czuje się gorsza

[mbw78]

Jak radzicie sobie z tym wszystkim? Jest mi coraz ciężej... To wszystko trwa
tak długo, chyba mam już dość, nie mogę się z tym pogodzić.

[mimi282]

Wiesz co? głowa do góry!!
przecież jest nas tak wiele.....mnie czasami pomaga forum w takich ,,słabych"
chwilach. czuję że nie mam sie co użalać nad sobą, bo są dziewczyny z gorszymi
problemami, no i czuję że nie jestem tylko ja jedyna z ,,tym" problemem.
a gorsza czuję się bardzo często...niestety.

[mezatkaap]

Gorsza to może nie, ale w realu zwyczajnie samotna. Jesteśmy jedyną bezdzietną
parą, bo choć wielu miało problemy, to już zaciążyło. Nie ma komu płakać w
rękaw, a mężowi i tak ciężko.

[mbw78]

Mój mąż jest bardzo dobry ale czasem chyba mnie nie rozumie... NA około wszyscy
znajomi z dziećmi, my ciągle bez... On chce juz adopcji, ja nie przestałam
wierzyć, nie pogodziłam się z tym.

[mezatkaap]

Próbuję przekonać mojego choćby do IUI, z marnym skutkiem, a czas leci.

[sun32]

Mój M jest cudownym człowiekiem i dzięki niemu ja ciągle wierze. Pchamy się
czasem wzajemnie do przodu. Jesteśmy po 3 IUI i IMSI. Nie udało się. Walczymy
dalej.
Czuje się gorsza ale wśród koleżanek które nieustannie opowiadają mi o swoich
pociechach.

[mbw78]

My jesteśmy po 6 UIU ! Chyba zablokowałam się psychicznie...

[mbw78]

Czego się boi? Dlaczego nie chce spróbować? Rozmawialiście o tym? Mój na
szczęście nie ma oporu przed żadnym z zabiegów ale efektów niestety też brak...

[honeybeam]

A dlaczego mierzysz swoja wartość posiadaniem, bądź nie posiadaniem dziecka???

[sloneczko271]

słuchajcie dziewczyny! ja was doskonale rozumiem chociaż nam się w końcu udało.
jestem po 5 iui nieudanych. no i w końcu udało się po piewszym icsi
teraz jestem najszczęśliwszą osobą na świecie
ale jeszcze tak niedawno wogóle juz nie wierzyłam że się w końcu uda. i też
chodziłam załamana. na dodatek prawie wszystkie moje koleżanki miały już
dzieciaczki i w rodzinie tez sie rodziły dzieci a ja sobie zadawałam pytanie -
dlaczego ja nie mogę mieć dzieci? byłam zła na cały świat! i zauważyłam że
zaczełam się izolować od wszystkich (od rodziny, przyjaciół) poprostu miałam
już dość uśmiechania sie na siłe i udawania że wszystko gra bo przecież nie
mogłam wszystkich bezprzerwy zamęczać moimi problemami bo każdy ma swoje
problemy. wolałam siedzieć w domu z mężem a najlepiej czułam się na forum w
śród dziewczyn które myślą i czują się tak samo jak ja.
byłam załamana, żyłam ale coraz częściej zadawałam sobie pytanie: ,,po co to
wszystko? po co człowiek wogóle żyje?" przyznam się wam że miałam coraz
czarniejsze myśli ale CIĄGLE WALCZYŁAM O DZIECKO! jezdziłam upercie na każdą
wizyte do kliniki, nie odpuszczając ani jednego cyklu! WALCZYŁAM! WALCZYŁAM! I
W KOŃCU SIĘ UDAŁO!!!!!!!!!!!!!!!! ZWYCIĘSTWO! )))))))))))))))))) coprawda
mnie bardzo wspierał mój mąż-TO CUDOWNY CZŁOWIEK! I BARDZO GO KOCHAM to jest
bardzo ważne żeby w tak trudnych chwilach być razem i się wspierać dlatego
bardzo spółczuje dziewczyną które nie mają wsparcia w mężu to smutne. ale
trzymajcie się dziewczyny i nie poddawajcie się!!! TRZEBA WALCZYĆ DO KOŃCA!
a z mężami którzy nie chcą pomóc szczęściu i nie chcą się leczyć albo podejść
do iui lub ivf to chyba tylko pozostaje szczeraz rozmowa.
spróbujcie opowiedzieć mężowi jak wy się czujecie i wogóle powiedzcie o waszych
marzeniach, obawach, myślach i uczuciach. może wtedy on zrozumie co wy
przeżywacie i spojrzy na sprawe leczenia inaczej. ja staram się mówić mojemu
mężowi jak najwięcej co czuje i jak ja się czuję i chyba dlatego on mnie
rozumiał,wspierał i WALCZYŁ RAZEM ZEMNĄ.
życze wszystkim starającym sie dziewczynom dużo cierpliwości i wytrwałości i
błagam was WALCZCIE O SWOJE BEJBI! CHOCIAŻ WIEM ŻE NIERAZ MA SIĘ WSZYSTKIEGO
DOSYĆ! to jest normalne, ale wtedy trzeba się jeden dzień wypłakać a na drugi
dzień pozbierać do kupy i zapisać się na kolejną wizytę do swojego ginka i
WALCZYĆ DALEJ! jedno co wam mogę doradzić, to dziewczyny starające się o
bejbi przez ok.rok bez efektu: nie traćcie czasu na chodzenie po zwykłych
ginkach w swoim mieście bo jesteście przyzwyczajeni do niego albo bo jest
najbliżej! NIE TRAĆCIE CZASU! ZAPISZCIE SIĘ NA WIZYTE DO SPECJALNEJ KLINIKI
LECZENIA NIEPŁODNOŚCI-oni naprawde tam wiedzą co robia i robią wszystko żeby
pacjentka która się do nich zgłasza jak najszybciej zaszła w ciąże
życze wam wszystkim starającym się POWODZENIA! I MODLE SIĘ ZA WAS WSZYSTKIE.

[edytta70]

"NIE TRAĆCIE CZASU! ZAPISZCIE SIĘ NA WIZYTE DO SPECJALNEJ KLINIKI
> LECZENIA NIEPŁODNOŚCI-oni naprawde tam wiedzą co robia i robią wszystko żeby
> pacjentka która się do nich zgłasza jak najszybciej zaszła w ciąże"

popieram w 100 %. Straciłam w ten sposób najlepsze lata. Dopiero w
specjalistycznej klinice zostałam prawidłowo zdiagnozowana. W sumie leczyliśmy
się 12 lat. W tym 5 w "dobrych rekach". Przez te lata przeszłam chyba wszystkie
etapy: od załamania (jestem beznadziejna, marnuję życie mężowi) , wiadomość o
każdej ciąży w rodzinie i u znajomych kończyła się u mnie płaczem i małą
depresją, Swięta - koszmar bo wszyscy z dziećmi a my sami, w końcu akceptacja i
pogodzenie się ,że życie we dwójkę też ma urok i tak naprawdę jest nam ze sobą
bardzo dobrze. Jak straciłam nadzieję - udało się. Życie jest pełne
niespodzianek.Ja mam synka po 12 latach leczenia. Niepoddawaj się - naprawdę
zawsze jest nadzieja

[milka9612]

słoneczko,możesz opisać co było przeszkodą u ciebie lub męża?

[mbw78]

U mnie teoretycznie nic, wyniki ok, owulacja książkowa, u męża 90% patologii.
Próbujemy nasieniem dawcy ale też się jakoś nie udaje... Może to kwestia
psychiki? Może w "naszych" klinikach powinni pomyśleć o psychologu...

[malutka1939]

ja czuję się podobnie... czuję się gorsza... problem u nas tkwi "po mojej
stronie", mąż ma dobre wyniki, wspiera mnie mocno i ciągle powtarza ze będzie
ok, ze doczekamy dziecka, ja coraz częściej myślę o in vitro tylko z takim
FSH.... ehhh trzeba mieć jeszcze kasę na to in vitro Dziewczyny ostatnio
musiałam wziąć urlop w pracy bo nie mogłam się skupić ciągle ryczałam, myślałam
o jednym. Teraz troszkę lepiej 4 dni wolnego. weekend z mężem, ale unikam
rodziny znajomych, a tym bardziej koleżanek z dziecmi. Zle mi z tym, coraz mniej
sobie radzę... Dobrze że jest forum..

[klusqa]

Pisałam nie raz - gdyby nie terapia, chyba bym w życiu z doła nie wyszła.
Dzięki terapii czuję, że nie jestem ani lepsza ani gorsza, tylko zwyczajna. I
może napiszę coś strasznego, ale trudności z zajściem w ciążę, to nie jest
najgorsze nieszczęście, jakie mogłoby mnie spotkać. Staram się cieszyć życiem,
bo dostałam je tylko jedno.