sama w domu - potwornie sie boje

[solaris_1971]

Co robic gdy jestem sama w domu a boje sie, ze przyjdzie atak ? Moj maz czesto
wyjezdza na delegacje i zostaje w domu sama. Co mam robic sama w razie gdyby
przyszedl atak ? Ostatnio byl to raczej atak paniki, zaalarmowalam sasiadow.
Mialam 3 ataki w zyciu, zawsze ktos przy tym byl.

[oazowiczka2]

spokojnie ;) podchodź do tego z dystansem :D ja już w domu byłam nie raz sama
gdy miałam atak, z resztą trudno by było gdyby ktoś ze mną był bo ja ataki mam
bardzo często czasami po kilka dziennie, jak czuje, że zbliża się atak to się
kładę i wiem wtedy, że będę bezpieczna, albo jak jeszcze zdążę to dzwonie do
kogoś aby przyszedł. Powodzenia :P

[adelia]

Hej!
Oazowiczka ma rację. wiem,jak trudne jest zachowanie spokoju w
takiej sytuacji,ale do chwili utraty przytomności staraj
się "znaleźć" sobie bezbieczne miejsce gdzie możesz się położyć
najlepiej na boku zagryzając np. chusteczki higieniczne w zębach i
nie zrobić sobie krzywdy. Mi jakimś cudem zawsze to się udawało.
poza tym jak już drętwiejesz to nikt ci nie pomoże i mimo obecności
innych osób i tak jesteś sama.
Pozdrawiam Adelia

[zawszepioter]

Cześć
Jak poczujesz że nadchodzi atak to postaraj sie jak najszybciej połozyc chociaż
by na podłodze w domu, nigdy nie panikuj. W żadnym wypadku nie wkładaj do ust
czegoś twardego(łyżka).
Życze ci duzo zdrowia,głowa do góry.

[solaris_1971]

Tak wlasnie zrobilam ostatnim razem w hotelu. Nie zdazylam dobiec do recepcji,
bylam kilkanascie metrow od niej, czulam, ze padam i zaczelam strasznie
krzyczec. Wiedzialam, ze i tak upadne, wiec polozylam sie na podlodze, zeby sie
nie potluc. Przy ataku byli obecni recepcjonistka i jakis gosc hotelowy.
Ostatnio gdy sie balam ataku, poszlam do lerza i ten dal mi 20 mg relanium i
zapewnil, ze sie nic nie stanie.

[solaris_1971]

sorry, mialo byc " poszlam do lekarza "

[qbishtal]

Chyba lepiej jak się psychicznie inaczej do tego nastawisz, bo
relanium zaczniesz codziennie łykać. Myślę że nie jest to najlepsze
rozwiązanie.

[solaris_1971]

a mnie 2 lekarzy powiedzialo, ze w epi sie bierze relanium ; jeden mi przepisal
po 5 mg rano i wieczorem

[annasz26]

Witajaj!
Ja mam dokładnie ten sam problem:( i na dodatek zostaję z dzieckiem
10 miesięcznym sama w domu. Raz jest lepiej raz gorzej, wychodzić
bardzo się boję szczególnie z julką, nigdy nie wiadomo co nas
spotka. Nie wiem jak Ty ale ja przed atakiem czuję aurę , po prostu
wiem że go będę miała: wysokie ciśnienie, mroczki przed oczyma,
gwałtowna senność czy nagłe osłabienie wtedy wykonuje tel. do męża
kłade się na podłogę i czekam. Acha gdy tak mi się dzieje biorę
połówkę clonazepanum - to mnie wycisza.

[niebieska2]

Nie możesz cały czas jechać na relanium, to jest prawie jak narkotyk. Ja
dostawałam relanium po ataku, żeby sie uspokoić (za czasów gdy moja mama jeszcze
panikowała i dzwoniła po karetkę za każdym razem) do momentu gdy mój neurolog
prawie na mnie o to nakrzyczał. Od tej pory żadnych karetek i żadnego relanium ;)
A co do lęku to świetnie Cię rozumiem. W styczniu dostałam ataku sama w
domu i nieźle sie potłukłam. Złamanie, szpital, operacja, niefajne wspomnienia..
Od tego czasu boję się wychylać przez okno (bo może dostane ataku i spadnę),
rozkładać deskę do prasowania (bo z nią miałam nieciekawe spotkanie), nachylać
sie nad moją miesięczną siostrzenicą (atak - i przewrócę się na nią) a już w
ogóle nie ma mowy o branie jej na ręce (nawet jak siedzę), nie mówiąc o tym, że
nie będę mogła już chodzić po moich ukochanych Tatrach (bo a nóż spadnę).
Zazdroszczę ludziom, którzy maja aurę. Boję się zostawać sama, ale czasami nie
mam innego wyjścia. Może to i głupie podejście, ale wtedy udaję, że nie jestem
chora i staram się robić normalne rzeczy. Trzeba sobie wypracować jakiś sposób,
żeby nie zwariować.

[somaki]

Polecam Bieszczady. Tam nie spadniesz a jest super. Nawet jak dostaniesz ataku
na szlaku, to potłuc sie możesz tylko na Bukowym Berdzie i trochę na Tarnicy.
Powodzenia :)

[junoumi87]

Spokojnie :)
Po pierwsze trzeba sobie poradzic z psychika, bez tego daleko sie nie zajedzie,
po drugie nie bierz relanium tak jak na choroby przewlekle, bo na serio nic
dobrego z tego nie bedzie, po trzecie (najtrudniejsze chyba) trzeba wziasc sie w
garsc, zaczac normalnie funkcjonowac, przestac bac sie wychodzic z domu, bo
inaczej czlowiek moze naprawde oszalec i tak sie zamknac w sobie ze nie ruszy
sie na metr z domu.
Tez to mialem, ale to naprawde do niczego nie prowadzi, trzeba sie od tego
uwolnic inaczej jest wiadomym ze choroba nas doslownie zjadla, pozostalo
czekanie na to az nas calkiem przetrawi, a z tego sie jest bardzo ciezko
podniesc. Im szybciej sie zacznie z tym walczyc tym lepiej, tym bardziej
umocnimy psychike a bez niej plum...