Panel o radiu w Poznaniu

[Gość: martka]

Dziś w Poznaniu przy okazji sesji naukowej organizowanej przez Instut
Filologii Polskiej UAMu miała miejsce dyskusja panelowa, która pierwotnie
miała byś dyskusją o kondycji piosenki, ale w ostateczności była niesamowicie
barwną i momentami fascynującą dyskusją o radiu. Sporo z tego już wiemy, ale
tak czy inaczej posłuchac było warto.
Udział w dyskusji brali Witold Pograniczny, Janusz Kosiński, Grzegorz
Brzozowicz i Małgorzata Ostrowska. Agonistyczny ton nadawał oczywiście
Grzegorz Brzozowicz, który bardzo zaczepnie podchodził do pewnych radiowych
świętości (Chciał się trochę przypodobać żeńskiej części publiczności i
młodzieży w ogóle, ale studentki polonistyki które w znakomitej większości
zasiadły w miłej restauracyjce w centrum Poznania to taki specyficzny
target...;)
Streszczam pokrótce najważniejsze wątki w punktach:
1. Póki istnieje praktyka przyznawania koncesji za cięzkie pieniądze, póty z
radiofonią lepiej nie bedzie, bo każde ambitne radio prędzej czy później się
sformatuje tak jak chcą tego reklamodawcy
2) Szansą dla radiofonii są stacje niszowe i ponoć internet(tylko co z tego,
konkluzja moja, skoro zachwalanego radia pin w takim np. Poznaniu nie
uświadczysz)
3) Dyktat prezenterów tak podkreslany przez Brzozowicza zamienił się na
dyktat formatu. Wg niego tamten dyktat skrzywdził tych którzy pozostali
wierni takiej muzyce jak art rock i osławione na tym spotkaniu yes (to taki
symbol zatrzymania się w muzycznym rozwoju na pewnym etepie, proszę się na
mnie nie oburzać jak tylko streszczam), tylko pytanie jak ten dyktat wpłynie
na nas. Moim skromnym zdaniem gorzej, bo ja tam wolałabym być poddana
dyktaturze takich osobowości jak Mann, Kaczkowski czy nawet Kydryński niż
tonąć w beznadziejnym formacie
4) Dyrekcja trOjki swoimi posunięciami, co dla nas oczywiste, spycha
prezenterów jak m.in. Kosiński na na plan, dość arogancko i ignorancko
zresztą z tego co opowiadał i zatrudnia m.in. ludzi telewizji, którzy po
prostu chałturzą. To wiemy niestety.
5) Kosiński z Brzozowiczem bardzo się sprzeczli i sobie dowcipnie co prawda
ale jednak dogryzali, ale to co ważne i pojawiło się w tej dyskusji to
passus, w którym Kosiński mówił, że on robi radio dla 5 słuchaczy i
niekoniecznie myśli wtedy o ogóle. Ja sobie myslę, że ta nidzisiejsza ,
wbrew formatowemu dyktatowi formuła stanowi o istocie radia w ogóle.
Pozdrawiam:)
M.

o radiu

[Gość: astat]

Hm, ja jako znawca, słuchaczem zwanym, tak skomentuję, smutnawo nieco...
Może po prostu czasy radia się skończyły? Z jednej strony koncesje, reklamy i
walka marketingowa, z drugiej - no kto słucha radia? O ten nieszczęsny target
mi chodzi. Kierowcy?
No i trzecie smutne to że i muzyki niewiele dobrej się pojawia ostatnimi czasy,
nie ma sę co oszukiwać, wszystko raczej takie powielane, odgrzewane albo
badziewne, no poza Eminemem może.

Cholera wie, moze za małym krajem jesteśmy w stosunku do Stanów, żeby te
niszowe stacje popowstawały? Mam wrażenie, że u nas te nadajniki po prostu
włażą na siebie a walka o reklamodawców przeszła samą siebie.
Jeśli więc można opędzić własne potrzeby płytami czy internetowo...
No źle to widzę...
Ale moze to tylko listopad:)

[Gość: Lesiek]

> No i trzecie smutne to że i muzyki niewiele dobrej się pojawia ostatnimi
czasy, nie ma sę co oszukiwać, wszystko raczej takie powielane, odgrzewane
albo badziewne, no poza Eminemem może.

Pewnie, jak się dowiaduje o muzyce głównie z radia, to można rzeczywiście
odnieść takie wrażenie ;).

[Gość: martka]

No to ja się jak zwykle przewrotnie zapytam, czy radio przypadkiem nie powinno
pełnić funkcji informującej o muzyce (i nie tylko zresztą). Dlaczego nie mamy
się o niej dowiadywać z radia?

Format, o którym nie tyle z entuzjazmem, co ze zrozumieniem konieczności mówił
Brzozowicz, zakłada właśnie sprowadzenie muzyki do pewnego przewidywalnego i
mało odkrywczego zapychacza w sumie. Ja tam bym wolała już dyktat prezenterów,
z całym ich egotyzmem i ich gustami i guścikami, bo był moim zdaniem lepszym i
uczciwszym rozwiązaniem, gdyż skłaniał tych kilku prezenterów do prawdziwego
szukania nowej muzyki i dzielenia się nią ze słuchaczami.
W tej chwili, kiedy o stacjach niszowych możemy raczej pomarzyć (patrz punkt
pierwszy mojego poprzedniego postu) niż ich faktycznie posłuchać, format muzykę
po prostu zabija. Rozwiązania tego problemu niby są i niby nie tylko na
dyskusjach takich jak ta się pojawiają, tylko czy ich się w praktyce doczekamy.
I kiedy?

Ponoć, odpowiadam na wątpliwość Astat, tak mówiono wczoraj (a głównie o tym
mówił głosem współczesności G. Brzozowicz) radia słucha się teraz przez 20
minut w samochodzie i niemożliwością byłoby przez 20 minut posłuchać pana,
który zapowiada Marillion. Możliwe, choć ja lubię posłuchac takich zapowiedzi,
np. w formach dialogów Manna z Niedźwiedziem.
Ponoć też, teraz już się nie słucha (też streszczem to, co GB powiedział
wczoraj) stacji dla jakiegoś głosu i nie włącza się radia na określoną godzine
by posłuchać ulubionego prezentera i po to m.in. byłaby sformatowana, niszowa
stacja, która o każdej porze oferuje taką samą muzykę. Też możliwe, choć z
drugiej strony jak ja i parę z nas słucha od paru lat trOjki? Czyżby nie
włączając się na określoną godzinę właśnie?
Problem w tym, że za mało wyraźnie istniejemy w badaniach rynku, więc tak jakby
nas nie było.

[Gość: Lesiek]

Ależ oczywiście, że słuchacz może dowiadywać się o muzyce z radia, problem w
tym, że do wizji radia Brzozowicza to kompletnie nie pasuje. I generalnie przez
to, że coraz mniej nowej godnej uwagi muzyki w radiu, powstaje wrażenie, że nic
się w muzyce nie dzieje.

Swoją drogą, ja się Brzozowiczowi dziwię. Jest wybitnym znawcą muzyki,
człowiekiem mającym dużo do powiedzenia o muzyce i naprawdę dobrym prezenterem
radiowym. Co nim kieruje, że uznaje konieczność dziejową (formatowania radia) i
staje się niejako jej głosicielem, jest dla mnie niepojęte. Owszem, proces
McDonaldyzacji (której formatowanie radia jest niewątpliwym elementem)
rzeczywiście ma miejsce, ale to przecież nie znaczy, że trzeba być koniecznie
jego zwolennikiem, zwłaszcza, jeśli samemu się ponosi z jego tytułu straty...
Jedynym uzasadnieniem, jakie widzę, jest resentyment wobec tych przysłowiowych
Yesów i generalnie muzyki, jaka dominowała w dawnej Trójce. Problem w tym, że w
sformatowanym radiu nie będzie miejsca nie tylko dla Yes, ale i Velvet
Underground czy Patti Smith - a o ich następcach, poza garstką fanatyków
muzyki, nie dowie się nikt.

[Gość: martka]

Swoją drogą, ja się Brzozowiczowi dziwię. Jest wybitnym znawcą muzyki,
> człowiekiem mającym dużo do powiedzenia o muzyce i naprawdę dobrym
prezenterem
> radiowym. Co nim kieruje, że uznaje konieczność dziejową (formatowania radia)
i
>
> staje się niejako jej głosicielem, jest dla mnie niepojęte. Owszem, proces
> McDonaldyzacji (której formatowanie radia jest niewątpliwym elementem)
> rzeczywiście ma miejsce, ale to przecież nie znaczy, że trzeba być koniecznie
> jego zwolennikiem, zwłaszcza, jeśli samemu się ponosi z jego tytułu straty...
> Jedynym uzasadnieniem, jakie widzę, jest resentyment wobec tych
przysłowiowych
> Yesów i generalnie muzyki, jaka dominowała w dawnej Trójce. Problem w tym, że
w
>
> sformatowanym radiu nie będzie miejsca nie tylko dla Yes, ale i Velvet
> Underground czy Patti Smith - a o ich następcach, poza garstką fanatyków
> muzyki, nie dowie się nikt.

Dobrze to ująłeś. I to mnie też zastanawia, bo nowy medialny porządek
przyjmowany w pewnym sensie bałwochwalczo, z satysfakcją, że wreszcie mamy to
NOWE jest w gruncie rzeczy konstytuowaniem tego, jak wiemy nie
najszczęśliwszego porządku. Tak naprawdę poważającego sens radia w ogóle, bo
skoro radio ma być szafą grającą międlącą w nieskończoność te same utwory, to
nie dość, że prezenter radiowy faktycznie nie ma co w takim radiu robić, ale i
słuchacz właściwie nie ma też za bardzo po co słuchać. Tzn. słuchać już i tak
nie musi ważne by mu towarzyszyło.
Jeśli o coś mam żal to o to, że medialna propaganda wmawia nam (no i Brzozowicz
bierze w ten nurt się doskonale wpisuje), że to jest własnie radio dla młodych
i inteligentnych, dzięki kóremu będziemy nowocześni, szczęśliwi i
doinformowani. Nic z tego, ten mit wyłącza poza obręb targetu ludzi, którzy
potrzebują naprawdę inteligentnego radia. Byłoby uczciwiej powiedzieć: nie mamy
kasy i zamierzamy teraz robić tandetne radio dla wszystkich, żeby przyciągnąć
reklamodawców niż działać pod płaszczykiem jakiejkolwiek misji. Misji
realizowanej od 0.00 do 4.00. Ten mit trzeba zdecydowanie zdekonstruować;)
Zdecydowanie.
Pozdrawiam
Ps. Kolega, który zwrócił mi uwagę na połknięcie sylaby w
wyrazie 'agonistyczny' ma oczywiście rację. Pisałam w pośpiechu i byłam
niesamowicie głodna, o ile mnie to usprawidliwia;)

[Gość: astat]

Gość portalu: martka napisał(a):

> Jeśli o coś mam żal to o to, że medialna propaganda wmawia nam (no i
Brzozowicz
>
> bierze w ten nurt się doskonale wpisuje), że to jest własnie radio dla
młodych
> i inteligentnych, dzięki kóremu będziemy nowocześni, szczęśliwi i
> doinformowani. Nic z tego, ten mit wyłącza poza obręb targetu ludzi, którzy
> potrzebują naprawdę inteligentnego radia. Byłoby uczciwiej powiedzieć: nie
mamy
>
> kasy i zamierzamy teraz robić tandetne radio dla wszystkich, żeby przyciągnąć
> reklamodawców niż działać pod płaszczykiem jakiejkolwiek misji. Misji
> realizowanej od 0.00 do 4.00. Ten mit trzeba zdecydowanie zdekonstruować;)
> Zdecydowanie.


A mnie się wydaje niestety, że młodzi i inteligentni to sobie już doskonale
dają radę bez radia...

ps

[Gość: astat]

Gość portalu: astat napisał(a):

> A mnie się wydaje niestety, że młodzi i inteligentni to sobie już doskonale
> dają radę bez radia...

Zaraz, przepraszam, dokładniej może spróbuję sie wyslowić, bo coś za bardzo w
skrócie mi wyszło.
'Niestety' dlatego że jednak smutno mi, że te radiowe czasy odchodzą w dal.
Że można sobie dać radę? No można, każdy z nas chyba wie, że to juz żaden
problem, czy informacyjnie, czy muzycznie. I dla bystrego młodego człowieka to
raczej radio nie jest już punktem odniesienia, propagatorem ani nic w tym
stylu. I wiecej, powiedziałabym, że nawet ta słynna misja mu nieco obojętna...
Dlatego zadziwia mnie do kogo w końcu ci reklamodawcy chcą trafić, do gospodyń
domowych (bo jeszcze one mi przyszły do głowy oprócz kierowców:))? I stąd taki
wysoki poziom radia?

[Gość: martka]

Oj chyba nie do końca tak. Radio jest potrzebne, nie jako jedyne źródło
informacji, ale BOGATE żródło róznorodnej informacji, także tej głębokiej i
trudnej a nie tylko lekkiej, łatwej i przyjemnej. Takie powinno być radio
publiczne przynajmniej. Problem w tym, moim zdaniem, że dyrekcja radiowej
trójki hipokryzyjnie twierdzi, że właśnie takie radio realizuje i że kieruje je
do młodych i inteligentnych. Znam wielu młodych i inteligentnych którzy z
takiej formuły radia czują się wykluczeni, nawet jeśli to się nie przekłada na
słupkowe badania.
pozdrawiam

[Gość: astat]

Fakt...
Znowu jako ten słuchacz się wypowiem, masz rację, ja się np. bluesa nauczyłam,
znaczy uczę przez nocnego manniaka i całe towarzystwo manniaków ciemniaków,
którzy mi mówią, czego teraz słuchać albo na co zwrócić uwagę. Siedzimy w tej
naszej manniakowej internetowej kawiarence w środku nocy nadstawiając pilnie
uszy, macamy Redaktora czy aby na pewno żywy a nie z puszki, bo bez niego to
nijak się nie da funkcjonować, to on wyznacza ścieżki i... no ma sens to radio
jednak... To, czego każe nam słuchać a co wywalić na śmietnik, połączone z jego
niesamowitą charyzmą... No ważne. Nie da się wyłączyć, odpuścić sobie, wrzucić
płytę itd. Za to zarywa się noce:)
podpisano: konsekwentna

Może trochę nie na temat

[Gość: RunDLL32]

(Nie zwracajcie uwagi na IP. Piszę prywatnie.)

Słuchajcie, popularyzatorska rola radia nie polega na puszczaniu Marillion,
Velvet Underground, Patti Smith i Yes. Chyba, że to radio nazywa się Nostalgia
albo Archiwum. Nie polega ona również na serwowaniu zuniformizowanej playlisty.
Stara Radiostacja była bliska ideałowi medium przybliżającego nową, ciekawą,
bez znaczenia czy komercyjną czy nie, muzykę. A całkowitym ideałem dla mnie
było pierwsze dostępne w Polsce wcielenie telewizji Viva Zwei z programami
Soja, Zwobot, Wah2 etc. Oczywiście i RDST, i Viva2 wkrótce szlag trafił.
Reasumując, rozumiem, że mówicie nie Tylko Wielkim Przebojom. Ale ja mówię nie
wałkowaniu Led Zeppelin czy Alan Parsons Project oraz ich epigonów przez ludzi,
którzy nie są w stanie zrozumieć tego, że muzyka się zmienia. A mam wrażenie,
że drugi przypadek dla większości z Was odpowiada definicji "radio ambitne".

Agoniczny ton Brzozowicza - podoba mi się. Antagonistyczny miał być, prawda?

[Gość: Lesiek]

> Słuchajcie, popularyzatorska rola radia nie polega na puszczaniu Marillion,
> Velvet Underground, Patti Smith i Yes. Chyba, że to radio nazywa się
Nostalgia
> albo Archiwum.

Teraz nie. Ale kiedyś tak.
A o to, że o nowych Patti Smith się nie dowiadujemy, to właśnie chyba pisałem -
jakby ktoś zadał sobie trud czytania ze zrozumieniem.

[Gość: eciepecie]

Marillion też jeszcze ma coś do powiedzenia - wydaje nowe płyty i koncertuje. I
nie jest to wyłącznie melodia przeszłości.
Jest wiele nowości muzycznych wartych poznania, tylko kiedy się o nich możemy
dowiedzieć w radiu, kiedy posłuchać i zdecydować, czy warto kupic płytę?
Odpowiedź brzmi - w nocy, najczęściej pomiędzy 2 a 4.

do RunDLL32

[Gość: sito]

dzieki w imieniu pierwszej "radiostacji".

do RunDLL32

[Gość: sito]

dzieki w imieniu pierwszej "radiostacji".