niepokojący tekst piosenki :)

[runek]

oczywiście proszę 'tłumaczy piosenek' o wy-tłumaczenie.Czy to jakas wizja
osoby psycho-manipulowanej ?

Rzeka

Z widokiem na myśli moje, trochę wyżej, wyżej siadam gdzie
Swoje miejsce ma sumienie, bo wyraźniej widzieć siebie chcę
Widzę siebie jak rzekę, widzę dobrze jak płynę przez życie hen
Widzę siebie jak rzekę, lecz nie widzę stąd gdzie jest jej, źródło jej

Z widokiem na myśli moje jak najwyżej, wyżej siadam, lecz
Jeszcze wyżej nad sumienie, bo wyraźniej widzieć siebie chcę
Widzę siebie jak rzekę, widzę dobrze jak płynę przez życie hen
Widzę siebie jak rzekę, lecz nie widzę stąd gdzie jest jej, źródło jej

Wszystko co mam to życia dar
A to kim jestem przez chwilę będzie
Z nurtem gdy w dal płynę przez czas
Wsztstko kim jestem zaraz odejdzie
Tylko to wiem, co z nurtem chwyci życie moje......

[sarna_z_lasu]

najbardziej niepokojące Runiu) jest to ,że Ty może zaczniesz spiewać .
Słowa to tylko część występu hi.

[mariegold]

Dlaczego psycho-manipulowanej?
Dla mnie to piosenka o tajemnicy ludzkiego wnętrza. Wgląd w głąb siebie nigdy
do końca się nie udaje, zawsze pozostaną jakieś niezbadane
obszary,niewyjaśnione, podświadome przyczyny działań ("widzę siebie jak
rzekę,lecz nie widzę stąd gdzie źródło jej").
Człowiek zmienia się i kształtuje przez całe życie, osobowość jest płynna ("a
to kim jestem przez chwilę będzie", "wszystko kim jestem zaraz odejdzie").
Ewentualnie może być też o przemijaniu,i odwiecznych ludzkich rozmyślaniach:kim
jestem, skąd przyszedłem, dokąd idę?
Wpisujcie swoje pomysły-przecież nie ma czegoś takiego jak jedyna,słuszna
interpretacja.
Pozdrawiam.

Nie umiem interpretowac...

[feministka0.75]

Mi zazwyczaj wszystko kojarzy sie z seksem 8)

[cwi]

"Z widokiem na myśli moje, trochę wyżej, wyżej siadam gdzie
Swoje miejsce ma sumienie, bo wyraźniej widzieć siebie chcę"

Przedsionek do rozdwojenia jaźni. Kontemplacja myśli może się odbywać wyłącznie
poprzez myśli, a nie powyżej lub poniżej. Rozłącznosc sumienia i myśli stawia
pytanie o jakikolwiek związek pomiędzy jednym a drugim. Wyraźny tu jest zatem
błędne odczytanie sumienia, wynikające z za małego własnego poczucia
podmiotowości autora, który odróżniając te poziomy traktuje swe myśli jako
oderwane od sumienia, utylitarne niższe objawy psycho-intelektualne, niezdolne
do wyraźnego pojęcia osoby drugiej.

"Widzę siebie jak rzekę, widzę dobrze jak płynę przez życie hen
Widzę siebie jak rzekę, lecz nie widzę stąd gdzie jest jej, źródło jej"

Klasyczne zagubienie, w świecie oderwanym od aksjologii. Pod tanim wzorem
romantyzmu, autor pragnie dać wyraz oderwania od korzeni, od swego fundamentu,
najprawdopodobnie rodzinnego, postrzeganego jako niekompatybilny z rozwojem
wydarzeń. Autor zdradza nierozumienie sensu wydarzeń, mimo wyczuwania pewnych
związków przyczynowo-skutkowych. Autor poodaje się trendom nizinnym i nie
wykazuje - w przeciwieństwie do poprzedniego cytatu, zamiaru wznoszenia się
poprzez swą wolę. Spływa w dół.

(następuje quasi-bis)

Bis całości wskazuje na to, że a) niewiele ponad ma do powiedzenia; b) pragnie
się przekonać do swych słów poprzez ich mantryzację. A zatem nie jest do nich
przekonany. Jedyna zmiana to "ponad" sumienie. Wskazuje to jednoznacznie na
ponowny objaw braku zakorzenienia aksjologicznego. Ubierając to w pozory metody
poznawczej, Autor ujawnia tendencję do odrzucania śwaidomej odpowiedzialności
jak najdalej, wpierw rzekomo z myśli na sumienie, a potem ponad nie. Można
chyba postawić tezę o pewnej niewysłowionej deizacji tego źródła poznawczego,
choć Autor zdecydowanie uczieka przed elementami, któe mógłby przyjąć za pewnik.

"Wszystko co mam to życia dar"

Raczej upatrywałbym tu zwyczajowej topiki.

"A to kim jestem przez chwilę będzie
Z nurtem gdy w dal płynę przez czas
Wsztstko kim jestem zaraz odejdzie
Tylko to wiem, co z nurtem chwyci życie moje......"

Mętne. Brnienie w ideę nieodpowiedzialności, tylko ulegania wydarzeniom,
ucieczka w zmiennosć, jako element nieuchronny i losowy, bez wpływu własnej
woli. Posumowując, osobowość introwertyczna, uległa, dosyć egocentryczna i
zdecydowanie niedojrzała emocjonalnie (widać to choćby poprzez stosunek do
drugiego w tym tekście). Zupełny brak postrzegania drugiego, wyłącznie próby
tłumaczenia własnej nieudolności i braku inicjatywy.

Stylistyka marna, wiele topiki, elementów zaporzyczonych. Brak rytmiki.
Kiepskie.

[calca]

ja piernicze.

[jenny_s]

Jest to piosenka zubożałych intelektualistów utrzymujących w dobie kryzysu
siebie i swoje rodziny z tego co złowią w rzece. Jak powszechnie wiadomo,
wędkarze siadają nad rzeką, zanurzają wędki i zaczynają się gapić. I gapią się
tak przez cały dzień, więc żeby dać pozór oddawania się zajęciu choć w ułamku
usprawiedliwiającym koszty poniesione przez państwo (czyli nas – odbiorców
piosenki) na ich wykształcenie, wędkarze twierdzą, że podczas siedzenia i
gapienia się – myślą.

Z widokiem na myśli moje, trochę wyżej, wyżej siadam gdzie

Chodzi tu o zajęcie jak najlepszej pozycji wędkarskiej, czyli im wyżej w górę
łowiska, tym lepiej, ponieważ w przeciwieństwie do ryb, których w rzece zaczyna
brakować z powodu nadmiernego rozrostu inteligencji, taka np. opona (którą jak
się złowi, można następnie z zyskiem sprzedać okolicznemu dilerowi), pod prąd
nie popłynie. Tak więc każdego ranka następuje dramatyczny wyścig o to który
wędkarz siądzie w dogodniejszym miejscu.

Widzę siebie jak rzekę, widzę dobrze jak płynę przez życie hen
Widzę siebie jak rzekę, lecz nie widzę stąd gdzie jest jej, źródło jej

Wędkarz-inteligent ma świadomość niewykorzystania szansy danej mu przez
państwo. Najpierw 10 lat studiów (dwa fakultety), następnie doktorat,
habilitacja – to wszystko na koszt państwa. Wędkarz nie umiał przystosować się
do reguł rynkowych, nie brał udziału w wyścigu szczurów, płynął sobie tylko z
prądem. W pewnym momencie źródełko pieniążków wyschło, państwu (czyli nam)
odechciało się finansować wędkarza i on teraz ma żal, że jego źródło utrzymania
znikło, a przecież pieniądze nadal płyną szeroką rzeką – tylko już nie dla
niego.

Z widokiem na myśli moje jak najwyżej, wyżej siadam, lecz
Jeszcze wyżej nad sumienie, bo wyraźniej widzieć siebie chcę

Rzecz się dzieje następnego dnia. Tym razem wyścig o najlepsze miejsce wygrał
drugi wędkarz. Udało mu się to tylko dzięki temu, że w czasie biegu do łowiska
podstawił nogę innemu wędkarzowi i choć teraz ma nieczyste sumienie z powodu
tego postępku, tłumaczy się tym, że ma wadę wzroku i kiedy siedzi niżej to nie
jest w stanie zauważyć butelek po piwie, które inni wędkarze litościwie
pozostawiają spływające z nurtem jemu, obłowiwszy się już oponami i artykułami
gospodarstwa domowego nadającymi się do recyklingu. Wędkarz śpiewając, że chce
siebie widzieć wyraźnie, ma na myśli owe butelki po piwie, które przypominają
mu jego życiowe dokonania - z wierzchu fantazyjny nadruczek a w środku taniocha.

Wszystko co mam to życia dar
A to kim jestem przez chwilę będzie
Z nurtem gdy w dal płynę przez czas
Wsztstko kim jestem zaraz odejdzie
Tylko to wiem, co z nurtem chwyci życie moje......

Na koniec chór wędkarzy-intelektualistów wracając już zgodnie do domu, wspólnie
intonuje lament nad tymczasowością swojej egzystencji i niepewnością zarobków
związanych z połowem. Lekkie seplenienie w słowie „wszystko” świadczy o ich
zmęczeniu codziennym znojem nad brzegiem rzeki.

Czy autorem tekstu jest rivers?

[toulaa]

No, popatrzcie:

"Widzę siebie jak rzekę, widzę dobrze jak płynę przez życie hen
Widzę siebie jak rzekę, lecz nie widzę stąd gdzie jest jej, źródło jej"


PS. Jenny i cwi, super napisaliście:))

[jenny_s]

Dzięki Tou, że napisałaś to co napisałaś powyżej dzbanka. Mam nadzieję, że
skoro Toula mnie pochwaliła, to teraz wszyscy bedą mnie lubili na czacie i może
czasem nawet dostanę kolora.

Moją interpretację piosenki o rzece pragnę zadedykować koleżance Migo.

[toulaa]

Ostrzegam, że teraz dopiero Cię znielubią:))

[l3pp4]

To opis przedawkowania Pavulonu.