Miła Teściowa

[aleksandra3]

Drogie Panie! Od kilku miesięcy staramy się z Mężem o dziecko, niestety
bezskutecznie. O tych staraniach wie niewiele osób, np. przyjaciółki, które
poleciły mi mojego obecnego lekarza. O tym, że planujemy maleństwo dowiedziała
się też Siostra mojego Męża. Zdaje się jednak, że cała rodzina bardzo liczy na
potomka, ponieważ podczas naszej ostatniej wizyty w domu Męża, Teściowa
wręczyła mu stary Poradnik Domowy ze słowami, że może nam się przydać. Wpadł mi
w ręce dopiero po powrocie do domu i zrobiło mi się bardzo przykro, kiedy
zobaczyłam w nim aż 3 artukuły poświęcone niepłodności ... To, że akurat takie
problemy mogą nas dotyczyć ,jest bardzo prawdopodobne, ale wydaje mi się, że
takie postępowanie Matki mojego Męża jest chwytem poniżej pasa! Chciałabym znać
Waszą opinię, ponieważ bedę pewnie musiała jakoś zareagować a nie chciałabym
wywoływać kłótni.

[Gość: KA]

Uważam, że poruszyłaś bardzo ważny temat, dotąd tu jakoś pomijany, a przecież
każda z nas tu obecnych boryka się z nim na codzień. Uważam, że skoro chciała
Ci pomóc lub Wam, to winna raczej okazać serce poprze kilka ciepłych słów
typu:"dzieci drogie cokolwiek się stanie, to my z tatą to zaakceptujemy itp." A
najlepiej to bez poruszania tego tematu przez Ciebie samą nie powinna w ogóle
podejmować jakiś działań, np. podręcznik babcinych sposobów. Jako kobieta
powinna zdawać sobie sprawę, że jest to temat drażliwy, a przede wszystkim
intymny dla danej pary i nikt z butami nie powinien go przekraczać. I drugie,
to jako kobieta winna zachować nieco taktu, ale o tym wiedzą tylko te osoby,
które dotknie problem niepłodności i poczują jak to boli. Reszta tego nie
rozumie, no bo im udało się przecież za pierwszym razem. O tym jak powinnaś
zareagować i czy w ogóle na razie powinnaś zareagować to porozmawiaj z mżem. On
zna ich lepiej i coś doradzi, jeżeli zauważa powagę sytuacji i jest na tyle
odpowiedzialny. Mój teściu już dawno powiedział mi, że ja nawet jednego faceta
nie potrafię zaspokoić, a oni z teściową byli rodzicami już po 9 miesiącach
małżeństwa. Efekt jest taki, że ich nienawidzę. Także ze swoim problemem nie
jesteś tu osamotniona.

[aleksandra3]

Droga KA! Dziękuję Ci bardzo za odpowiedź. Dodałaś mi trochę słów otuchy i
powiem szczerze, że po przeczytaniu Twojego listu zrobiło mi się jeszcze
bardziej smutno. Do Ciebie odniesiono się jeszcze gorzej, niż do mnie... Ale to
tylko odsłania wierzchołek góry lodowej, jakim jest problem reagowania
najbliższych na te problemy.
Dziewczyny piszcie, chcę wiedzieć, jak sobie z tym radzicie, może będę
mocniejsza i trudniej będzie mnie zranić ...?

[masi]

Cóż, przysłowiowa " wredna teściowa" to chyba nic nowego, szkoda, ze w tak
wielu wypadkach prawdziwe. Moja "kochana mamunia" (czyt. teściowa) wykonała
taki numer, że nawet mój ślubny nie wytrzymał. Otóż zjawiła się u nas nie
zapowiedziana w dodatku z jakąś nie znaną ani mnie ani mojemu mężowi rodziną i
rozpoczeła regularna nagonkę jak to ja jestem leniwa, że dzieci nie chcę jej
synkowi urodzić ( a tak wogóle to staramy sie o ciąże 2 lata i Ona doskonale o
tym wie), bo tylka kariera mi wgłowie. Efekt, mąż uprzejmie poprosił ją o
opuszczenie naszego domu, ja przeryczałam 2 dni. Do mamuni nie chodzę. A
kuzynka zadzwoniła, że przeprasza i rozumie, bo oni starali sie 3 lata i też
prze to przechodzili, ciekawe za co? Teściowa podobno obrażona i nie ma
zamiaru przepraszać ( to wiemy od siostry męża, która też ja ochrzaniła). A w
sobotę miała imieniny zadzwoniłam ,złożyłam życzenia i powiedziałm , że nie
przyjdę. Mąż już też nie chodzi. Tak jest dużo zdrowiej przynajmniej dla
mnie.Ale mam przyjaciółke, której teściowa jest aniołem. Szkoda, ze takie nie
są wszystkie...
Pozdrawiam i nie dajcie się teściowym!

Masi

[Gość: KA]

Brawo dla Twojego męża. Jego zachowanie świadczy o miłości do Ciebie i
zrozumieniu, ale także o wielkiej odwadze i poświęceniu dla Ciebie. W końcu to
jego mama. Ona bezwzględnie powinna przeprosić Cię.

[Gość: DeDe]

A mnie troche teść wkurza. Obydwoje teściowie to złoci ludzie, kocham ich
strasznie i myślę, jak o rodzicach, nie o teściach. Tylko od czasu gdy
dowiedzieli się o naszych problemach, tata za każdym razem spogląda swojemu
synkowi z wielkim bólem w oczy i pyta czy możemy mu cos radosnego powiedzieć. I
mam ochotę go za to pobić, bo mi bez sensu męża stresuje.
Ale na szczęście moge mu o tym powiedzieć. Niech się tylko raz jeszcze tak
zachowa to ja mu dam popalić )) Tylko żal mi go strasznie , bo to dlatego, że
go ta sytuacja przerosła. Nie myslał, że mozna miec takie problemy
D.

[masi]

Może teść, uważa, że w ten sposób dodaje otuchy męzowi? Chyba rozmowa to dobry
pomysł. A swoja droga zazdroszczę fajnych teściów.
Masi

[aleksandra3]

Oj, Masi! Moje przeżycia, to nic w porównaniu z Twoimi. Brawo dla Twojego Męża
za niezwykłą odwagę! Ja również uważam, że przeprosiny są niezbędne! Pozdrawiam
Ola

[Gość: masi]

Dzięki dziewczyny! Rzeczywiście mąż bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Ja od
samego początku wyznawałam zasadę, że wszelkie sprawy z teściową załatwia mąż.
Jakoś nigdy nie miałam do Niej zaufania. Były nawet momenty, że ślubny zarzucał
mi przewrażliwenie. Moja teściowa zawsze wtykała mi szpile takie drobne, a to,
ze mam w domu nie takie ściany, albo ubieram się nie tak, i zawsze tak to
powiedziała, żeby Piotr nie słyszał. Wkurzało mnie to ale w końcu nie było nie
do wytrzymania. Po ostatnim wyskoku, już nie ma wątpliwości co do intencji. Co
do przepraszania to na to nawet w najśmielszych marzeniach nie liczę
Ale tak sobie myslę pomimo wszystko, że Twoja teściowa Aleksandro3, chyba nie
miała złych intencji. Może nie bardzo wie, jak Wam pomóc i wydawało jej sie, że
tak będzie najdelikatniej. Może chciała dać do zrozumienia, że wie co jest
grane i że rozumie. Wiesz po jakim czasie urodziło się Twoim teściom 1-sze
dziecko? Może oni też długo czekali? Fakt, że dała to męzowi a nie Tobie
świadczy, raczej na jej korzyść. Gdyby chciała Cię urazić nie robiłaby takich
ceregieli. Dałaby Tobie i już! Tak myśle, ale nie zma Twojej teściowej, a to
bardzo delikatne sprawy i bardzo łatwo jest popełnić gafę.
Trzymajcie sie dziewczyny i powodzenia
Masiak
p.s. wyrazy uznania przekażę mężowi. Pewno będzie baaardzo dumny Dziękuję.

[aleksandra3]

Droga Masi!
Jakoś trudno mi uwierzyć, że moja Teściowa chciałaby poruszyć delikatnie ten
problem nie powodując żadnych zgrzytów. Już kilka razy słyszałam z jej ust, że
ona nie wie, skąd teraz takie problemy dziewczyn z zajściem w ciążę i z jej
donoszeniem (wtedy się jeszcze nie staraliśmy i mało mnie to obchodziło), że to
na pewno po tych tabletkach (sama łykałam rok). Artykuły mające związek z
aktualnymi problemami podrzucała zawsze, a to, że kawa powyżej 5 filiżanek
dziennie szkodzi w implantacji zarodka (piję, ale nie tyle), a to że należy
łykać kwas foliowy (nie musiała mi tego mówić, sama wiem)... Od Siostry Męża
dowiedziałam się natomiast, że ona całą swoją czwórkę dzieci urodziła przed 30-
stką (ja jej właśnie dobiegam). Masi, w ich rodzinie dzieci były zawsze szybko
a nie trzy i pół roku po ślubie! Dopiero teraz wiążę wszystkie wypowiedzi
Teściowej w jedną całość - sens był jeden. Cieszę się jednak, że próbujecie
studzić moje emocje - jeszcze jakieś głupstwo palnę. Pozdrawiam, Ola

[masi]

Wiesz co Ola, to co napisałaś całkowicie zmienia postać rzeczy. Masz absolutną
rację, raczej to co napisałam wyżej tu się nie odnosi. Niestety pozostaje
puszczać uwagi mimo uszu, albo w którymś momencie powiedzieć, wprost. "Mamy
problemy z zajściem w ciążę i nie życzymy sobie takich uwag" ale tu mąz musi
stanąc za Tobą murem, bo sama tej wojny nie wygrasz, niestety. Tyle, że to może
się skończyć jak u mnie. Ale tak jak napisałam wolę obrażona teściową niż
zrzędliwą i mniej ją widzę tym lepiej sie czuję. Czego i Tobie życzę
(oczywiście chodzi mi o samopoczucie). A jeszcze moge Ci napisać sposób na
teściową mojej koleżanki. Ona jadąc w odwiedziny zasiada w fotelu i zaczyna
przeglądać gazety i tak może sobie przeglądać i 3 godziny, aż sie mąż z mamusią
nagada i mogą spokojnie wrócić do domu. Teściowa szczęśliwa, ona spokojna,
sprawa załatwiona. U mojej niestety to nie przeszło, przy drugiej wizycie były
starannie posprzątane gazety. Ale to było dawno!!!
Masi

[aleksandra3]

Droga Masi! Pierwszy uśmiech dzisiejszego dnia! To przez te gazety! Nie mogę
niestety dwa dni czytać gazet - odwiedziny do Teściowej, to cała wyprawa.
Jedyna pociecha to taka, że z racji odegłości nie bywamy tam częściej niż raz
na 2 miesiące! Wiesz, co odpowiedziałam Szanownej Siostrze? Że ja przed 30-stką
wolałam na studia iść. 1:0 dla mnie. Dobrze, że jest Gazeciane Forum, czasem
człowiek potrzebuje pogadać z kimś, kto go całkiem a całkiem nie zna...
Dziękuję Tobie i wszystkim dziewczynom za porady - już mi lepiej! Choć całą noc
z nerwów nie spałam. A tak w ogóle, to taki poradnik dla kobiet z problemami
względem Teściowych byłoby dobrze kontynuować...
Pozdrawiam Ola

[Gość: KA]

Usłyszałam niedawno ciekawą i chyba niezłą odpowiedź dla wścipskich teściów
odnośnie nieposiadania dzieci. Na pytanie dlaczego u Was jeszcze nic?, należy
się uprzejma riposta:" Widocznie tata/mama za mało się modli", ewentualnie dla
szwagierek, szwagrów, kuzynów itp :"A co chcesz być chrzestnym/chrzestną?"

[Gość: Malina]

Moja tesciowa tak bardzo chciala miec wnuki, ze zaledwie tydzien po slubie
wypatrywala czy przypadkiem brzuch mi sie nie powieksza. I w takim nastroju
minely nam juz 3 lata (o dziecko staramy sie od 2 lat).
Jest okropna, czesto mam ochote wyrzucic ja przez okno. Nienawidze jej za jej
nietakt, za bol jakim mi sprawia swoimi "od serca" uwagami.
Nawet wtedy kiedy jeszcze nie myslelismy o dziecku i nie mielismy pojecia,
jakie beda z tym problemy - ona juz cos przeczuwala i katowala mnie (maz nie
byl wciagany w te rozmowy).
Poczatkowo staralam sie byc mila i odpowiadac zgodnie z prawda jak sprawy
stoja, ale w koncu tesciowa przesadzila. Jak byscie sie zachowaly slyszac, ze
moze bysmy adoptowali to wtedy zajde w ciaze!!!!!! No i ostatni wybryk -
tesciowa bedac u kuzynki z wizyta, zadzwonila do mnie do pracy z informacja, ze
ma dla mnie pewien artykul do przeczytania, odnosnie naszych problemow. Tym
telefonem przekreslila szanse zblizenia sie do mnie i stracila zaufanie swojego
syna, a mojego meza. Podczas ostatniego spotkania, gdy znow zaczela wypytywac,
powiedzialam jej, ze NIE ZYCZE sobie rozmow na ten temat. Zabronilam jej rozmow
z kimkolwiek na nasz temat. Maz oczywiscie zostal o wszystkim poinformowany i
jeszcze raz stanowczo zakazal ingerencji w nasze sprawy.
Od tej pory unikamy spotkan z nia, maz nawet nie chcial isc z kwiatkami w dniu
imienin (mnie tez to bylo na reke).
Pewnie w jej mnienianu Ona nic nic zlego nie robi. Ona TYLKO sie martwi.
A w cholere z takim martwienien. Juz nigdy nieczego sie od nas nie dowie.
Malina

[Gość: Hathor]

Wiem ze mnie okrzyczycie za to co napisze ale trudno zaryzykuje. Dziewczyny
wyluzujcie - mimo wrednych (w Waszym odczuciu) uwag tesciow i rodziny malo kto
chce naprawde Wam sprawic bol. Nie kazdy potrafi byc delikatny a malo kto jest
swiadom ze poczecie dziecka jest w ogole problemem. A oni sie naprawde martwia.
Ich duma tak samo cierpi jak nasza. I teraz pewnie mi sie dostanie - mysle, ze
problemem nie sa ich nietaktowne uwagi tylko Wasz zly stan zwiazany z brakiem
dzidziusia. Mowie to z perspektywy 5 lat leczenia i prawie 4 ISCI (4 w tym
miesiacu). Pamietam te wscieklosc i lzy ktore stawaly mi w oczach jak ktos
mowil o dziecku i teraz tez mi trudno. Teraz zakladam dobra wole kazdego
pytajacego (nawet tych ktorych nie lubie) i odpowiadam jak KA napisala -
żartem. Pozdrawiam i zycze duzo dystansu

[Gość: Muszelka]

Dziewczyny,
popieram. Ja podchodzę do tego chyba zupelnie inaczej. Niemal cały czas mam
wrażenie,że nasze problemy są równiez problemami naszych rodziców. I ich tak
samo bolą. Przeciez wyobrazcie sobie, jak ich muszą pytac znajomi, w pracy,
sąsiedzi "I co Pani X, jest juz pani babcią? Jeszcze nie?".
Nieplodność to nie tylko nasz problem, to tragedia i depresja równiez naszych
rodzicow, którzy pragną przeciez naszego szczęscia, chca byc dziadkami, starzec
sie w poczuciu bezpieczenstwa i rozwoju rodziny...
Ja jestem 5 lat po slubie. Moja tesciowa jest zupelnie inna. Dziwi sie ze ja
wpadam w panike i depresje. Powtarza, ze mamy sie bawic i cieszyc zyciem, dbac
o siebie itd., a macierzynstwa to jeszcze bede miala powyżej dziurek w nosie,
wyobrazacie sobie? No ale moja tesciowa jest naprawdę...inna. Pozostali: moj
tesc, tata i mama cierpia w milczeniu i czekają.
Fakt, ze te zlosliwe slowa wypowiadane celowo w Waszą strone to jest swinstwo.
Ale moze oni tez są w desperacji???

Muszelka
Masi - wrocilam z nart, jestem w jednym kawalku, jutro napiszę

[Gość: Ania]

Olu, ja jestem zupełnie innego zdania niz pozostałe forumowiczki. Oboje z mężem
bardzo pragniemy dziecka. I także co jakiś czas jesteśmy pytani przez rodzinę i
przyjaciół, "co tam u nas słychać". Nie obrażamy się za to, wręcz przeciwnie,
jest mi miło, kiedy widzę, że interesują sie naszymi sprawami. Wydaje mi się,
że zbyt histeryczna reakcja, obrażanie się na tego typu uwagi, nie służy
niczemu dobremu. Przeczytaj po prostu podarowane ci artykuły, podziekuj
teściowej za troskę, może te teksty rzeczywiście będą ci pomocne? Ja zbieram
wszystkie tego typu wycinki, zresztą, dzięki artykułowi podsuniętemu przez moją
z kolei teściową, natrafiłam na moja wspaniałą panią doktor. Więc przestań
histeryzować i nie szukaj problemu tam, gdzie go nie ma.

[Gość: DeDe]

Aniu, myslę, że podchodzisz do tego problemu nie fair. To, że Twoi rodzice i
teściowie potrafią życzliwie, a nie złośliwie podtykać artykuły, nie świadczy
jeszcze, że wszyscy tak potrafią.
Ja mam problem raczej z rodzicami niz z teściami. Pisałam już, że teść kiepsko
sobie radzi z sytuacją i niecierpliwością chce mi męża wykończyć. Rodzice za to
szukając WINNEGO za tą sytuację krytycznie patrzą na mojego męża. Ale znalazłam
na to sposób. Tak się źle złożyło, że ostatnio to ja miałam różne problemy
zdrowotne. Postanowiłam naopowiadać im o tym do obrzydzenia, żeby sobie
zakodowali, ze nie winnego trzeba szukać, tylko lekarza. I że przyczyna w
naszym przypadku może byc jednak obustronna
I wiem, że mamę już o tym przekonałam, a tatę prawie
To prawda, że trzeba chcieć tych kontaktów z rodzicami, tesciami, rodzeństwem i
trzeba mieć jeszcze świadomość, ze można je kształtować. Ale na nic to
wszystko, jesli dobra wola leży tylko po jednej stronie(( Wtedy sie po prostu
nie uda.
Dlatego nie dziwię się wcale, że mozna przez to zerwać kontakty z rodziną.
Nawet popieram, jeśli dzięki temu spokojniej podchodzicie do swoich problemów.
Każdy musi miec swoją recepte na sukces.
D.

[masi]

Hathor, Muszelka, Ania Strasznie ale to strasznie Wam zazdroszczę, że macie
takie fajne drugie Mamy. Ale niestety nie wszyscy mają tyle szczęścia.
Hathor, ja przez półtora roku myśłałam, że moja teściowa ma dobre intencje
tylko nie bardzo potrafi je w delikatny sposób przekazać. Dopiero po wizycie,
którą opisała w pierwszym poście zmieniłam zdanie. Słuchaj ona przyszła po to ,
żeby zrobić mi awanturę, że nie mam dzieci i to w obecności obcych osób! Ja i
tak wam przekazałam wersję po dokładnym przeanalizowaniu faktów i bez emocji.
Ona na mnie nawrzeszczała, wyzywając od leniwych bab dla których tylko liczy
się kariera. Co już samo w sobie jest bzdurą (z kariery to ja dawno
zrezygnowała, a teraz pracuje na chleb) , a dodatkowo wie przecież, że walczymy
o dziecko już 2 lata. Długo sie zastanawialiśmy czemu to miało służyć. Niestety
delikatne medjacje, siostry męża i brata mojej teściowej wykazały, że jedyny
powód to zdyscyplinowanie mnie do posiadania dzieci.Ja naprawdę nie chcę zrywać
kontaktów z matką mojego mężą i głownie dlatego zadzwoniłam z życzeniami
imieninowymi (choć to ja powinnam być ta obrażóna). Moja psychika jest dość
krucha, jak każdej z nas zresztą i zwyczajnie będę zdrowsza ograniczając
kontakty z teściową do minimum. Powiem Wam, że pomimo wszystko też staram się
zakładać dobrą wolę, tyle, że w dobrą wole teściowej uwierzyć mi już będzie
niezwykle trudno
Pozdrawiam serdecznie. A dystans przyda sie nie tylko wobec teściowych)
Masi
P.S. Muszelka czekam na info z nart!

[Gość: KA]

Dziwią mnie wypowiedzi Hathor, Ani i Muszelki. Przecież kobiety nie mogące
zajść w ciążę są wystarczająco psychicznie obciążone i należy im się dużo
więcej zrozumienia, taktu , uczucia, ciepła i wsparcia, aniżeli te które dają
swym teściom wnuki bez długotrwałego oczekiwania. Nawet te, które idą do
ołtarza z brzuchem, nie mają ukończonych szkół, bez pracy i perspektyw na
przyszłość, bo ciąża zawiązała im przedwczcześnie i nieoczekiwanie świat, mają
to szybciej wybaczane i zapominane, a teściowie biorą je sobie często pod dach
i na utrzymanie. Ale wtedy jest o'k. A my, nie dość, żę potępione i szykanowane
natrętnymi pytaniami, musimy jeszcze rozumieć innych, wybaczać ich chamstwo,
nietakt i brak kultury. To chyba za wiele jak na naszą starganą psychikę.
Przecież lekarze twierdzą, że niemożność posiadania dziecka jest tak
traumatycznym przeżyciem, że porównywalnym do straty kogoś bliskiego. A jeżeli
komuś umrze druga osoba, to wiadomo, że wszyscuy starają się ją wspomóc. A wg
mnie wspomóc to dobrym, ciepłym słowem, radą, wymianą doświadczeń itp. itd. a
nie uszczypliwymi uwagami i rozgłaszaniem wokoło. Tylko to wszystko zależy od
wychowania i wrażliwości, a nie zawsze synowa wywodząca się z innej rodziny
charakteryzuje się takim samym stopniem wrażliwości i kultury, a często
przewyższa w tym swoich teściów i następuje styk dwóch różnych skrajnych
biegunów. I wcale takiej dziewczynie nie zazdroszczę. Trudno walczyć z
prymitywizmem.

[aleksandra3]

Dopiero teraz widzę, jaką burzę rozpętałam ...
Droga KA! Twój list jest w zasadzie podsumowaniem tego wszystkiego, co mi się
wczoraj kołatało w głowie. Jedna z nas poruszyła też bardzo ważny problem.
SZUKANIA WINNEGO. Tego się obawiam najbardziej; moja rodzina będzie mówić -
"gdzie tam, nasza córka? w naszej rodzinie nigdy takich przypadków nie było ,
to wy nie uchroniliście syna od tego i owego", rodzina męża - podobnie, tylko,
że odwrotnie. A w środku tego wszytkiego My - czyli ja i Mąż. Jak w przysłowiu -
pomiędzy młotem a kowadłem. I nie uwierzę, że można się od tego zdystansować.
A że o oskarżenia łatwo, zwłaszcza pod wpływem emocji, nikomu chyba nie muszę
opowiadać - jeżeli mówi inaczej, niech się dobrze zastanowi!!! I cóż z tego, że
to my będziemy się starali trzymać nerwy za wodze.
Pozostaje mi tylko gratulować taktownych rodzin i teściów - bez zazdrości - bo
w tej materii już nic nie zmienię, lepszych sobie nie wybiorę. I skomentować to
tak, że jak wszędzie, może być albo bardzo dobrze, albo średnio lub raczej
chłodno, albo bardzo źle... Zobaczymy, jak się u mnie ułoży.
Pozdrawiam wszystkich życząc jak najlepszych kontaktów rodzinnych
Aleksandra

[Gość: Muszelka]

KA,
POPIERAM CIEBIE W CAŁEJ ROZCIĄGŁOŚCI.
Ale zauważ, ze nasi rodzice i tesciowie to nie są ci, których dzieci szły do
ołtarza z brzuchem. To są ludzie, którym życie tez w pewnien sposób sie
zatrzymało. Oni podobnie do nas cierpią i czekają. Podobnie, bo rozmiar naszego
cierpienia jest chyba największy.
Lekarze porównują nasz ból psychiczny do bólu nowotworowego. Do cierpien
człowieka w sytuacji bez wyjścia. A to jest o wiele gorzej niż po stracie kogoś
bliskiego. Do tego, ze ludzie umierają jesteśmy przyzwyczajeni, taki jest los
człowieka, czas prędzej czy później leczy taką ranę. Natomiast nasz ból nie
ustaje, dzieci innych ranią nasze serce, bo nie są nasze; za 20 lat nadal
będzie bolało, że to nie nasze wnuki...
Muszelka

[Gość: Ania]

O kurcze, Muszelko, mam nadzieję, że za 20 lat wszystkie będziemy mamusiami!
Zgadzam się, niemożność zajścia w ciążę jest bardzo ciężkim przeżyciem, sama
przecież tego na codzień doświadczam. Ale nie uważam absolutnie, żeby to
cierpienie można było porównywać do bólu nowotworowego lub śmierci kogoś
bliskiego. Każdy ma w życiu swoją porcję kaszki, którą musi zjeść, nie ma
człowieka bez kłopotów i nieszczęść. Subiektywnie patrząc, od mojej strony,
sądzę, że los obchodzi sie ze mną łaskawie. Niepłodność to bardzo przykre
doświadczenie, ale mam przecież cudownego męża, w którym jestem zakochana, z
którym po prostu dobrze jest mi mi żyć. Wierzę, że będziemy mieli kiedyś
dzieci, jeśli nie swoje, to adoptowane, choć w tej chwili nie spełniamy
właściwie żadnego warunku adopcji, a ciąży na razie ani widu ani słychu... Ale
naprawdę nie ma sensu takie użalanie sie nad sobą, cieszmy się naszym życiem,
przeciez każda z nas ma masę powodów do radości. To naprawdę bardziej pomoże
naszej płodności, niż ciągłe użalanie się, roztrząsanie, co kto powiedział,
zastanawianie się, nad takim czy innym słowem czy postępkiem. Nie ma sensu
sobie psuć życia.

[Gość: KA]

Droga Muszelko! Zgadzam się z Tobą, że nasi teściowie (bo o nich jest dyskusja,
nie o rodzicach) też cierpią, bo pewno chcieliby jak najlepiej dla swoich
dzieci, a konkretnie synów. Tylko, że cierpienie nie musi objawiać się w taki
sposób, jak opisała to Aleksandra3. To raczej przypomina wyrzucenie złości, że
ich synkowi dzieje się krzywda, bo nie może zostać ojcem. Atak skierowany
zostaje zatem na synową. Wierz mi, że gdyby to chodziło o córkę tych teściów, a
nie synową ich cierpienie wyglądałoby inaczej, tzn. bardzo by jej wspólczuli,
szukaliby drogi wyjścia, dotarcia do dobrych lekarzy i wiele razy powtarzaliby
droga córciu, droga córciu będzie dobrze. Teściowa na pewno nie rozgłaszałaby
wtedy swoim kumoszkom, że jej córka "jest nie zdolna" (bo takiego języka używa
się wobec nas nie mogących zajść w ciążę), tylko kryłaby ją, jak długo dałoby
się.
A co do wypowiedzi Ani, to dobrze, że cieszysz się swoim szczęściem, że żyjesz
nadzieją, że zostaniesz kiedyś mamą. Ale niestety nie wszystkie z nas mają czas
na takie spokojne oczekiwanie. Nie wszystkie z nas są w wystarczająco młodym
wieku, a młode lata odebrali im lekarze konowały, którzy leczyli je bezmyślnie
i rozbudzali niepotrzebne, nigdy nie spełnione nadzieje, a one im ufały na
swoją zgubę.

[Gość: Hathor]

Sprobuje jeszcze raz wytlumaczyc moj punkt widzenia i ktory jak sadze jest
podobny do p.w. Ani.

To w nas siedza emocje, ktore uatktywniaja komentarze lub dzialania innych
osob. Nie chce polemizowac i wskazywac jak powinni sie zachowywac inni ludzie
wobec nas bo niestety nie mamy na to zbyt wielkiego wplywu. Ale mamy wplyw na
to jak MY sie ZACHOWUJEMY wobec INNYCH. I dopoki same w sobie nie poradzimy
sobie z naszym problemem i nie zaakceptujemy tego ze akurat nam sie to
przydarzylo, nie bedziemy mogly byc szczesliwe z dzieckiem czy bez dziecka, z
dobra czy zla tesciowa, majac 30 lub 40 lat. Chodzi o wlasne poczucie wartosci,
ktorego nikt nam nie da ale i nikt nie odbierze. I wtedy zadna tesciowa, nikt
nie sprawi Nam przykrosci. I tego z calego serce zycze Was i przede wszystkim
sobie. I przepraszam jesli to brzemi nadecie i gornolotnie

[Gość: Ania]

Do KA: Mam 33 lata. Trudno mi powiedzieć, czy jestem w wystarczająco młodym
wieku, aby mieć czas na spokojne oczekiwanie. Na pewno nie jest to wymarzony
wiek na leczenie niepłodności, choć zdaję sobie sprawę, że są wśród nas osoby o
wiele starsze. Myślę jednak, że nie w wieku tkwi przyczyna, raczej w innym
podejściu do życia, możliwe, że w innym temperamencie czy charakterze. Nie
zostałam obdarowana dzieckiem (na razie, mam nadzieję), ale otrzymałam od losu
inne prezenty. I ciszę się z nich. Bardzo mi sie spodobało to, co napisała
Hathor: o poczuciu własnej wartości. No bo np. gdyby tak założyć (tfu tfu... ),
że nigdy w życiu nie zajdziemy w ciążę. To co wtedy? Całe nasze życie do kosza?
Przecież to nie ma sensu. Jeżeli same tak myślimy, trudno wymagać, żeby inni
wokół nas myśleli inaczej.

[Gość: ElaK]

zgadzam się z wypowiedzią KA. Brak własnych dzieci przeżywam tak, jakby mi
umarły. W dzień Wszystkich Świętych stawiam swoim nieistniejacym dzieciom
lampki na cmentarzu(tzn na opuszczonych grobach). Czasem nawet rozmawiam z
nimi. Przed laty straciłam siostrę. Nigdy o Niej nie zapomę, są chwile, że
płaczę z powodu Jej odejścia i muszę przyznać, że faktycznie te uczucia sa
porównywalne. Do tej pory myślałam, ze mam pewne zaburzenia psychiczne na tle
nieposiadania dzieci - teraz juz wiem, że JESTEM NORMALNA!