SWIADEK LUSTRACYJNY M. GIERTYCHA

[sredni4]

Kpt. Stefan Michnik - sędzia (nie)sprawiedliwy... Stefan Michnik skończy w
tym roku 70 lat. Mieszka od 1969 roku w Szwecji, gdzie trafił na fali
emigracji żydowskiej z Polski po wydarzeniach marcowych. Jest zapewne miłym,
czerstwym staruszkiem, otoczonym powszechnym szacunkiem w kraju słynącym z
tolerancji, przyjmującym przez lata ochoczo wszelkich uciekinierów i ofiary
prześladowań. Czy ktoś w Szwecji wie, że był sprawcą wielu tragedii i
nieszczęść, których konsekwencje odczuwamy do dziś. Pozostały bowiem po nich
wdowy, dzieci i inni krewni, którzy nie tylko, że nigdy już nie zobaczą
swoich bliskich, to jeszcze nie mają szansy zapalić świeczki na ich grobach.
Stalinowscy zbrodniarze pozbawiali swe ofiary życia, a ich bliskich ciała
ofiary - chowano ich potajemnie w cementowych workach w nieoznaczonych
miejscach, w nocnych, ponurych pogrzebach, czasami w ustronnych miejscach na
komunalnych cmentarzach. Po latach - jak na przykład na warszawskim Bródnie -
w miejscach pochówku polskich bohaterów stawiano publiczne toalety. Tego nie
robili nawet najbardziej zwyrodniali naziści

[anyab1]

a w Afryce biją Murzynów...

[Gość: jm]

możesz przybliżyć swoją myśl,bo nie kapuje co niby ten post ma znaczyć

[anyab1]

Akcja "Truteń" kompromituje Giertychów.
-

[Gość: LUSTRATORZY]

Stosunek "Gazety Wyborczej" do zagadnienia dekomunizacji i lustracji jest
wszystkim bardzo dobrze znany od samego początku. Wprawdzie niektórzy
obserwatorzy zwracają uwagę, że choć Adam Michnik oficjalnie jest przeciw, to
jednak bezkarnie przez wiele tygodni (miesięcy?) w 1990 roku buszował po
archiwach MSW, w których składowane były m.in. teczki UB i SB. On sam na ogół
nie zabierał na ten temat głosu. W sprawie lustracji "GW" stanęła w jednym
szeregu (nie po raz pierwszy, w sprawach zasadniczych) z organem PZPR-SLD,
czyli "Trybuną" (d. "Trybuną Ludu"), ale zgodnie z kanonami politycznej
poprawności świadczy to tylko o demokratyzacji organu komunistów, a nie o
zejściu na złą drogę gazety jedynie słusznej.
Od kilku tygodni sprawa lustracji w Polsce, brutalnie przerwanej w pamiętnym
czerwcu 1992 roku przez obalenie rządu Jana Olszewskiego, wróciła na czołówki
gazet, przez ujawnienie listy katalogowej Instytutu Pamięci Narodowej.

Wszystko wskazuje na to, że tym razem całkowite powstrzymanie lustracji możliwe
nie będzie. Lata ciężkiej pracy wyspecjalizowanych ekspertów "Gazety Wyborczej"
z redaktorem Lesławem Maleszką na czele (TW "Ketman") poszły chyba na marne. W
związku z tym i "GW" zmieniła częściowo front, tym bardziej, że jej ster
przeszedł kilka miesięcy temu z rąk Adama Michnika, który poddał się
długotrwałej i jakoby wymagającej całkowitego milczenia kuracji
przeciwgruźliczej, w nie mniej pewne i chyba jeszcze bardziej ideologiczne ręce
redaktor Heleny Łuczywo.

Lustrować to my, a nie nas
Faktyczna zmiana redaktora naczelnego (nominalnie jest nim dalej Adam Michnik,
ale dziś to tylko rubryczka w stopce redakcyjnej) pociągnęła za sobą pewne
korekty w linii programowej gazety. O ile wcześniej było pewne, że "GW" nikogo
lustrować nie będzie, to nowa p.o. naczelna uznała, że są przecież na świecie
ludzie równi i równiejsi. W związku z tym na tychże łamach rozpoczęło się
półdzikie lustrowanie prof. Macieja Giertycha, eurodeputowanego Ligi Polskich
Rodzin, który jest ojcem Romana Giertycha, przywódcy LPR. Maciej Giertych był
już jednak lustrowany - wcześniej jako poseł do Sejmu z ramienia LPR, następnie
ten sam wymóg pojawił się w momencie kandydowania do europarlamentu. Przeszedł
przez ucho igielne Rzecznika Interesu Publicznego, ponadto sam poddał się
weryfikacji w IPN, ujawniając zresztą swą teczkę i wszelkie kontakty z
komunistyczną Służbą Bezpieczeństwa. Przez IPN uznany został jako osoba
poszkodowana, albowiem tajne służby PRL obserwowały pilnie jego działalność aż
po 1989 rok, czyli praktycznie do końca, uznając go za brytyjskiego szpiega.
"Gazecie Wyborczej" to jednak nie wystarcza. Ponieważ Roman Giertych jest zbyt
młody, aby znaleźć na niego odpowiednie haki "teczkowe", główny atak idzie na
jego ojca. Tak więc wszelkie kontakty z władzami PRL jego ojca Macieja oraz
jego jawna działalność w Radzie Konsultacyjnej przy gen. Wojciechu Jaruzelskim
pokazywane są w takiej formie, że wychodzi z tego rzecz co najmniej podejrzana,
w każdym razie Maciej Giertych ma przez "GW" dorobioną gębę PRL-owca. Tak,
jakby w środowisku samej gazety nie można było znaleźć istot bardziej skalanych
współpracą, w dodatku świadomą i tajną, a co ważniejsze - w tymże środowisku
nie brak przecież ścisłych i bliskich powiązań rodzinnych z osobami skalanymi
nawet nie współpracą, lecz pracą, tak, pracą w organach bezpieczeństwa PRL i
szeroko pojętym, zbrodniczym aparacie represji (sądownictwie, prokuraturze,
aparacie partyjnym itd.).

Ludzie "Wyborczej" też mają rodziny
Weźmy przykład pierwszy z brzegu - obecna p.o. redaktor naczelny "GW" Helena
Łuczywo jest przecież córką Ferdynanda Chabera (vel Habera, bo w różnych
instytucjach podawał różną wersję pisowni tego nazwiska), który w okresie
budowy podstaw "Polski Ludowej" w 1945 roku był "Kierownikiem Wydziału Druków i
Radia Centralnego Biura Kontroli Prasy Departamentu II Ministerstwa
Bezpieczeństwa Państwowego". Tytuł służbowy długi, ale wiele mówiący - ten
funkcjonariusz MBP stał na czele jednego z pionów komunistycznej cenzury u
zarania Polski Ludowej!
A przecież nie są to jego jedyne "zasługi" dla Polski, karierę polityczną
rozpoczął bowiem jeszcze w latach 20-tych XX wieku, w Komunistycznej Partii
Polski. Była to organizacja wówczas nielegalna, prowadząca działalność
terrorystyczną i skierowaną przeciwko integralności i niepodległości Polski.
KPP była też stalinowską agenturą, kierowaną i opłacaną przez tajne służby
Związku Sowieckiego. Towarzysz Ferdynand Chaber przybrał sobie, jak na
prawdziwego konspiratora przystało, pseudonim organizacyjny - występował
jako "Bolek" (swoją drogą, skąd mógł wówczas wiedzieć, że to będzie bardzo
nośny pseudonim?).
"Bolek" spędził przed wojną wiele lat w polskich więzieniach, za działalność
przeciwko państwu polskiemu. W 1939 roku znalazł się we Lwowie i szybko wszedł
do okupacyjnych struktur sowieckich. W 1945 roku Sowieci za zasługi skierowali
go do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a już po kilku miesiącach
poszedł ostro w górę, robiąc karierę w aparacie partyjnym. Przez 20 lat był
zastępcą kierownika jednego z najważniejszych wydziałów Komitetu Centralnego
PPR-PZPR: Wydziału Propagandy. Dopiero wojna izraelsko-arabska w 1967 roku i
spowodowane nią czystki w PZPR przyczyniły się do jego przejścia na sowitą
emeryturę.
Również Adam Michnik mógłby się pochwalić komunistyczną i PRL-owską rodziną.
Jego ojciec również już przed wojną działał aktywnie w nielegalnych
organizacjach komunistycznych, pełniąc wysokie stanowiska w Komunistycznej
Partii Zachodniej Ukrainy (która działała jednak nie na Ukrainie, ale na
terenie II RP). Najbardziej znany w historii PRL jest jednakże kpt. Stefan
Michnik (brat Adama), sędzia Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie i
Najwyższego Sądu Wojskowego w okresie stalinowskim, który wydał dziesiątki
drastycznych wyroków na polskich działaczy niepodległościowych, w tym liczne
kary śmierci, z których większość została wykonana. Następnie, po
wykonanej "robocie", w 1968 roku wybrał pobyt na Zachodzie (w Szwecji), gdzie
został przyjęty z otwartymi rękami, jako prześladowany emigrant polityczny...

** ** **
Z bogatego w takie rodzinne życiorysy środowiska "Gazety Wyborczej" pokazaliśmy
zaledwie dwa przykłady. Jest ich dużo, dużo więcej. Problemu lustracji w Polsce
nie można sprowadzać tylko do okresu "Solidarności" (czyli od 1980 roku) i
tylko do tajnych i świadomych współpracowników (TW). Może się bowiem okazać, że
łapiemy tylko płotki, a szczupaki dalej sobie swobodnie polują. Także dziś i na
nas wszystkich.

[Gość: opoka nr.32]

Gdzieś ok. roku 1977 przyszedł do mnie do pracy jakiś smutny pan, przedstawił
się jako pracownik służb specjalnych. Miał do mnie interes. Wiedział, że
właśnie jadę do Anglii. Prosił bym namówił ojca, by opublikował w Opoce
informację o Stefanie Michniku, bracie Adama, zamieszkującym w Szwecji i
pisującym w paryskiej Kulturze pod nazwiskiem Szwedowicz. W latach
stalinowskich był on sędzią w Sądzie Wojskowym i wydawał wyroki śmierci na AK-
owców. Odpowiedziałem, że ustnej informacji ojciec nie opublikuje, natomiast
jeżeli chcą to mogą mu dostarczyć jakieś materiały drukowane, na które mógłby
się w tej sprawie powołać i że do tego nie potrzebują mojego pośrednictwa. Po
moim powrocie z Anglii „smutny pan” odwiedził mnie ponownie i powtórzyłem mu tą
samą odpowiedź, teraz już potwierdzoną przez ojca. Potem ukazała się notatka w
sprawie Szwedowicza w piśmie Narodowiec wychodzącym w Lens we Francji
(29.XI.77). Zapewne więc i tam docierały nasze służby specjalne. Informację z
Narodowca mój ojciec zacytował w artykule o Michniku (Opoka 15, czerwiec 1978).

Następnie zjawił się ktoś już w latach osiemdziesiątych. Roku nie pamiętam, ok.
1985, również przed moim wyjazdem do Anglii. Proponował bym przekazał ojcu
zaproszenie do Polski. Chcą by zobaczył PRL, to lepiej zrozumie co się w Polsce
dzieje. Odpowiedziałem, że ojciec nie ma obywatelstwa angielskiego,
tylko „paszport nansenowski”, nie może więc podróżować do Polski (był już na
Węgrzech). Oni o tym wiedzieli i proponowali, by ojciec przyjechał do NRD lub
CSSR, a stamtąd oni już załatwią przyjazd tak, że nie będzie śladu w
paszporcie. Informację tą ojcu przekazałem. Nie chciał korzystać z
jakiejkolwiek uprzejmości władz PRL. Po moim powrocie zainteresowany znowu się
zjawił i dostał odpowiedź odmowną.

Zapewne wszystko to jest w mojej teczce. Nazwisk moich rozmówców nie pamiętam,
ale i nie starałem się zapamiętać, bo na pewno nie podawali mi prawdziwych.
Rozmówca w sprawie Michnika chciał mnie zaprzysiąc, ale odmówiłem.
Stwierdziłem, że jeżeli nie ma do mnie zaufania, to niech mi głowy nie zawraca.
Bez zobowiązań z mojej strony powiedział co chciał.

To wszystko jest na pewno w mojej teczce. Piszę o tym sam, by mi nikt nie robił
jakichś insynuacji.

Natomiast bardzo ciekaw jestem na ile moja teczka zawiera informacji o
działalności, którą przed władzami ukrywałem.

Od pierwszej chwili pojawienia się w Polsce szukałem kontaktów z środowiskami
narodowymi. Rozprowadzałem emigracyjną literaturę narodową, a przede wszystkim
książki, które wydawał mój ojciec. Każdemu mojemu wyjazdowi za granicę, każdy
przyjazd któregoś z mojego rodzeństwa, polegały m.in. na przywożeniu z Londynu
książek, a także paryskich Horyzontów redagowanych przez Witolda Olszewskiego,
w których ojciec regularnie pisywał, a po zamknięciu Horyzontów Opoki
redagowanej przez mego ojca.

Prowadziłem też inną działalność. Poszukiwałem rękopisów dzieł Feliksa
Konecznego. Przepisywałem je lub załatwiałem przepisywanie i dostarczałem do
Londynu, gdzie ojciec je wydawał. Czy ktoś o tym wiedział? Cywilizację żydowską
przepisywałem własnoręcznie na początku lat siedemdziesiątych (pomagał mi też
śp. Rufin Twardowski). Sądzę, że gdyby specsłużby o tym wiedziały nie
pozwoliłyby mi tego wywieźć do Londynu. Wtedy nie było komputerów. Powstały
tylko trzy kopie maszynowe. Pierwszą dostarczyłem do Londynu, druga została u
mnie, a trzecią miał Twardowski. W pewnym momencie jemu ten maszynopis ktoś
ukradł. Ale wtedy książka już była w druku. Jeżeli złodziej był ze specsłużb,
to po czcionkach na pewno rozpoznano moją maszynę. Nikt jednak mi w pracy nad
spuścizną Konecznego nie przeszkadzał. Może nie znali ważności tej pracy. Dziś
Konecznego kupić można w każdej księgarni. I jest czytany.