POCZĄTKOWA EPILEPSJA I JEJ LECZENIE

[schencke]

Mam 15 lat i jestem w ostatniej klasie gimnazjum.
Pierwszy atak miałam mając 13 lat, lecz wtedy opinia lekarza była zupełnie
inna. Nowe środowisko, szkoła, klasa... Poprostu zaburzenia nerwowe. Brzmiało
to tak banalnie do 1 września 2005 kiedy trafiłam na oddział neurologii we
Wrocławiu. Epilepsja. To był wyrok. Zrobili mi tomografię. Po 3 latach
zostanę uznana za oficjalnie zdrową z nadzieją na brak powrotu choroby. Od
kilku dni biorę leki ale czuje się dziwnie... Taka upadła w środku, bez
energii... na lekcjach z trudem się skupiam, brak mi prywatności, bo wszyscy
muszą mnei mieć na oku.. Po lekach które zażywam z trudem układam zdania,
zlepiam wypowiedzi, boję się że jeżeli tak bedzi dalej, to przestanę
kontaktować, bede mieć jescze większe problemy z czytaniem... CZY MOŻNA COŚ
NA TO PORADZIĆ ??? Z nikąd nie mam pomocy, znajomi nie mają pojęcia co mi
jest, żyją w przekonaniu że to "omdlenia" BŁAGAM O JAKĄKOLWIEK POMOC !!
Szperałam w internecie wiem że jest nasz BARDZO BARDZO BARDZO DUŻO.
Stowarzyszenia, zgrupowania... czy jest ktoś chętny do korespondowania ze mną
internetowo ? Wiek i płeć NAPRAWDE bez znaczenia ! Potrzebuje tylko kogoś kto
mnie zrozumie...

[o_ll_a]

witaj:-)

Chcę rozpocząć od kategorycznego stwierdzenia : Epilepsja to nie wyrok. Trzeba
ją zrozumieć. Niewiedza - to największy wróg.


Twoje samopoczucie po zażywaniu leków może być spowodowane niewłaściwym
dobraniem dawki leku, lub zwyczajną reakcją organizmu na tenże. To tylko moje
spostrzeżenia. Jednak, przede wszystkim powinnaś porozmawiac o tych
dolegliwościach ze swoim neurologiem.

Rozumiem , że nie chcesz mówić w swoim otoczeniu o chorobie. Jednak uwierz mi,
że choć jedna osoba , najbardziej zaufana oczywiście, powinna wiedzieć o Twojej
dolegliwości. Z prostego powodu. Znienacka, w najmniej odpowiednim miejscu i
otoczeniu możesz dostać atak, wtedy ludzie nie wiedzą jak się zachować, jak
pomóc. Powinien wtedy znaleźć sie ktoś kto w miarę spokojnie zareaguje na taką
sytuację. Wiem , że jest trudno zwierzyć się , ale zrobisz to dla swojego dobra.

Jeśłi zechcesz, pisz na ten adres @gazeta.pl.

Poza tym zapraszam na strone www. neuronet.pl , tam znajdziesz ludzi w podobnej
sytuacji i którzy z pewnością nie zostawią Cię samej sobie.

Pozdrawiam

I nosek do góry:-)

[jrychtik]

Epi zdiagnozowano u mnie 5 lat temu. (jak bardzo szybko mija czas...)
Początkowo próbowano mi udowodnić, że jestem nadpobudliwa emocjonalnie, że
wmawiam sobie napady. Wyladowałam u psyhiatry, który chciał mnie karmić
dzwinymi farmaceutykami. Nie dałam się.
Po kolejnych napadach wyladowałam na neurochirurgii i dopiero tam, po badaniach
padła diagnoza... epi.
Miałam 18 lat, świat mi się walił, nie dawałam sobie rady. Po lekach kręciło mi
sie w głowie, zaczęłam tyć... i tylko dzieki moim znajomym i mojemu kochanemu
Miskowi nie dałam sie chorobie. Postanowiłam, że będę żyć jak dawniej. Choć
było mi ciężko, oswoiłam sie z chorobą, zaczęłam o niej mówić jak o czymś
normalnym - w końcu to część mnie. Znajomi mnie zaakceptowali, nikt mnie nie
odtracił. Chyba się nawet dziwili i nadal dziwią, ze żyję normalnie. Właśnie
piszę pracę magisterska, kończę studia, pracuję i jestem szczęśliwa.
Nie ma sie co łamać. Dziwne historie po lekach przejdą. Pierwszym krokiem do
życia z epi jest jej zaakceptowanie i "polubienie". I życzę Ci, by ochorobie
przypominalo Ci tylko to, że łykasz tabletki.
Jeśli chcesz pogadać napisz [e-mail]
Pozdrawiam goraco.