Dzwonnik z PR 3 ma zaszczyt przedstawić!

[Gość: Dzwonnik z PR 3]

Zapraszam do wspólnej zabawy w groteskę S-F, pisaną ku pokrzepieniu serc.
Ponieważ jest to forma interaktywna, w węzłowych momentach proszę
internautów o wybór wariantu akcji. Groteska oparta jest na formule
Wszystko to fikcja, tak chętnie wykorzystywanej przez dziennikarzy, by
prześmiewczo a czasami brutalnie, obejść się z osobami publicznymi.
Jakikolwiek związek osób, wydarzeń i sytuacji, z tym co dzieje się w
powieści, jest przypadkowy. Publikacja odbywała się dotychczas na stronie
Onetu, po interwencji została zatrzymana (widocznie - co wolno wojewodzie...)
Całość i kolejne odcinki można znaleźć na stronie
www.trojka.net/protest/main/index.php
Dla tych którzy chcą wskoczyć od razu, przedstawiam krótkie wprowadzenie.
Każdy na swój sposób ocenia zmiany w Trójce, ale jakoś wielu robi to
podobnie.
Wszystko to fikcja.
Jest rok 200x, doprowadzeni do szewskiej pasji dziadostwem w Trójce, starzy
i nowi pracownicy PR3 planują przewrót. Przy pomocy red. Ucho, spisek odkrywa
dyr. Słupkowski. Jednak wstrząśnięty traci całkowicie pamięć. Kaczor z
dobrego serca opiekuje się nim, czasami puszczając mu taśmy archiwalne. Dyr.
Słupkowski uświadamia sobie co zniszczył swoją działalnością. Od tej pory
owładnięty panicznym lękiem przed własną przeszłością ukrywa się w
podziemiach gmachu na Myśliwieckiej. Z Waszyngtonu wraca Wałek. Ma zamiar
budować nowe radio. Prezes Smolder-Carramba wraz z Maszynistą (zdrajcą), chcą
na ustawionym pokerze odwieść Wałka od własnych pomysłów. Sprawy przybierają
jednak nieprzewidziany obrót i prezes Carramba przegrywa do Wałka swój
majątek. Młoda żona prezesa, piękna Agnes, kocha się w zdolnym red. Marcelu
Łołkawskim. Prezes kocha Agnes. Agnes kochała majątek prezesa. Jest fatalna
pogoda,
Maszynista i Wałek z neseserem pełnym pieniędzy wracają samochodem do domu.
Ma miejsce tragiczny w skutkach wypadek - samochód prowadzony przez
Maszynistę uderza w drzewo. Wałek z katastrofy wychodzi bez szwanku, jednak
zwłoki kierowcy zamknięte w worku trafiają do szpitalnego ambulansu, nie
wiadomo też co z pieniędzmi.
Odcinek 20.
Po zaśnieżonej drodze, głębokimi koleinami, rozgniatając bryły śniegu, lodu i
błota, pędził ambulans szpitalny. Kierowca auta mocno trzymał kierownicę,
bacznie obserwując drogę. Siedzący obok niego gruby pomocnik nerwowo zapalał
papierosa zepsutą zapalniczką.
- Ile tego jest? - spytał kierowca.
- Brat kupował wóz - nówkę, będzie chyba rok, to widziałem wtedy w paczce
sześćdziesiąt tysięcy. Jak boga, tego jest parę razy więcej !
- Nie rycz tak baranie!
- A kto cię usłyszy, tamten? - grubas obejrzał się do tyłu i zaczął obmacywać
worek ze zwłokami.
- On nam tego nie upaprze?
- Nie, Anioł go oglądał. W ogóle nie krwawił, to coś z kręgosłupem, przy
szyi.
- Co on wie? Ani go nie dotknął. Tylko kazał pakować forsę z walizy do wora i
jazda - kierowca załączył wycieraczki. Znowu sypało. Gruby szarpiąc za suwak
otwierał worek
- To doktor też nie wie ile tego jest - powiedział z odkrywczą satysfakcją.
- Zostaw to idioto - wściekły kierowca odwrócił się i jął tamtego tłuc po
rękach. Nagle ambulans wyskoczył z kolein i wypadł z drogi. Rozległ się
zgrzyt giętej blachy i samochód wielokrotnie koziołkując z głuchym tąpnięciem
wylądował w rowie. Zapadła niespodziewana cisza. Wrak ułożony był na dachu
kołami do góry. Na wypruty siłą uderzenia silnik padał śnieg, który
gwałtownie topniejąc syczał cicho. Wokół było całkiem ciemno.
W pobliskim lesie wiatr wył pomiędzy koronami drzew. Śnieg powoli przestawał
prószyć. Od strony drogi kulejąc na jedną nogę, szedł wolno człowiek.
Wyglądał upiornie. Cały był we krwi a do przesiąkniętego krwią ubrania
poprzylepiane były banknoty. W ręce trzymał spore zawiniątko. Coś głośno
mówił i co chwilę potrząsał trzymanym workiem. Był to Maszynista. W pobliżu,
na przystanku autobusowym stała grupka ludzi. Ktoś dostrzegł zjawę i
przerażony zaczął krzyczeć.
Ludzie zgromadzeni na przystanku, stojący do tej pory nieruchomo, zareagowali
na widok zbliżającej się zjawy zupełnie nieprawdopodobnie. Wszyscy jak na
komendę podnieśli do góry ręce i rozpoczęli jakiś obłąkańczy taniec. Dopiero
teraz zwracały na siebie uwagę ich dziwne stroje. Ubrani byli w ciemne
chałaty przypominające worki. Głowy mieli odkryte a długie włosy pozaplatane
w dziesiątki warkoczyków. W tańcu co jakiś czas przystawali i unosili się w
górę na palcach, trwali tak chwilę w bezruchu a później wznosili wspólny
okrzyk - Oczyszczenie!
Po chwili pomiędzy tych ludzi wszedł Maszynista wyglądający jak potwór. Stał
w środku patrząc na nich nieprzytomnym wzrokiem, sięgnął ręką do worka i
gwałtownymi ruchami zaczął z niego wyrzucać zawartość. Wiatr porywał w górę
setki papierków. Gdy worek był już pusty, nadjechał autobus i oświetlił
przystanek. Wszędzie wokół a nawet na dachu wiaty pełno było pieniędzy.
Autobus przystanął, ale nie otworzył drzwi. W środku trwała zażarta wymiana
zdań.
- Jedź pan, nie otwieraj . To sekta! Jazda, ale prędzej! - krzyczeli jedni.
- Panie kierowco, otwórz pan te drzwi! Nie widzisz pan tej forsy! - żądali
inni.

Czas na wybór wariantów akcji.
czy wypuszczamy ludzi z autobusu?
Czy autobusem jechał:
a. Dyr. Słupkowski, który W ramach drogi pokutnej jeździ tylko komunikacją
miejską?
b. Prezes Carramba wyrzucony przez żonę?
c. Pomysłowy Gajowy?
d. Hellen?
E. Nowy bohater Ptasznik (na krótko)?
Czekam na propozycje.

[Gość: LesioZ]

Niestety, to nie Dyr. Słupkowski, który choć rzeczywiście ramach drogi pokutnej
jeździ komunikacją miejską ale na szczęście jest to metro moskiewskie (a co,
nie można sobie pomarzyc ;-).

Nie jest to również Prezes Carramba a to dlatego, że z tak wybitnymi pomysłami
został mianowany OberPrezesem szacownej instytucji Toalety Polskie S.A. i
własnie był na dobrej drodze do wmówienia targetowi tejże instytucji, że mogą
się powstrzymywać od pewnych czynnosci fizjologicznych dzięki słuchaniu
Wybitnego Redaktora Rosoksa w zamian womitując , zwłaszcza na dzingle i
plujliste.

Pomysłowy Gajowy tym bardziej nie, bowiem widząc i słysząc co się dzieje w
pewnym Programie ( niegdyś Trzecim) wraz z Żelaznym Karłem udał się na
emigracje tak wewnętrzną, że zapadł się w sobie tworząc niezidentyfikowany
obiekt astronomiczny typu Czarna Dziura (a raczej Czarna Rozpacz).

Hellen? Przeciez kobieta ( ?!) z takim głosem radiowym po prostu nie istnieje.

Przez moment istniało podejrzenie, że osobnikiem z autobusu był niejaki Obi -
Boczek, skoligacony w pewnym serialu, wybitny Syn Ziemi Świętokrzyskiej i
Sąsiedniej ale okazało się, że własnie odbierał Oskary (albo inne Feliksy,
Maliny, Złote Coś Tam i.t.p )) za wybitne osiągnięcia w kategorii "I zero zer
może byc na państwowej posadzie i zarabiać niezłe pieniądze nie mając ŻADNYCH
podstaw aby być, tam gdzie jest"

Zatem...

stawiam na Ptasznika, kimkolwiek by był ale pod warunkiem, że nie należy do
kumpli wszystkich wyżej wymienionych typów.

[Gość: kass]

Ten na fotografii, Słupkowski, to już tak w ramach pokuty, bo coś kiepsko
wygląda;-)

[Gość: Dzwonnik]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 21.
Rysopis.
Ptasznik, niskie czoło, oczy osadzone blisko siebie, cofnięta dolna szczęka.
Ptasznik, człowiek o owalnej twarzy i krępej budowie ciała. Lat czterdzieści
jeden, karany. Obecnie odsiadujący wyrok dożywocia za morderstwa pierwszego
stopnia. Stan cywilny - dwukrotny wdowiec (tajemnicze utopienie się pierwszej
żony, zagadkowe poćwiartowanie drugiej)
Ptasznik, nienaturalnie wielkie łapy i kłujące spojrzenie pająka. Dolna żuchwa
wraz z grdyką miarowo odmierzająca każde przełknięcie śliny.
Był straszny. Największe wrażenie robił jednak jego niesamowicie brzmiący głos.
Gdy mówił, nie można było słuchać niczego innego. Niski bas o metalicznym
zabarwieniu, wprowadzał w drgania ściany, przedmioty, każdą część powietrza,
nawet tą, którą oddychali przytłoczeni słuchacze. To niewiarygodne, ale to
właśnie ten głos, codziennie z milionów radiowych i telewizyjnych głośników
rzucał w nas kolejną reklamą, wkładał nam łapę do płuc i ściskał wnętrzności,
żądając abyśmy kupowali i kupowali bez końca.
Ptasznik był apostołem jednego przykazania:
MUSISZ KUPOWAĆ!
Tak więc głos wielokrotnego mordercy, mówił nam co jest dobre, nieodzowne i
najważniejsze. Ptasznik, swoim głosem, bez reszty tworzył estetykę konsumpcji.
Dlatego kochano go po wielokroć, tak jak upojną miłością kocha się rzeczy
pożądane. Jednak na całym świecie była tylko jedna osoba kochająca go miłością
prawdziwą, bezinteresowną, szlachetną i czystą. Była to Hellen. Ich związek
trwał już dziesięć lat, w tym ponad dziewięć to rozłąka penitencjarna. Gdy
Hellen na widzeniu mówiła do niego swoim cieniutkim głosikiem - Kocham w tobie
to co dobre, ale i to co mroczne - on chrypiał do niej - Kawałek po kawałku
Hellen - i było git. Dzisiaj był jego wielki dzień, dzisiaj otrzymał przepustkę
z więzienia i jechał spotkać się z ukochaną.
Autobus, który od dłuższej chwili stał na przystanku, otworzył drzwi. Do
wnętrza wdarło się mroźne powietrze. Ptasznik powoli wstał z siedzenia i ruszył
do wyjścia.

[Gość: Szaman]

Autobusem jechal Obi Wan Kenobi.

[Gość: Dzwonnik]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 22.
Na całym poboczu, ale także i na drodze leżały porozrzucane pieniądze. Ptasznik
zrobił parę kroków w kierunku wiaty, tutaj było ich najwięcej. Schylił się i
podniósł parę banknotów. Leżały wkoło jak śmieci. Był wściekły, spojrzał
nienawistnym wzrokiem na stojącą opodal grupę sekciarzy i wrzasnął
- Nie szanujecie pieniędzy! Gardzicie forsą!? - podszedł do najbliżej stojącego
młodego chłopaka i złapał go mocno za długie włosy - Ty gnoju, cały świat
klęczy przed mamoną a tobie nie smakuje? - z ogromną siłą cisnął chłopca na
ziemię.
- Pozbierasz to teraz na czworakach, zębami! A wy, pomożecie pętakowi! -
szybkim krokiem podszedł do grupy przerażonych ludzi - Na cztery łapy chamy!
Pokłońcie się nisko Złotemu Cielcowi!- darł się zachrypniętym głosem. Zebrani
poruszyli się i niepewnie spojrzeli po sobie. Strach uginał im kolana.
- Nie! Nieee!!! - niespodziewanie krzyknął ktoś z tłumu. Przed stojących
wyszedł Maszynista - Nie, nie, zatrzymajcie się! Ja znam tego człowieka, to
Ptasznik, potwór z mediów. Nie słuchajcie jego głosu, nie słuchajcie.
Śpiewajcie i tańczcie wraz ze mną! - Maszynista uniósł ręce do góry i
tanecznym krokiem ruszył w kierunku autobusu. Pozostali sekciarze podążyli za
nim, jeden za drugim wchodząc do starego Ikarusa. Widząc to Ptasznik wskoczył
do szoferki i nacisnął guzik zamykający wszystkie drzwi. Przy szybie na
pulpicie leżała kaseta magnetofonowa, wziął ją i wsunął w kieszeń odtwarzacza,
z głośników popłynęła znajoma melodia, motyw z Gwiezdnych Wojen. Odkręcił
gałkę mocy na maxa. Odwrócił się do tyłu i jeszcze bardziej chropowatym i
zardzewiałym głosem wrzasnął - Ja jestem Obi Wan Kenobi - z całą siłą wdusił
pedał gazu - Moc jest ze mną! - rozległ się ryk silnika, autobus najpierw
zabuksował w miejscu kołami, ale zaraz potem ruszył nabierając coraz większej
prędkości. Ptasznik kręcił kierownicą jak oszalały, jechali od lewej do prawej
strony ulicy, a kierowca uderzał w klakson w rytm dochodzącej z głośników
muzyki.
- Mniam, mniam Maniana! Ale wy nie kochacie pieniędzy? No to i życia nie
kochacie, a to już, uu! Niedobrze. Mniam, mniam Maniana! Obi pozwoli wam to
zrozumieć.
Autobus z piskiem opon skręcił w boczną drogę i zniknął w lesie.
Tymczasem na trzynastym piętrze jednego z bloków szarego osiedla, Hellen
kończyła makijaż. Nie, ona nie chciała być piękna dla siebie, chciała by On
patrzył na nią jak na ofiarę - Bzzz - zabzyczała cichutko i zaraz spłonęła
rumieńcem. Ze zdjęcia stojącego na biurku patrzył na nią życzliwie Henio Saper,
jej chrzestny.

Czas na ustalenia.
Chętnie pozbyłbym się Ptasznika, ale kto wtedy będzie czytał reklamy (Hellen?)
Kto ma ukatrupić Ptasznika?
a. Maszynista?
b. Pomysłowy Gajowy?
c. Hellen?
d. Niedźwiedź, z zazdrości lub przez pomyłkę.
Co z Wałkiem? Może go podwieziemy radiowozem i niech pozbiera w końcu swoje
pieniądze.
Czy dyr. Słupkowski wstępuje do zakonu?
Zróbmy przyjemność Marcelowi (wizyta Agnes).

[Gość: kass]

Słupkowski do zakonu?- nic z tego, w ramach pokuty będzie słuchać przez całą
dobę swojego pierwszego radia, zakon to sanatorium. Wałek pozbiera pieniądze,
nie będziemy musieli robić zrzutki. Dajmy pożyć Ptasznikowi i tak ma
przechlapane. Co do Agnes nie mam pomysłu.

[greg_f]

Pana Słupkowskiego można by skazać na dożywotnie słuchanie łomotu, jaki pojawia
się pod TrUjkowymi serwisami, coraz skuteczniej zagłuszając mówiącego. Jeśli
już ktoś ma załatwić Ptasznika, to niech będzie to Pomysłowy Gajowy.

[Gość: Dzwonnik z PR 3]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 23.
Zaśnieżoną ulicą wolno toczył się policyjny radiowóz. Gruby gliniarz kierujący
pojazdem podśpiewywał sobie kiwając się rytmicznie na fotelu. Była to jednak
zupełnie inna melodia niż ta, która dobiegała z radiowych głośników.
- Bum bum! Ratatata! - podskakiwał grubas - Wy to teraz w radiu nareszcie na
wszystkich stacjach gracie to samo - rzucił badawcze spojrzenie na Wałka.
- W zasadzie ma pan rację, ale jak dla mnie to wszędzie grają za wolne kawałki -
Wałek wyzywająco spojrzał za okno samochodu, żeby sprawdzić czy aby na pewno
jeszcze jadą.
- Bum bum! Ratatata ! Najgorzej to jak gadają, bo wtedy nie da się słuchać i
nie słyszeć naraz. Wyczuwasz pan niuans? - kierowca podgłośnił radio i głosem
stylizowanym na Amstronga zachrypiał
- I miss you, I love you? - popatrzył na Wałka zalotnie.
- O! Tutaj, niech mnie pan tu wyrzuci, na tym przystanku - Wałek odpiął pasy
sygnalizując zamiar wysiadania. Samochód zjechał do zatoczki i stanął.
- Niech pan powie gdzie pan występujesz, to kiedy posłucham i wzrośnie wam
słuchalność!
- Lepiej niech władza sama poszuka, a jak znajdzie to wzrośnie wam
wykrywalność! - Wałek trzasnął drzwiami. Radiowóz oddalił się majestatycznie.
Kiedy redaktor przykucnął aby zawiązać sznurowadło dostrzegł leżący na ziemi
banknot, obok leżały dwa następne.
- O! Bum bum! Ratatata - schylił się i zaczął zbierać porozrzucane pieniądze.
Dyrektor Słupkowski czuł się dzisiaj jakoś nie w sosie. Jak mawiają Rosjanie -
Są takie dni że nie smakuje nawet wódka. Od godziny kręcił się po domu i sam
nie wiedział czego mu trzeba. Niedawno dzwoniła do niego Agnes, żona prezesa i
skarżyła się że Carramba, który wrócił już do domu, zwariował. Podobno strzela
do swoich chińskich waz i nie mniej cennych obrazów, z broni myśliwskiej, a
ona boi się też o siebie.
- A niech ją ukatrupi - pomyślał zwięźle.
- A może kuferek? - ten pomysł zdecydowanie rozjaśnił mu oblicze. Już po paru
minutach siedział przy stole a przed nim stał otwarty czarny kuferek. Ostrożnie
wyjął z niego stare radio o drewnianej obudowie , położył je przed sobą i
włączył wtyczkę do kontaktu. Z magicznej skrzynki wydobył się dziwny dźwięk.
Brzmiało to jakby trzy albo nawet cztery stacje radiowe nadawały na tej samej
fali. Z urządzeniem wyraźnie było coś nie tak. Co jakiś czas następowała jednak
przedziwna synchronizacja jazgotu i wtedy na chwilę okazywało się, że wszystkie
cztery stacje grają ten sam utwór z play-listy. Tak, cudownie, takiego radia
słuchał dyr. Słupkowski jeszcze w dzieciństwie, nawet odbiornik był ten sam. Bo
to było jego autentyczne pierwsze radio. Powoli popadał w ekstazę, w tym
kociokwiku można było usłyszeć jednocześnie strzępy jakiś reklam, łomot
zderzonych ze sobą pop kawałków a czasami nawet fragmenty serwisu.
Dyr. Słupkowski wyciągnął przed siebie obie ręce i zaczął najpierw powoli a
potem coraz szybciej dyrygować.
Po chwili do ogólnej kakofonii dołączyła jego komórka - dzwonił Maszynista.
Dyrektor odebrał telefon jedną ręką, drugą nie przerywając machania. Głos w
słuchawce oznajmił - Mam ważną wiadomość, Ptasznik nie żyje. Całą noc
przekonywałem go, aby uwierzył w świat dobra, piękna i szlachetności, zasad,
cnót i moralności. Ptasznik nie żyje, narodził się nowy człowiek, Dobromir
Ptasiński, mój duchowy brat i serdeczny przyjaciel.
Słupkowski, który nie przestawał dyrygować, otarł łzy i wyszeptał - Jakie to
piękne, jakie piękne.

Czas na uzgodnienia.
Wydaje mi się że w tych okolicznościach przyrody Hellen rzuci w diabły mięczaka
Ptasińskiego(?)
Czy nie za dużo tych nawróceń?
Czy prezes Smolder-Carramba ustrzeli Agnes? A może ona jego?
Pomysłowy Gajowy nic nie wie o przemianie Ptasznika i zdaje się, że ma złe
zamiary. Chyba że mu powiemy?
Zapraszam.

[Gość: kass]

Osobiście wolę, że to ona zastrzeli jego a co do nawróceń to nigdy ich za mało.
Pomysłowy Gajowy musi się dowiedzieć o tej metamorfozie, zanim dojdzie do
nieszczęścia, należy go uprzedzić.

[Gość: Dzwonnik]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 24.
Pomysłowy Gajowy od zawsze słuchał Trójki i tak miało zostać aż do końca
świata, a więc już niedługo. Kiedyś, wystarczał mu sam fakt że słucha, więc
jego techniczna wiedza o budowie radioodbiornika mogła sprowadzać się do
umiejętności obsługi klawisza ON/OFF. Życie jednak zmusiło go do radykalnego
pogłębienia wiadomości i do zapoznania się również z działaniem gałki
strojenia. Kręcąc tą gałką Pomysłowy Gajowy kilkadziesiąt razy dziennie
sprawdzał, czy aby na pewno słucha swojego ulubionego Programu Trzeciego.
Dzisiaj nadszedł moment krytyczny - gałka od częstego używania ukręciła się i
pozostała w jego dłoni. Na początku pomyślał, że to tylko koniec świata, ale
już po chwili zrozumiał, że ten cios jest wymierzony w samą esencję jego
wolności. Oczy zabłysnęły mu żądzą odwetu - przecież znał winowajców! Nadszedł
czas zapłaty za miesiące a nawet lata upokorzeń, kiedy to słuchając nowej
Trójki walił łbem w ścianę do łazienki (ściana nośna) i w duchu obszczekiwał
własne myśli, podszeptujące mu - zmień stację, zmień stację. Zawsze wtedy z
determinacją wykonywał gest Kozakiewicza i to do tej pory go uspokajało. Teraz
jednak miarka się przebrała. Usta wykrzywił mu grymas wściekłości, przez
zaciśnięte zęby wycedził rytualne słowa
- Hop hop! ??? Hop hop! ??? - zapomniał, co miało być dalej.
- Wrrr! - warknął jak raniony tygrys.
Podszedł do ogromnej szafy, stanął w rozkroku naprzeciwko niej i gwałtownym
ruchem otworzył ją na oścież. Od lat gromadził w niej broń, materiały wybuchowe
i inne akcesoria militarne.
Był tu cały arsenał.
Tymczasem w domu u państwa Carrambów sytuacja nieco się uspokoiła - Prezesowi
skończyła się amunicja do sztucera. Postanowił jechać na Myśliwiecką. Wiedział,
że spotka tam niechętne spojrzenia tych co cokolwiek jeszcze znaczą ale i tak
wolał to od umizgów wazeliniarzy, potakujących mu bezmyślnie.
- Zobaczycie jak się robi radio ! - wrzeszczał wychodząc z domu - Same zajawki,
reklamy i góra trzy przeboje z play-listy. I w kółko Twoje pierwsze radio,
Trójka i usłyszysz więcej, Trójka rozkosz słuchania i play-lista i reklamy. Ja
was nauczę służby - zatarł z satysfakcją łapy.
-Carrambuś! - usłyszał z za pleców głos Agnes. Odwrócił się i zobaczył jak
jego żona stoi przed nim w odległości kilku kroków z wymierzonym wprost w niego
sztucerem.
- Carrambuś, znalazłam jeszcze jeden nabój. Strasznie cię przepraszam - Agnes
zamknęła oczy i pociągnęła za spust. Wystrzał i odrzut broni przewrócił ją na
ziemię. Carramba stał bez ruchu. Twarz jego była śmiertelnie blada - Agnes, co
zrobiłaś ? Kochana moja mała , co ty ... - prezes chwiał się na nogach - Oni
cię teraz zamkną w więzieniu, Agnes. Ty jesteś taka delikatna, nie wytrzymasz
tego - upadł na kolana - Agnes włóż mi sztucer do rąk, powiesz że to ja sam -
powoli osunął się na ziemię.

Agnes podbiegła do niego i zaczęła szarpać starając się wepchnąć broń pod
jego ciało.
- Carrambuś, no, no pozwól - prosiła.
Już jej nie słyszał. Jego otwarte oczy patrzące w głąb, oglądały teraz całe
jego życie.
Agnes ścierała z rąk krew chusteczką.
- Muszę zadzwonić, zadzwonić. Jaka ja nieszczęśliwa, jaka nieszczęśliwa.
Marcel! - zaniosła się płaczem.

[Gość: Dzwonnik]

Od autora.
Chciałbym prosić wszystkich czytelników mojej powieści, by minutą ciszy uczcić
podniosły moment odejścia z powieści prezesa Smoldera-Carramby. Proszę o
powstanie. Odczytam skromne epitafium.

- O nie, nie odchodź prezesie.
Dłonie, już pocą mnie się
i łez rzeka ścieka,
bo mniej jest o człowieka.
Dla zemsty, chłepcząc nikczemną podnietę
Dzwonniku! Zabiłeś go internetem.
Dziękuję.

Wszystko to fikcja.
Odcinek 25.
Agnes siedziała w gabinecie prezesa przy wielkim biurku. W lewej ręce
trzymała plik dokumentów a w prawej słuchawkę od telefonu.
- Tam w ogóle ktoś dzisiaj pracuje?- niecierpliwiąc się nerwowo uderzała
papierami w blat biurka - Halo, czy to Bezpieczne Życie? Mówi Agnes Smolder,
przepraszam że o tej porze. Z kim rozmawiam? - na chwilę nieznacznie uniosła
się z krzesła i poprawiła sukienkę - A to pan, panie Henryku. Yhm, tak już
wróciliśmy, było cudownie. Panie Henryku, taką mam przykrą sprawę - głos jej
spoważniał - mąż nie żyje - Agnes odwróciła lusterko stojące na biurku tak by
widzieć odbicie swej twarzy - Nie, nie chorował, właściwie to nagle - teraz
dopiero dostrzegła w jak wielkim nieporządku jest jej makijaż. Ze złością
odsunęła lusterko. Głos w słuchawce wypowiadał jakieś prawnicze formuły i Agnes
wzdychała co jakiś czas - W zeszłym roku założyliśmy polisę. Ach! nie pamiętam -
zajrzała do dokumentów - na czterysta tysięcy, na tyle pan radził. Dzwonię, bo
mówił pan żeby niezwłocznie... Dobrze skontaktuję się po pogrzebie - powoli
odłożyła słuchawkę. Była roztrzęsiona, z trudem powstrzymywała płacz. Wstała
pompatycznie i kierując się do łazienki przeszła przez salon poprawiając po
drodze fałdy w firanie okna tarasowego.
Redaktor Wałek już dawno zdążył pozbierać pieniądze i z powrotem starannie
poukładać je w neseserze. Brakowało niewiele, zbieranie jednak zabrało mu
ponad dwie godziny. Teraz siedział na przystanku i patrząc na trzymaną w ręce
komórkę starał się sobie przypomnieć swój domowy numer telefonu. W spisie i
owszem miał różne numery ale wszystkie dotyczyły Stanów. Pora była późna,
szanse na autobus żadne a on naprawdę nie miał pomysłu jak się stąd wydostać.
- Mam! Przecież 123456789 numer Gajowego, kochany Pomysłowy - Wałek wystukał
radośnie sekwencję i już po chwili
- Hop hop! Słucham chłop - usłyszał znajomy głos.
Z Pomysłowym Gajowym był jeden problem - otóż rozumiał co się do niego mówi
tylko wówczas gdy mówiło się rymując. Dla redaktora nie był to jednak problem.
- Pałka zapałka przyjeżdżaj po Wałka.
- Hop hop! Nim kwadransik upłynie będę w Konstancinie - skąd Gajowy wiedział
gdzie ma przyjechać, tego nie wiem nawet ja. Pomysłowy ma swoje sposoby.

Czas na uzgodnienia.
Ponieważ wiem, że Gajowy zapycha po Wałka opancerzonym Hammerem ( z przodu
karabin maszynowy M-16 z tyłu wyrzutnie Stinger, kilkanaście granatów F-8,
skrzynka trotylu itd.) Może zajrzymy do dyr. Słupkowskiego? Ta jego pokuta to
lipa, przecież słyszymy codziennie Trójkę. Inaczej mówiąc mamy POWER a nie ma
komu obić mordy ( to jak w tym kawale o wilku)
Zaproponujcie coś. Rozkosz i Migrał też chodzą bez czapki.
Zapowiada się stypa i pewnie przyjedzie ktoś ważny. Kto?
Czy Smoldera nie trzeba by przebić osikowym kołkiem? Żeby nam tylko w nocy nie
wyłaził z grobu.
Proszę o burzę mózgów. CDN w poniedziałek.

taki arsenał nie może sie zmarnowac ....

[Gość: Baton-Beton]

to jest oczywiste! jeśli pojawia sie w I akcie strzelba to wystrzelic musi!
a jest celów aż nadmiar. Czy w arsenale Gajowego jest pocisk klasy "Ziemia-
plagiator 60 min/h niejaki Kraaa..." ? Jak jest to ja bym go nie zmarnował.
Albo taka artyleria przeciw-Balonowa. Aż sie prosi o komendę CEL!-PAL! (no
chyba, że ktoś lubi bełkocik poranny pod hasłem: "Słuchajcie, słuchajcie jak ja
pięknie mówię , choć nie wiem o czym"

Co do osinowego kołka to MUSI byc zaaplikowany KONIECZNIE ! Nie takie wampiry
odradzały się z niebytu. Wystarczy tylko zmienić szyld (albo partie) i już
wyskakuje jak diabeł z pudełka. Przykładów przytaczał nie będe , ale np. każdy
zna niejakiego Rycha Cz (obecnie Samoobrona a kiedyś cały alfabet partii,
partyjek i innych kanap).

[Gość: kass]

Czy ja wiem? Po co zaraz artyleria, na balona wystarczy szpilka a kołek osinowy
to raczej broń biała, reszta jest ok.

[Gość: Dzwonnik Odc. 26]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 26
Ulica Myśliwiecka najpiękniej wyglądała w zimowy poranek. Wprawdzie świt
zameldował się tu już dwie godziny temu, ale w wielu oknach paliło się jeszcze
sztuczne światło. Czapy śniegu na parapetach i na gzymsach budynku robiły
wrażenie jakby uśmiechał się on przyjaźnie dziesiątkami uśmiechów i pytał
każdego z przechodniów - Jestem Radio, czy mnie lubisz? W takie dni idąc tędy,
nie tylko Hellen spoglądała na rozgłośnię błyszczącymi oczami i przekrzywiając
głowę oddawała mu zakochany uśmiech. Pomiędzy brzuchatymi zaspami dziwnie
szybko dreptali mali ludzie, a frontowe drzwi gmachu cierpliwie połykały ich
kontrastujące ze śnieżną bielą sylwetki. Hellen była dzisiaj wyjątkowo
szczęśliwa. Całą długą noc słuchała tego co mówił do niej jej ukochany
Ptasinek. A mówił o świecie, o ludziach, o tym że wiele zrozumiał i że się
zmienił. Nareszcie też powiedział wielokrotnie, że ją kocha i że żyje tylko dla
niej. Jego głos kołysał powietrzem całego świata, zdawał się być tak blisko,
że czuła jego drżący dotyk. Stawała się wtedy bezwolna i posłuszna, jej
bezgraniczne oddanie napinało taką chwile do granic wytrzymałości. Wiedziała
jednak że jego głos otula ją również szczelną czaszą bezpiecznego azylu. Mogła
w takich momentach przystanąć na chwilę i odetchnąć swobodnie, będąc pewną że
nikt jej nie skrzywdzi. Tutaj w radiu było wiele podobnych głosów. Był to
zapewne najważniejszy powód jej poświęcenia w pracy dla tej instytucji. Nie
była jednak już małą naiwną dziewczynką, wiedziała że te głosy częściej
czarują i zwodzą a nieporównywalnie
rzadziej mówią prawdę. Ciągle poszukiwała odpowiedzi na pytanie: Dlaczego, w
jakim celu?
- Hellen! - ktoś ją wołał
- Hellen, Hellen, no masz, nieprzytomna - wprost przed nią stał red. Kuba i
machał jej dłonią przed oczami.
- Kuba w radiu o tej porze? Wykluczone - rozumowała zupełnie poprawnie.
- Niee! Jesteś w mylnym błędzie. Oczywiście, że to niemożliwe, ale to na pewno
ja - Kuba patrzył jej prosto w oczy, położył rękę na jej ramieniu.
- Stało się coś niedobrego, Smolder nie żyje - odczekał chwilę - Posłuchaj,
pełna mobilizacja, o ósmej będzie gość, najprawdopodobniej Sieziemniakowski,
ale trwają jeszcze uzgodnienia - nie czekając na odpowiedź wepchnął jej do
ręki jakieś papiery i na odchodnym dodał - tam wszystko pisze, tylko nie zgub -
pognał korytarzem.
Z przeciwnego kierunku nadciągał red. Ucho. Minął ją nie zauważając, lecz po
paru krokach jakby sobie coś przypomniał, wrócił się i z bolesną miną oznajmił
- Taka tragedia, taka tragedia, będzie go nam wszystkim brakowało - ręką
zasłonił oczy - To wielka strata... A słyszałaś już jak to było? - ożywił się
niespodziewanie - Podobno Wałek był na kartach, znaczy pokerze u prezesa,
przegrał tam cały majątek razem z tą swoją parcelą co wiesz, była jakaś dzika
awantura, Maszynista mówi, że Wałek nie chciał się pogodzić z przegraną i
normalnie rąbnął forsę ze stołu po czym w nogi do samochodu Maszynisty, ale ten
za nim, ledwo zdążył wsiąść a już walą setą po tych uliczkach, wiesz, przy
wylocie na krajówkę przyłoili w drzewo. Wałek z kasą uciekł a Maszynistę
uratowali przypadkowi ludzie.
Hellen, która zgubiła się w potoku słów, przerażona zaczęła pokazywać na
trzymane w ręce papiery, chciała coś powiedzieć, ale Ucho nie dał się wybić z
rytmu - Słuchaj, bo najważniejsze, wiem od Agnes, prezes się wściekł, strzelał
za nimi ze sztucera i trafił w stajnię, no i wybuchł pożar, Agnes rzuciła się
ratować konie, a prezes za nią - Ucho z trudem łapał oddech - prezesa
przywaliły belki, spalił się, podobno nic po nim nie zostało. Patrz ,ale Agnes
cała. Policja już szuka Wałka, Maszynista jest na przesłuchaniu, ale dzwonił i
potwierdzał wszystko. Szkoda, że nie mam czasu, opowiedział bym dokładniej, a
słyszałaś? Podobno Smolder miał jakieś teczki i było tam coś na
Sieziemniakowskiego - nagłe zamilkł, złapał się za usta, tak jak gdyby za dużo
powiedział - Ale to plotki, pomówienia - rozejrzał się dookoła - lecę, gdyby
ktoś pytał to jestem u Słupkowskiego, strasznie mi się nie chce - grymas
zniesmaczenia wykrzywił mu twarz - No trzymaj się, ja też ciężko to przeżyłem -
Ucho postał chwilę, ale że Hellen o nic nie pytała, poszedł na piętro.
Hellen stała bezradnie pośrodku korytarza.
- Jak mnie to wszystko nie obchodzi - przestraszyła się własnych myśli.

Czas na ustalenia.
Zakładając, że informacje red. Ucho są rzetelne, Agnes ktoś pomaga. Czy jest to:
a. Maszynista? (w takim razie co z nawróceniem?)
b. Marcel? (uwikłany mimo woli)
c. Sieziemniakowski (Smolder miał na niego papiery)
d. Mandalf (to jednak kobieciarz)
Proponuję wątek Hellen zwieńczyć zaślubinami.
Proponuję udobruchać Pomysłowego Gajowego (ale mamy go w odwodzie)
Co do Wałka, ukrywa się ?
Czy też wysyłamy go do więzienia? Dalej: brawurowa ucieczka, samotna walka o
dowiedzenie swej niewinności?

Proponujcie, zapraszam.

27

[Gość: Dzwonnik]

Wszystko to fikcja
Odcinek 27

Agnes tej nocy prawie w ogóle nie spała. Leżała w łóżku, skulona i starannie
opatulona kołdrą, drżąc na całym ciele. Męczyły ją nocne koszmary i
przerażające senne zwidy. Widziała siebie jak z resztką sił ciągnie po ziemi
ciało Carramby, jak w głębokim śniegu rozpaczliwie szuka zgubionego buta,
czuła jak zlodowaciałe dłonie nie potrafią utrzymać klucza, a wiatr z
ogromną siłą uparcie zamyka drzwi od stajni. Słyszała rżenie oszalałych ze
strachu koni, wreszcie widziała swojego męża leżącego wśród płonących belek. W
jej uszach huczał pożar, ogłuszał ją pisk i skowyt walących się konstrukcji,
syczały gorejące szczapy duszone przez osuwający się z dachu śnieg. i czuła
cały czas dym, słodki zapach dymu.
-Ratujcie! - jęczała - Ratujcie. Tego nie było, to tylko zły sen, otworzę oczy
i wszystko zniknie, tego nie było, to się nie zdarzyło. Gdy jednak otworzyła
oczy i próbowała się obudzić, nie odnajdywała wokół siebie żadnej innej
rzeczywistości, a mdły zapach spalenizny nie pozostawiał cienia złudzeń.
Jest morderczynią. Zabiła.
Ale to przecież nie jej wina, to on jej kazał. On ją zmusił. Tak, zmusił.
Agnes zakryła dłońmi oczy, nie potrafiła jednak płakać.
Kolegium redakcyjne rozpoczęło się pięć minut przed wyznaczoną godziną, tak
że część zespołu wchodziła na salę już w trakcie trwania posiedzenia. Dyrektor
Słupkowski przemawiał do zebranych patrząc tępo w stół.
- Panowie, to powinno już chodzić od rana, jakaż to filozofia Trójka - JEGO
pierwsze radio i dalej wypowiedzi wspominkowe wybitnych luminarzy, tylko
krótko, jak się da, nawet mniej niż setki (po sto sekund)
- Dzwoniłem przecież rano do Barona. Dwa smutne kawałki i telefon od
słuchacza - mówił monotonnie, pozornie bez emocji - nie obchodzi mnie skąd
weźmiecie, na antenie mają dzwonić i opłakiwać. O dziesiątej Trójka i usłyszał
więcej - jego stare wypowiedzi i trochę moich, ogólnie pochwała zmian
dokonanych z jego inspiracji. W serwisie o jedenastej, Magdzie rozpacz odbiera
głos i musi ją zastąpić Jacek. O dwunastej audycja Kuby - Nowa a nawet stara -
Smolder jako ojciec nowej Trójki ale i Kolberg chcący przechować miniony blask
starej, mają dzwonić inni słuchacze niż rano - na chwilę podniósł oczy - Ucho
pisze już emaile, ale to ty - zwrócił się do Kuby - odpowiadasz za połysk.
Hellen, która do tej pory siedziała niewidoczna z boku, wstała i wyszła, była
niepokojąco blada.
Słupkowski popatrzył na nią obojętnie, pstryknął długopisem i postawił znaczek
przy nazwisku Kuby.
- Ktoś coś mówił ? - na moment zawiesił głos. Ucho ożywił się, rozejrzał po
obecnych, pochylił ku dyrektorowi i wyszeptał - Słuchamy, słuchamy.

Odcinek 27 (po korekcie styl.)

[Gość: Swędzipiórko]

Wszystko to fikcja
Odcinek 27

Agnes tej nocy prawie w ogóle nie spała. Leżała w swoim łóżku, skulona, drżąc
na całym ciele. Gdy tylko zamykała oczy przypominała sobie wszystko co działo
się poprzedniego dnia. Widziała siebie jak resztkami sił ciągnie po ziemi
ciało swego męża, jak rozpaczliwie szuka w głębokim śniegu zgubionego buta,
czuła jak zlodowaciałe dłonie nie potrafią utrzymać klucza, a potem widziała
jak wiatr z ogromną siłą uparcie zamyka drzwi stajni. Słyszała rżenie
oszalałych ze strachu koni, wreszcie widziała Carrambę leżącego wśród stosu
płonących belek. Ogłuszał ją pisk i skowyt walących się ścian, w jej uszach
huczał pożar, syczały gorejące szczapy duszone przez osuwający się z dachu
śnieg. Czuła cały czas dym, słodki smak dymu.
-Ratujcie! - jęczała - Ratujcie. Tego nie było, to tylko zły sen, otworzę oczy
i wszystko zniknie, to się nie zdarzyło. Gdy jednak otwierała oczy i próbowała
się obudzić, nie odnajdywała wokół siebie żadnej innej rzeczywistości, a mdły
zapach spalenizny nie pozostawiał złudzeń.
Jest morderczynią. Zabiła.
Ale to przecież nie jej wina, to on jej kazał. On ją zmusił. Tak, zmusił.
Agnes ukryła twarz w dłoniach, nie potrafiła jednak płakać.
Kolegium redakcyjne rozpoczęło się pięć minut przed wyznaczoną godziną, tak
że część zespołu wchodziła na salę już w trakcie trwania posiedzenia. Dyrektor
Słupkowski przemawiał do zebranych patrząc tępo w stół.
- Panowie, to powinno już chodzić od rana, „Trójka, JEGO pierwsze radio” i
dalej wypowiedzi wspominkowe, tylko krótko, jak się da, nawet mniej niż setki.
Dzwoniłem przecież rano i dokładnie tłumaczyłem. Dwa smutne kawałki i telefon
od lamentującego słuchacza - mówił monotonnym głosem, pozornie pozbawionym
emocji - nie obchodzi mnie skąd weźmiecie, na antenie mają dzwonić i opłakiwać.
O dziesiątej „Trójka i usłyszał więcej”, jego stare wypowiedzi i trochę moich,
ogólnie pochwała zmian. W serwisie o jedenastej, Magdzie rozpacz odbierze głos
i będzie musiał ją zastąpić Jacek. O dwunastej audycja Kuby „Nowa a nawet
stara”, Smolder jako ojciec nowej Trójki ale i Kolberg chcący przechować
miniony blask starej. Mają dzwonić inni słuchacze niż rano, red. Ucho pisze już
emaile, ale to ty - zwrócił się do Kuby - odpowiadasz za połysk.
Hellen, która do tej pory siedziała niewidoczna z boku, wstała i wyszła z
sali, była blada jak ściana.
Słupkowski nie odrywał wzroku od stołu, pstryknął długopisem i postawił
znaczek przy nazwisku Kuby.
- Ktoś coś mówił ? - na moment zawiesił głos. Ucho ożywił się, rozejrzał po
obecnych, po czym pochylił się ku dyrektorowi i szepnął - Słuchamy, słuchamy.

Odcinek 28. Ostatni.

[Gość: Dzwonnik z PR 3]

Wszystko to fikcja.
Odcinek 28.
Budynek szpitala był brudny i odrapany, nikt już nie pamiętał kiedy
przeprowadzono tu ostatni remont. Wokół rozpościerał się park, był równie
zaniedbanym, ale obecność setek starych drzew oraz zieleń rozległych trawników,
czyniły to miejsce pięknym. Wiosna zagościła tu już na dobre i wszędzie czuło
się jej silny oddech. Po ukrytych w zieleni alejkach wolno przesuwali się
pensjonariusze, niektórzy z nich spacerowali w asyście pielęgniarzy. Nieopodal
zabudowań gospodarczych pod rozłożysta wierzbą na ławce siedziała Agnes.
Zmieniła się. Twarz pozbawiona makijażu i włosy zaczesane gładko do tyłu
powodowały, że jej uroda nie była już tak wyzywająca. Siedziała skulona,
pochylona do przodu, wydawało się, że głowę opiera na kolanach.
- Już cicho, cichutko. Już nie ma - mamrotała. Panujący wokół nastrój
łagodności i ukojenia przerywał jedynie szczebiot ptaków i gdzieś z oddali
mruczący niewyraźnie głos radia. Zbliżała się pora posiłku, pacjenci powoli
zaczynali gromadzić się przed wejściem do stołówki. Punktualnie o trzynastej,
wewnątrz, za matową szybą dwuskrzydłowych drzwi zamajaczyła czyjaś sylwetka.
Rozległ się zgrzyt klucza w zamku. Jak co dzień, red. Dzwonnik nacisnął klamkę
i pchnął energicznie drzwi do wewnątrz.
- Glin glan! Glin glan! - do uszu oczekujących dotarł dźwięk kilku dzwoneczków
zawieszonych nad górną krawędzią futryny. Niektórzy z pacjentów dopiero teraz
ocknęli się z uprzedniego odrętwienia.
- Obiad panie redaktorze, obiad, jak pan pięknie dzisiaj dzwonił - ruszyli w
głąb sali. Po chwili ciszy, z różnych stron zaczęły dochodzić podekscytowane
głosy.
- Dzwonnik, po obiedzie do dyrektora, redaktora wzywa doktor Słupkowski -
słychać było szepty poczty pantoflowej. Przy stoliku red. Dzwonnika alias
Swędzipiórko siedzieli: Donna Rea, ser Greg oraz Pomysłowy Gajowy.
- To zapewne w sprawie ordynatora Smoldera - Greg mówił lekko sztucznym.
wyniosłym głosem - Nalać panu zupy? - spojrzał pytająco na Dzwonnika.
- Czy mógłby pan najpierw zadbać o damy? - upomniała go Donna Rea - A propos
redaktorze, czy jest już następny odcinek powieści? Który to, dwudziesty
czwarty, czy piąty, bo nie zaglądałam?
- Dwudziesty ósmy, właśnie się pisze - Swędzipiórko miał tajemniczą minę.
- A ja myślę, że za te pomysły z ukatrupieniem ordynatora Smoldera, nasz pisarz
powędruje do trójki i tam na słuchaweczkach odsłucha swojej ulubionej audycji -
Greg łowił coś łyżką w zupie - Ja niestety nic nie słyszałem, nic nie czytałem,
się jak to mówią nie interesuję - położył wyłowione znalezisko na krawędzi
talerza.
Wymieniając trójkę Greg miał na myśli pokój zabiegowy o numerze trzecim,
mieszczący się w suterenie. Dawniej rutynowo przeprowadzano tam zabiegi
elektrowstrząsów. Oficjalnie zabiegi takie od lat były zakazane, ale publiczną
tajemnicą jawił się fakt, że Smolder przymyka oczy, gdy starszy pielęgniarz
Maszynista, robił je i obecnie uciążliwym pacjentom. Każdy z pacjentów
wiedział, że po elektrowstrząsach z trójki odwożono na salę praktycznie tylko
ludzkie ciało i przez tydzień człowiek po takim zabiegu nie rozpoznawał
otoczenia, stawał się otępiały i bezwolny, tak jak gdyby przez jego mózg
przejechał z ogromną prędkością pociąg-ekspres. Ci co tam byli opowiadali, że
pamiętają tylko moment przywiązywania pasami do łóżka i pochylającego się nad
nimi Maszynistę, który wkładał im na głowę elektrody przypominające słuchawki i
wołał - Wszyscy wsiedli!? No to odjazd!!! - potem spadali z krzykiem w otchłań
i trwało to wieczność.
Dzwonnik już wiedział, że dzisiaj nie przełknie ani łyka zupy więcej, odsunął
ostentacyjnie talerz. Dłuższy czas panowało milczenie.
- Wiem że kieruje wami strach. Nie musicie czytać mojej powieści, są też inni
czytelnicy - Dzwonnik wyprostował się i lekko nadął.
- Pewno, oprócz nas to jeszcze Re, Kass, Baton, Beton, Obi, Zorro... itd itd.
Hi hi hi! - zaśmiał się Greg, wziął serwetkę i starannie wytarł usta. Pomysłowy
Gajowy podniósł rękę do góry i wyraźnie szykował się, by coś powiedzieć.
- Hulaj dusza piekła nie ma
Internotes - wieczna ściema!
Ze szczęścia, że wymyślił taką zgrabną rymowankę wziął serwetkę, błyskawicznie
poskładał z niej maleńką czapeczkę i ostrożnie położył ją na głowie red.
Swędzipiórko.
- No popatrz, a mogłeś sobie redaktorku spokojnie pisać tę paplaninę, ale nie,
bo ty chłopie masz kuku na muniu. Jak podskoczyłeś w powieści u Maszynisty to
potem wszyscy co zrobili ci wpis na forum w internotesie mieli zimną wodę w
prysznicu i to przez tydzień. Zlitował się jedynie nad Agnes, miała z nim
zresztą tam dłuższe spotkanie - Greg zdenerwowany wstał, moment się wahał co
zrobić, ale zaraz usiadł ponownie sapiąc ze złości. - I mnie to też boli! Że ty
jesteś wariat z wariatkowa to... Ale nas już do tego nie mieszaj, skończyło
się.
- Uhm, uhm - z ulgą potakiwała Donna.
Swędzipiórko był załamany. Trzy miesiące temu zgodził się na eksperymentalną
terapię, w myśl której, on redaktor miał pisać w specjalnym zeszycie zwanym
Internotesem, powieść w odcinkach. Doktor Słupkowski dawał mu wolną rękę co do
tematu i innych szczegółów, ale umowa była następująca. Tak długo jak długo
uda mu się zainteresować akcją powieści pacjentów, Słupkowski obiecał - żadnych
neurotropów, spowalniaczy ani nawet nic nasennego. Pełna przejrzystość umysłu,
a więc wolność dla myśli, możliwość nieskrępowanego korzystania z wyobraźni. To
miało być tak jak w opowieści z tysiąca i jednej nocy. Pomimo dalszego
uwięzienia w zamkniętym ośrodku psychiatrycznym był to jednak ogromny krok ku
swobodzie i jak na tutejsze standardy niebywały przywilej. Świadectwem na to,
że jest zainteresowanie wśród pacjentów były wpisy w Internotesie leżącym na
stoliku w korytarzu budynku głównego.
Konstruując powieść, zastanawiał się co mogłoby wzbudzić największe emocje
wśród takich jak on specyficznych odbiorców. Wymyślił, że intryga powieści musi
dziać się w szpitalu. Historia musi dotyczyć pokoju numer trzy, musi opowiadać
o tym, że otępianie pacjentów prochami, stosowanie elektrowstrząsów stało się,
po wielu latach zakazu, możliwe dopiero po odejściu ordynatora prof. Kaczora i
nastaniu rządów znienawidzonego doc. Smoldera. Z wiadomych względów nie mógł
pisać wprost o szpitalu. Uwolniona od prochów wyobraźnia podsunęła mu pomysł,
aby akcję powieści przenieść do radia, a konkretnie do Programu Trzeciego.
Analogie z obecną sytuacją w Trójce były wyraźne. Woal, który nałożył na
powieść okazał się jednak zbyt cienki i kruchy. Rządcy szpitala, prędko
zorientowali się, że tak naprawdę to historia ta opowiada o nich. Było to
możliwe być może dlatego, że red. Swędzipiórko naprawdę był wariatem i nie
zmienił w swej powieści ani nazwisk ani popularnych przezwisk pracowników
szpitala. Szybko też tych czytelników jego powieści, którzy wpisywali się do
internotesu dosięgnęły represje Maszynisty, Słupkowskiego i innych. Cały czas
aluzje i kamuflaż w powieści był czytelny dla kierownictwa szpitala. Pełna
wpadka. Dyrekcja postanowiła go wezwać i się z nim porachować. Jedno czego nie
rozumiał, to dlaczego dopiero teraz? Skoro wiedzieli od początku.
Już za niecałą godzinę szedł korytarzem popychany jak skazaniec przez
Maszynistę.
- Co świrku, już niedługo dostaniesz szprycę z głupiego jasia i pojedziemy moim
ekspresem. Dzień ci tak szybko poppłynie, że obudzisz się w przyszłym tygodniu -
pielęgniarz spoglądał z pogardą na Dzwonnika.
Dotarli do gabinetu dyrektora. Drzwi były otwarte, a Slupkowski stał w wejściu.
- Proszę nas zostawić samych - zwrócił się do Maszynisty, po czym delikatnie
wziął Swędzipiórkę jak dziecko za rękę i wprowadził do środka.
- Niech pan siada, mam dla pana same dobre wiadomości - dyrektor wskazał fotel -
Jest pan zdrowy, jest pan wyleczony. Terapia okazała się absolutnym sukcesem -
poczęstował Dzwonnika miętusem. Sam wziął dwa.
- Pisząc

[Gość: Dzwonnik z PR 3]

Cd 28.
- Pisząc o swoich fobiach całkowicie uwolnił pan psychikę i odblokował w ten
sposób kompleks IW, Imperatywu Wyobraźni. Pisząc powieść, samodzielnie pan
dowiódł, że wcale nie potrzeba być dowcipnym, nowatorskim czy kreatywnym,
uprawiając jeden z tak zwanych wolnych zawodów. Można być zwykłym tępakiem i
jak to mówią pracować w telewizji. No w radio jak pan woli - dyrektor
przeglądał jakieś papiery - Wie pan, że od dwóch tygodni nie ma pan żadnego
wpisu w internotesie? Pełen sukces, zanikł u pana zupełnie Zespół Horiolis
Imaginancjum, jest pan nareszcie uwolniony od wyobraźni. No cóż, możemy sobie
tylko wzajemnie pogratulować. A te drobne uszczypliwości w pana powieści...
Doprawdy nie brałem tego do siebie, w końcu jestem lekarzem... Krótko mówiąc
jest pan zdrów i jest pan wolny redaktorze.
Wszystko co działo się potem: pakowanie swoich rzeczy, pożegnanie ze
współtowarzyszami, minęło błyskawicznie i w stanie półświadomości. Swędzipiórko
ocknął się dopiero, gdy stał już za bramą ośrodka, słysząc na odchodnym słowa
Maszynisty
- Jeszcze się spotkamy, świrku - i trzask metalowych drzwi, na których ktoś
nagryzmolił sprayem „Wszystko to fikcja”.
Ulicą normalnie jeździły samochody i normalnie z każdego słychać było walenie
techno - BUM! BUM! BUM!- i jeszcze - BUM!
Przeszedł na drugą stronę i przystanął przy kiosku, aby przejrzeć gazety. Na
okładkach, ale też i wewnątrz szczerzyły się do niego normalne plastykowe
uśmiechy. Przeglądał gazetę po gazecie, wszędzie było to samo: reklamy i
fotografie plastykowych ludzi, ludzi? I w ogóle nie było treści, nic, żadnego
artykułu, ani słowa.
- Weź pan se te, bo ostatnio reklamują - gruba, brzydka kioskarka żuła gumę, co
miała wybielać zęby.
Swędzipiórko dostrzegł w szybie odbicie swojej twarzy, popatrzył jeszcze raz na
kioskarkę, a potem na leżące przed nią gazety. Przeraził się - A gdzie my
jesteśmy? Nas nie ma! - wykrzyknął i wybiegł na ulicę, gdzie zniknął. Zniknął,
w zupełnie absolutnie cudowny sposób. Gruba kioskarka przetarła oczy nie
dowierzając temu co zobaczyła.
- A może go rzeczywiście nie było? Widziałam kiedyś taki serial. Ale ja jestem,
co nie? - spojrzała na okładkę jednego z tygodników - Pewno że jestem. Zresztą
był świr czy świra nie było... Ja jestem. Normalna.
KONIEC

Koniec? Naprawdę koniec ???

[Gość: Muzykalny detektyw]

Koniec?
Naprawdę koniec ?
A gdzie nadciagająca kawaleria?
Gdzie wynurzający sie zza krzaków dzielny czołg o numerze 102 i jego wspaniała
załoga ?
A więc tak się odbiera nadzieję ?
Nie pomaga "Radość słuchania"
I kasa wyrzucona w błoto za pomocą TV i billboardów
Słupki jak stały tak stały.
Ale nie martcie sie . Juz wkrótce przyjdzie Jędrek i jego krawaciarze. On zrobi
porządek. Podobno nawet jeden restaurator już się uczy jak otwierać pudełko CD
aby miec kwalifikacje na kolejnego Derechtora ( no cóż lepsze takie
umiejetności niż żadne). Jeszcze będziemy tęsknić za Boczkiem i jego
totumfackimi.
Tfu, co ja gadam , co ja gadam ...