po półtora roku

[a_gratka]

myslalam, ze bedzie juz dobrze - ze jako madra dwudziestolatka zaakceptuje
nowa partmerke tatusia, a mame bede wspierac. ze wszystko co najgorsze mamy
juz za soba. tym czasem... sa łzy w poduszke, po kryjomy, nieprzespane noce i
ciagle udawanie przed i tak zdolowana mama, ze jest ok. a nie jest!bo poprostu
cholernie tesknie!!

[kolczatka]

Tak się będziesz czuła jeszcze jakiś czas niestety. Zawalił się cały Twój
dotychczasowy świat i nie łatwo budować go samemu od podstaw. Na szczęście upływ
czasu działa na Twoją korzyść i bolesność tej sytuacji przestanie być powoli tak
dokuczliwa.

[sibeliuss]

Mimo to czkawką wraca chyba przez całe życie.

[prabucianka]

ja sie tradycyjnie nie zgadzam ze czkawka powraca przez cale zycie. To jest
bolesne doswiadczenie, nie ma co udawac ze nie, ale moim zdaniem, nie ma co
robic dramatu. I ja wole miec rodzicow rozwiedzionych i w szczesliwych
zwiazkach niz nieszczesliwych razem.
Rodzice maja prawo do swojego zycia, jesli zadecydowali ze oddzielnie- trudno.
Ale pamietaj, Ty masz swoje zycie, musisz sie na nim skupic. POgadaj z nimi,
nie kryj zalu. Ale Ty juz jestes dorosla, masz swoje zycie- idz do przodu
zamiast rozpaczac.
i sie zastanow, czy wolisz miec nieszczesliwych rodzicow razem, czy
szczesliwych osobno.
No i zawsze mowie, ze warto isc na terapie.Jak sie nie pojdzie to wraca czkawka.
Sami jestesmy odpowiedzialni za swoje zycie, nikt nie powiedzial, ze bedzie
latwo.

[kolczatka]

Biorąc pod uwagę fakt, że jesteśmy po trosze sumą naszych życiowych doświadczeń
trudno mówić, że tak doniosłe wydarzenie w naszym życiu jak rozwód rodziców
można tak spokojnie przepracować na kozetce u psychologa. Oczywiście na pewno
się da, tak samo jak można się uporać z takimi doświadczeniami na własną rękę,
nie zmienia to jednak faktu, że czasem, w najmniej oczekiwanym momencie takie
blizny emocjonalne dają o sobie znać.

[sibeliuss]

Piszesz o tym jak o uprasowaniu pogniecionej koszuli, mnie sztywne kołnierzyki
uwierają i nie zamierzam robić dobrej miny do złej gry.

[prabucianka]

I cale zycie zamierzacie sie nad soba uzalac??
Zamiast isc do przodu?

Uporanie sie z rozwodem moich rodzicow nei bylo dla mnie jak uprasowanie
koszuli, to byly dla mnie lata wysilku, nie tylko z mojej strony, ale takze
rodzicow.
Nie chce zyc ze stygmatem i nie zyje. Naprawde uwazam ze wieksze dramaty chodza
po ludziach niz rozwod rodzicow, zwlaszcza jak sie jest doroslym.
Gdybym ja teraz rozne swoje niepowodzenia zrzucala na karb rozwodu rodzicow,
to, o losie, czulabym sie tragicznie- bo jaki wplyw na sytuacje mam wtedy?

Moim zdaniem jak czlowiek jest dorosly, to sam odpowida za swoje zycie,nie
mozna zyc cale zycie ze stygmatem i jak ci cos nie wyjdzie to mowic "tak,
jestem sierota czy cos w tym stylu.

A co do kozetki u psychologa, to moim zdaniem sa rzeczy,z ktorymi wlasnie tam
sie powinno isc, zeby byc bardziej swiadomym swoich skryptow i relacji, nie
powielac bledow w kolenych pokoleniach.
Ot i tyle.

[kolczatka]

W żadnym razie się nad sobą nie użalam. Nie żyję ze stygmatem rozwodu rodziców,
bo to sprawa o której rzadko rozmawiam w realu. Sama jednak piszesz, że uporanie
się z tym faktem kosztowało Cię lata wysiłków. Czemu więc nie rozumiesz, że
niektórzy znajdują się dopiero na początku tej drogi, którą Ty już przebyłaś?
Nie zrzucam swoich niepowodzeń na karb moich rodziców. Uważam tylko, że w jakimś
sensie ten właśnie rozwód zdeformował moje widzenie świata. Nie zamierzam jednak
tym faktem zamykać dyskusji o moich problemach. Dla mnie to punkt wyjścia do
zrozumienia moich własnych emocji. Zazdroszczę Ci tego, że także Twoi rodzice
włożyli wysiłek w Twoje uporanie się z ich rozwodem. Moi nie byli tak
wspaniałomyślni.
Przede wszystkim jednak życzę Ci więcej tolerancji i zrozumienia dla ludzi,
którzy nie są tak silni jak Ty i dopiero uczą się żyć w nowych warunkach, oraz
życzę Ci byś nigdy nie przekonała się, że takie wydarzenia zostawiają niezatarty
ślad w naszej psychice i nawet najwspanialsze przepracowanie nie wymaże tego
faktu z Twej biografii.

[prabucianka]

kurcze, nie zrozum mnie zle, przepraszam jesli uogolnilam.
Moim zdaniem gorsze od rozwodu jest ciagle do niego wracanie i skupianie sie na
nim, zamiast proba odbudowania relacji z rodzicami i ewentualnej relacji z ich
nowymi partnerami.

Rozumiem, ze niektorzy znajduja sie na poczatku tej drogi, trzymam za nich
kciuki i naprawde zycze powodzenia, natomiast chce przestrzec, przed
podleganiem stereotypom i stygmatom.

Rozwod moich rodzicow nigdy nie byl i nie bedzie dla mnie tematem tabu, zmienil
moje widzenie swiata, ale- tego jestem pewna- nie tylko na gorsze.

Przepraszam, jesli poczulas sie urazona, naprawde nie to bylo moja intencja.

[alutek26]

od rozwodu moich rodziców minęło 12 lat. Kawał czasu. Teraz juz mnie to
wszystko nie boli jest dobrze. Lepiej niz kiedy byli razem, ale kiedyś
kosztowało mnie to wiele zdrowia. Teraz przyjaznie się z moją macochą. Gramy co
piątek razem w karty, jest naprawdę fajnie. I jedyną rzeczą, która pozwoliła
nam na zacieśnienie relacji był CZAS. I dobre chęci z dwóch stron. Tata na nic
nie nalegał, nie naciskał, dlatego się udało. życzę Ci powodzenia w godzeniu
się z trudną sytuacją i dużo siły bo tego Ci najbardziej teraz będzie potrzeba,
ale głowa do góry, wszystko złe się kiedyś kończy a to co dobre jeszcze przed
nami

[sibeliuss]

Idę do przodu, a użalanie jest mi obce. Zbyt przerysowujesz moje wypowiedzi.

hm

[imme1981]

a z sytuacją gdy moi rodzice rozwiedli się gdy ja miałam pół roku, więc ojca nie
pamiętam, dla mnie normalna rodzina to ja i mama,bardzo mądra i kochająca, na
kogo wyrosłam? na osobę zakompleksioną do granic, nie wierzącą w siebie, swój
potencjał, mającą problem z okazywaniem czułości, bojącą się, że mój przyszły
mąż i tak mnie zostawi, nie potrafiącą do końca zaufać. Niby nie przeżywałam
rozwodu rodziców, ale teraz wiem, jakie są skutki braku normalności, niestety
brak mi odwagi by coś z tym zrobić, nie wiem gdzie szukać pomocy, bardzo bym
chciała sobie pomóc, ale sama sobie nie pomogę, staram się jedynie by było
lepiej, ale wiem, że powinnam iść na terapię. dlatego jestem tu i szukam
namiarów na dobrego specjalistę i czy jest możliwość leczenie się gdzieś
bezpłatnie, nie stać mnie na wizyty za 150zł

[sibeliuss]

Jeśli możesz, napisz. Dlaczego nie miałaś kontaktu z ojcem?

[chalsia]

a jakie to teraz ma znaczenie? Niesmiałość, brak zaufania i inne rzeczy, które
Imme opisała nie znikną tylko przez zrozumienie tego co się kiedyś działo.
Chalsia

[chalsia]

sprawdź w necie Stowarzyszenie Opta - sporo robią bezpłatnie dzięki dotacjom.

Generalnie przy dłużej trwającej terapii (tak powyżej 10 spotkań) ceny są ok.
90 zł za ok. 50 minut. Tylko pierwsza wizyta to koszt rzędu 150 zł.
Chalsia

[a_gratka]

nie uzalac sie nad soba? a czy fakt, ze tesknie za osoba, z ktora mieszkalam
przez ostatnie 20 lat,ktora budowala moj swiatopoglad, ktora byla ze mna pod
czas wszystkich, dotychczasowych wydarzen mojego zycia - czy to znaczy ze ja sie
uzalam?
oczywiscie, ze nie chce, aby rozwod moich rodzicow byl filmem, ktory bedzie sie
przewijal w mojej psychice do przodu i do przodu. ale nie mam zamiaru wymazac
tez z pamieci jak duzo zlego wyrzadzono mnie, mojej mamie i mojemu bratu...

[leo76]

ja tam się ciesze ze moi rodzice 15 lat temu się rozwiedli, sam namawiałem do
tego mamę, dzieki temu szybciej skończył sie ten koszmar, jakim bylo ich
wspólne mieszkanie.

[kalina81]

akurat niska samoocena i strach, że facet zosatwi, nie wynika z tego, że jest
się DDRR, a ztego w jaki sposób zostało się wychowanym. Jeśli się latami
słyszało "faceci to świnie" "zapewniają o uczuciu,a i tak zostawiają" to nic
dziwnego, że potem się w to wierzy. Ja miałam 8 lat, gdy moi rodzice się
rozwiedli, nigdy nie robiłam z tego problemu na wielką skalę, dlatego, że nikt
inny go nie robił. Poczucie własnej wartości na poziomie bardzo dobrym posiadam,
stały dobry związek pełny wzajemnego szacunku, bez chorej zazdrości,
czarnowidztwa itd.też. Może niektóre z Was urażę, ale zauważyłam ostatnio
niepokojący trend tłumaczenia swoich życiowych porażek "bo jestem z rozbitej
rodziny, moi rodzice się rozwiedli, nalezy mi współczuć" i ten trend mnie wkurza
niemiłośiernie. Jak ktos mądry wczesniej napisał, należy zyć teraźniejszośćią, a
nie w nieskończoność robić z siebie żałobną płaczkę, bo nasze łzy raczej nic już
nie zmienią. Pielęgnowanie w sobie żalu i nienawiści potrafi zniszczyć nasze
życie o wiele bardziej, niż rozwód rodziców.

[skiela1]

Rozwod rodzicow jest dla dzieci ogromnym przezyciem.To ,ze rzutuje na ich dalsze
zycie, wiemy nie od dzis.

Pamietaj,ze poziom wrazliwosci u kazdego jest inny.To,ze po Tobie "splynelo',nie
znaczy,ze u kazdego ma byc tak samo.

A cos mi sie wydaje,ze Ty sama siebie oszukujesz.To tez terapia,ale niestety
plaster na bol glowy nie pomoze.

[fatherless]

Cześć,

zdaje mi się że znacznie upraszczasz sprawę. Moim zdaniem to nie sam rozwód jest
tutaj "generatorem" wielu dyskusji, lecz jego bezpośrednie następstwo, tzn.
dorastanie w niepełnej rodzinie. Widocznie miałaś szczęście - Twoi rodzice
umieli się rozejść w spokoju, a Tobie zapewnić możliwie bliskie "normalności"
środowisko dojrzewania. Widać nie miałaś kontaktu z toksyczną matką, czy ojcem -
psychicznym katem. Żaden z nich nie wyładowywał na Tobie swoich pretensji do
świata. Szczęściara z Ciebie. Proszę jednak, byś cieszyła się swoim szczęściem
na uboczu i nie snuła publicznie tak mylnych wniosków i postrzeżeń, bo zdaje się
że za mało po prostu doświadczyłaś, by głosić tego typu teorie.

Pozdrawiam i mam nadzieję, że nie byłem zbyt kąśliwy bo nie to było moją intencją.

[kalina81]

akurat kąśliwość mnie słabo dotyka
tak się składa, że mam toksyczną matkę, od dawna udzielam się na forum "macochy"
gdzie znana jest wszystkim moja historia, przeżyłam więcej, niż można się
spodziewać, ale po prostu nie robię z tego dramatu, nie użalam się nad sobą, bo
szkoda mi po prostu na to czasu, a wierz mi, że mogłabym.
Ważne jest, by zrozumieć, że ludzie mają prawo do odkochania się, do zmienienia
obiektu uczuć, a dla dziecka najlepszym wyjściem jest jednak ułożenie sobie
stosunków z każdym rodzicem oddzielnie w takiej sytuacji i nauczenia się
czerpania korzyści z takiego układu. Gdybym pogrążała się w rozpaczy, że moi
rodzice nie są razem i obsesyjnie myślała co by było gdyby, nie umiałabym
dostrzec, że moi rodzice tworzą bardzo szczęśliwe i kochające się związki, z
których mogę czerpać wzorzec dla swych przyszłych układów damsko-męskich.
Mogłaby,m się skupić tylko na tym, że oni to powinni mi pokazać żyjąc ze sobą i
skupiona na tej utopii niewiele bym zyskała oprócz żalu do losu, do nich. I
każdemu życzę umiejętności widzenia więcej, niż czubek własnego nosa, poważnie.
Natomiast jeśli meritum sprawy jest toksyczna matka, czy znęcający się
psychicznie ojciec, to nazwa forum powinna brzmieć "dzieci toksycznych
rodziców", bo rozwiedziony nie jest tożsamy z toksyczny.