czas!
że płynie czas i zabija rany!
Przysięgam ci, przysięgam ci,
Przysięgam ci że płynie czas!
że zabija rany- przysięgam ci!

Tylko daj mu czas
Daj czasowi czas.
I pozwól czarnym potoczyć się chmurom
Po tobie, przez ciebie i między ustami,
I oto przychodzi, nowy dzień,
One już daleko, daleko za górami!
Tylko daj mu czas.”
Edward Stachura

Ja Ci nie przysięgnę, że ta rana zagoi się zupełnie. Ale po troszku z dnia na
dzień i przyjdzie taki moment, że spojrzysz na życie inaczej. A Twój Aniołek,
jeżeli tylko dasz mu szansę pomoże Wam się podnieść. Wierzę w to.
Życzę Wam dużo siły na ten czas.
monika

[mamusiaarusia]

proszę Cię o jedno nie zapominaj o synu jest duży i też cierpi on Ci nie powie
że jest nieszczęśliwy a jest bo widzi co się dzieje nasz dla kogo żyć masz
swoich kochanych facetów dbaj o młodszego on dopiero się kształtuje dodawaj mu
sił dla Ciebie to co się stało było strasznym szokiem a on patrzy i cierpi bo
Wy cierpicie mój syn też miał 12 lat jak poroniłam dokładnie rok temu nie
widziałam jak cierpi bo sama nie mogłam się zebrać wydawało mi się że nie mam
po co żyć ja przez chwilę o NIM zapomniałam proszę Cię pamiętaj Twój sens życia
jest w NIM

[twoj_aniol_stroz]

Przeczytaj pocztę proszę.

[anatemka]

to minie, po 13 latach od straty synka, już nie płaczę wspominając go.
Zastanawiam się jakim byłby nastolatkiem, jakim dobrym starszym bratem dla
Miłosza. Mam w niebie Aniołka. Nie każdy ma.

[zorka7]

Jakbym czytała o sobie z tamtego czasu...
I to poczucie, że mąż radzi sobie lepiej ode mnie, poczucie winy zatem itp, itd.

Napisałam kiedyś to o moim męzu:


-------------
Mąż i ojciec


Jest dzielny i obok. Sporo pracuje. Ciągle pracuje. Dobrze pracuje.
Wszyscy są pełni podziwu, że tak dobrze sobie radzi.
Wraca do domu, uśmiecha się do żony, zmywa poobiednie naczynia.
Siedzi w milczeniu gdy żona płacze.
Cierpliwie przygląda się codziennemu potokowi słów –
niezmiennie płynącemu na ten sam temat.
Codziennie wchodzi do podobnej rzeki.

Ponad głową, wieczorami, raz po raz przelatują ostre szpilki słów-wyrzutów,
słów-wymówek.
Przeczekuje, wyczekuje, przygląda się i milczy.
Udowadnia, argumentuje, wyjaśnia, łagodzi.
Jest, czuwa.
Płacze bezszelestnie we wszystkich łazienkach świata, do których nie
dopuszcza nikogo.
Tęskni.
Nieoczekiwanie jego córka urosła.
Nagle.

Zasypia tuląc swą dorosłą dziewczynkę do snu.
Dziewczynka nie wie, kim się stała. Ale śpi dobrze.



zorka - mama Martynki, która żyła 10 dni

[mxp4]

mamadawida2 napisała:

> nie mam już siły. mija dziś miesiąc od kiedy straciliśmy naszego synka
> Dawida. A ja z dnia na dzień tracę siły. Rana po cesarskim cięciu już się
> zabliźnia, ale moje serce krwawi. mam wrażenie że coraz bardziej. Nie chce mi
> się pracować, wszystkim zajmuje się mój mąż, chociaż wiem jak bardzo jest mu
> ciężko. Cały dzień od 5 rano do 21 sam zajmuje się naszą firmą, w
> międzyczasie załatwia sprawy urzędowe, bankowe i jeszcze jeździ prawie
> codziennie na cmentarz. Kiedy wraca zmęczony, padnięty jeszcze ma cierpliwość
> aby mnie przytulić, razem ze mna popłakać i pocieszyć, że życie musi płynąc
> dalej, bo mamy jeszcze 12 letniego synka. A ja... ja nie mam już siły, nie
> chce mi sie jeść, nie mogę spać, nie chce mi się sprzatać, prać prasować.
> Gasnę... jak iskierka. Odliczam dni od 10 września, mając nadzieję, że będzie
> ze mną coraz lepiej, ale jest coraz gorzej. Boję sie rozmawiac z ludźmi, boję
> się pytań :" O juz pani urodziła?"
> Tak bardzo bym chciała wesprzeć męża, bo on też jest przecież człowiekiem,
> który potrzebuje wsparcia. Boję się, że on też dłużej tego nie wytrzyma. Z
> jednej strony tak bardzo bym chciała się podnieść, a z drugiej nie mam na to
> siły. Ból jest tak wielki...



Musisz sie obudzic do zycia chocby na sile przeciez masz drugie dziecko o ktore
musisz dbac, masz wspanialego meza. Dobrze ci zrobi jak pojdziesz do jakiegos
psychiatry po jakies tabletki uspokajajace bo masz ewidentna depresje. Z calego
serca zycze ci uspokojenia , bo losu nie odwrocisz a musisz byc zdrowa dla
twojego synka ktory pewnie sie toba martwi. Pozdrawiam cie serdecznie Daria

[mala779]

Witaj,
Ja straciłam synka prawie dwa miesiące temu. Więc naprawdę domyślam się co
czujesz.Mnie osobiście pomagało i pomaga nadal rozmowa z męzem i
przyjaciółmi.Też zadręczałam siebie,że mąż tego nie wytrzyma- wszystko na jego
głowie.Pewnego wieczora usiedliśmy przy winku i wyciągnęłam z niego to co czuje
teraz, co czuł, gdy razem rodziliśmy naszego martwego synka.Wtedy coś w nim
pękło- ta rozmowa była bardzo trudna, ale nam bardzo pomogła. Rozmawialiśmy do
szóstej nad ranem.
Też nie mogłam spać- obecnie przespałam dwie noce- ale nie będę oszukiwać- to
dzięki tabletkom, które dostałam od lekarza.
Zazdroszczę Ci, że masz synka- po naszym Mikołajku została tylko pustka.
Pamiętaj, że on Cię bardzo potrzebuje.
Jeżeli będziesz miała ochotę to napisz do mnie- [e-mail]
Trzymaj się mocno, pozdrawiam
Magda- mama aniołka Mikołaja