Rocznica,która należy uczcić...

[erka_46]

Złożeniem kwiatów pod tablicą na Dworcu Gdańskim uczczono w sobotę 46. rocznicę tzw. wydarzeń marcowych. Zapoczątkowały one falę antysemickiej propagandy, która skłoniła do emigracji z Polski ponad 15 tys. osób pochodzenia żydowskiego.

Na warszawskim Dworcu Gdańskim, jak co roku 8 marca, zebrało się kilkadziesiąt osób, aby złożyć kwiaty pod tablicą z cytatem z prozy Henryka Grynberga: "Tu więcej zostawili po sobie niż mieli". Ufundowana w 1998 r. przez fundację Szalom tablica przypomina, że w latach 1968-1969 z Polski wyemigrowało ponad 15 tys. Żydów, zmuszonych do tego w atmosferze antysemickiej nagonki, zapoczątkowanej tzw. wydarzeniami marcowymi.
- Dworzec Gdański w Warszawie jest symbolem wszystkich dworców, z których po Marcu '68 Żydzi wyruszyli z dokumentem podróży w jedną stronę, rozdzielali się przyjaciele i rodziny żydowskie rodziny i tak zazwyczaj małe po Holokauście. Wyjeżdżaliśmy stąd dlatego, że nie mogliśmy być tu Polakami i dlatego, że nie mogliśmy tu żyć jak Żydzi. (...) Ówczesna Polska nas tutaj nie chciała - mówił Michał Sobelman, który wyjechał w 1969 roku.

>>> Prezydent odznaczył uczestników wydarzeń Marca 68 >>>

...no ale,cham polski chyba nie wie o co chodzi,wszak w szkołach prawie zlikwidowano naukę historii.
A stało się to pod auspicjami PO.

Chamskie oświadczenie:

Sławomir Kowalski
Data xxxxx
ul Kolejowa 00-000 Warszawa
PESEL xxxxx

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów
Premier Ewa Kopacz
Al. Ujazdowskie 1/3 00-583 Warszawa

Oświadczenie o wypowiedzeniu posłuszeństwa. Oświadczam że jestem obywatelem Polski . Polskim patriotą dumnym ze swojej Ojczyzny i z Narodu Polskiego. Wypowiadam posłuszeństwo systemowi politycznemu ,prawnemu i gospodarczemu obecnemu w mojej Ojczyźnie. Będąc obywatelem Polski ,pracując , mieszkając i żyjąc z swojej ojczyźnie nie czuje się w tym systemie prawowitym obywatelem .Moje prawa obywatelskie są gwałcone przez władze tego systemu prawnego . Jestem poniżany,okradany i oszukiwany we własnej Ojczyźnie. Rządy Wasze nie służą rozwojowi i naszemu dobru. Oświadczam ze cofam tej władzy swoje przyzwolenie na reprezentowanie mnie na forum wewnętrznym i zagranicznym. Cofam swoje obywatelskie przyzwolenie na tworzenie jakiekolwiek prawa i realizowanie prawa już istniejącego a niezgodnego z wolą Narodu Polskiego . Cofam Wam mandat na dalsze rządzenie w mojej ojczyźnie Polsce. Ponieważ w moim imieniu podejmujecie decyzje dotyczące mojej ojczyzny i moich współobywateli , zapieram się Was gdyż władza Wasza pochodzi z kłamstwa , oszustwa i grzechu. Zabraniam Wam dalszego zadłużania Polski , osłabiania Wojska Polskiego ,działania na szkodę społeczeństwa. Likwidowania instytucji i gospodarki mojego Państwa . Z całą stanowczością oświadczam ze wypowiadam posłuszeństwo i zapieram się w wykonywaniu jakiegokolwiek prawa narzuconego przez ten system . Chcę żyć w Polsce wolnej , służącej i szanującej swoich obywateli. Z systemem prawnym , politycznym i gospodarczym stworzonym dla dobra Ojczyzny i jej mieszkańców. Chce być gospodarzem w mojej ojczyźnie. Przypominam ze to ja jestem suwerenem tego rządu , sejmu i Prezydenta .Ja mam obowiązek ostateczne i wyłączne prawo by wypowiedzieć temu systemowi posłuszeństwo .

Podpis:

Kto podobnie myśli niech takie wypowiedzenie do Sejmu polskiego wyśle.

[religijnych.uczuc.obraza]

Na czym POlegało to prawie zlikwidowanie nauki historii w szkołach?

[volupte]

No o Bierucie nic nie uczą.

PO łebkach...

[erka_46]

religijnych.uczuc.obraza napisał:

> Na czym POlegało to prawie zlikwidowanie nauki historii w szkołach?

...PO łebkach na lekcji historii,bo czas nagli,a jeśli chcesz wiecej wiedzieć to sobie kup książkę odpowiednią i tam poczytaj,ale wiadomo,cham polski nie da córce,synowi kasy na jakąś książkę małopotrzebną,bo mu na chleb zabraknie.

[religijnych.uczuc.obraza]

Jak mu braknie na chleb i książkę to niech sprzeda samochód i laptopa.

[volupte]

I willę:-)

[snajper55]

volupte napisał:

> I willę:-)

Na Żoliborzu. ;)

S.

[volupte]

Ten Sławek Kowalski to musi idiota .

[religijnych.uczuc.obraza]

Może miał za mało historii w szkole?

[erka_46]

volupte napisał:

> Ten Sławek Kowalski to musi idiota .


- w miejsce Sławka wpisz swoje nazwisko.

[volupte]

Osobiście cie dotknęło? Uzasadniłbym czemu ten Sławek jest idiota , ale dlaczego to ja mam uzasadniać? On sie nawet o to nie pokusił aby cień uzasadnienia podać w tym swoim głupim elaboracie.

[erka_46]

volupte napisał:

> Osobiście cie dotknęło? Uzasadniłbym czemu ten Sławek jest idiota , ale dlaczeg
> o to ja mam uzasadniać? On sie nawet o to nie pokusił aby cień uzasadnienia pod
> ać w tym swoim głupim elaboracie.

- po co,skoro nim nie jest.
Ty winieneś to uzasadnić,bo taki wyciągnąłeś wniosek z tego "elaboratu" nazywając Sławka idiotą.

(Po)marcowe mistyfikacje 1

[teodor_jeske_choinski_1]

40. rocznica wydarzeń marcowych 1968 r. obchodzona była w Polsce (i na
świecie) z wyjątkową pompą, ktora trwała kilka dni. Wydaje się, że środowiska
szczegolnie zainteresowane w ich tak uroczystej pielęgnacji zamierzają zrownać je
emocjonalnie z obchodami np. Powstania Warszawskiego, nadając im szczegolny,
martyrologiczny charakter. Służyć mają temu kolejne mistyfikacje, do ktorych należy
zaliczyć nadanie owczesnym konfliktom oblicza „rasowego” (jako konfliktu Polacy
– Żydzi) i zwielokrotnianą w mediach liczbę emigrantow w latach 1968–1971.
Usiłuje się też nadać tej emigracji szczegolnie tragiczny wymiar, przez sprowadzanie
jej prawie włącznie do „inteligencji", walczącej o demokrację i prawa człowieka,
usuniętej niemal siłą przez „dyktaturę ciemniakow", czyli – stosując owczesną, fałszywą
nomenklaturę – „Chamow” (jako przeciwieństwo „Żydow”). Rzeczywistość
była jednak bardziej skomplikowana i niejednoznaczna. Także dzisiejszy odbior
tych wydarzeń w opinii publicznej jest zrożnicowany. Z jednej strony mamy przekaz
„urzędowy” (jako konflikt „polsko-żydowski”), z drugiej zaś – przebijający się
nieśmiało, ale coraz bardziej wyraźnie (także wśrod byłych uczestnikow demonstracji
i wydarzeń) przekaz „społeczny" (konflikt na szczytach władzy komunistycznej
i jego konsekwencje).
Co roku, z okazji kolejnych rocznic, rozpętuje się wokoł Marca 1968 dyskusja,
o co właściwie w tym wszystkim chodziło. Czy była to zbrodnia, popełniona
na obywatelach polskich żydowskiego pochodzenia, zmuszanych przemocą fizyczną
i psychiczną przez owczesne władze do emigracji? Zwolennicy tej tezy wymieniają
jednym tchem Marzec 1968 z innymi rocznicami martyrologicznymi: 1956
(Poznański Czerwiec?), Wybrzeże 1970, Radom i Ursus 1976, Grudzień 1981 (stan
wojenny i jego konsekwencje).
Przeciwnicy takiego podejścia wskazują na konieczność uwzględnienia
w analizie sytuacji takich czynnikow, jak: faktyczny brak pacyfikacji i krwawych
ofiar, wielki rozziew między jedynie reformatorskimi wobec aktualnego reżimu
oczekiwaniami środowiska „komandosow” (w znacznym stopniu powiązanych
z elitami władzy PRL) i zdecydowanie antykomunistycznym stanowiskiem szerokich
rzesz uczestnikow, szczegolnie poza Warszawą. Po 1989 r. narzucona została oficjalna interpretacja, że był to jeden z kolejnych zrywow wolnościowych i demokratycznych w Polsce po 1944 r., na ktorego czele stały środowiska poźniejszej „opozycji demokratycznej związane z Jackiem Kuroniem, Karolem Modzelewskim czy Adamem Michnikiem.
Przy takim podejściu mamy do czynienia z tworzeniem nowej symboliki
zniewolenia Polski przez komunizm, w ktorym stalinizm i staliniści stają się nieokreśloną
siłą (chętnie mowi się o Bolesławie Bierucie, Stanisławie Radkiewiczu,
czy Mieczysławie Moczarze, ale już nie o rzeszach wyższych funkcjonariuszy partyjnych
i ubeckich). Najzaciętszymi i mającymi największe zasługi antystalinistami jawią się zaś te środowiska, ktore czynnie uczestniczyły w wydarzeniach Marca 1968, niezależnie od ich proweniencji i ścisłych powiązań rodzinnych z okresem stalinowskim.
Jakiekolwiek rozważania o istocie Marca 1968 bez uwzględnienia zaszłości
historycznych i powiązaniach poźniejszych emigrantow z aparatem władzy
PRL (niekoniecznie w okresie samych wydarzeń, choć i to nie było marginalne)
tracą po prostu sens.1 Można zaryzykować tezę, że gdyby nie „parasol ochronny”
w postaci licznego uczestnictwa młodzieży z tych środowisk, represje komunistycznej
władzy wobec uczestnikow byłyby znacznie bardziej zdecydowane i brutalne.
Mieliśmy przecież do czynienia z takim podejściem zarowno wcześniej (choćby
w okresie Millennium 1966), jak i poźniej (Wybrzeże 1970). Z drugiej strony reżim
komunistyczny stał się więźniem własnej propagandy, ktora sprowadziła wszystko
do „syjonistycznej awantury", a zatem bardziej brutalne represje odbierane byłyby
(szczegolnie na Zachodzie) jako atak na stosunkowo nieliczną już wowczas w Polsce
społeczność żydowską.
Na to wszystko nakładała się zaś rzecz najważniejsza – ofensywa „antysyjonistyczna”
rozpoczęła się przecież na Kremlu znacznie wcześniej, bo już w czerwcu
1967 r., podczas kolejnej wojny izraelsko-arabskiej i była sygnałem do podobnego,
propagandowego ataku w innych krajach bloku sowieckiego. Komuniści, sprawujący
wowczas władzę w PRL (ekipa Władysława Gomułki) mieli ułatwione zadanie
– część marcowych przywodcow i organizatorow protestow identyfikowała się z ruchem
trockistowskim, ujawnionym w tzw. „Liście otwartym Jacka Kuronia i Karola
Modzelewskiego” z 18 marca 1965 r.2 Nawet przy najlepszej dobrej woli trudno
byłoby doszukać się w nim jakichkolwiek podtekstow wolnościowych i prodemokratycznych.
Był to raczej wyraz frustracji, że „siermiężny” socjalizm gomułkowski coraz bardziej odbiega od wyznawanej doktryny w jej „czystej", marksistowskiej postaci.
Dziś jest on stale przywoływany jako przykład opozycyjnej walki z PZPR
i niezbędny przyczynek do analizy genezy marca 1968. Problem w tym, że o „Liście”
się wprawdzie dyskutuje, ale nie jest on czytany ani cytowany, albowiem jego treści
są zaprzeczeniem odchodzenia od demagogicznego marksizmu ku demokracji. Sam
w sobie jest demagogiczny, płytki i przeładowany liturgicznym, partyjnym stylem.
Jego autorzy przecież zafascynowani byli bardziej chińskim modelem państwa, niż
demokracją w stylu zachodnim.
Analiza Marca 1968 nie powinna być też pozbawiona szerszego kontekstu
międzynarodowego. Wiosną i latem 1968 r. przez Europę i świat przetoczyła się fala
buntow studenckich, w ktorych olbrzymią rolę odegrały lewackie organizacje, stowarzyszenia
i ruchy, występujące z pozycji trockistowskich, maiostowskich, rewizjonistycznych
i paramarksistowskich.3 Wcale nierzadkie były manifestacje solidarnościw organizacjami terrorystycznymi: włoskimi „Czerwonymi Brygadami” czy niemiecką grupą Baader – Meinhoff.4
Wolnościowe protesty młodzieży inteligenckiej w Polsce w marcu 1968 r.
były na ogoł spontaniczne (szczegolnie poza Warszawą). Ich uczestnicy albo w ogole,
albo w bardzo niewielkim stopniu zdawali sobie sprawę z komunistycznych korzeni
warszawskich „komandosow”, czy „czerwonych harcerzy”. Cynicznie usiłowała
to wykorzystywać reżimowa propaganda, z lubością przytaczając ich „obco”
brzmiące nazwiska oraz partyjne funkcje rodzicow. Zresztą wtedy i tak nie było warunkow
ani czasu na tego typu analizy postaw i życiorysow. Każdy, kto był brutalnie
atakowany w oficjalnej propagandzie, zaczynał być identyfikowany w odbiorze
społecznym jako przeciwnik ustroju, cała reszta już się nie liczyła.5
Wydarzenia marcowe w 1968 r. w PRL nie miały wymiaru rasowego. Nie
było przecież tak, że komunistyczne „polskie” władze tłumiły wolnościowy zryw
młodzieży „żydowskiej”. Faktem jest, że od czerwca 1967 r. trwała nasilająca się
rozgrywka na szczytach władzy. Przy okazji kampanii „antysyjonistycznej” I sekretarz
KC PZPR oczyszczał aparat partyjny ze swych przeciwnikow i działaczy
mu nieprzyjaznych. Było to konsekwencją wcześniejszej utraty przez niego władzy
w 1948 r. oraz izolacji (w zasadzie internowania) w latach 1948–1956. Czystki partyjne
rozszerzyły się także na aparat bezpieczeństwa (tu symbolem „zmian” był Mieczysław
Moczar) oraz ludowe Wojsko Polskie (kierował nimi Wojciech Jaruzelski).

(Po)marcowe mistyfikacje 2

[teodor_jeske_choinski_1]

Pod pretekstem walki z „odchyleniem imperialistyczno-syjonistycznym”
rożne frakcje partyjne załatwiały swe zadawnione i nowe porachunki. Ich ofiarami
padali głownie towarzysze żydowskiego pochodzenia, ale nie tylko. Z pracy usuwano
rownież Polakow (na przykład tych, ktorzy publicznie ujmowali się za represjonowaną
młodzieżą). Aresztowano wiele osob, ktore nie miały żydowskiego pochodzenia
– w ich obronie nie było jednak protestow międzynarodowych. Działania
władz PRL w tym zakresie nie były ostro potępiane, albowiem nie można im było
przypisać zachowań antysemickich. Skala represji wobec obywateli PRL pochodzenia
nieżydowskiego była o wiele większa niż wobec tych, ktorym takie pochodzenie
zarzucano. Represjonowani Polacy nie mieli wowczas jednak żadnych szans na uzyskanie paszportu, uprawniającego do wyjazdu na Zachod, podjęcia tam studiow, ciekawej i rozwojowej pracy, uzyskania wszelkiej opieki socjalnej jako osoby represjonowane
w ustroju totalitarnym, prześladowane z powodow politycznych, społecznych
czy religijnych.
Uwypuklenie tylko jednego wątku – rasowego – z wydarzeń marcowych,
jest fałszowaniem rzeczywistości i zawłaszczaniem studenckiej i młodzieżowej rewolty
przez w miarę jednorodne i sprawne organizacyjnie środowisko, ale w istocie
najmniej liczne. Takim samym fałszem jest propagowana od początku (i pielęgnowana
po dziś dzień) teza, że był to konflikt: Polacy – Żydzi. Po jego drugiej (czyli
„chamskiej”) stronie znaleźć można bowiem wystarczająco dużo funkcjonariuszy
partyjnych i bezpieczniackich, zwolennikow Władysława Gomułki, Wojciecha Jaruzelskiego
a nawet Mieczysława Moczara, aby uczciwie odejść od tak płaskiej i propagandowej
interpretacji.
Wiąże się to niewątpliwie z liczebnością pomarcowej emigracji. Mimo upływu
40 lat od tych wydarzeń i wytworzonej na ten temat olbrzymiej literatury (także
naukowej, zawierającej konkretne dane statystyczne), w poszczegolnych wystąpieniach
i publikacjach spotyka się bardzo rożne dane, znacznie się od siebie rożniące
(nawet wielokrotnościami!). Na przykład Gołda Tencer (dyrektor Fundacji Shalom)
podczas konferencji prasowej w Teatrze Żydowskim w Warszawie 3 marca 2008 r.
powiedziała, że „40 lat temu, w 1968 roku wydalono z Polski kilkadziesiąt tysięcy
obywateli żydowskiego pochodzenia”.7 Marek J. Chodakiewicz przypuszcza,
że „około 20 tysięcy osob pochodzenia żydowskiego zdecydowało się na wyjazd
za granicę”.8 Tymczasem od kilkunastu lat znane są wewnętrzne obliczenia Ministerstwa
Spraw Wewnętrznych z października 1969 r.9 Według tego dokumentu,
w okresie od stycznia 1968 do sierpnia 1969 r. wyjechało z Polski 11.185 osob, w tym
9.570 osob dorosłych. W następnych miesiącach fala emigracji bardzo osłabła i nie
przekroczyła 2 tys. osob. Badacz tego okresu Dariusz Stola przyznaje: „W czasie
emigracji pomarcowej, w latach 1968–1971, wyjechało 13 tysięcy osob. W literaturze
podaje się rożne, czasem większe liczby, ale to skutek mitologizacji. Popaździernikowa
fala natomiast, w latach 1956–1960, objęła 47 tysięcy Żydow. Ta z lat 1949–50
– 30 tysięcy. W latach tuż powojennych, do roku 1947, opuściło Polskę – w znacznej
części przez zieloną granicę, dlatego mamy tylko szacunkowe dane – grubo ponad
100 tysięcy Żydow.
Nie liczba więc stanowi o wadze pomarcowej emigracji, tylko to, że stanowiła
połowę wszystkich Żydow mieszkających wowczas w Polsce. W przededniu
kampanii antysyjonistycznej, w 1967 r., było ich ok. 25 tys. Upływ krwi był więc dla
społeczności żydowskiej bardzo znaczny i w wielu prężnych wcześniej ośrodkach
życie żydowskie zupełnie zamarło".10
Jak wynika z dokumentu MSW z 1969 r., w okresie od stycznia 1968 do sierpnia 1969 r. wyjechało m.in.: 525 osob, piastujących kierownicze stanowiska w ministerstwach; 200 osob z prasy i instytucji wydawniczych; 217 pracownikow naukowych; 61 osob z Komitetu „Polskie Radio i Telewizja”; 176 osob z resortu spraw wewnętrznych (b. MBP) – z tego 12 osob to b. dyrektorzy Departamentow, szefowie WUBP; 28 osob z sądownictwa, prokuratury i więziennictwa; 55 osob z MON i lWP; 998 rencistow, w tym 204 osoby pobierające renty z tytułu „szczegolnych zasług dla PRL".11
Można oczywiście nie przykładać większej wagi, ile osob wowczas naprawdę
wyemigrowało, albowiem dla społeczności żydowskiej liczył się przede wszystkim
fakt usuwania ludzi ze stanowisk, publicznego ostracyzmu, czasami strachu.
Ale kilkadziesiąt lat po tych wydarzeniach można i trzeba prowadzić konkretne badania,
w tym, nad liczebnością, aby na podstawowe pytanie odpowiedzieć bardziej
precyzyjnie.
W bardzo wielu publikacjach oraz relacjach poszkodowanych można znaleźć
informacje o pozbawianiu tych osob podstawowych środkow do życia. W tej
sprawie rownież nie mamy rzetelnej wiedzy, jak było naprawdę. Pojawiają się porownania
do wstrząsających deportacji sowieckich z lat 1940–1941, gdy ich ofiary
niekiedy z tobołkiem w ręku w bydlęcych wagonach wypędzani byli w nieznane.
Symboliczne sceny z Dworca Gdańskiego, uwiecznione na filmach i fotografiach
temu jednak przeczą. Według jednego z badaczy tego okresu, emigranci „wyjeżdżali
ekspresami do Paryża i Wiednia”.12
Nie wiadomo, dlaczego status materialny marcowej emigracji nie stał się
przedmiotem naukowych dociekań. Kim właściwie byli emigranci, jakie pełnili
funkcje w PRL, z czego żyli?
Jak dotychczas, mamy tylko wewnętrzne opracowania owczesnego Ministerstwa
Spraw Wewnętrznych, w tym podstawowe z nich: „Notki biograficzne niektorych
emigrantow do Izraela”.13 Nie było to zwyczajne opracowanie propagandowe,
przeznaczone do szerszego użytku, o czym świadczyć może owczesna klauzula „Poufne”.
Tym niemniej, należy je traktować z pewną ostrożnością, ale przecież innych
danych na temat pozycji społecznej, zawodu, pełnionych funkcji w aparacie państwowym,
partyjnym i bezpieczeństwa w takiej skali nie mamy. Ponadto, są to dane z formularzy
i życiorysow składanych do otrzymania paszportu, a więc podawane przez
samych zainteresowanych. Wynika z nich między innymi, że niektorzy z emigrantow
tuż przed wyjazdem już nigdzie nie pracowali zarobkowo, otrzymywali jednak
szokująco wysokie „renty”.14 Zawarte informacje w tychże aktach o wcześniejszych
stałych, wielokrotnych podrożach służbowych oraz, co jest bardziej istotne, prywatnych,
do państw zachodnich (europejskich i USA) nakazują z większą ostrożnością
podchodzić do twierdzeń, że w PRL paszport był w praktyce nieosiągalny. Była to
prawda w odniesieniu do osob bezpartyjnych, powiązanych rodzinnie i politycznie
z „wrogami klasowymi”, przede wszystkim tych, ktorzy byli w PRL represjonowani
z przyczyn politycznych (a dotyczyło to milionow obywateli).
Jednak ci obywatele, ktorzy byli umocowani zawodowo, rodzinnie i środowiskowo
na rożnych poziomach w strukturach władzy, takich problemow nie mieli.
Kolejnym problemem badawczym, dotychczas nawet powierzchownie niezbadanym,
jest obiegowa opinia, że emigracja marcowa dotyczyła głownie inteligencji.
Z tego powodu, jest traktowana w wielu wypowiedziach jako rzecz nie tylko
haniebna (co jest akurat zrozumiałe), ale też „wśrod historycznych zbrodni komunizmu
hańba marca 1968 roku jest wydarzeniem szczegolnie ciążącym na polskiej
świadomości”.

(Po)marcowe mistyfikacje 3

[teodor_jeske_choinski_1]

Autorka tych słow na szczęście nie neguje historycznych zbrodni komunizmu,
do ktorych zaliczyć w pierwszym rzędzie musimy przede wszystkim Katyń
1940 (jako symbol rozstrzelania prawie 30 tys. polskich oficerow i osob cywilnych
w 1940 r. w Związku Sowieckim), zbrodnie popełnione przez komunistyczne bojowki
terrorystyczne we wrześniu 1939 r. (ich ofiara padło od kilku do kilkunastu
tysięcy polskich obywateli), kolejne „deportacje” ludności polskiej na Sybir w latach
1940–1941, czy zbrodnie popełnione podczas tłumienia Powstania Antykomunistycznego
po 1944 r. i następujące po nich masowe pacyfikacje i represje ludności
cywilnej oraz zbrodnie sądowe i pozasądowe w Polsce Ludowej. A jednak nie ulega
wątpliwości, że emigrację marcową stawia moralnie wyżej, traktując ją jako rzecz,
ktora powinna być traktowana „szczegolnie”. Jednakże biorąc pod uwagę zasięg
represji pomarcowych, ich zupełnie inny wymiar martyrologiczny (nikogo nie skazywano
na kary śmierci i potajemnie nie zabijano) oraz w znacznym stopniu możliwość
wyboru (emigrować czy pozostać), były to zjawiska nieporownywalne.
W niektorych przypadkach można założyć, że władze PRL przy wydawaniu
paszportow kierowały się własnym, subiektywnym interesem i na przykład,
wysokim funkcjonariuszom bezpieczeństwa czy administracji państwowej tego
prawa odmawiały, argumentując to względami „bezpieczeństwa państwa”. Jednak
ich dzieci to już nie dotyczyło.16 Były też przypadki odwrotne – wyjeżdżały, dzieci,
a rodzice (lub jedno z nich) zostawali w kraju.17
Brak publikacji pełnej listy emigrantow oraz pełnionych przez nich funkcji
przed wyjazdem (oraz w okresie wcześniejszym), nie pozwala na weryfikację tezy,
że Polska utraciła wowczas znaczną część inteligencji.18 A takie argumenty padają
w dyskusji o skutkach Marca 1968. Z drugiej strony, coraz częstsze są głosy, że owczesna
emigracja to nie tylko inteligencja, ale w znacznej mierze też ludzie obciążeni
odpowiedzialnością za okres stalinowski. Jerzy Eisler uważa, że „Wśrod tych, ktorzy
wyjechali w roku 1968, było bardzo wielu ludzi z wyższym wykształceniem, ale rownież
co najmniej kilkaset osob, ktore w okresie stalinowskim pracowały w aparacie
bezpieczeństwa, Głownym Zarządzie Informacji Wojska Polskiego, prokuraturze
wojskowej, sądownictwie czy cenzurze. W rozmaitych zbrodniczych i nieciekawych
instytucjach”.19 Jednak nie tylko o te instytucje chodzi. Doliczyć do nich należy
rownież działaczy partyjnych (czyli pełniących konkretne funkcje w PPR/PZPR),
b. członkow WKP(b) (KPZR), czy uczestnikow wrześniowej (1939 r.) rebelii komunistycznej
na Kresach Wschodnich. Tak przecież wielu z emigrantow postrzeganych
było wowczas przez znaczną część społeczeństwa. Wszak od okresu stalinowskiego
(1944–1956) minęło niewiele czasu i wiedza o ich przeszłości była jeszcze powszechna.
Być może w tych zjawiskach tkwiła jedna z głownych przyczyn, że masowe
protesty młodzieży akademickiej (i w niektorych ośrodkach rownież szkolnej) nie
pociągnęły za sobą szerszych wystąpień społecznych. Innym czynnikiem mogł być
po prostu strach przed krwawymi represjami, ktorych pamięć była wowczas jeszcze
bardzo żywa. Do tak brutalnych pacyfikacji jednak wowczas na szczęście nie doszło,
ale w ten sposob utrwalił się w szerokiej opinii publicznej pogląd, że jest to konflikt
przede wszystkim środowiskowy, dotyczący elit władzy komunistycznej. Ponadto,
umiejętnie podsycana przez władze PRL propaganda, że tłem konfliktu jest walka
o władzę osob pochodzenia żydowskiego, wśrod nich zaś znajduje się wielu stalinistow,
zniechęcała skutecznie do szerszych wystąpień społecznych. A taki potencjał
już wowczas był, co pokazały zarowno o wiele większe liczebnie protesty społeczne
w okresie Millenium i związane z nimi represje. Komunistyczne sądy skazały wowczas
na kary więzienia ponad tysiąc osob (!), w tym kilkadziesiąt na 3–5 lat. Skazani
odcierpieli wyroki w całości. Kilkadziesiąt tysięcy ukarano aresztami i grzywnami.
Ale nie byli to członkowie PZPR, „utrwalacze władzy ludowej”, oficerowie bezpieki
i weterani „międzynarodowego ruchu robotniczego”. (Być może właśnie dlatego tak
skutecznie są oni rugowani z naszej zbiorowej pamięci.) Ten sam potencjał ujawnił
się wkrotce podczas krwawych wydarzeń Grudnia 1970 i poźniejszych konfliktow
z lat 70. XX w.
Jednakże w marcu 1968 r. władze komunistyczne nie zamierzały personalnie
rozliczać stalinizmu. Taką przeszłość wytykano tylko poszczegolnym uczestnikom
zajść (de facto – im rodzicom, lub jednemu z rodzicow), wyłącznie w celach propagandowych,
obliczonych na zniechęcenie innych środowisk do przyłączenia się do
rewolty. I okazało się to w zasadzie skuteczne. Publikacje o stalinowskiej przeszłości
rodzinnej „prowodyrow zajść” (jak określano środowisko owczesnych „komandosow”)
wystarczająco zniechęcały do nich rzesze ludzi, byłych więźniow politycznych,
osoby represjonowane i szykanowane, czyli tych, ktorzy potencjalnie byli najbardziej zainteresowani w rozdmuchaniu rozruchow i podjęcie proby przerodzenia
ich w zryw niepodległościowy. W tym kontekście emigracja marcowa traktowana
była nie jako kolejny exodus żydowski z Polski Ludowej, ale jako częściowa, ułomna
wprawdzie i niewielka liczebnie (w porownaniu do skali zagadnienia) dekomunizacja,
prowadząca do częściowego zelżenia okowow ideologicznych, co samo w sobie
mogło być uważane za zjawisko pożądane, z oczywistych powodow, bez wnikania
w kontekst narodowościowy emigrantow.
Stalinizm w Polsce był zbrodniczy i spowodował niepowetowane straty.
Wowczas bowiem społeczeństwo polskie zostało poddane największym, nieskrywanym
krwawym represjom – pozbawiono życia kilkadziesiąt tysięcy ludzi, w tym
największych bohaterow II wojny światowej, takich jak rtm. Witold Pilecki, czy gen.
August Emil Fieldorf. Setki tysięcy ludzi przewinęło się przez komunistyczne więzienia
i areszty. Kilkadziesiąt tysięcy osob zostało skazanych na obozy pracy przez
tzw. Komisje Specjalne. Ludzi pozbawiano bezprawnie dorobku całego życia, przez
rabunek ich mienia (ktoś je jednak otrzymywał). Tysiące „nieprawomyślnych”, lub
tylko podejrzanych o nie sprzyjanie „władzy ludowej” wysiedlano z dotychczasowych
miejsc zamieszkania, zsyłając ich w nieznane, na poniewierkę...
Polska po 1944 r. nie była państwem suwerennym i niepodległym. Ci, ktorzy nami wowczas rządzili, byli zdrajcami, bardzo często sowieckimi agentami (jeszcze z okresu przedwojennego) o nieustalonej przynależności państwowej. Wielu z nich legitymowało się jedynie obywatelstwem sowieckim. Jego posiadanie odczytywane było za coś znacznie lepszego, to był szczegolny zaszczyt, nie dla każdego kolaboranta dostępny.
Gdyby na skutek jakichś zewnętrznych wydarzeń komunizm upadł w Polsce
wcześniej, na przykład w 1956 r., ludzie ci musieliby stanąć przed polskimi sądami
i byliby skazywani na kary długoletniego więzienia, za popełnione zbrodnie, zdradę
i pomoc okupantom.
Jest w Polsce wielu ludzi, ktorzy nie do końca wierzą w prawdziwość wszystkich
przemian po 1989 r. – w tym sensie, że dokonują się one demokratycznie i z pożytkiem
dla ogołu obywateli. Manipulacje widzą przede wszystkim w bezceremonialnym
traktowaniu historii jako narzędzia bieżącej i długofalowej polityki, ktorej cele
nie do końca są dla wszystkich jasne. Przede wszystkim, mamy do czynienia z bardzo
wyraźnym i coraz bardziej jaskrawym rozdzielaniem urzędowej historii w Polsce na
historię krzywdzonych Żydow oraz rownoległą historię krzywdzących Polakow.
W ten sposob znika cały kontekst tego, co się po wojnie działo w Polsce

(Po)marcowe mistyfikacje 4

[teodor_jeske_choinski_1]

i z Polską. Epoka stalinowska za jakiś czas może być więc opisana na nowo (?) jako
okres słusznego zmagania się z „polską reakcją”, albowiem głownym zadaniem sił
postępu była walka z „polskim antysemityzmem".
Przykładem takiego podejścia jest obecnie interpretacja Marca 1968, sprowadzana
do walki „Polakow z Żydami". Choć nie ma to nic wspolnego z prawdą, coraz
powszechniej spotykamy się z takim naświetlaniem tych wydarzeń. W związku
z tym nie należy już zwracać uwagi na fakt, że Polacy nie mieli wowczas własnego,
niepodległego państwa, władza pochodziła z obcego nadania i nie była demokratycznie
wybierana a społeczeństwo było terroryzowane siłami bezpieczeństwa. Zaś w razie większych zagrożeń ustroju do walki z nim rzucano komunistyczne wojsko, jak na przykład w Poznaniu w czerwcu 1956, na Wybrzeżu w grudniu 1970, czy podczas stanu wojennego 1981–1982.
To, co się wowczas działo (u schyłku epoki drugiego panowania Władysława
Gomułki) było wielowątkowe. Przede wszystkim, mieliśmy do czynienia z walkami
frakcyjnymi na szczytach władzy komunistycznej, w PZPR. Ich istotą wcale nie była
walka towarzyszy – Polakow z towarzyszami – Żydami. Były to rozgrywki między
rożnymi grupami interesow i tak się złożyło, że po jednej stronie było akurat więcej
towarzyszy – Żydow niż z drugiej, ale tak naprawdę, poszczegolne koterie były
mocno pomieszane narodowościowo a i tak identyfikowały się z sowiecką ojczyzną,
a nie z Polską.20 Poźniej konflikt partyjny wyrwał się spod kontroli i wyrodził się
w antysemickie ekscesy, ale i wowczas nie można tego rozpatrywać wyłącznie w kategoriach
rasowych.
Adam Michnik w jednej ze swych książek (w 1995 r.) napisał, że „rok 68
to był horror horrorow”.21 Rok poźniej przyrownał te wydarzenia nawet do Katynia.
22 Mamy więc do czynienia z probą wytworzenia nowej martyrologicznej
historii Polski.23
Czy można mowić, że Marzec 1968 to wyjątkowa, przełomowa era w historii
Polski? Każda przymusowa emigracja jest złem i ludzkim dramatem. Ale wowczas
miliony ludzi, w ogole nieuwikłanych w budowę i popieranie zbrodniczego
systemu, marzyły o wyjeździe z sowieckiego raju, zwanego „Polską Ludową”. Dla
nich taka okazja byłaby niezwykłym dobrodziejstwem. Dlatego na emigrację osob
pochodzenia żydowskiego patrzyli po prostu z zazdrością, że „oni” mogą swobodnie
wyjechać za żelazną kurtynę. Im to nie było dane. Czuli się jak obywatele
drugiej czy trzeciej kategorii, dla ktorych paszport (choćby nawet w jedną stronę,
z orzeczeniem „utraty” obywatelstwa PRL) był przywilejem nie do zdobycia. Co
więcej, w wielu przypadkach wyjeżdżali ich wcześniejsi prześladowcy – przełożeni
w miejscu pracy, aktywiści partyjni, funkcjonariusze UB, Milicji Obywatelskiej,
ORMO, sędziowie i prokuratorzy. Dlatego ten fragment naszej historii budzi tyle
emocji i jest tak kontrowersyjny. I dlatego powinien być rzetelnie zbadany, w przeciwnym
razie nadal będziemy mieli do czynienia z coroczną urzędową fetą, ktora
została sprowadzona do czysto propagandowych obrzędow.

Przypisy:
1 Należy zwrocić uwagę, że szczegolne nasilenie dyskusji oraz związane z nią publikacje mają miejsce głownie w okresach kolejnych obchodow rocznicy wydarzeń marcowych, co nadaje im ton uroczysty i hagiograficzny, pozbawiony chłodnego osądu i pełnej analizy.
2 „List otwarty Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego do członkow Podstawowej Organizacji Partyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 18 III 1965” [w:] Z. Hemmerling, M. Nadolski, Opozycja wobec rządów komunistycznych w Polsce 1956–1976. Zbiór dokumentów, (Warszawa: Ośrodek
Badań Społecznych, 1991).
3 W 1988 Adam Michnik w rozmowie z Danielem Cohn-Benditem nie krył, że jego związki z komunizmem i trockizmem były wowczas bardzo silne: „[…] należałem do komunistow w sześćdziesiątych latach. Uważałem, że komunistyczna Polska to moja Polska. […] nie będę ukrywał, że mieliśmy coś wspolnego z trockizmem”. „Pewien polski etos… rozmowa Dany Cohn-Bendita z Adamem Michnikiem, cz.I, Kontakt, nr 6 (1988): s. 34–35, 47.
4 A. Michnik w powyższej rozmowie w charakterystyczny dla siebie sposob „potępił” Franco Piperno – jednego z przywodcow i ideologow „Czerwonych Brygad”: „[…] oni w skutkach niczym się nie rożnią od hitlerowcow […] a jednak odczuwam dla Franco [Piperno] jakąś sympatię, bo jest to człowiek czysty, to znaczy zagubiony”. „Pewien polski etos…”, dz. cyt., cz. I, s. 33. 5 Z podobnym zjawiskiem mieliśmy do czynienia w latach 1980–1981, w okresie jawnej działalności NSZZ „Solidarność”. Na przykład Adam Michnik przedstawiany był jako „element antysocjalistyczny”, co tylko dodawało mu zwolennikow i sympatykow, ktorzy dzięki temu uważali go za... antykomunistę.
6 Warto zwrocić uwagę, że po 1989 czołowy reprezentant środowisk „marcowych”, Adam Michnik, zaprzyjaźnił się z gen. Wojciechem Jaruzelskim (jest nim per „ty”) i stał się jego zagorzałym obrońcą.
To samo dotyczy gen. Czesława Kiszczaka.
7 Cyt. za: Konferencja naukowa „Żydowski Marzec 1968–2008”, nauka.pap.com.pl/demo/
cgi-bin/full_info.pl?id=215980
8 M.J. Chodakiewicz, Marzec 68 – koniec legendy, chodakiewicz.salon24.pl/66898,index.html
9 K. Lesiakowski, „Emigracja osob pochodzenia żydowskiego z Polski w latach 1968–1969”, Dzieje Najnowsze, nr 2 (1993).
10 Wywiad Andrzeja Kaczyńskiego z Dariuszem Stolą, „Najbardziej polska ze wszystkich żydowskich emigracji”, Rzeczpospolita, 8 III 2005. Zdaniem Jerzego Eislera „wbrew legendzie to była najmniej liczna fala emigracji żydowskiej z powojennej Polski”. (J. Eisler, „Rebelia generacji”, Rzeczpospolita, 6 III 2008).
11 „Informacja o przebiegu emigracji do Izraela”, Warszawa, październik 1969 r. [w:] K. Lesiakowski, dz. cyt., s. 120–122.
12 J. Eisler, dz. cyt.
13 „Notki biograficzne niektorych emigrantow do Izraela”, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Biuro Paszportow i Dowodow Osobistych, Zeszyty 1– 6, Warszawa 1970–1971.
14 Na przykład Krystyna Brones (ur. 1924), funkcjonariusz MBP i MSW, przed wyjazdem pobierała 3525 zł „renty” miesięcznie. Miała wowczas 44 lata. („Notki biograficzne...”, Z. 2, s. 44). Emigrantka Krystyna Miller w liście otwartym do marszałka Senatu z 1998 r. potwierdza fakt zarowno dobrowolności wyjazdu, jak też znacznej gratyfikacji finansowej: „Ja z rodziną wyjechałam w 1968 r. dostając zezwolenie na wyjazd do Izraela. […] Pragnę z całą odpowiedzialnością przekazać informacje, ktore towarzyszyły tym wydarzeniom:
1. Nikt ani nas, ani Żydow z naszej grupy liczącej około 250 osob, z Polski nie wyrzucał. Była to
nasza dobra i nieprzymuszona wola.
2. Obywatelstwa polskiego zrzekaliśmy się dobrowolnie. Nie było żadnego przymusu. Postawiono jeden warunek, na ktory zgodziliśmy się: chcesz wyjechać z Polski – zabieramy ci obywatelstwo.
3. Otrzymaliśmy od rządu odprawy finansowe. Cyt. za: Głos Polski (Toronto) 15–19 kwietnia 1998.
15 Słowa Gołdy Tencer z Fundacji „Shalom”. Cyt. za: Konferencja naukowa „Żydowski Marzec
1968–2008”, nauka.pap.com.pl/demo/cgi-bin/full_info.pl?id=215980
16 Paszport na wyjazd uzyskała np. Antonina Alster, corka Antoniego (Nauma) Alstera, b. Pierwszego Zastępcy Przewodniczącego Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego (1954–1956). Nie wiemy jednak, czy on sam o paszport się w ogole się starał.
17 Tak by

(Po)marcowe mistyfikacje 5

[teodor_jeske_choinski_1]

(badaczka „dziejow ruchu robotniczego”) pozostała w PRL, była zatrudniona na Uniwersytecie Warszawskim.
Kpt. Stefan Michnik, b. sędzia Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie postanowił
wyjechać, ale jego ojciec Ozjasz Szechter pozostał.
18 W tym kontekście jakże ciekawe są wspomnienia Krzysztofa Zarzeckiego: „Jako młody redaktor w ≫Czytelniku≪ dostałem wowczas propozycję objęcia kierownictwa tzw. redakcji przekładowej zachodniej w młodzieżowym wydawnictwie ≫Iskry≪. Obejmowałem ją po kierowniku wyjeżdżającym do Izraela. Był to bardzo sympatyczny, kulturalny, starszy ode mnie pan, jawnie nieszczęśliwy, że wyjeżdża; redakcja, ktorą stworzył, stanowiła jego oczko w głowie, i spotykał się ze mną kilkakrotnie, żeby mnie podedukować, tak bym jego dzieła nie popsuł. Nie śmiałem go pytać o motywację wyjazdu, ale musiały tu wchodzić w grę osobiste względy niezwiązane z pracą, bo z dzisiejszej perspektywy jego wyjazd nie przylega zupełnie do faktu, że prawie całe kierownictwo ≫Iskier≪, kiedy w nich zacząłem pracować, spoczywało w żydowskich rękach. Żydami byli dyrektor, dyrektor administracyjny,
redaktor naczelny, zastępczyni redaktora naczelnego, kierownik newralgicznej redakcji
politycznospołecznej, a żadna z tych osob nie żegnała się ze stanowiskiem ani nie szykowała do wyjazdu”. K. Zarzecki, „Refleksje pomarcowe”, Goniec (Mississauga, Kanada), 11–17 IV 2008.
19 J. Eisler, dz. cyt.
20 Po stronie W. Gomułki opowiedzieli się wowczas na przykład gen. Edwin Rozłubirski (z lWP), czy ppłk Ryszard Nazarewicz (b. wyższy funkcjonariusz UB) i nikt ich (ani ich rodzin) do wyjazdu z Polski nie zmuszał.
21 A. Michnik, Między Panem a Plebanem, (Krakow: „Znak”, 1995): s. 191.
22 Carlos Marrodan-Casas, „Uciec z niewoli rasy, narodu, fanatyzmu”, Gazeta Wyborcza, 28 XII
1996.
23 Rzecz dotyczy nie tylko takiej interpretacji Marca 1968. Podobnie jest w odniesieniu do okresu stalinowskiego (1944–1956), ktorego ofiarami mieli być przede wszystkim funkcjonariusze partyjni, odsuwani od władzy, czasem nawet więzieni. Coraz częściej też opozycja w PRL sprowadzana jest(szczegolnie przed połową lat 70. XX w.) do walk frakcyjnych, a jako przykłady szczegolnych represji
podaje się np. usunięcie... z PZPR.
-------------------------------------------

poczytam w niedziele...

[erka_46]

...dziś nie mam czasu:

- ale to co mi wpadło w oko to zacytuję:

Jest w Polsce wielu ludzi, ktorzy nie do końca wierzą w prawdziwość wszystkich
przemian po 1989 r. – w tym sensie, że dokonują się one demokratycznie i z pożytkiem
dla ogołu obywateli. Manipulacje widzą przede wszystkim w bezceremonialnym
traktowaniu historii jako narzędzia bieżącej i długofalowej polityki, ktorej cele
nie do końca są dla wszystkich jasne. Przede wszystkim, mamy do czynienia z bardzo
wyraźnym i coraz bardziej jaskrawym rozdzielaniem urzędowej historii w Polsce na
historię krzywdzonych Żydow oraz rownoległą historię krzywdzących Polaków.
W ten sposob znika cały kontekst tego, co się po wojnie działo w Polsce

Świetować to nie znaczy,że mam się koniecznie cieszyć.

[trevistas]

W kolo Macieju jakies swieto, kraj czcicieli.....

dlaczego nie...

[erka_46]

trevistas napisał:

> W kolo Macieju jakies swieto, kraj czcicieli.....

...ja nawet święto mam kiedy mnie wnuki odwiedzą,zaraz na stole stawiam kielichy i wino,i cieszę się bardziej niż w święto polskiej flagi.