Prospero w teatralnym azylu

[Gość: Wowa]

Dzieje sie tak, ze polityka czy rzeczywistosc spoleczna staje sie jedynym motorem i
usankcjonowaniem sztuki/artysty. Wczoraj byl nim realny socjalizm, dzis jest nim realny kapitalizm.
Dla wielu, wiekszosci moze, artystow, komentowanie rzeczywistosci, krytykowanie jej, jest jedyna
tematem i inspiracja dla tworzenia. I to nie jest dobre czy zle. Czesto jest to bowiem glos swiezy i
pobudzajacy szare komorki.
Zle jest to, ze dla krytykow dzisiaj i wczoraj, artysta powaznym jest wylacznie tylko ten, kto swoja
sztuke opiera na relacjonowaniu (najlepiej krytycznym) rzeczywistosci.
Ci natomiast, ktorzy w swojej pracy tworczej zajmuja sie rzeczywistoscia SAMEJ SZTUKI, staja sie dla
krytykow, jak w przypadku p. Grzegorzewskiego, niezrozumialymi egotystycznymi dziwakami.
Co najdziwniejsze jednak to ich praca wygrywa z czasem. Rzeczywistosc polityczna to nieustajace
przemiany, natomiast Sztuka Czysta raz odkryta staje sie WIECZNA, NIESMIERTELNA. Evviva l'arte!

Wczoraj realny socjalizm, dzis realny kapitalizm

[Gość: Wowa]

Dzieje sie tak, ze polityka czy rzeczywistosc spoleczna staje sie jedynym motorem i
usankcjonowaniem sztuki/artysty. Wczoraj byl nim realny socjalizm, dzis jest nim realny kapitalizm.
Dla wielu, wiekszosci moze, artystow, komentowanie rzeczywistosci, krytykowanie jej, jest jedyna
tematem i inspiracja dla tworzenia. I to nie jest dobre czy zle. Czesto jest to bowiem glos swiezy i
pobudzajacy szare komorki.
Zle jest to, ze dla krytykow dzisiaj i wczoraj, artysta powaznym jest wylacznie tylko ten, kto swoja
sztuke opiera na relacjonowaniu (najlepiej krytycznym) rzeczywistosci.
Ci natomiast, ktorzy w swojej pracy tworczej zajmuja sie rzeczywistoscia SAMEJ SZTUKI, staja sie dla
krytykow, jak w przypadku p. Grzegorzewskiego, niezrozumialymi egotystycznymi dziwakami.
Co najdziwniejsze jednak to ich praca wygrywa z czasem. Rzeczywistosc polityczna to nieustajace
przemiany, natomiast Sztuka Czysta raz odkryta staje sie WIECZNA, NIESMIERTELNA. Evviva l'arte!

[Gość: elzbieta Morawiec]

1. Otwarcie Teatru Narodowego to była premiera "Nocy listopadowej",
nie "Dziady". Jak sie cos pisze , trzeba sprawdzać.
2. Dawno juz nie czytałam podobnie socrealistycznej krytyki! Z powołaniem się
na kogo? Na Puzynę, który ani slowa o Grzegorzewskim nie napisał
i "sumaszedszewo" reżyserzynę!
3. Ktoś dawno powinien Panu obic mordę.

[Gość: Marek Piekut]

Ad. punkt 3 wypowiedzi Elżbiety Morawiec: istotnie mordę już dawno należałoby
obić, ale czy warto? Czy warto zniżać się do poziomu Romana P.? Czy nie
wystarczy, w tym wypadku, coś, co jest ekwiwalentem bicia w mordę, czyli
pogarda, środowiskowa anatema? Czy ktokolwiek poprosiłby Romana P. o
przeprowadzenie tak banalnego zabiegu, jak np. wycięcie wyrostka robaczkowego?
A przecież medyczne kompetencje Romana P. są takie same jak jego kompetencje
teatralnokrytyczne. Swoją drogą biedny człowiek: nie rozumie teatru, nie zna
się na nim, jest ślepy i głuchy na specyficzny jezyk sztuki teatru, a musi
oglądać przedstawienia, musi o nich pisać i musi je oceniać. Bo przecież z
czegoś trzeba żyć. Doprawdy: smutne położenie.
Problem w tym tylko, że Roman P. zamieszcz swoje "teatralne analizy" w
dzienniku o sporym nakładzie i ciągle jeszcze uchodzącym za opiniotwórczy. Nie
chodzi więc o to, że się ośmiesza (znacznie bardziej niż w swoim czasie
Władysław Prokesch), ale o wymierne szkody. Roman P. jak małpa z brzytwa,
chlasta na prawo i lewo, na oślep i bez sensu. Pół biedy, jeśli chwali,
jesli "kreuje" wielkości (i np. biedną Sarah Kane zrównuje z Szekspirem),
gorzej gdy równie głupio krytykuje albo wręcz świadomie i konsekwentnie niszczy
(jak to było przez cału okres dyrekcji Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze
Narodowym).
Małpa zawsze będzie małpą. I nie będziemy jej pzecież obijać pyska za to, że
nas przedrzeźnia, że robi głupie miny i że niewiele rozumie.

[axur]

Przykro, kiedy ktoś porusza się w zaklętym kregu wciąz tych samych argumencików.
I jest w taki pisaniu jakaś obłuda.

Nie widziałam tak wielu spektali Grzegorzewskiego, żeby się spierać z metodą,
czy argumentami. Natomiast ostatnie dwa akapity budza moje najszczersze zdziwienie.