coś mnie chyba trafi(pi)!!

[annabal]

Mam juz dość - nie wiem dlaczego akurat dzisiaj ale mam ochotę gryźć ściany.
Puszczają mi nerwy - wiem, użalanie nad soba nic tu nie da - ale właśnie
dowiedziałam się że moja szwagierka jest znów w ciąży ( 23 lata i ma juz
cudownego 2-letniego Olafka, którego uwielbiam tak że z czułości mogłabym go
zjeść).Bardzo sie cieszę ich szczęściem , naprawdę ale z drugiej strony tak
mi smutno , tak mi "pojedynczo" że chce mi sięwyć!!!Planowałam, że to moja
wymarzona Emilka bedzie nastepna w rodzinie. Męża mam kochanego, wspaniałą
rodzinę, dobrą pracę i podobno ładny dom - a ja jestem taka "wadliwa" -
wiecie, sama sobą jestem zmęczona -powoli z obserwowaniem swojego organiznmu
dochodzę już do paranoi-wszystko to dla mnie objawy ciąży i zarazem objawy
jej braku. Na dodatek tyje w tempie geometrycznym i dziś rano znow nie miałam
co włożyć - widzę jak na mnie patrzą znajomi zdziwieni( a moja szczupła
siostra schudła jeszcze bardziej tzn z 50 na 48 kg). A ja walcze żeby zjechać
poniżej 70 kg bo mi gin kazał. Tylko jak się stresuje to jem. Nie wiem czemu
to piszę może dlatego ze mi tak źle - przynajminiej to wyrzucę z siebie. na
razie

[invicta1]

i bardzo dobrze, że to napisałaś
złe uczucia trzeba wyrzucać z siebie-forum jest też od tego
nie patrz tylko na złe strony, przyjdzie czas na kazdą (każdego-bo jest na forum
Pietrek) z nas-zobaczysz

[pszczolka2]

Wiem co czujesz. Bardzo często tak jest, kiedy dowiadujemy się o ciąży kogoś
dla nas bliskiego i mówimy sobie, Boże dlaczego to nie Ja...?
Ale tak niestety jest, nic i nikt tego nie zmieni.
Musisz być silna i wierzyć w to, że nadejdzie Twój dzień kiedy będziesz mogła
ogłosić całemu światu o II tłustych krechach na teście, czego życzę z całego
serca. A jeżeli chodzi o zmeczenie to masz do tego pełne prawo. Powodzenia.

Pozdrawiam,Ola
33 cykl starań (w tym trzeci "odpoczynkowy"

[marta126]

Nie jesteś sama, przeżywam to samo - kuzynka w ciązy
a z wagą też podobnie - tyję, byłam dziś u rodzinnego, spojrzał na brzuch i sie
zapytał czy to ciąża, Dobre co?
Pozdrwaiam, musimy mieć nadzieję..........................

[kask77]

Przeczytaj-moze to Ci troche pomoze-to moja historia, ktora nieststy jeszcze
trwa - ale czulam tak jak ty kiedys. Teraz ulozylam sobie to w glowinie i
troche mi lzej.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=191&w=15889080&a=15967447Pozdrawiam
kask

zly link wkleilam...sorki

[kask77]

wkleilam wczesniej zly link-przepraszam...zaraz podam ten, o ktory mi chodzilo..

[justy11]

U mnie jest tak samo ciąż dookoła coraz wiecej a ja nic.... Jedynym
pocieszeniem jest to ze moja najlepsza koleżanka po 10 latach małżeństwa
zadoptowała wczoraj dziecko takze uważam ze jakieś wyjście z sytuacji zawsze
jest. Pozdrawiam.

link

[kask77]

Sluchaj, przepraszam za zamieszanie-technika mnie przerosla....
Link jest prawidlowy, chodzi mi o moja wypowiedz na tamtej stronie, pod tytulem-
:"jak patrzec na inne kobiety w ciazy". Przeczytaj, prosze, moze ci to cos
niecos pomoze...
Pozdrawiam
kask

[annabal]

Wiecie, najgorsze jest to ze opanowywuje mnie rezygnacja - przestałam dbać o
siebie, obżeram się -( a z drugiej strony biorę Metrformin! na
insulinoodporność) i z seksem też juz coraz gorzej - trudno mi wykrzesać z
siebie entuzjazm na zawołanie (chociaż mój mąż jest kochany i na niego w tych
sprawch zawsze moge liczyć) tylko zadaję sobie pytanie czy mogę mieć
nadzieję? Jestem z tych co żyją według zasady "wszystko albo nic" niestety
teraz jest etap tego "nic" - snuję się po domu jak nieboskie stworzenie,
ryczę z byle powodu a serce mi pęka na widok niemowlęcia. Jak to będzie -nie
wiem - ja dopiero 6 cykl próbuję, na teście owu wychodzi więc szanse są. Jak
czytam ile wy cykli próbujecie to aż mi głupio - tylko ja z jednej strony
chcę mieć nadzieję, a z drugiej boję się ją mieć. Na dobrze - ide poczytać
tego linka - na razie

przeczytałam

[annabal]

I teraz dopiero jestem w szoku - skąd u was tyle siły? - drogi Kasku jesteś
naprawde wspaniała- podziwam cię i twoją konsekwencję. Szczerze to się
wzruszyłam gdy sobie poczytałam, co tam piszecie - w perspektywie tego
wszystkiego przez co przechodza inne dziewczyny moje problemy stały się juz
trochę bledsze - mam nadzieje ze znajde gdzieś w sobie taka siłę. dziękuję.

[kask77]

Droga annabal,
jestes po 6 cyklach staran- i z wlasnego doswiadczenia moge Ci powiedziec, ze
po raz pierwszy, smutek i rezygnacja pojawiaja sie wlasnie tak mniej wiecej po
kilku pierwszych, nieudanych probach. Ale potem, jezeli zaczniesz jakies
leczenie-pojawi sie nadzieja. Jezeli nastepne X prób nie bedzie uwienczone
sukcesem-znowu ptzyjdzie dolek. To normalne-i chyba kazda z nas tak to
przechodzi. Tak na zmiane-dolek i rezygnacja a za jakis czas nadzieja i radosc
czekania...czesto potem znow dolek...etc. Ale po pewnym czasie uczysz sie coraz
bardziej nabierac dystansu do sprawy (co nie znaczy ze mniej pragniesz
dzidziusia). Po prostu mija ten pierwszy szok zwiazany z niepowodzeniami i
poczuciem krzywdy i niesprawiedliwosci, nielogiczna zlosc na inne kobiety,
ktore maja dzieci a czesto "samo im to przyszlo"..., wewnetrzny bol, kiedy
patrzysz na male dzieci, itd. To taka pierwsza reakcja, ktora pozniej, z
uplywem czasu "uleży" sie w glowie. Zaczynasz sie wtedy skupiac na oczekiwaniu
na dzieciatko, z pokora przyjmujesz do wiadomosci-ze niestety-ty musisz na nie
poczekac....
Takie uczucie zlosci chyba nigdy nie mija calkowiecie-i czesto jeszcze pozniej
sie odzywa-ale jest coraz slabsze.. Pamietaj, ze muszisz dac sobie czas
na "ułożenie" mysli w glowie, to trwa czasemdosc dlugo-ale warto sie
zmobilizowac. pamietaj, ze strasznie ciezko jest zyc w zlosci i takiej
ogolnej "zgryzocie", poczuciu krzywdy i nienawisci. Mysl o tym w ten sposób
(mnie pomoglo):ze to co przechodzisz jest koszamarem, strasznym bolem i
smutkiem-ale nie masz na to wplywu, ze na ciebie padło. Przeceiz w glebi duszy
nie zyczylabys zandej innej, dobrej kobiecie, zeby przechodzila przez to
pieklo. Im mniej osob na swiecie ciepi tak jak ty, tuym lepiej! Dziekujmy Bogu,
za to co mamy-sa ludzie, ktorym brakuje czegos innego- i zazdroszcza nam ze my
to mamy. Na przyklad zdrowie...

pozdrawiam
Życze Ci, zebys nie musiala przechodzic przez te wszystkie etapy radzenia sobie
ze smutkiem.

[aalice]

ja też mam doła-od roku staramy się o dziecko-i nic, a moja szwagierka jest w 7
tygodniu ciąży!!!!z jednej strony ciesze się, a z drugiej....

[mysiurek1]

Droga Annabal, żebyś Ty Kochana wiedziała jak ja pięknie i profesjonalnie
wyję!!!A kobiet to potrafią. Posłuchaj mnie motylku! napisałaś ,że masz
kochanego męża i próbujesz gubić kilogramy. Co do pierwszego gratuluję i wiem
co to znaczy i proszę o pielęgnację tego uczucia!!!!Co do drugiegi: może
spróbujesz diety Montignaca? Poczytaj na ten temat, podobno b. zdrowa i
skuteczna, niestety chyba nie dla mnie bo ja staram się zgubic dwa kilo ( o
rany wiem, że to idiotyczne ale przez to nie mieszczę się w swoje ulubione
ubrania)A! i jeszcze jedno! u mnie teżwszystkie koleżanki do okoła zaciażają,
ah!!! a mi tak cięzko i jeszcze te komentarze ze strony znajomych i rodziny...i
wtedy wyję przestrasznie!AUUUUU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[magdamajewski]

ja juz przez to wszystko przeszlam. Mialam chwile zalamania, przeplakane noce i
dnie po kolejnych porazkach i innych ciazach. Choc malzenstwem jestesmy 7 lat
to dopiero od 2 probojemy. Wzielismy slub bardzo mlodo i chcielismy sie troche
soba nacieszyc. Pownie gdybysmy wiedzieli, ze tak to sie ulozy to inaczej bysmy
to wszyskto "rozegrali". Coz takie jest zycie. W tej chwili patrze na to
wszystko bardziej pozytywnie bo wiem, ze i dla nas musi sie udac. Uwiezcie mam
dluga i nie za bardzo ciekawa historie za soba. Przestymulownie zakonczone
pobytem w b. ciezkim stanie w szpitalu i tym samym poronienie w 7 tygodniu.
Potem nowy lekarz nowe nadzieje 2 niudanie iui i teraz przygotowujem sie do
ivf, ktore daje mi wielkie nadzieje. Jak moj doktorek powtarza mam b.duze
szanse. Mloda jestem, w ciaze raz juz zaszlam i dobrze raguje na leki. To nie
jest gwarancja ale zawsze dodaje odrobina nadziej. Mam najukochanszego meza na
swiecie, ktory ja to ludzie mowia nie widzi swiata poza mna i wspiera mnie jak
tylko moze. Wszystkie kolezanki maja juz dzieci, niektore dwojke albo sa w
ciazy. Pierwszych kilka przyzylam strasznie, potem nauczylam sie nimi cieszyc.
Teraz nawet bede matka chrzestna, z czego sie ogromnie ciesze. Zawsze jest
jakies rozwiazanie, jak na prawde nie jest nam dane zostac biologicznymi
rodzicami, bo bedziemy adopotac. Jak to moj mezulek nam nigdy nic nie
przychodzi latwo o wszystko musimy walczy takze o nasza dzidzie. Wiem, ze
czasami jest bardzo ciezko, nie mowie, tez mam zle chwile, ale uwazam, ze nie
ma tego zlego co by na dobre nie wyszlo. Pewnego dnia wszystkie zostaniemy
mamusiami.
Dziewczyny glowy do gory.
P.S zaczynam stymulowanie do in-vitro juz z koncem Marca