On nie może mieć dzieci!

[majka771]

Jestem już kilka lat w związku z chłopakiem.Na samym początku
znajomości powiedział mi, ze nie może miec dzieci(brak
plemników).Jest to potwierdzone medycznie,więc raczej cud się nie
zdaży.Dzieci bardzo chce mieć, nie jest dla niego problemem
skorzystanie z banku nasienia,adopcję bierze jako drugie
rozwiązanie.Na początku był to dla mnie szok, potem sobie
przetłumaczyłam, ze On jest dla mnie ważniejszy, natomiast teraz
zaczynam miec watpliwości, gdy zbliża się czas podjęcia pewnych
decyzji, choćby o ślubie.Jestem osoba wierzącą, bank nasienia nie
jest dla mnie do końca do zaakceptowania...Jestem w poważnym
dylemacie..A dziecko bym chciała bardzo mieć, boję się, że jak nie
będzie dziecka w naszym związku, to będe nieszczęśliwa.Proszę o
kilka słów!Pozdrawiam

[jkl13]

Chyba nikt na forum nie będzie ci w stanie doradzić, co powinnaś
zrobić. Tylko ty wiesz, czy jesteś gotowa być w związku z mężczyzną,
który nie może mieć biologicznych dzieci.
My z mężem jeszcze przed ślubem zupełnie teoretycznie rozważaliśmy
co zrobimy, gdy okaże się, że nie możemy mieć dzieci. W grę
wchodziła także adopcja. Gdy po ślubie okazało się, że faktycznie
nie możemy mieć dzieci, nie zdecydowaliśmy się na ISCI (jedyna
szansa na ciążę), ale rozpoczęliśmy starania o adopcję. Od prawie 3
lat jesteśmy rodzicami cudownego chłopca, teraz czekamy na drugiego
adoptusia. Nigdy nie żałowaliśmy naszej decyzji. To była dla nas
najlepsza droga do rodzicielstwa.

Ty także musisz przemyśleć, jaki sposób urodzenia się waszego
dziecka będzie dla was najlepszy. Czy skorzystasz z banku nasienia,
czy też zdecydujecie się adoptować dziecko. Ja akurat nie
zdecydowałabym się nigdy na bank nasienia i to nie ze względów
religijnych, ale osobistych, a adopcji nie bałam się.
Ze swojego doświadczenia wiem, że rodzicielstwo w każdym przypadku
wygląda tak samo, inny jest jedynie sposób poczęcia lub urodzenia
się naszego dziecka.

powodzenia

[majka771]

Mam pytanie do jkl13-gdybyś mogła podzielic się informacjami, ile
trwał wasz proces adopcyjny, ile mieliście lat i ile stażu
małzeńskiego?Czy było to maleńkie dziecko?Wiem,iż ośrodki adopcyjne
mają różne wymogi.Czy uczucie do dziecka przyszło od razu??A jak
Twój mąż,czy w pełni podzielał Twoja decyzję?

punkcja jader

[maretina]

tam moga byc plemniki. na 99% sa. do ICSI wystarczy kilka.
wyciagniecie je.

majka

[jkl13]

Adopcję prowadził ośrodek w Koszalinie. Składając wniosek mieliśmy
24 (ja) i 25 lat (mąż), byliśmy 2,5 roku po ślubie. We wniosku
zaznaczyliśmy, że chcemy jak najmłodsze dziecko, najchętniej
niemowlę. Od złożenia wniosku do telefonu z ośrodka, że czeka na nas
syn, minęło 10 miesięcy. Sam proces kwalifikacyjny (od wniosku do
zakwalifikowania) trwał zaledwie 3 miesiące. Kubowego zabraliśmy ze
szpitala, gdy miał 4 tygodnie.

Synka pokochaliśmy, gdy tylko go zobaczyliśmy. Choć ja chyba
kochałam go już wcześniej, gdy wyobrażałam sobie, jak to będzie, gdy
będziemy mieli dziecko. Po prostu zachowywałam się, jakbym trochę
była w ciąży D Od początku traktowaliśmy go jak nasze dziecko,
nawet niekiedy zapominaliśmy się, że jest adoptowany (gdy np.
podczas wizyty u okulisty podałam historię chorób oczu w rodzinie i
dopiero po chwili zorientowałam się, że Kubka to nie dotyczy)
Decyzja o adopcji była wspólna i podjęta bez wahania. Byliśmy w
trakcie badań genetycznych pod kątem in vitro. Pierwsze wyniki były
niepewne, mieliśmy powtórzyć badania, ale nie zdecydowaliśmy się na
to, podjęliśmy decyzję o adopcji. Po prostu bardzo chcieliśmy mieć
dziecko, niezależnie od sposobu, w jaki nam się urodzi. Ja bałam się
zawodności in vitro, tego, że np. po kilku latach nie uda mi się
zajść w ciążę, albo co gorsze nie będe mogła donosić ciąży. Nie
chcieliśmy tracić czasu.
W naszym wypadku decyzja o adopcji była jak najbardziej słuszna, a
Kubek był nam przeznaczony, jestem tego pewna. On nawet fizycznie
jest do nas podobny. Dzięki tej decyzji przed 30-tką mamy szansę być
rodzicami dwójki dzieci (druga adopcja w trakcie), gdybyśmy nie
zdecydowali się na adopcje, to kto wie...

Jeśli w ogóle rozważacie adopcję, skontaktuj się z najbliższym wam
ośrodkiem adopcyjnym i umów się na rozmowę z dyrektorem placówki lub
zatrudnionym u nich psychologiem. Taka rozmowa nie jest wiążąca, a
być może rozwieje wasze wątpliwości.
poczytaj też gazetowe forum o adopcji,może ono ci pomoże.

jkl13

[majka771]

Dziękuję za informacje,muszę najpierw powaznie porozmawiac i wybrać
odpowiednie dla nas rozwiązanie.Nie mamy juz za wiele czasu, gdyż ja
mam 30, a mój narzeczony-36 lat,wię musimy sie spieszyć, bo wiek tez
gra rolę, a i staz małzeński również.pozdrawiam!