Bulimia co robić???

[Gość: 36-38]

Mam problem:
Od czasu do czasu wręcz rzucam się na jedzenie, wyjadam wszystkie
słodycze etc. po czym po jakimś czasie, w poczuciu winy idę do
toalety zwymiotować.
Wiem że to nie jest normalne, wiem że to bulimia - pytam jak z tym
walczyć, jak to zmienić?
Nie mam już 18 lat, jestem zadbaną młodą kobietą tylko to...

Pomóżcie proszę!

Ps. Do ew. żartownisiów (mam nadzieję że prośba na wyrost) - uwagi
i posty w stylu "nie żryj tyle" możecie sobie podarować.

[Gość: Janko Muzykant]

Postaraj się zjeść to, co zwymiotowałaś. Zapewne po trzecim razie
przejdzie ci ochota i na jedzenie i na wymioty.

[Gość: Lena]

KRETYN.

[Gość: vvvvv]

Mam to samo jem i wymiotuję nawet kilka razy dziennie. Z początku wymiotowałam z
poczucia winy, że zjadłam to czy tamto, że zjadłam za dużo i tym podobne, że
utyję, że przestanę się podobać mężowi, że ciuchy źle leżą . Teraz wymiotuję bo
mój żołądek przestał przyjmować większość pokarmów, mam wrażenie, że nie trawię
większości posiłków. Mam uczucie ciężkości i podchodzenia treści do gardła.
Dosłownie żarcie wychodzi mi uszami! Wiem, że niektórych rozbawię tym co piszę
ale dla mnie przestało to być zabawne dokąd moją najlepszą przyjaciółką stała
się muszla klozetowa i druga strona szczoteczki do zębów. Dodam jeszcze, że nie
jestem już zmanierowaną nastolatką tylko wykształconą czterdziestoletnią
kobietą zajmującą wysoką pozycję zawodową.

[Gość: www]

to macie problem drogie Panie, nastepny etap waszej choroby
anoreksja :-( powinniscie udac sie do lekarza on was pokieruje
najpierw psycholog a pozniej jakies tabletki i wizyta u psychiatry.

[Gość: kid]

niekoniecznie- dalam rade sama- jestem ponoc piekna kobieta, zaczelo
sie niewinnie, chcialam schudnac, az jadlam zaledwie 300 kcal
dziennie, poczym zmienialo sie to w bulimie. dlugo to trwalo, ale
dalam rade, teraz nie jestem wieszakiem, mam rozmiar 38, atrakcyjby
zdrowy wyglad i jem normalnie, nie wiem co to znaczy wymiotowac.
jesli chcesz napisz- [e-mail]

[Gość: Kacha]

Chcesz poważną pomoc zadzwoń do Pano Agnieszki 0666260923.
Powiem tylko z doświadczenia - przeszłam wielu terapeutów ale to
było uderzenie w dziesiątkę! Powiedz że Kaśka Bielska dała Ci ten
numer. Ona Ci pomoże.

[Gość: terapeuta]

etiologia bulimi oznacza( byczy glod )polega ona na okresowych
napadach żarłoczności z utratą kontroli nad ilością spożywanych
pokarmów.Bulimia to zaburzenie psychiczne lub też jednoistka
chorobowa bulimia jest odmianą anoreksji dziala na tej samej zasadze
tylko w innym kierunku . Przyczyn bulimi sa nastepujace brak
bliskiej osoby, brak samoakceptacji , konflikty rodzinne ,
zaburzenia mechanizmów samokontroli oraz amoregulacji , emocjonalne
zaniedbanie dziecka w dzieciństwie ,brak akceptacji przez grupę
rówieśniczą (wiążący się często ze zmianą środowiska) . też może byc
to czynnik genetyczny może to byc powiazane z miejscem 10p
chromosonu tez moze byc to gdyz ktos z rodziny cierpial na otyłosc
lub np zaburzenia depresyjne , bulimia czesto dotyka kobiety ktore
nie akceptuja swojego wygladu , np wagi i mozna by dlugo to opisywac
powinnas z tym udac sie do poradni zdrowia psychicznego na piaskowa
gore

[Gość: k]

Na piaskową górę to może i tak,ale z całą pewnością nie do poradni!! W
przychodni przyjmuje Pani psycholog, nie pamiętam numeru tel, ale jest na
tablicy wiszącej na budynku przychodni - ma doświadczenie w takich sprawach i z
pewnością pomoże

[Gość: 36-38]

Dziękuję serdecznie za Wasze odpowiedzi. Cieszę się że SA dziewczyny
które miały to samo i poradziły sobie z tym problemem – ja tez
zaczynam walczyć.


Ps. Jednocześnie cieszę się, że nasza młodzież jest taka biegła w
obsłudze komputera. O ile pamiętam, nowela „Janko Muzykant” to etap
wczesnych klas podstawówki, a i godzina o której pisano post - 14.50
wskazuje na powrót dziecka ze szkoły do domu…

[Gość: Anna]

Ja mam podobny problem, nadwaga jest nie duża, ale psychika wysiada... :(... wymioty, zamykanie się w sobie, wczoraj byłam pierwszy raz u dietetyczki. Prowadziła ze mną miłą rozmowe i powedziała że podejdziemy do tematu od strony psychologicznej, czyli jak jeść dla przyjemności i zdrowia dla nas. Poleciły mi ją 2 różne osoby. Mam nadzieje że coś pomoże. Jak ktoś chce numer to podaje: 502547833 Pani Asia. Pozdrawiam.

[Gość: 36-38]

Dziękuję za namiary na Panią Asię.Już byłam na dwóch spotkaniach.
Rozpoczęłam indywidalną dietę i czuję się na niej wspaniale.
Pozdrawiam serdecznie.

[Gość: gość]

Droga 36-38, z Twojego posta wynika iż faktycznie cierpisz na bulimię.
Obawiam się iż bez pomocy specjalisty nie przestaniesz tego robić.
Podłoże tej choroby często tkwi w psychice chorego, niezbędna więc będzie pomoc
psychologa/psychiatry, dietetyka oraz oczywiście wsparcie rodziny. Niestety ta
choroba często ma tendencje to nawrotów. Powinnaś jak najszybciej zwrócić się o
pomoc do psychologa. Powodzenia.

[Gość: do 36-38]

cóż gratuluje apetytu ...

[Gość: 36-38]

Dziś mój mąż dał mi do przeczytania post, który napisał na forum o
mnie. Podszywał się za kobietę, żeby dowiedzieć się jak leczyć
bulimię. Jestem zaskoczona,że do tego się posunął. Uważa, że jestem
chora i powinnam się leczyć. Wiem- nie jest ze mną najlepiej. Chyba
już osiagam dno. Codziennie wymiotuję i jestem coraz bardziej zła na
siebie, że nie mogę z tym przestać.Włosy wypadają mi garściami, na
twarzy jestem szara i smutna. Oczywiście wiecznie jestem zmęczona i
śpiąca.
Sztukę "oddawania jedzenia do muszli" opanowałam do prefekcji,
tzn.nie muszę nawet wsadzać palców do gardła.Tak naprawdę, to
problem z jedzeniem miałam już wcześniej tzn.w okresie szkoły
średniej, a potem na studiach. Początkowo była to bulimia, a potem
chyba początki anoreksji. Przy anoreksji nic nie jadłam i brałam
tony środków przeczyszczających.
Jestem zadbaną,wykształconą i ambitną kobietą. Piastuję wysokie
stanowisko, podejmję ważne decyzje, a nie potrafię uorać się sama
ze sobą.
Ps.Na oficjalne spotkanie z psychologiem nie jestem gotowa. Boję
się, że ktoś wykorzystałby moją słabość przeciwko mnie. Jeszcze
wyjdę na wariatkę. To nie jest takie proste. Jedno wiem-muszę
przynajmniej spróbować sama.
Ps.2 Dziękuję mężu za to, że chcesz m pomóc. Kocham Cię.
Pozdrawiam wszystkie bulimiczki i anorektyczki.

[Gość: pan Jacyków]

Nie jesteś gotowa na pomoc? A jesteś już gotowa chorować?Ocknij się
kobieto ! To kim jesteś i co osiągnęłaś w życiu nie ma żadnego
znacznia .Jesteś człowiekiem ,który sam wyniszcza swoje ciało.Biegiem
do lekarza ! Im szybciej ,tym lepiej ! Powodzenia

[Gość: 36-38]

Napisałam to wszystko o sobie, bo chciałam pokazać, że w innych
kwestiach potrafiłam się do czegoś zmobilizować. To
na "usprawiedliwienie" mojego zachowania-takie leczenie kompleksów.
Może faktycznie niepotrzebnie, w końcu chodzi tu o chorobę. Nikomu
nie życzę tego dziadostwa. Wczoraj mi się udało, dziś niestety się
poddałam. Znowu rzuciłam sie na jedzenie i zwymiotowałam. Chyba
potrzebuję gdzieś wyjechać, odpocząć. Może ktoś zna jakieś terapie
wyjazdowe? Bardzo proszę o takie namiary.

[Gość: ----]

Ja chyba nie jestem w stanie zrozumieć tego zaburzenia (choroby) dla
mnie to jest nie pojęte żeby najeść się, a zaraz potem pójść
to ... "oddać" Czy naprawdę nie da się powiedzieć sobie "dość" ?
olać to swoje poczucie winy i zwyczajnie albo nie jeść przesadnie
dużo lub jak już to nie iść do toalety "rozmiawiać" z WuCetem ?

O ile dobrze słyszałem kiedyś to leca strasznie zęby od ciągłego
wymiotowania żołądek i cały przełyk też dostaje w kość.

No dobra kończe swoje wywody ...

Pozdrawiam i powodzenia w leczeniu tego .

[Gość: taki tam]

Nie dziw się ----, kobiety w pewnych kwestiach maja naprawdę niezły
bałagan w głowie.
Jedyna dobra rzecz to że takie życie zaczyna 36-38 przeszkadzać.
Czasami trzeba sięgnąć dna, aby mocno się od niego odbić!!!
Ps. Dobra rada: lekarz, psycholog, ktokolwiek obcy z doświadczeniem
w tej delikatnej materii - IDŹ I POROZMAWIAJ Z NIM O SWOIM PROBLEMIE!

[Gość: jena]

Ja borykam się z bulimią anorektyczną od 8 lat. W tej chwili mam 22lata. Moją
decyzją było udanie się do psychiatry (polecam dr Skiba). Dostałam leki, które
zmniejszają mi łaknienie i dzięki temu nie wymiotuję już kilka tygodni. Mój mózg
mówi STOP po kromce chleba i jestem mu za to wdzięczna. Na terapie zdecydowałam
się o wiele później. Spróbuj, moze droga podobna do mojej Ci pomoze. Ja
wiedziałam ,ze nie mogę się zamknąć sama z problemem, wówczas, gdy zaczęłam pluć
krwią...Powodzenia!

[Gość: 36-38]

Z komentarzy widzę, że takich osób jak ja jest więcej. Cieszę się z
każdego wpisu. Cenię sobie waszą krytykę, rady, a także opisane
doświadczenia. Jest to dla mnie sygnał, że trzeba się leczyć.
Postanowiłam jednak porozmawiać z psychologiem. Może jeszcze dziś
odważę się zadzwonić na podane przez Państwa numery. Dziękuję za
pomoc.