jestem prawie ok i nic - znasz to

[Gość: nina]

Cześć
proszę o kontakt te z Was kt praktycznie są zdrowe ( partner też) ale ze
starań nici. Te które usłyszały, że problem tkwi w psychice. Te które nie są
pewne swoich odczuć i obaw.
Mam dokładnie taki problem. może razem jesteśmy w stanie jakoś sobie pomóc ?

[Gość: Kamilla]

hej, widzę że ja pierwsza. Ja zdrowa, nigdy nic mi nie było. hormony w normie a
mąż to zdrowy ideał. Niestety 14 cykli starań i same porazki. Podobno zbyt chcę
i zbyt zestresowana jestem. Ale aż mi trudno uwierzyć że tylko 'głowa' tak
przeszkadza mi zajść.U ciebie podobnie?

[kkk27]

cześć
myśle że ja właśnie mam taki problem, u mnie mąż jest super zdrowy, u mnie jak
narazie nic nie wykryli. próbowałam różnych sposobów wpływania na psychikę, np.
wyobrażanie sobie przed snem że zachodze w ciąże i mam piękne zdrowe dziecko,
jestem świetną matką itp.(choć wydaje mi się że to może być niebezpieczne takie
wmawianie sobie), nawet wyprowadziałam się z domu rodziców bo sądziłam że może
to ta blokada ale nic nie skutkuje.
Jak ty masz jakieś inne pomysły to napisz.

[Gość: Kaśka]

Po pięciu latach starań i zmianie lekarzy (było ich 3), wmawiali mi wciąż że
wszystko jest ok, że nie wiadomo o co chodzi ale według wyników i badań
wszystko wygląda w porządku. I ta bezradność w ich oczach, zalecenia jakiś
bezsensownych zabiegów nic nowego już nie wnoszących (to chyba żeby mi się
wydawało że mnie leczą). W lipcu pojechałam do nowej Pani doktor, która po
pierwsze na podstawie moich starych wyników stwierdziła że jest problem (żaden
wcześniej tego jako problem nie uważał, zrobiła mi usg dopochwowe po którym
stwierdziła że jest w macicy polip (przez 5 lat nikt go nie widział) i jeszcze
dała parę możliwości problemów ze strony możliwych zaburzeń immunologicznych.
Więc ja już bym nie wierzyła że wszystko jest ok skoro sama wiem że nie, i na
Waszym miejscu szukałabym nowego lekarza, który będzie mógł Wam pomóc. Od lipca
moje leczenie nabrało rozpędu i dostałam nowej nadzieji (choć przez 5 lat niby
wszystko było ok) Nie czekajcie jednak tak długo jak ja i szukajcie dalej.
Życzę Wam wszystkim tego upragnionego bobaska na którego ja też czekam od wielu
lat.

[lidek0]

Psychika jest o tyle ważna, że stres może powodować okresowy wzrost prolaktyny
a ta jak wiadomo utrudnia zaciążenie. Piszesz, że wszystko jest ok, a jak
badanie na drożność jajowodów i badanie na wrogość śluzu?
Podobno wizualizacja bardzo pomaga.

[gg24]

U mnie przez 2 lata wszyscy twierdzili, że jest ok. W trakcie 3-go roku starań
(nagle, po szczegółowych badaniach) okazało się, że mam problemy
immunologiczne, polipa w szyjce macicy i HPV. Ciekawa jestem co mnie jeszcze
czeka. Teraz nie dam się namówić na wyluzowanie jako środek leczniczy!

[lidek0]

Ja też jestem zdania, że zamiast tracić czas na mówienie o luzie lepiej zrobić
badania. Ale ta teoria jest niestety mało popularna. Wiele osób z badań robi
straszny stres, a one mogą często skrucić starań.

[Gość: nina]

drożnośc jajników ok, cykle regularne i normalne ( poza tym, ze od zawsze
potwornie bolesne -nie żartuję, wcześniej co miesiąc zastrzyki, teraz tylko
tabletki).
Co do wrogości ślulu - mam ten problem, ale in vitro mi nie wychodziło...
Lekarze doszli do wniosku, że kłopot tkwi w psychice - czyli, albo jestem wrogo
nastawiona, albo to nie ten partner ( choć uważam że mój mąż będzie doskonałym
ojcem), albo za bardzo skupiam sie na chęci posiadania dziecka.
Prawda jest taka: rzeczywiście od zawsze byłam bardzo silną osobowością, nie
jestem typem slodkiej, ciepłej kobietki. Kiedyś mi sie to podobało, po
ujawnieniu kłopotów z potomstwem zaczęłam nad tym pracować z pomocą psychologa.
Czy któraś z was ma podobne cechy i problemy - b. intensywna praca, trochę
głodu sukcesu, silna osobowość, nie do konca jasność czy chcę mieć dziecko, a
jednak czasem silne poczucie jego braku?

[Gość: Kaśka]

Po laparoskopii drożność ok, cykle jak w zegarku co 28 dni ale bardzo bolesne
jak u Ciebie i to jest główny powód do diagnostyki dlaczego tak się dzieje i u
mnie powodem silnych bóli okazał się poli (dziś mija tydzień jak się go
pozbyłam i pierwszy raz od wielu lat nie musiałam brać tabletek w czasie @).
Ja leczę się już długo jeżeli wcześniejsze starania można nazwać leczeniem. Po
ślubie odstawiłam pigułki i pierwszy rok nic, drugi, trzeci, czwarty ale wtedy
jakoś nie zależało mi na tym tak jak teraz. Chodziłam regularnie do lekarza,
mówiłam że nie mamy dziecka pomimo regularnego współżycia bez zabezpieczeń i
potrafiłam zadowolić się półśrodkami. Wtedy było mi tak wygodniej bo nasz firma
jeszcze młoda, bo studia bo coś tam i tak zawsze było coś co tak dokońca nie
pasowało aby nagle pojawiło się dziecko. W zeszłym roku zaczełam sprawy
traktować poważnie (szkoda mi tylko tych wszystkich straconych lat. Prywatne
kliniki, specjaliści, kupa badań i nic (chociaż niby wszystko ok). Doły
psychiczne z miesiąca na miesiąc, każdego miesiąca miałam wszystkie objawy
ciąży i co miesiąc niemiła niespodzianka. Ale teraz od Pani doktor dowiedziałam
się że w sumie to jeszcze młoda jestem jak na dziecko (30 lat) a wszystko da
się wyleczyć. Mam nową nadzieję i myślę że już w tym roku się uda. We wrześniu
wybieram się jeszcze do szpitala na jakiś czas na obserwację cyklu. Jednak
najważniejsze jest to że znowu wierzę.

[Gość: nina]

No to witaj Koleżanko - ja tez mam 30-stkę i zakonczony etap "letnich starań".
Dokładnie jak Ty niby robiłam coś w kierunku posiadania dziecka, ale w gruncie
rzeczy nie czułam, że muszę JUŻ koniecznie je mieć. Dużo lepiej do roli rodzica
był przygotowany mój mąż.
Raczej - wypadało je mieć, bo już wszyscy mieli.
Zaczynam czuć upływ czasu i (chyba) hormony.
Powiedź proszę - co to jest za "pies" to poli.
Czy mozesz mi polecić kogos w Warszawie ?

[lidek0]

A mówił Ci lekarz, że po laparo mogą być zrosty? Poza tym może masz okresowe
skoki prolaktyny od stresu?

[tekla12]

Kiedy czytam o blokadzie psychicznej i propozycjach zmiany partnera to ogarnia
mnie wściekłość. Dziewczyny NIE WIERZCIE w te brednie. Przecież w ciążę
zachodzą i kobiety, które marzą o dziecku i takie, które tak bardzo nie chcą go
mieć, że decydują się na aborcję. Im mniejsze kompetencje lekarza tym więcej
opowieści o blokadach psychicznych. Nina, jeśli masz wrogi śluź to możesz mieć
przeciwciała przeciwplemnikowe a one zagrażają każdemu etapowi rozwoju ciąży i
in vitro też zawodzi. Tyle, że to można leczyć, ale immunologicznie a nie
ginekologicznie i z powodzeniem. Zrosty w macicy wychwytuje hsc i można je
usunąć w trakcie tego zabiegu. Zawsze jest jakaś przyczyna i trzeba jej szukać.
Nie ma sensu dawać sobie wmawiać, że wszystko jest w porządku, bo gdyby tak
było to miałybyście dzieci.

[Gość: nina]

Tekla, masz rację mówiąc że w ciążę zachodzą też te kobiety które nie chcą mieć
dzieci. Dałaś mi tym samym pewnego rodzaju balans.
Jednak jest i druga strona medalu: zachodzą w ciążę matki adoptowanych dzieci
które leczyły się przez wiele lat i nic z tego nie wychodziło. Niejednokrotnie
słyszały, ze na mają szans na ciążę. Po adpocji i przekierunkowaniu uwagi na
dziecko - bardzo często zachodzą w ciążę ( wiem to ze źrodeł - czyli z Domu
Dziecka). Żeby tego było mało widywano u niektórych kobiet laktację - po
adopcji małego dziecka!!!

[tekla12]

Z tą drugą stroną medalu sprawa nie jest taka oczywista. Oczywiście, że kobiety
zachodzą po adopcji ale starające się też zachodzą (widziałam dane - korelacja
między adopcją a naturalnym macierzyństwem po jest zerowa). Zachodzą w ciążę
kobiety po przerwaniu leczenia, ale często to leczenie bardziej przeszkadza niż
pomaga zachodzić w ciążę (sama jestem tego przykładem, gin prowadził stymulację
menogonem ale pregnyl podawał kiedy pęcherzyk miał ponad 30 mm i potem robił
inseminację pod tę torbiel). Zachodzą w ciążę kobiety po nieudanym ifv albo
bezspośrednio przed, najprawdopodobniej z odbicia po poprzednich stymulacjach
itd. A wywołanie laktacji to żaden problem, tak jak jej przerwanie.

[Gość: nina]

Przy okazji ostatniej laparo postawiono diagnozę o drożności jajowodów.Tyle że
niedrozność nie ma wpływu na powodzenie in vitro, a mi nie wychodziły.
Z tą prolaktyną - to jestem zielona.
Fakt jest taki że od kilku lat żyję bardzo szybko i intensywnie, bardzo często
podróżuję. Jeśli możesz coś więcej mi powiedzieć oprolaktynie będę wdzięczna.

[Gość: Kaśka]

W tym linku znajdziesz dobrze skumulowane wiadomości na temat prolaktyny
www.poludnie.com.pl/4_20.htm. U mnie kiedyś prolaktyna była ok ale
ostatnie wyniki z przed paru dni nie są za wesołe gdyż jest znacznie
podwyższona, ale za tydzień wizytka u lekarza i zaczniemy z nią walczyć.
Niestety nie znam żadnego lekarza z Warszamy gdyż mieszkam na Śląsku.
Próbowałam leczenia w Łodzi w Centrum Zdrowia Matki Polki ale nie polecam.
Pozdrawiam Kaśka

[lidek0]

Lekarza z Warszawy mogę polecić

[Gość: nina]

Poproszę Lidek o informacje ad lekarza z Warszawy

[lidek0]

dr Marzena Padzik Moczydłowska, przyjmuje niestety tylko prywatnie ul.Marsa
101/103 tel [phone] we wtorki i czwartki od 16 do ostatniej pacjentki czyli
nawet do 23, na usg w gabinecie /bez dodoatkowych dopłat/ Cena wizyty 100 pln,
pracuje na Żelaznej.
pozdrawiam

[jaroosi]

Witam bardzo ciepluchno,
ja jestem właśnie taką kobietą, u której "anatomicznie nie ma przeciwskazań" a
nic się nie działo. Pragnę zaznaczyć, że odwiedziliśmy z mężem wielu lekarzy i
diagnozy wszędzie były identyczne: "Państwo możecie mieć dzieci", "owulacja
książkowa można studentom pokazywać za wzór". Ciągle słyszałam te same
komentarze. Po ponad dwóch latach łykania różnych hormonów,( bo tylko to
zmieniało się wraz z kolejnymi lekarzami )trafiliśmy do pewnego doktora. Bardzo
miły i sympatyczny starszy pan, który stwierdził w ten sposób: "Proszę
odpowiedziec sobie, czy podświadomie nie obawiamy się, że nie damy rady. Może
nasza sytuacja finansowa nas martwi, może nie mamy warunków mieszkaniowych?
Odpowiedzieliśmy, że nie to akurat jest okey. Więc usłyszeliśmy bardzo mądrą
poradę: "Dzieci kochane (miałam wóczas 29lat), to bądźcie ze sobą, kochajcie
sie tak naprawdę. Nie z zegarkiem w ręku, z kalendarzykiem. Przestańcie się
zastanawiać czy dzisiaj jest płodny dzień czy nie. A po wszystkim czy już nam
sie udało. Kochajcie sie dla samych siebie, zapomnijcie o dziecku, bo im więcej
sie o tym myśli to tym bardziej psychika działa na naszą niekorzyść". Nie
wiedzieliśmy -wierzyć, nie wierzyć. I STAŁ SIĘ CUD. Dwa miesiące później byłam
w ciąży. Dzisiaj nasz synek ma już 14 m-cy. Uważam, że coś w tym jest.
Naprawdę!!! Moc naszej psychika jest nieodgadniona. Kochajcie sie dla siebie.
Będzie dobrze. tego życzę i pozdrawiam. Jaroosi

[Gość: nina]

Jaroosi, tylko jak Wy to zrobiliście - to" niemyślenie".
Ja przez ostatnie dwa lata staram się "nie myśleć", nie wspomagam zabiegów w
żaden inny sposób, a jednak chyba mi to niemyślenie nie wychodzi.
Kiedy wiedzieć że to o taki własnie stan psychiki chodzi.
Czekać koejne lata ( mam 30) czy coś poprawiać w naturze ???

[Gość: maksia]

Krótko streszcze o sobie: 32 lata, 10 lat małżeństwa, 7 lat starań i nic, od 2
lat juz przestałam sie zajmować zachodzeniem i zyje swoim zyciem ciesząc się z
tego co mam. Niby nie miałam powazniejszych problemów, kłopoty z PRL, którą
zbijałam regularnie, 2 laparo, które wykazały, ze wszystko jest OK. Móz mąż
może nie jest supermanem ale jednak nie jest z nim źle. Nikt nie wykrył u mnie
poważniejszych przyczyn. Nie wierze jednak w to zeby wszystko było dobrze.
Gdyby tak było byłabym juz od dawna mamą. Myslę, ze mój problem nie jest zbyt
wielki, tylko nikt go jakoś nie wykrył. Może nie przeszlismy z mężem
kompleksowych badań w odpowiedniej kolejności? A co do luziku, to moze u wielu
to pomogło, ale u mnie nie, bo dwa lata na luzie nic mi nie dały
Ostatnio siostra namawiała mnie na kuracje pewnymi naturalnymi specyfikami, byc
może spróbuję, bo na pewno nie zaszkodzą, a podobno wielu osobom pomogły. Na
razie przechodzę na diete wg grupy krwi, bo po hormonach trochę mi
przybyło.Jestem w tej komfortowej sytuacji, ze po tylu latach podchodze do tego
bez stresu i jesli nic mi nie wyjdzie to przynajmniej nie wpadne w depreche.
Pozdrawiam wszystkie wytrwałe, a jeśli coś mi wyjdzie z tą kuracją na pewno dam
znac.

[Gość: Iwona]

Nie chce tu umniejszac roli psychiki,ale z Waszych postow tez wnioskuje ze
jesli wszystko jest ok. wg jednego z lekarzy to inny "cos" znajdzie. Dlatego
jestem za gruntowna diagnostyka. Nie "zwalajcie" wszystkiego na psychike bo
poziom homonow jest dobry. Nie mowie by popadac w skrajnosc ale po dluzszym
okresie staran bezowocnych rozsadne jest robienie dalszych badan(monitoring
cyklu,droznosc jojowodow itd).I jeszce jedno proponuje czasem zapomniec o
kalendarzyku , liczeniu dni i kochaniu sie na gwizdek. Natura sama podpowie
kiedy nalezy "sie poprzytulac". Sama tak staram sie zyc, choc przyznam ze
czasem tez mam chwile zwatpienia.Wowczas mysle ze jestem pechowcem i wszystko
co osiagnelam to wlasna praca i gdyby dziecko mozna bylo "wypracowac" nawet
ciezko w polu to bym miala. (( I.

[Gość: nina]

czyżby mała korelacja pomiedzy : prawie zdrowa, silna i ciężko pracująca
zawodowo( nawet z przyjemnością)a brak dzieci nie wiedziec czemu ???...

[jaroosi]

Wiem, że to naprawde trudno. To niemyślenie polegało na tym,że wyjeżdżaliśmy na
romantyczne wekeendy, albo robiąc zakupy na mieście wpadaliśmy do hoteliku na
godzine. To było coś innego, niespodziewanego, podniecającego....Ale tak
naprawde udało nam się po 3 miesięcznej nieobecności męża. Wyjechał do pracy,
jak wrócił to byliśmy tak stęsknieni, wyposzczeni, że dawaj...I wiesz co nasz
Oskarek to autentyczna wpadka. Nie przypuszczałam, że moge zajść w ciąże. Można
powiedzieć,pogodziliśmy się z faktem,że nigdy nie będziemy mieć dzieci. Nawet
pojawiały się rozmowy o adopcji. Kiedy nie pojawiły się co miesięczne
przypadłości to myślałam, że to stres....Bardzo długo zwlekałam z testem. Nie
wiem co mam Wam poradzić. U nas tak się przytrafiło, udało i chyba dlatego ma
na imię Oskar, bo dla nas to taka największa nagroda, oczekiwana statuetka.

[Gość: neerroo]

maksiu,powiedz proszę gdzie znajdę diete według grup krwi?
ja tez niby nie mam żadnych przeciwskazań,a dziecka wciąż nie mamy! i nie
pomaga żadne wyluzowanie.
Pozdrawiam.

[Gość: maksia]

Cześć!
Dostałam info o diecie od mojej siostry. Ona ma w domu gruba księgę na ten
temat, ale wiem , że w księgarniach, można kupić małe księżeczki dotyczące
tylko jednej grupy krwi. Ja mam grupę B i odpisałam sobie czego powinnam unikać
(tzn jeść okazjonalnie)a czego powinnam zamieścic na stałe w swojej diecie w
większych ilościach. Wiem, ze produkty z pszenicy i żyta powinnam w ogóle
praktycznie wykluczyc. Nie jem juz chleba i czuje sie lżejsza. Chleb próbowałam
odstawić już wczesniej, zanim dowiedziałam sie o tej diecie, i zrzuciłam 2.5
kilo chyba w 1.5 miesiąca. Więc chyba coś w tym jest.
Do tej diety dołaczyłam ziołowe suplementy kalifornijskie. Ale biore je dopiero
od paru dni, więc jeszcze za wczesnie żeby juz widzieć rezultaty. Jednym z nich
jest Noni. Ktos tu niedawno pisał na ten temat, ale nie odezwał sie na mojego
posta, a nawet watek został skasowany. Nie wiem dlaczego.
Wybieram sie dzisiaj do księgarni i jesli dostanę tą książeczkę o dietach, to
podam Ci autora.
Pozdrawiam

[neerroo]

Maksiu dziękuję za odpowiedź,już myślałam,ze tu nie zajrzysz.
Ja też mam grupę krwi B Rh +.
Czekam na tytuł książki.Pozdrawiam.

[Gość: maksia]

Cześć!
Praktycznie zaglądam na forum codziennie - przyzwyczajenie?
Książkę będę miała dopiero w czwartek, musiałam zamówic, bo nie było.
Jesli chcesz to pisz na: [e-mail]
Napisze Ci coś więcej o diecie. A na razie spróbuj odstawić, albo bardzo
ograniczyc jesli je lubisz, produkty pszenne i zytnie, pomidory i wszystko co
sie z nich robi oraz mięso, przede wszystkim wieprzowine, kurczaki, gęsi i
kaczki.
Jedz natomiast duzo nabiału (ser feta!), pij mleko chude lub 2% (bedziesz
wielka)kefir, jogurt.
To tyle co pamiętam
Pozdrawiam

[Gość: maksia]

Hej!
Niestety książeczka nie doszła. Ale podam Ci autora i tytuł
d'Adamo & Whitney - "Jedz zgodnie z grupa krwi" Chyba jakoś tak jeśli niczego
nie przekręciłam.
Pozdrawiam

[rafal_md]

Zwykle jest tak, ze jak sie bardzo starannie szuka, to "jakas" przyczyna sie
znajdzie. Jeszcze 20 lat temu, ze 60% nieplodnosci ma niewyjasniony charakter,
teraz optymisci mowia o 6-10%. Niezaleznie od cyferek, sprawy bywaja jeszcze
bardziej skomplikowane - sa przeciez tacy, co maja endometrioze albo PCO i nie
mieli problemu z ciaza, sa tacy jak Nina, u ktorych przyczyna jest nieuchwytna.

Ja na Waszym miejscu usiadlbym z kompetentnym ginekologiem, przeanalizowal krok
po kroku wszystkie etapy diagnostyki, nawet te najbardziej oczywiste, i
wypelnil wszystkie luki. Moze sie nie doczytalem, ale jakie sa rezultaty tak
podstawowych krokow jak histeroskopia, laparoskopia (poza stwierdzeniem
niedroznosci jajowodow), itp?

Jesli tu wszystko bedzie bez odpowiedzi, a nadal bedziesz jej szukac, to mozna
skontaktowac sie z jakims osrodkiem zorientowanym naukowo (PAN, niektore
kliniki akademickie). Jest masa badan niewykonywanych rutynowo (drogie,
niepewna wartosc) - np. liczne przeciwcial, antygeny zgodnosci tkankowej, ocena
zmiennosci pewnych genow (tzw.polimorfizmy) kodujacych wazne dla rozrodu
substancje, zaawansowane badania obrazowe. Moze tam tkwic feler, choc osobiscie
nie skupialbym sie na tak wnikliwej diagnostyce, lecz przeszedl do dzialania.

Niezaleznie od przyczyn, arsenal wzglednie skutecznych srodkow i lekow jest
stosunkowo ograniczony, nie warto dlugo czekac. Przyczyna ewentualnych
niepowodzen w stymulacji do stosunku, w IVF lub w inseminacji tez czasem daja
sie jakos odkryc, a blad nie tkwi w samej metodzie.

Bywa, ze pacjentka jest przekonana, ze juz wszystkoz roiono, a stymulowano ja
np. przy niedroznych jajowodach, albo w sposob nieskuteczny dla danej metody
(np. klomifenem do inseminacji). Nawet przygotowanie do IVF warto
zindywidualizowac - wtedy efekty tej samej procedury moga byc wielokrotnie
lepsze.

Jesli chodzi o udzial czynnikow psychicznych w trudnosciach z zajsciem w ciaze,
to dane sa wciaz tak rozproszone, ze nie sposob wyprowadzic z nich w pelni
konstruktywnych zalecen - co nie znaczy, ze psychika nie ma wplywu. Dynamicznie
rozwijajaca sie dyscyplina - psychoneuroimmunologia - dostarcza sporo
przeslanek, ze "pies moze byc pogrzebany" we wplywie substancji produkowanych w
ukladzie nerwoym na uklad immunologiczny i - upraszczajac - zaburzone proporcje
czastek odpowiadajacych za "komunikacje" miedzy komorkami (np.cytokiny). Troche
wiecej napisalem w starym watku:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=191&w=13552240&v=2&s=0
Nie traccie nadziei, dzieki Bogu co trzecia para zachodzi w ciaze "ni z tego,
ni z owego" przed ukonczeniem diagnostyki, czego i Wam zycze!

Rafal

do Rafala_md

[tekla12]

Miło cię tu znowu zobaczyć. Czy mógłbyś mi wskazać swoje źródło informacji nt.
zaburzeń profilu cytokin? Pozdrowienia T.

[rafal_md]

Samych cytokin jest trzydziesci kilka, konfiguracji w jakie wchodza odpowiednio
wiecej, a jeszcze wiecej badan, probujacych te zwiazki opisac i odniesc do
kliniki. Co miesiac kilkanascie prac, ktore by Cie zainteresowaly, publikuja
np. "Human Reproduction", "Molecular Human Reproduction" albo "Fertility &
Sterility" (sa najbardziej wyspecjalizowane i najbardziej wiarygodne), a tylko
tymi problemami zajmuje sie np. "Journal of Reproductive Immunology"
i "American Journal of Reproductive Immunology". No i
takie "ogolnoginekologiczne" giganty jak "Obstetrics and Gynecology"
czy "American Journal of Obstetrics and Gynecology". Duzo prac dot.
biologicznych mechanizmow w zjawiskach psychicznych i ich wplywu np. na uklad
immunologiczny znajdziesz w "Biological Psychiatry", "Neuropsychobiology"
albo "Neuroimmunomodulation". Z regularnej lektury po jakims czasie wylania sie
pewien obraz.

[rafal_md]

Mialo byc "samych interleukn jest trzydziesci kilka" (wliczjac cale "rodziny").
Cytokin jeszcze wiecej

[Gość: miś]

Ja też starałam się 7 m-cy w przekonanoiu że nie moge mieć dzieci (byłam na
początku leczenia -monitoring i temeratura) mówiłam lekarzowi, ze cały czas o
tym myślę, że nawet jak wydaje mi się że nie mysle to i tak łapie sie na tym że
jednak myslę itp. On stwierdził, że jak wyeliminujemy wszystkie możliwe
problemy to dopiero zajmiemy sie psychiką! I co okazało się,że brakowało
progetsreronu i po duphastonie zaszłam - chociaż jak zwykle myślałam nawet w
trakcie kochania!!!!!!!!!! Pozdrawiam i życzę powodzenia

[Gość: DODA]

Cześć dziewczyny Czytając Wasze posty zastanawiam się czy faktycznie z naszym
organizmem jest wszystko ok.
Opowiem Wam pokrótce moją historię o ile Was nie zanudzę
Mam 32 lata(!!!!!!!!!!!!!!) z mężem znamy się od 14 lat od 6 jestem szczęśliwą
mężatką tylko brakuje nam upragnionego dzidziusia Na początku myślałam że nie
możemy "trafić" w te moje dni płodne (mąż często wyjeżdżał) Po dwóch latach od
ślubu postanowiłam sama zająć się tym problemem, poszłam do przychodni (w innym
mieście) gin przebadał mnie skrupulatnie i to wszystko w domu zgrzyty bo nie
potrafiłam mężowi powiedzieć że pragnę mieć dziecko i widocznie to jest jego
wina(nie znałam jeszcze poszczególnych faz leczenia) Od koleżanki dowiedziałam
się o lekarzu który zajmuje się leczeniem niepłodności. Wizyta mianęła b. miło
choć krępująco, zlecił badanie nasienia, i monitoring po 6 miesiącach leczenia
i obserwacji decyzja inseminacja, zaznaczę iż nasienie męża-ok, hsg-ok,
miesiączka co 28 dni owulacja jest piękny pęcherzyk uwalnia się ciałko żółte u
niego miałam 6 razy iui bez skutku skierował mnie do Kliniki tam badanie
hormonów w określonych dniach (wyniki wszystkich hormonów idealne)następnie
decyzja iui Trzy cykle bez rezultatu, Wykryto u mnie wirusa HPV(skutek brania
hormonów) usunięto, następnie laparoskopia- jajowody drożne, brak ognisk
endometriozy, usunięto mi mięśniaka, i torbiel, Prof bardzo zadowolony zapewnił
mnie że w tastępnych cyklach zajdę w ciążę i znowu 3Xiui bez skutku, Decyzja
zaczynamy się leczyć za granicą Wizyta i decyzja chcę ivf, przez pierwszy
miesiąć tabletki antykoncepcyjne, następnie zastrzyki i oczekiwany WIELKI
DZIEŃPunkcja i czekanie. na drugi dzień dowiaduję się że: PANI DOKTOR ZNALAZŁA
PRZYCZYNĘ DLACZEGO NIE MOGĘ ZAJŚĆ W CIĄŻĘ , mianowicie, MAM ZA GRUBĄ OSŁONKĘ
KTÓRA OTACZA MOJE JAJECZKA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Płacz, i jeszcze raz placz cała nadzieja ulotniła się żal do siebie dlaczego
nie podjęłam decyzji o ICSI, ale w końcu P. doktor stwierdziła że nie ma takiej
potrzeby, przecież wszystkie badania są ok.
Tak więc myślę że przyczyna zawsze gdzieś jest tylko ciężko ją zdagnozować, w
tej chwili po dwumiesięcznej przerwie przygotowuję się do icsi, i może znowu
coś wynajdą
ALE NADEJDZIE TAKI DZIEŃ KIEDY I MY BĘDZIEMY SZCZĘŚLIWYMI RODZICAMI CZEGO WAM
KOCHANE DZIEWCZYNY Z CAŁEGO SERCA ŻYCZĘ I CIESZĘ SIĘ ŻE JESTEŚCIE I ROZUMIECIE
CO TO ZNACZY
POZDRAWIAM DODA