Chcę zrozumieć DDR

[j_nessy]

Witam wszystkich. Wprawdzie nie jestem DDR, ale zaczynam doświadczać
tego syndromu ze strony partnera - dziecka rozwiedzionych rodziców,
w swoim wieloletnim związku. Jestem na skraju wyczerpania, wymęcznia
życia z człowiekiem, który myśl o wspólnym zamieszkaniu i związku
okazuje euforię, a gdy wszystko zmierza ku realizacji - on wszystko
psuje, podobno nieświadomie. Jestem kompletnie rozbita, bo już sama
nie wiem czy tak jest naprawdę czy to wyrachowanie partnera i
zasłanianie się DDR-em. Proszę o poradę, jak to jest naprawdę z
waszego punktu widzenia, może znacie w Kujawsko - Pomorskim dobrych
specjalistów, psychologów? Chciałabym to wszystko jakoś ogarnąć, bo
jeszcze mam trochę sił i jeszcze mi zależy...

[katiszek]

ja tez nie jestem DDR. jak dla mnie to wszystko efekt modelowania, ktore
zachodzi na poziomie nieswiadomym. bylam z takim czlowiekiem 7 lat, mamy 2
letnia corke. nie chcial slubu, ok, rozumiem, jego ojciec zostawil trzy rodziny.
mial przeprowadzic sie do mojego miasta, chcialam skonczyc studia. w ostatniej
chwili zmiana decyzji. przeprowadzilam sie ja, tez po jakichs zwrotach akcji i
negocjacjach. i stalo sie to czego sie spodziewalam zawsze, on nie zniosl
codziennosci, oznajmil mi kilka tygodni temu ze jest nieszczesliwy, ze juz mnie
nie kocha, w smsie napisal ze to koniec. a tydzien temu odkrylam ze ma kogos. mi
nic nie tlumaczy, nie chce ze mna rozmawiac, twierdzi ze mu niszcze relacje. nie
ma poczucia ze zniszczyl mnie swoimi klamstwami prosto w twarz, ze zniszczyl
dziecko, dom, rodzine. dla niego nie ma takich pojec. dla niego dom to matka.
takze jest przekonany, ze jego dziecko bedzie szczesliwe bo ja jestem taka super
matka. nie wiem jak w ogole dotrzec do niego, nie sadzilam, ze moja wizja bycia
razem moze do konca zycia, tworzenia RAZEM domu, rodziny, jakiejs pelni,
kompletnie jest mu obca, ze on wcale tego nie chce. on chce byc adorowany, a
takie poczucie dają mu tylko swieze znajomosci. ta nowa znajomosc znow buduje na
klamstwie, mowi jej ze od dawna ze mna nie jest. nie chce mi sie juz pisac. ja
nie polecam wchodzenia w takie relacje, ale jesli jeszcze masz sile biegnijcie
do dobrego terapeuty. p. nigdy nie chcial, twierdzil ze to mu nie potrzebne, a
jak jeszcze teraz probowalam go przekonac, mowiac ze to kryzys, powazny kryzys,
ktory trzeba rozwiazac z czyjas pomoca, odpowiadal krotko ze to koniec i ze mnie
nie kocha. doszedl do takiej decyzji sam, w ciagu miesiaca gdy pracowal poza
domem. mi sie to nie miesci w glowie, nie moge uwierzyc, ze moja corka bedzie
DDR, nie potrafie sobie z ta mysla poradzic. nie moge uwierzyc ze dla niego to
takie proste.
pzdr

[j_nessy]

Bardzo Ci dziękuję, że zechciałaś się ze mną podzielić swoim
doświadczeniem. Doceniam to i jednocześnie jest mi bardzo przykro z
powodu Twojej sytuacji. Zwłaszcza, że w grę wchodzą nie tylko Ty i
Twoje uczucia, ale także dziecko - wasza córeczka. Chyba nie ma
takich słów, którymi mogłabym Cię pocieszyć, wesprzeć czy poprawić
samopoczucie, ale mam nadzieję, że dasz radę poukładać sobie życie
na nowo, bo jest przynajmniej jeden ważny - jeśli nie najważniejszy -
powód by walczyć i jest nim dziecko. Jak sobie teraz radzisz? Wiem,
że nie jest najprzyjemniejszą rzeczą opowiadać o swoich smutkach,
ale jeśli miałabyś ochotę wyrzucić coś z siebie na ekran albo
pochwalić się, że się układa, to będę tu czekała. Pozdrawiam
serdecznie i trzymam mocno za Ciebie kciuki, dziękując jednocześnie
za odzew na mój głos i poradę.

[sibeliuss]

A nie pomyślałaś, że poza DDRR jest niedojrzałym dupkiem?
Nie widziałaś tego przez 7 lat?

[bezradna26]

Witaj,
ja właściwie też nie jestem dokładnie DDR, moi rodzice się nie rozwiedli i, piszę to z całą świadomością, niestety się nie rozwiedli. Myślę jednak, że podzielam bardzo wiele problemów DDR, a przy okazji mam jeszcze sporo innych, dodatkowych, wynikających z tej skomplikowanej sytuacji. Jeśli chodzi o mój związek, to od 10 lat jestem ze wspaniałym człowiekiem, ponad 2 lata temu pobraliśmy się. Ale żeby nie było tak różowo, i wcześniej, i teraz regularnie wracają pewne problemy.
Nigdy, pomimo tego, że wcześnie, jako niespełna 17-latka, zaczęłam właśnie ten związek, nie miałam takich typowych dla dziewczyny marzeń o rodzinie, białej sukni, dzieciach. Nie dążyłam do ślubu, to raczej mój obecny mąż nalegał, wcześniej nie czekałam na pierścionek, tak jak inne koleżanki. Kiedy pierwszy raz powiedział mi, że mnie kocha, zareagowałam idiotycznie, przestraszyłam się, chciałam to cofnąć.Dzisiaj wiem, że jest to właśnie kwestia braku takiej prawdziwej rodziny przez wiele lat mojego życia. To jest ciągła niepewność, brak zaufania, chociaż nic nie daje powodu żeby go nie mieć. Myślę, że zachowanie Twojego mężczyzny po części może być taką właśnie asekuracją przed, z góry przez niego skazanym na niepowodzenie, poważnym związkiem. Ja także, pomimo że jednak cieszyłam się z przygotowań do ślubu, mieszkania, tak bardzo się bałam przyszłości, że nocami ryczałam w poduszkę.
To jest strasznie trudne dla partnerów takich osób. Myślę, że też jest to zależne od tego, kto w rodzinie Twojego partnera doprowadzał do kryzysów, rozwodu? Czy jest to po prostu niemożność zaufania kobiecie. Ja na przykład patrzę ciągle przez pryzmat mojego ojca, który do tej pory prowadzi odrębne, drugie życie, a z moją mamą praktycznie tylko dzieli mieszkanie. Nigdy nie zdobył się na cywilną odwagę, żeby odejść, zakończyć to z godnością, choć już nic go z mamą nie łączy. Ale przez lata napatrzyłam się na jego manipulacje, oszustwa, na łzy i cierpienie mamy. Z drugiej strony nasłuchałam się od niej takich rzeczy, jakich córka nie powinna wiedzieć o swoim ojcu. Do tego wszystkiego on, jako ojciec, jest w porządku, nie chce mnie w to wszystko mieszać, a ja wiem dużo więcej niż on przypuszcza.I teraz, chociaż mam cudownego męża, ciągle myślę o tym, że to się kiedyś zmieni. Że nie można zaufać bezgranicznie, trzeba brać wszystko pod uwagę, a jeśli nie zaufam, to kiedyś będę mniej cierpieć.
Musisz mieć w sobie dużo siły, bo, tak myślę, DDR potrzebują silnych partnerów, którzy zmuszą do choć odrobiny zaufania, będą walczyć i pokażą, że nikt nie jest skazany na powielenie losu rodziców. Życzę Ci tej siły z całego serca, tak jak życzę jej mojemu Mężowi. Pozdrawiam!

ciężko zrozumieć...

[imme1981]

gdy DDR sam nie rozumie dlaczego tak się dzieje. ja jestem DDR i prawie
doprowadziłam do rozpadu swojego udanego związku. zachowywałam się dokładnie jak
Twój partner, gdy już wszystko układało się fantastycznie ja musiałam coś
popsuć, by poczuć, że znowu muszę walczyć, by było dobrze. męczyliśmy się bardzo
prawie pół roku. dwa miesiące temu zdecydowałam się na terapię. z tym zamiarem
nosiłam się lata, ale dopiero dwa miesiące temu uznałam, że nie dam rady sama
rozwiązać swoich problemów, mimo że jestem silną bardzo osobą. terapia bardzo mi
pomaga, choć wiem, że potrzeba bardzo dużo czasu, by pogodzić się z przeszłością
i ufnie spojrzeć w przyszłość. niestety, godnego polecenie terapeutę znam tylko
mojego, który przyjmuje w Warszawie.
pozdrawiam i życzę dużo siły

[your_and]

imme1981 napisała:
> gdy DDR sam nie rozumie dlaczego tak się dzieje. ja jestem DDR i prawie
> doprowadziłam do rozpadu swojego udanego związku. zachowywałam się dokładnie ja
> k
> Twój partner, gdy już wszystko układało się fantastycznie ja musiałam coś
> popsuć, by poczuć, że znowu muszę walczyć, by było dobrze


Poszukującym polecam książkę "Lęk przed bliskością" Janet G. Woititz
Jest właśnie dokładnie o tym.
www.gwp.pl/product/270.html
(można ją łatwo znaleźć w wersji elektronicznej, wystarczy pogrzebać w google)

[awska]

A czy nie ma ddrr o normalnej psychice, hierarchii wartości?? Przepraszam jeśli
to brzmi brutalnie. Rozstałam się z chłopakiem ddrr po kilku miesiącach bycia
razem, zerwaliśmy mimo że się kochamy. Chciałam walczyć o związek ale czytając
tutejsze wpisy myślę sobie, że powinnam się cieszyć i czekać na kogoś innego.
Jest tylko jeden problem... nie chce nikogo innego ...

[egon26]

A znasz dużo ludzi o normalnej psychice ?? Mając dobrych kochających się
rodziców pewnie jest łatwiej, syn naśladuje zachowania ojca, córka matki- w
swoich związkach, Jeśli rodzice umieli żyć szczęśliwie razem i dawać sobie
wzajemnie szczęście jest szansa że dziecko to podłapie. Jeśli nie zawsze można
szukać podpowiedzi w książkach, ja szukałam i jak na razie w rodzinie którą
założyłem wszystko gra i jest w niej dużo miłości.

[sibeliuss]

Każdy człowiek jest inny, zatem nie można generalizować.
Egon ma rację.

[awska]

wlasnie ja nigdy nie generalizowalam i dla mnie nie bylo żadej różnicy czy
rodzice kogoś kogo znam są razem czy nie. Dopiero nidawno znalazlam to forum i
się trochę przerazilam. Mam nadzieję, że występuje tu jakaś stronniczość

[sibeliuss]

Czy aż tak bardzo bierzesz do siebie wszystko co tu przeczytasz?

[your_and]

awska napisała:
> wlasnie ja nigdy nie generalizowalam i dla mnie nie bylo żadej
różnicy czy
> rodzice kogoś kogo znam są razem czy nie. (...)Mam nadzieję, że
występuje tu jakaś stronniczość

Fakt nauka zwana psychologią jest bardzo stronnicza wobec DRR.

Dla jednych jest to jedynie wytłumaczenie klęsk i niepowodzeń,
znacznie goszej pozycji startowej b rywalizacji o szczęście, dla
innych może być impulsem na zwrócenia uwagi na swoje wrodzone
słabości się skupić by zrzucić z siebie okowy rodzinnego dziedzictwa.

[awska]

Wlasnie biorę to do siebie bo to forum to moje jedyne źródlo informacji.
Czytając próbuję zrozumieć sytuację w której się wlaśnie znajduję bo niestety
facet, który jest przyczyną tych niejasności, nic nie mówi (tlumaczy) tylko
przeprasza...
I niestety wiele z rzeczy, które tu przeczytalam chyba sprawdza się w jego
przypadku...

[egon26]

Ja myślę że to forum jest bardzo stronnicze, bo ludzie lubią pisać o czymś z
czym sobie rady nie dają. Ale nie będzie dobrze jak będziesz lub on będzie się
tłumaczył że to przez rozwód rodziców.
W XX wieku świat się dosyć mocno zmienił. Mój ojciec był przyzwyczajony do tego
że ojca ma się szanować: dziadek był jedynym żywicielem rodziny i wszystkie
dzieci to doceniały, babcia zajmowała się domem, dziadek nie był miłym fajnym
rodzicem/mężem, ale zapewniał rodzinie byt i to wystarczyło. Mój ojciec też
chciał szacunku, tyle że nie dawał czułości, miłości a w roli utrzymywania domu
mama go przerosła. On stracił trochę męską odwieczną rolę i nie potrafił się w
tym odnaleźć jednak dalej uważał że szacunek i posłuszeństwo ze strony żony i
dzieci mu się należy, przez co żyli ze sobą jak pies z kotem i się rozwiedli.
Naprawdę kobiety i mężczyźni się bardzo różnią, mamy inne ambicje inne rzeczy
nas ranią cieszą, nic nie znaczące słowa wypowiadane przez kobietę mogą bardzo
zranić ambicje mężczyzny i na odwrót dlatego naprawdę warto coś poczytać.

[sibeliuss]

Szacunek za samo noszenie spodni jest śmieszne.

[awska]

no i skończył się związek ... nigdy nie chciał rozmawiać o rozstaniu rodziców
ale powiedział kiedyś, że destrukcję ma w genach wiec lepiej to skończyć niby
dla mojego dobra;/...
Dziwi mnie to bardzo, bo kurcze, mamy XXI wiek, wszędzie pełno ludzi po
rozwodach, w separacjach i trudno mi uwierzyć, że dzieci tych ludzi czują sie
gorsze, bo przecież co któraś osoba powinna sie tak czuć. Może żyłam w świecie
idealnego dzieciństwa bez rozwodów w najbliższym otoczeniu i po prostu tego nie
zauważałam ....

[egon26]

A myślisz że ludzie lubią się przyznawać do słabości? Tak twarzą w twarz, w
internecie jest inaczej, teoretycznie jest bezpieczny i anonimowy. Mężczyźni
bardzo często nie mówią o swoich uczuciach FACET NA BYĆ TWARDY to nam huczy w
głowie więc przyznanie się do słabości jest wielkim problemem.
Ostatnio wkurzył mnie ojciec, spiłem się. I mimo że znam moją żonę ponad 10 lat
dopiero wtedy opowiedziałem jej o tym co bardzo mi przeszkadzało gdy mama
próbowała ponownie z kimś się połączyć. Mimo że to moja najbliższa osoba. O tym
że pokochałem naszego syna jak miał 3 miesiące- dowiedziała się przypadkiem,
zawsze myślała że szaleje za nim i czuje do niego to samo co ona. Teraz tak, ale
na początku musiałem go poznać- dużo facetów tak ma.
Wydaje mi się że coraz bardziej żyjemy w świecie szczęśliwych ludzi w którym nie
wypada przyznawać się do swojego nie szczęścia

[sibeliuss]

Wychowałem się w babskim świecie i bardzo dobrze, bo jestem dzięki
temu twórczy i wrażliwy. Mam nadzieje, że era twardych kafarów
odejdzie wreszcie do lamusa. Pierniczenie, że facet nie płacze jest
co najmniej chore. Myślę, że syna kochałeś od początku, a dopiero po
3 miechach oswoiłeś się i uzmysłowiłeś sobie, że to część Ciebie.

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Myślę, że syna kochałeś od początku, a dopiero po
> 3 miechach oswoiłeś się i uzmysłowiłeś sobie, że to część Ciebie.

To trochę inaczej. Przed urodzeniem się dziecka facet ma pewne wyobrażenia,
marzenia odnośnie tego stwora. Jest pełen chęci i miłości. Po urodzeniu okazuje
się że to jest świeżo poznany człowiek, którego dopiero pokochać trzeba. Czułem
się z niego odpowiedzialny, czułem że jest bardzo ważny, bałem się że jest taki
mały i kruchy ale był obcy. Kobiety czują to inaczej bo mają dzieci przez 9
miesięcy w brzuchu i jakby o te 9 miesięcy znają je lepiej niż my. Zawsze
spędzałem dużo czasu z dzieckiem ale dopiero od 3-4 miesiąca zaczęło mi to
sprawiać frajdę, może też dlatego że w tedy dziecko przestaje już być taką małą
glizdą Ale naprawdę to była granica gdy poczułem że to jest miłość bo po
takiej początkowej euforii, byłem zaskoczony swoimi odczuciami- dzieci zawsze
lubiłem, mały był zaplanowany, w ciąży były kłopoty co jeszcze bardziej
uświadomiło mi jak dziecka pragnę a tu takie w sumie nijakie uczucia

[sibeliuss]

Ciekawe czy przy następnym będzie tak samo?

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Ciekawe czy przy następnym będzie tak samo?

Raczej nie. Bo teraz już wiem czego się spodziewać dalej, to było takie
zaskoczenie tym co czuje. Teraz wiem że nie ja jedne i wiem że to mija. Więc nie
wpłynie to na mnie tak mocno. Jak Bóg da to za ponad rak się przekonamy
Może to trochę jak z piwem w młodości nie lubiłem - brałem trochę by spróbować
i było gorzkie- ohyda. Kumpel kazał mi wypić całe i od tamtego czasu nie czuje
tej gorzkości. A piwo uwielbiam

[sibeliuss]

Dzieci mieć nie będę, ale piwo uwielbiam.

[egon26]

sibeliuss napisał:
> Dzieci mieć nie będę, ale piwo uwielbiam.

Ja od września sam robie, z różnym skutkiem Ale mi smakuje.

A nie myślisz że dziecko to też odpowiedź na to jak relacje twoje z twoim ojcem
mogły wyglądać, część "terapii". Na dużo moich pytań w młodości ojciec
odpowiadał: "zrozumiesz jak sam założysz rodzinę" No i zrozumiałem, choć chyba
nie w taki sposób jak on by to chciał. Zrozumiałem że same "kwiatki" to to nie
są i że dużo trzeba poświęcić siebie by dobrze funkcjonować w związku i
wychowywać dzieci. Teraz wydaje mi się że on tego nie rozumiał właśnie a ja mam
ogromną satysfakcje że coś z czym on nie mógł dać sobie rady ja sobie daj bardzo
dobrze. Mimo że z jego zapewnień miało być tak trudno.

[sibeliuss]

Jestem zdeklarowanym gejem, w stałym związku - więc sam rozumiesz.
Jestem też przeciwny adopcji dzieci przez pary homo.
Mam nadzieje, że powyższe nie zmieni naszych forumowych relacji.

[egon26]

Wydaje mi się że gdzieś już kiedyś czytałem że jesteś gejem i dla mnie nie ma to
znaczenia. Też jestem przeciwny takiej adopcji choć na pewno duża część takich
par zajmowała by się dziećmi dobrze, jednak obawiałbym się innych dzieci i
społeczeństwa. Choć kiedyś gdzieś słyszałem że w Polsce chyba ponad 20 tyś
dzieci jest wychowywane właśnie w parach homo, tyle że są to dzieci biologiczne
jednego z rodziców.

[awska]

egon26 napisał:
>Wydaje mi się że coraz bardziej żyjemy w świecie szczęśliwych ludzi w którym nie
wypada przyznawać się do swojego nie szczęścia

Ech straszne ale niestety prawdziwe;/
A co do szczerości to naiwnie wierzę, że jeśli się kogoś kocha to można mu
powiedzieć o wszystkim, a przynajmniej o tym co istotne dla obu. Bo jaki jest
sens bycia z kimś komu sie nie ufa? ...

[sibeliuss]

Będę bezczelny, ale poszedł facet na łatwiznę. Popłakać i iść dalej,
wszak dobrze, że teraz to się stało niż za kilka lat. W partnerstwie
trzeba mieć oparcie w tej drugiej osobie. A o destrukcji w genach to
niech opowie sam sobie, bo w te bujdy nikt nie uwierzy.

[awska]

ech też tak uważam... tyle, że serce nie sługa;/ Wiara w to, że jak baaardzo
będzie chciał to się zmieni, to wielka naiwność z mojej strony? ;/ ech chyba tak...

nie naiwność

[your_and]

chyba że chcesz wszystko widzieć w czarnych barwach...
wystarczy zajrzeć do wątku>
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=18111&w=13179830&v=2&s=0

[sibeliuss]

Pytanie - czy on chce się zmienić?
Nie sądzę aby tak było, inaczej walczyłby.

[awska]

sibeliuss napisał:

> Pytanie - czy on chce się zmienić?
> Nie sądzę aby tak było, inaczej walczyłby.

Pytanie czy powinnam się cieszyć, że ze mną zerwał już teraz bez powodu, skoro i
tak nie chce się zmienić?
Tylko czemu ciągle utrzymuje kontakt i przeprasza za wszystko od czasu do czasu...
heh chyba pora zakończyć powoli ten wątek bo zamulam troszkę

[egon26]

awska napisała:
> Tylko czemu ciągle utrzymuje kontakt i przeprasza za wszystko od czasu do czasu

Daj mu popalić. Stara taktyka z lat młodzieńczych. Daj mu odczuć że może cię
mieć z powrotem ale musi się przy tym strasznie "spocić". W myśl zasady:
doceniamy to co przyszło nam z wielkim trudem. Sprzedałem tą radę kilku
znajomym i wszyscy byli zadowoleni z efektów. Mnie tak katowała moja żona, 3
razy ze mną zrywała. I z hulaki z ciężkim charakterem stałem się .. egonem ;D by
ją odzyskać. I jak na razie jest nam ze sobą cudownie mimo że mamy za sobą i
dobre i złe czasy. Nawet chłód 6- stopniowy. Nie był w stanie nas skłócić i
rozdzielić. Kiedyś mieszkaliśmy w takiej noże że nad ranem i rano było 6 C w
zimie, a w ciągu dnia trzeba było chodzić w podwójnych swetrach.

[sibeliuss]

On przeprasza i się kontaktuje, bo sprawdza czy czekasz, a również dlatego, że
karmi swoje poczucie winy - no przecież ją przepraszam.

[awska]

sibeliuss napisał:

> On przeprasza i się kontaktuje, bo sprawdza czy czekasz, a również dlatego, że
> karmi swoje poczucie winy - no przecież ją przepraszam.


chore ;/

[sibeliuss]

Rzekłbym, dziwne ale częste.

[awska]

sibeliuss napisał:

> Rzekłbym, dziwne ale częste.
Niech będzie dziwne. A do wyleczenia?

[sibeliuss]

Jeśli ktoś bardzo chce to oczywiście tak.

[awska]

heh fajnie masz z tą żoną. Widać, że mocny, silny związek

> Daj mu popalić. Stara taktyka z lat młodzieńczych. Daj mu odczuć że może cię
> mieć z powrotem ale musi się przy tym strasznie "spocić". W myśl zasady:
> doceniamy to co przyszło nam z wielkim trudem.

ech znam tę zasadę i sama ją często stosowałam ale wtedy nie zależało mi aż tak
bardzo. Trochę się obawiam, że jak go oleję to on całkiem zrezygnuje. Pewnie nie
mam racji (bo jeśli nawet zrezygnuje to znaczy , że nie zależało mu
wystarczająco) ale w moim stanie człowiekowi naprawdę z trudem przychodzi
racjonalne myślenie. straszne
Dzieki za radę, spróbuje. Chociaż mamy caly czas ze sobą koleżeński kontakt ( z
jego inicjatywy) i chyba tek mi dobrze, tylko jeszcze nie wiem czy lepiej ....

[awska]

ejj minelo już ponad 1,5 miesiąca a mi ciągle smutno szczególnie jak go
widzę... ost napisal że jestem jedną z niewielu bardzo ważnych dla niego osób
itd;/ po co pisze takie rzeczy? Niech powie, że chce spróbować jeszcze raz albo
niech sie cieszy swoja decyzja, że skończyl ten związek ...

[monna_innominata]

Ja, okazało się, tez jestem DDR. Miesiąc temu trafiłam na terapię bo chciałam
uratować dopiero co zaczęty związek. Chyba nie potrafię się zaangażować - po
krótkiej fazie fascynacji i zauroczenia nie ma juz nic. Mimo ze byłam w 2
długich związkach, uczucia szybko stygły, zastępowała je przyjazn, litosc,
obojętnosc. Tym razem naprawdę chciałam aby było inaczej. Z Nim rozumiemy się
bez słów. Ale w pewnym momencie poczułam panikę. Ze przestaje mi zalezec, ze to
się kończy, ze znow coś spieprzyłam. To się stało nagle i drastycznie. Nie wiem
nic o miłosci. Nie wiem co "powinnam" czuć. Wiem, że sie boję. Jego, samotnosci,
nawet własnych mysli. Bo nic tak nie niszczy spokoju jak myśli podszyte lękiem.
On chce walczyć, ja - juz chyba nie potrafię. Z każdym dniem jestem coraz dalej.
I nie wiem czy uciekac, i gdzies tam wylizać rany, czy tez dalej walczyc i
cierpiec, ryzykując ze i tak nic z tego nie bedzie. Wczesniej wybór był dla mnie
jasny, ale już mi brakuje sił i motywacji. Juz nie pamietam jak to było kiedy
było dobrze i spokojnie.

[your_and]

Nie czują sie gorsi w żadnym razie.
Trudno osiągnąć im SATYSFAKCJĘ z budowania długotrwałych związków i
relacji bliskości. Ale winią najczęściej nie siebie, ale partnera
(partnerkę) i jakiejś jej cechy za to że ich uczucie i zaangazowanie
zamiast przynosić satysfakcję - rozczarowuje.

[sibeliuss]

Mi wpajano od zawsze, że mogę liczyć tylko na siebie - to brama
zamykająca drogę do odpowiedzialności zbiorowej i mówienia "my".

[your_and]

Nie do końca rozumiem kontekstu w jakim napisałeś "możesz liczyć na tylko siebie".
Zasadniczo w liczenie tylko na siebie sprawdza się przy samogwałcie. Człowiek jest istotą społeczną i do osiągnięcia satysfakcji i poczucia szczęścia potrzebne są mu relacje (miłość rodzicielstwo) z innymi osobami - chcąc nie chcąc musi liczyć na innych. Musi ryzykować inwestowanie uczuć i zaangażowania oczekując odpłaty.
Pytanie tylko czy umie postawić w życiu na dobrego konia?

[sibeliuss]

Napiszę Ci szczerze, że bawi mnie mentorska nuta w tym jak piszesz.
Liczę sam na siebie, jeśli nie rozumiesz sensu tych słów nie ma potrzeby
rozwijać tematu.

[patatas16]

ja mam 17 lat. powiecie - dopiero.. a jednak. jestem z kims na kim
naprawde mi zalezy, w zyciu nie slyszal o DDRR. ja tak, bo jestem
jedna z tych dzieci. wszystkie problemy jakie mam, sa zwiazane
wlasnie z tym. mojego chlopaka to przerasta. kiedy jestem z Nim-
jestem szczesliwa, kocham nad zycie. kiedy sie klocimy- nienawidze,
mam ochote zerwac, odejsc, byc sama, zatracic sie w swoim smutku. bo
to smutne- nie umiem ufac. na kazdym kroku doszukuje sie spisku,
oszustwa. sama jestem szczera do bolu. wyniesione z domu. rodzice
rozwiedli sie gdy mialam 5 lat. do tej pory, a wiec kolejne ponad
12, jestem posrednikiem miedzy obydwoma rodzinami. mieszkam z mama,
ojczymem, i mlodszym bratem, synem z drugiego malzenstwa mamy.
miedzy nami jest rownosc. w domu taty, gdzie bywam rzadko, jest
dwojka dzieci z jego kolejnego malzenstwa, traktowane sa z gory,
maja wszystko, ja jestem zbedna. 'tata' lubi wyzywac sie na mnie za
bledy mlodosci. za ojca prawdziwego uwazam ojczyma, mimo ze jest
despota i cholerykiem. wole takiego, niz zadnego.. ciezkie jest
zycie DDRR, tyle stwierdzam.