Raperskie wersety w teatrze

[Gość: funka]

Spektakl rewelacyjny!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !! Najlepszy jaki widziałam w
życiu!!!!!!!!!

Najlepszy spektakl - 12 ławek - super !!!!!!!!!!!!

[Gość: Funka]

SSSSSSSSSSSSSSSSUUUUUUUUUUUUUUU UPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPPEEEEEE EEEEEEEEEEEERRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!
Kocham tych ludzi zrobili najlepszy spektakl jaki w życiu widziałam. Mam już
bilety na następne dni, chcę być z nimi każdego dnia. Nie moge się doczekać
płyty podobno jest juz w sp[rzedaży.... Tańczą rewelacyjnie, grafy, muza,
ciuchy, największe wydażenie jakie było w Polsce

DALI CZADU BEZ 2 ZDAŃ REWELACJA

[Gość: GAGI]

DALI CZADU PRZYJECHAŁAM NA PREMIERĘ Z WAWY I OPŁACAŁO SIĘ WSZYSTKO. wYKONAWCY
NA ŻYWO, NIESAMOWITY TANIEC. MNUSTWO ENERGII

TO DLA TYCH KTÓRYM PRZESZKADZA JEZYK RAPU

[Gość: GIGI]

przed wami fragment wykładu profesora Jana Miodka, dotyczący wulgaryzmów w
języku polskim i ich zastosowania w mowie potocznej.

Kiedy się człowiek potknie albo skaleczy woła "O ku..!". To cudowne, lapidarne
słowo wyraża jakże wiele uczuć, począwszy od zdenerwowania, rozczarowania
poprzez zdziwienie, fascynacje a na radości i satysfakcji kończąc. Przeciętny
Polak w rozmowie z przyjacielem opowiada np.: "Idę sobie stary przez ulice,
patrzę, a tam taka dupa, że o kuuu..."

Ku.. może również występować w charakterze interpunktora czyli zwykłego
przecinka, np.; "Przychodzę ku.. do niego, patrzę ku.. a tam jego żona, no i
się ku.. wku..łem no nie?". Czasem ku.. zastępuje tytuł naukowy lub
służbowy, gdy nie wiemy, jak się zwrócić do jakiejś
osoby płci żeńskiej ("chodź tu ku.. jedna!"). Używamy ku.. do
charakteryzowania osób ("brzydka, ku.. nie jest", "o ku.., takiej ku..e na
pewno nie pożyczę"), czy jako przerwy na zastanowienie ("czekaj, czy ja, ku..
lubię poziomki?").

Wyobraźmy sobie jak ubogi byłby słownik przeciętnego Polaka bez prostej ku...
Idziemy sobie przez ulicę, potykamy się nagle i mówimy do siebie: "bardzo mnie
irytują nierówności chodnika, które znienacka narażają mnie na upadek. Nasuwa
mi to złe myśli o władzach gminy". Wszystkie te i o wiele jeszcze bogatsze
treści i emocje wyraża proste "O ku..!", które wyczerpuje sprawę.

Gdyby Polakom zakazać ku.., niektórzy z nich przestaliby w ogóle mówić, gdyż
nie umieliby wyrazić inaczej swoich uczuć. Cała Polska zaczęłaby porozumiewać
się na migi i gesty. Doprowadziłoby to do nerwic, nieporozumień, niepewności i
niepotrzebnych naprężeń w Narodzie Polskim. A wszystko przez jedna małą
kurwę...

Spójrzmy jednak na rodowód tego słowa. Ku.. wywodzi się z łaciny od `curva`
czyli krzywa. Pierwotnie w języku polskim ku.. oznaczała kobietę lekkich
obyczajów, czyli po prostu dziwkę. Dziś kurwę stosujemy również i w tym
kontekście, ale mnogość innych znaczeń przykrywa
całkowicie to jedno. Można z powodzeniem stwierdzić, że ku.. jest najczęściej
używanym przez
Polaków słowem.


Dziwi jednak jedno - dlaczego słowo to nie jest używane publicznie (nie licząc
filmów typu
"Psy", gdzie aktorzy prześcigają się w rzucaniu ku..mi), praktycznie nie
słyszymy aby politycy czy dziennikarze wplatali w swe zdania zgrabne ku...
Pomyślmy o ile piękniej wyglądałaby prognoza pogody wygłoszona w następujący
sposób: "Na zachodzie zachmurzenie będzie ku..
umiarkowane, wiatr raczej ku.. silny. Temperatura maksymalna około 2 stopni
Celsjusza, a wiec
ku..ko zimno ku.. będzie. Ogólnie, to ku.. jesień idzie"...

rzeczpospolita

[Gość: Funka]

"12 ławek. Projekt bez cenzury" w gdyńskim Teatrze Muzycznym to sukces
Jarosława Stańka

Manifest hiphopowego pokolenia


Dla dzisiejszych nastolatków pierwszy polski hiphopowy spektakl w reżyserii
Jarosława Stańki - z muzyką O.S.T.R., Tede, Sistars - jest równie ważny jak dla
poprzedniej generacji "Metro" Józefowicza i Stokłosy.


Analogia rapuje o narodowej dumie, towarzyszą jej tancerze z husarskimi
skrzydłami
(c) ŁUKASZ BRODOWICZ

Na początek - przepyszne nieme kino zatytułowane "Na dyvaniku", o tym, jak w
trudnych czasach zrealizować kasowe widowisko. Celuloidowa taśma faluje w rytm
terkocącego projektora, a na ekranie Maciej Korwin, dyrektor Teatru Muzycznego,
pokazuje reżyserowi w przyspieszonym tempie stare patenty na sukces - kokietuje
pawimi piórami, przebiera się za operetkowego generała, straszy małpią, a potem
kocią maską, w końcu zakłada na głowę niedźwiedzi łeb i wymachuje ciupagą. Co
na to Jarosław Staniek, pierwszy mistrz kraju w breakdance?

Wskakuje na biurko szefa i wyczarowuje ciałem łamane piruety. Potem, już do
końca przedstawienia, oddaje głos młodym wykonawcom.

Dlaczego "12 ławek"? Bo marzenia wielu Polaków wyśpiewane w "Metrze" się nie
spełniły. W drodze do Europy utknęli na osiedlowej ławce, przy trzepaku. To
jedyny w kraju czynny całą dobę dom kultury dla nastolatków pozostawionych na
pastwę losu przez szkołę, Kościół, rodzinę i polityków. Zdaniem młodych, to oni
właśnie tańczą breakdance i stawiają kraj na głowie. Dlatego młodzież nie ma
autorytetów. Żyje z dnia na dzień, pali trawkę, kradnie, w końcu ląduje w
więzieniu - tak jak starszy brat Hefo. On, w trzydziestoosobowej grupie,
wyłonionej w castingu, woli ćwiczyć uliczny taniec, opowiedzieć o sobie
językiem hip-hopu - raperskimi gestami i graffiti.

Dyplomów szkół artystycznych bohaterowie gdyńskiego spektaklu nie mają, ale to
urodzeni showmani. Breakdance w ich wykonaniu podważa prawa grawitacji. Tańczą
na głowie, ręce, plecach i kolanie, prowokując do solówek dziewczyny - z
afroamerykańskimi fryzurami, w bejsbolowych czapeczkach, w spodniach z krokiem
do kolan i odsłoniętymi brzuchami. Naśladują Murzynki z Harlemu. Zachowują się
wyzywająco, bo chcą odreagować szkołę. Powielają obce wzory, gdyż nasze okazały
się mało atrakcyjne.

"Polska młodzież śpiewa polskie piosenki" - broni krajowej popkultury wniesiony
na scenę transparent z hasłem z lat 60. Śpiewała, ale uwielbiała big-beat. Gdy
weszła w dorosłe życie, zapomniała, jaka była. Teraz nie rozumie fascynacji
obcą muzyką. Nie słyszy, że młodzi didżeje miksują z płyt jej ulubione
motywy "Papa Was A Rolling Stone" i "Jak mamy żyć" Zdzisławy Sośnickiej. I mają
takie same marzenia o rodzinie czy o narodowej dumie. Rapuje o tym Analogia,
duet ubrany w biało-czerwone kurtki, a towarzyszą jej tancerze z husarskimi
skrzydłami. Osiedlowi ziomale potrafią też zachować dystans do amerykańskich
idoli. Widać to w scenie z czerwonym dmuchanym kabrioletem, ulubionym
samochodem murzyńskich gwiazd. Choć może silniej przemawia z tego ironicznego
obrazka, rozegranego na tle fotosów wyboistej polskiej drogi, gorycz, że tak
trudno żyć w Polsce.

Po nijakim i mdłym "Opentańcu" Jarosław Staniek pokazał, na co go stać.
Udowodnił też, że z amatorskiego osiedlowego ruchu mogą wyrosnąć zawodowcy
niepozbawieni artystycznej wrażliwości. On sam zaczynał od breakdance, a potem
wyreżyserował "Hair", "Jesus Christ Superstar" czy rewelacyjny "Kombinat". Żeby
powiodło się bohaterom "12 ławek", trzeba uszanować ich odmienność, przybić im
piątkę. Lub, jak kto woli - podać rękę.

Jacek Cieślak
"12 ławek. Projekt bez cenzury", reżyseria Jarosław Staniek, Teatr Muzyczny w
Gdyni, premiera 6 lutego

[Gość: MARTA]

A moze tak wyjsc poza Polsce i nacjonalnie zrobic taki spektakl? Ja jestem w
Australii i bardzo ale to bardzo interesuje sie hip hopem i rapem w Polsce. Ale
tutaj tez jest rap i hip hop...? czekam na opinie? [e-mail]

wow wow wow ale spektakl

[Gość: Madzik]

Nie spodziewałam sie takich emocji i zabawy na spektaklu teatralnym.
Umiejętności tych ludzi są aż zapierające dech w piersiach. Nie dałam rady
wybrać się na Opentańca ale na 12 ławek zdazyłam i jestem niebywale zaskoczona
energią i pasją tych młodych ludzi. Jarosław Staniek urasta dzięki temu
przestawieniu znowu do rangi prekursora pewnych trendów i wydażeń. Tylko sie
cieszyć. Bo spektakl rewelacyjny.........

ciesze się ze zobaczylem ten spektakl

[Gość: Maciek]

To bylo niezrownane przezycie, widownia szaleje, co chwile piski dziewczyn,
zachwyty chlopakow. Wszyscy chca byc tacy jak wykonawcy, kolorowi z pasja,
pelni energii. Polecam i pozdrawiam

Krzysztof Skiba o projekcie 12 ławek; Wprost 20 II

[12lawek]

Krzysztof Skiba o projekcie 12 ławek; Wprost 20 lutego 2005


Wprost/ Skibą w mur/ Kronika wypadków emocjonalnych/ 20 lutego 2005/ str. 114



(…)

W Gdyni wpuszczono hip-hop do teatru. W ubiegłym tygodniu Teatr Muzyczny
wystawił pierwszy w Polsce hiphopowy musical „12 ławek”. Na scenie prezentują
się raperzy i tancerze brakdance. Jest dużo skakania, radości i po prostu
dobrej zabawy, Hip-hop w Polsce najwyraźniej przeżywa kolejną fazę rozwoju.
Całe szczęście , że autorzy spektaklu nie wciskają nam jakiejś smutnej historii
chłopca spod bloku bez perspektyw. Przedstawienie to taneczne klisze z życia
młodych ludzi. Często dowcipne jak np. parodia marzeń o wypisionych samochodach
i życiu niczym w amerykańskich teledyskach. Warto iść, by przekonać się, że
każdy bunt ma w sobie coś malowniczego.

Rzeczpospolita Jacek Cieslak o 12 ławkach

[12lawek]

"12 ławek. Projekt bez cenzury" w gdyńskim Teatrze Muzycznym to sukces
Jarosława Stańka

Manifest hiphopowego pokolenia


Dla dzisiejszych nastolatków pierwszy polski hiphopowy spektakl w reżyserii
Jarosława Stańki - z muzyką O.S.T.R., Tede, Sistars - jest równie ważny jak dla
poprzedniej generacji "Metro" Józefowicza i Stokłosy.


Analogia rapuje o narodowej dumie, towarzyszą jej tancerze z husarskimi
skrzydłami
(c) ŁUKASZ BRODOWICZ

Na początek - przepyszne nieme kino zatytułowane "Na dyvaniku", o tym, jak w
trudnych czasach zrealizować kasowe widowisko. Celuloidowa taśma faluje w rytm
terkocącego projektora, a na ekranie Maciej Korwin, dyrektor Teatru Muzycznego,
pokazuje reżyserowi w przyspieszonym tempie stare patenty na sukces - kokietuje
pawimi piórami, przebiera się za operetkowego generała, straszy małpią, a potem
kocią maską, w końcu zakłada na głowę niedźwiedzi łeb i wymachuje ciupagą. Co
na to Jarosław Staniek, pierwszy mistrz kraju w breakdance?

Wskakuje na biurko szefa i wyczarowuje ciałem łamane piruety. Potem, już do
końca przedstawienia, oddaje głos młodym wykonawcom.

Dlaczego "12 ławek"? Bo marzenia wielu Polaków wyśpiewane w "Metrze" się nie
spełniły. W drodze do Europy utknęli na osiedlowej ławce, przy trzepaku. To
jedyny w kraju czynny całą dobę dom kultury dla nastolatków pozostawionych na
pastwę losu przez szkołę, Kościół, rodzinę i polityków. Zdaniem młodych, to oni
właśnie tańczą breakdance i stawiają kraj na głowie. Dlatego młodzież nie ma
autorytetów. Żyje z dnia na dzień, pali trawkę, kradnie, w końcu ląduje w
więzieniu - tak jak starszy brat Hefo. On, w trzydziestoosobowej grupie,
wyłonionej w castingu, woli ćwiczyć uliczny taniec, opowiedzieć o sobie
językiem hip-hopu - raperskimi gestami i graffiti.

Dyplomów szkół artystycznych bohaterowie gdyńskiego spektaklu nie mają, ale to
urodzeni showmani. Breakdance w ich wykonaniu podważa prawa grawitacji. Tańczą
na głowie, ręce, plecach i kolanie, prowokując do solówek dziewczyny - z
afroamerykańskimi fryzurami, w bejsbolowych czapeczkach, w spodniach z krokiem
do kolan i odsłoniętymi brzuchami. Naśladują Murzynki z Harlemu. Zachowują się
wyzywająco, bo chcą odreagować szkołę. Powielają obce wzory, gdyż nasze okazały
się mało atrakcyjne.

"Polska młodzież śpiewa polskie piosenki" - broni krajowej popkultury wniesiony
na scenę transparent z hasłem z lat 60. Śpiewała, ale uwielbiała big-beat. Gdy
weszła w dorosłe życie, zapomniała, jaka była. Teraz nie rozumie fascynacji
obcą muzyką. Nie słyszy, że młodzi didżeje miksują z płyt jej ulubione
motywy "Papa Was A Rolling Stone" i "Jak mamy żyć" Zdzisławy Sośnickiej. I mają
takie same marzenia o rodzinie czy o narodowej dumie. Rapuje o tym Analogia,
duet ubrany w biało-czerwone kurtki, a towarzyszą jej tancerze z husarskimi
skrzydłami. Osiedlowi ziomale potrafią też zachować dystans do amerykańskich
idoli. Widać to w scenie z czerwonym dmuchanym kabrioletem, ulubionym
samochodem murzyńskich gwiazd. Choć może silniej przemawia z tego ironicznego
obrazka, rozegranego na tle fotosów wyboistej polskiej drogi, gorycz, że tak
trudno żyć w Polsce.

Po nijakim i mdłym "Opentańcu" Jarosław Staniek pokazał, na co go stać.
Udowodnił też, że z amatorskiego osiedlowego ruchu mogą wyrosnąć zawodowcy
niepozbawieni artystycznej wrażliwości. On sam zaczynał od breakdance, a potem
wyreżyserował "Hair", "Jesus Christ Superstar" czy rewelacyjny "Kombinat". Żeby
powiodło się bohaterom "12 ławek", trzeba uszanować ich odmienność, przybić im
piątkę. Lub, jak kto woli - podać rękę.

Jacek Cieślak
"12 ławek. Projekt bez cenzury", reżyseria Jarosław Staniek, Teatr Muzyczny w
Gdyni, premiera 6 lutego

Katarzyna Fryc Gazeta Wyborcza o 12 lawkach

[12lawek]

Raperskie wersety w teatrze

Katarzyna Fryc, Gdynia 06-02-2005, ostatnia aktualizacja 06-02-2005 18:30

Sobotnia premiera "12 ławek" w Teatrze Muzycznym w Gdyni dowodzi, że klasyczną
formułę musicalu z powodzeniem może zastąpić współczesny performance, byle
zrealizowany z pasją. Gdyński spektakl z udziałem 40 hiphopowców to wulkan
energii

Nie jestem rozmiłowana w hip-hopie. Ale projekt przeniesienia rapowanych
rymowanek, graffiti i deskorolek do teatru wydał mi się i ryzykowny, i
intrygujący. Po premierze "12 ławek" nadal nie jestem fanką formacji w stylu
Bałagan Mistrzów czy Numeru Raz i ich towarzystwa, ale od soboty mam dla nich
sporo uznania. Za pasję i szczerość, którą mnie uwiedli.

"12 ławek" nie jest przedstawieniem, po którym człowiek zostaje z Wielkimi
Pytaniami. Nie jest też analizą stanu ducha młodego pokolenia ani projekcją
jego pragnień. Jest za to utrzymaną w konwencji hip-hopu prezentacją katalogu
jego wartości. Na przedstawienie składa się 12 odsłon, a każda z nich jest
poświęcona innemu tematowi wybranemu przez młodych twórców. Znalazły się wśród
nich np.: impreza, styl, pieniądze, jedzenie, ale także raperskie wersety
poświęcone dumie (ilustrowane piękną sceną zbiorowego hiphopowego tańca z
husarskimi skrzydłami) i Polsce (pojęcie kojarzące się młodym ludziom z
pijackim upojeniem na rodzinnej biesiadzie, złotymi myślami szefa Samoobrony, z
Małyszem i Gołotą).

"12 ławek" sporo też mówi o postrzeganiu świata przez młodą generację i
tworzonej przez nią sztuce chroniącej ją przed niechcianą asymilacją. Czy to
manifest nowego stylu? W polskim teatrze muzycznym z pewnością tak.

Przedstawieniu opartemu w dużej mierze na improwizacji, które nie wiadomo, w
którym momencie się zaczyna ani kiedy kończy, z pewnością bliżej do koncertu i
performance niż do musicalu. O fabule mówić nie sposób, a pojęcie "bohater" ma
odniesienie jedynie do zbiorowości - 40 postaci polskiego hip-hopu, które grają
samych siebie: raperów, rolkarzy, grafficiarzy, muzyków i tancerzy. - Nie
zamierzam ich do niczego naginać ani zmuszać. - Mają być sobą - mówi Jarosław
Staniek, jeden z najlepszych polskich choreografów musicalowych, pomysłodawca,
reżyser i choreograf "12 ławek", który kolejny raz zaprezentował się jako
artysta tryskający pomysłami i otwarty na nowości. Po zrealizowanych z jego
udziałem gdyńskich spektaklach muzycznych "Hair", "Sen nocy
letniej" , "Opentaniec", otwartych na eksperymenty i nową poetykę, nie mam
wątpliwości, że Staniek powinien pójść w tym kierunku. Doskonale rozumie się z
młodym pokoleniem hip-hopu, bo sam był ich prekursorem - 20 lat temu jako młody
chłopak z Sandomierza został pierwszym polskim mistrzem tańca breakdance i
przez lata nikomu nie oddał pierwszeństwa. Dzięki temu mógł zgromadzić w Gdyni
wybraną w castingach czołówkę polskiego hip-hopu, począwszy od muzyków
skupionych wokół wytwórni Wielkie Joł (Numer Raz, Analogia, O.S.T.R., Tede,
Bauagan Mistrzów, DJ Kostek i inni), aż po najlepsze formacje taneczne.

Dla wszystkich młodych artystów, w przeważającej większości estradowych
naturszczyków, udział w "12 ławkach" to teatralny debiut i pierwsza
konfrontacja z publicznością w garniturach. W zadziwiający sposób układają się
relacje artysta - widz. Publiczność zajmująca miejsca na widowni najpierw
zastaje ich siedzących w fotelach i serwujących pod jej adresem drwiące
komentarze w stylu "ale się wystroili", jednak gdy dochodzi do finału, już
tańczy razem z nimi, zagłusza brawami i nie pozwala zejść ze sceny. Żadnych
granic? To oczywiście złudne, bo gdy opada kurtyna, wszyscy powrócą do swoich
ról. Ale po takim doświadczeniu nieufność i kontestujący podział na "ziomali i
resztę" ma szansę stracić swoją wyrazistość. Może hip-hop przestanie być
utożsamiany wyłącznie z subkulturą przedmieść i blokowisk?

plyta jest już do kupienia w sklepach??????????

[Gość: Halik]

ciekawi mnie czy plyta jest juz do kupienia??? Nie mieszkam w Gdyni i nie wiem
czy uda mi sie wybrac na spektakl ale przynajmniej chcialbym dotrzec do muzy....

12 ŁAWEK - REWELACJA AKTYWACJA

[Gość: kilar]

spektakl bardo bardzo mi sie podobał, cały czas mam sceny przed oczami mimo ze
nie słucham zaparczliwie hip-hopu to muzycznie jest super nawet kupilem sobie
plyte.

[Gość: Fun]

W niedzielę w Polscie!!!

[Gość: Galik]

To jest najlepszy hip-hopowy spektakl jaki był na Festivalu BRUK w Gdyni
Wielkie Gratulacje