Dziki jest ten swiat

Kenia, cd.

[ralston]

Jedziemy cały czas w kierunku na północny-zachód. Mijamy kolejne, podobne do
siebie miasteczka i dość liczne misje różnych wyznań: protestanckie, katolickie
ale też i położone przy niewielkich meczetach szkoły islamskie. W oddali na
północnym wschodzie dumnie wznosi się Mount Kenya, tutejszy najwyższy szczyt.
Asfalt robi się coraz gorszy. To znaczy jakby coraz mniej w nim asfaltu, a
coraz więcej dziur... W pewnym momencie skręcamy na drogę gruntową. Wjeżdżamy
wgłąb sawanny. Samochodem trzęsie coraz bardziej. Musimy trzymać się siedzeń,
żeby nie uderzać głową o dach. Krajobraz robi się monotonny. Znikły, leżące
widocznie tylko przy głównej trasie miasteczka i wioseczki – wokół tylko
płaski, porośnięty trawą, teren. Olbrzymia, czerwona kula słońca leży już
bardzo nisko nad horyzontem. W drgającym powietrzu czernieją sylwetki rzadko
rosnących, pojedynczych drzew z płaskimi koronami. Miliony lat temu popioły
wulkaniczne, niesione passatami, które wieją tu od południowego-wschodu
osiadały na wyżynie. Większe okruchy osiadały w pobliżu największych wulkanów:
Kilimandżaro, nie mniej potężnego niegdyś Ngorongoro, Meru i wielu innych,
tworząc żyzną wulkaniczną glebę. Mniejsze, lżejsze drobiny przemierzały w
powietrzu dalszą odległość i osiadały na równinach, które właśnie oglądamy.
Woda deszczowa z łatwością wypłukiwała z nich sole zasadowe, tworząc z czasem
grubą i twardą skorupę wapniową. Zalega ona dziś bardzo płytko i w wielu
miejscach, gdzie naruszono sztucznie warstwę czerwonawej ziemi, już na
głębokości 30 cm do pół metra widać biały kamień. To dlatego tak niewiele tu
drzew, czy krzewów. Ich korzeniom nie udaje się przebić przez twardą skorupę,
tylko trawy mają tu rację bytu...
Nie bardzo wiemy w jaki sposób Julius orientuje się w tej plątaninie
niewyraźnie czasem, wśród traw widocznych dróg. Żadnych tu drogowskazów, ani
nawet charakterystycznych punktów orientacyjnych. A słońce wprost w oczach
znika za horyzontem i w kilka chwil robi się zupełnie ciemno. Jako, że podróż
trwa już dość długo zaczynamy w żartach przekomarzać się z kierowcą, że z
pewnością zabłądziliśmy. Ten wyraźnie na żartach się nie zna, bo bierze to
bardzo do siebie i odbiera jako brak zaufania do jego umiejętności przewodnika.
Im więcej czasu upływa, tym bardziej sam staje się podenerwowany. Chwilami
chyba sam zaczyna tracić wiarę w to, że jedziemy w dobrym kierunku. Przestajemy
żartować, bo w pewnym momencie Julius zatrzymuje samochód i zawraca. Jedziemy w
milczeniu w przeciwnym kierunku przez kilka kilometrów, żeby znowu zawrócić. Od
kiedy zaszło słońce zupełnie straciłem orientację i nie wiem już, czy wracamy
tą samą drogą, którą dopiero jechaliśmy, czy Julius już wybrał inny jej
wariant. W końcu po blisko godzinie błądzenia, na skupionej twarzy naszego
przewodnika pojawia się ulga... odnalazł stojącą przy drodze starą, białą
niegdyś, teraz przerdzewiałą tablicę. I chociaż nie da się na niej odczytać
żadnych napisów - pewnie wykręca kierownicą i teraz suniemy już w kompletnej
ciemności po całkowitych wertepach. Ale zaledwie po kilkunastu minutach w
światłach reflektorów ukazuje się grupa drzew, otoczona wysokim ogrodzeniem, z
grutem kolczastym u góry. Uzbrojony strażnik otwiera najpierw jedną bramę,
którą zamyka natychmiast po naszym wjeździe, po to żeby zaraz otworzyć
następną. Wjeżdżamy do środka. Po chwili wyłaniają się światła kompleksu
parterowych budyneczków. Jesteśmy na miejscu – w Lake Nakuru Lodge...

cdn.

[aand]

...podkreciles temperature !:)) Dalej, co dalej ???!!!

Kenia: Lake Nakuru Lodge

[ralston]

Formalności meldunkowe trwają na szczęście niedługo i po chwili wędrujemy, w
towarzystwie kilku murzynów – bagażowych, w stronę długiego, parterowego
budyneczku. Pachnie wilgotną ziemią i trudną do określenia mieszanką zapachów
roślinnych – egzotycznych kwiatów, jakichś pnączy i Bóg wie jeszcze, czego. Nie
przypomina to czegokolwiek znanego do tej pory... Bagażowy prowadzi nas do
naszej kwatery. Kilka dolarów napiwku sprawia, że ciemność nocy przerywa nagle
widok dwóch rzędów uśmiechniętych zębów. I już wiemy, że nie mamy do czynienia
z Masajem, bo ten miałby wybite dwie dolne jedynki, a tu proszę bardzo-pełny
garnitur. Dentysta by się tu chyba nie wyżywił... Rozkładamy niespiesznie
rzeczy, bo po wyjątkowo obfitym obiedzie, mimo późnej pory, ciągle nie
odczuwamy głodu. Wnętrze pokoju urządzone jest w stylu kolonialnym. Wzrok
przykuwają duże, ciężkie łóżka z ciemnego drewna, każde przykryte zwieszoną z
sufitu moskitierą. Pozostałe sprzęty raczej skromne, kilka szafek, szafa,
lustro... W łazience – tradycyjne brytyjskie rozwiązanie: dwa osobne krany. W
jednym zimna woda, w drugim ukrop. Zęby muszę wypłukać w zimnej, bo kubeczka
nigdzie nie widzę, a z ciepłą ryzykować nie będę, chociaż gębę mam nie
wyparzoną :)
W oczekiwaniu na dokończenie toalety przez resztę grupy, spaceruję po terenie
ośrodka, wąskimi, wysypanymi żwirem alejkami. Wdycham wszystkie te niesamowite
aromaty i oczyma wyobraźni próbuję przebić się przez ciemność otaczającą naszą
oazę spokoju. Wzrok nie ma się bowiem na czym zatrzymać – nic nie rozświetla
smolistej czerni, leżącej poza elektrycznym (!) ogrodzeniem... Dziwne jest to,
że nie prześladują mnie żadne insekty. Nawet tuż przy lampach niewiele lata
owadów. Może to dlatego, że mamy porę suchą... Przyjemnie jest krążyć tak wśród
bujnej zieleni, w koszulce z krótkim rękawem i ze świadomością, że jest właśnie
druga połowa stycznia.
Kiedy wchodzmy grupą do sali restauracyjnej, ciszę przerywa jakiś kobiecy
śpiew, do muzyki gitarowej. Jakież jest nasze zdziwienie, kiedy do naszego
stolika podchodzi wykonawca – niemłody już murzyn i z całą pewnością – facet!
Chociaż w to, że jest stuprocentowym mężczyzną, przy tym głosie jakoś uwierzyć
nie możemy... Ale kolacja smakuje wybornie przy dźwiękach wesołej melodii i
słów: Jambo, jambo! Habari gani. Mzuri, mzuri sana! Hakuna matata...
Początkowa chęć pozostania dłużej, ustępuje jednak zmęczeniu i pomału zbieramy
się z restauracji, chwytając jeszcze po drodze leżące na wielkich paterach,
świeże ociekające sokiem owoce: ananasy i mango. Jeszce tylko chwila oddechu na
wystawionych na werandzie domku rozkładanych fotelach, jakieś luźne pogaduchy i
pakujemy się każdy pod swoją moskitierę. Pod powiekami przewijają się jeszcze
obrazy minionego dnia i sen przychodzi nie wiadomo w którym momencie. Co
jeszcze było rzeczywistymi wspomnieniami, a co już tylko sennym marzeniem? Nie
wiem. Wiem tylko jedno - błogi sen przerywa brutalnie potworny hałas, patrzę na
zegarek – nie ma jeszcze szóstej...

c.d.n.

[Gość: Stanislaw]

Wow! To bylo cudowne.
Nie znalem Cie Ralston z tej strony.
Nastroj oddales. Pisz tak dalej - bomba!
Dzieki - czekam na cdn.
Stanislaw

[ralston]

Stanisław - nie rozśmieszaj mnie. Tego nastroju oddać się nie da. Ja, w każdym
razie, nie umiem... Czytam jeszcze raz, to, co napisałem i nadziwić się nie
mogę, że to takie płytkie i wyprane z nastroju. Trzeba albo tam pojechać, albo
wysłać kogoś, komu "język giętki" pozwoli napisać, co pomyśli głowa...

[Gość: chatka_]

trzeba to przede wszystkim zapamietac, a zeby zapamietac - przezyc, zeby
przezyc - trzeba byc wrazliwym ... z wyrazami podziwu Chatka

[ralston]

Gość portalu: chatka_ napisał(a):

> trzeba to przede wszystkim zapamietac, a zeby zapamietac - przezyc, zeby
> przezyc - trzeba byc wrazliwym ... z wyrazami podziwu Chatka

Żeby przeżyć, twardym trzeba być! A nie wrażliwym! Tam lwy były i faceci z
dzidami!

[chatka_]

niech bedzie po Twojemu, ale tylko w polowie: trzeba byc wrazliwym twardzielem!
(naprawde nie ma sie czego wstydzic :)

[ralston]

Dobra, dobra - Ty tu nie mydl oczu tematami zastępczymi, tylko zaraz gadaj -
kiedy będzie o Lwowie.

[chatka_]

Drodzy Panowie czy Wy tez z takim trudem jak Ralston przyjmujecie
komplementy? :))

[ralston]

Droga Chatko, za komplementa dziękuję. A teraz proszę, tylko bez zawijania,
odpowiedzieć, kiedy będą lwowskie opowieści :)

[chatka_]

Zaczynasz mowic ludzikm glosem :) i od razu zmieklo mi serce, dzis beda
zdjecia...z opowiastkami nie wyrobie sie do weekendu :( Najpierw obowiazki
potem przyjemnosc :)

Kenia: Lake Nakuru National Park

[ralston]

Ki diabeł? Drewniane poszycie dachu dudni jakby ktoś uderzał w nie czymś
ciężkim. Pokusa, żeby znowu zakopać się w ciepłe łóżko jest przeogromna... ale
o spaniu mowy nie ma. Hałasy nie ustają. Czy oni powariowali, żeby o tej porze
robić remonty dachu?! Ale nagle źródło hałasów jakby zaczyna się przemieszczać
i to w dość szybkim tempie, dudniąc w coraz to bardziej odległym fragmencie
długiego budynku. To jednak nie mogą być robotnicy. W pośpiechu naciągam na
siebie ubranie i wybiegam na dwór, po to, by po chwili... pędem wrócić do
pokoju! Spokojnie – tym razem nie ze strachu, tylko po aparat. Kiedy jednak
wracam, już uzbrojony w nowoczesną optykę – potężny pawian, znudzony
odprawianymi przed chwilą dzikimi harcami po całym dachu, znika gdzieś pośród
gałęzi drzew. Czemuż to, ach czemu nie mam teleobiektywu...
Chwilę później przygodę z pawianami przeżywa Tadzio. Ich spore stado rozsiadło
się leniwie, tuż za ogrodzeniem, przy niewielkim stawie. Kiedy jednak Tadek
wyszedł na taras restauracji, trzy spore samce w jednej chwili przesadziły
ogrodzenie. Nawet nie zdążyłem zauważyć w jaki sposób poradziły sobie z drutem
pod napięciem. I już stoją na czworaka przed Tadziem, który zaskoczony zamarł w
pół kroku... Cofnięte policzki, obnażone kły i ni to wycie, ni to syk
wydobywający się z gardła (mowa oczywiście o pawianach, nie o Tadziu), mogą
przestraszyć najdzielniejszego. Nie bardzo wiadomo – jak się zachować. W końcu
niewielkie ma się doświadczenia w obronie przed pawianami. W Beskidach, skąd
pochodzi Tadek, są już dzisiaj prawdziwą rzadkością :) Na szczęście w sukurs
przychodzi jeden z kelnerów, który wybiega na taras, glośno łomocząc w blaszaną
tacę. Pawiany pryskają na powrót za płot, a my od tej chwili wiemy, że bez
blaszanej tacy na safari wybierać się nie ma po co...
Za dnia wszystko wygląda inaczej. Mniej tajemniczo, za to o wiele barwniej.
Jest wcześnie, więc długie cienie ścielą się jeszcze po ziemi, uplastyczniając
teren wokół. Za kilka godzin, kiedy słońce będzie wysoko, będzie się wydawał
bardziej płaski niż w tej chwili. Zmieniają się zresztą nie tylko kolory, ale i
zapach. A to za sprawą kwiatów, które po nocy, pootwierały do słońca kielichy i
zaczęły wydzielać rozmaite aromaty. Ciężkawy, wilgotny, trochę korzenny zapach
poprzedniego wieczoru ustępuje na rzecz zdecydowanie słodkiej nucie kwiatowo-
miodowej.
c.d.n.

[Gość: hmc]

Fajnie by było pooglądać trochę zdjątek z Afryki

[ralston]

Kup sobie album. National Geographic fajny wydało... ;)

[saunne]

Rals jestes super! :))))))

pozdrawiam!

[ralston]

A powyższe, to w związku z czym?
Dodam tylko, że zaszczycony jestem równie jak zażenowany :))

[Gość: hmc]

Bardzo śmieszne Raals, bardzo.
Pozdrawiam Hmc

[ralston]

Wcale nie śmieszne. Przynajmniej mi nie do śmiechu... Chcesz pooglądać dobre
fotki - kup "Afryka" National Geographic, albo album młodego Gudzowatego, ale
raczej to pierwsze polecam.
Nie licz, że u mnie znajdziesz coś ciekawego :(

[aand]

ralston napisał:

> Nie licz, że u mnie znajdziesz coś ciekawego :(

Kto jest za tym zeby Ralstonowi spuscic bencki za krnabrnosc i niska samoocene,
reka do góry...? ;)

[ralston]

aand napisał:

> ralston napisał:
>
> > Nie licz, że u mnie znajdziesz coś ciekawego :(
>
> Kto jest za tym zeby Ralstonowi spuscic bencki za krnabrnosc i niska
samoocene,
>
> reka do góry...? ;)

Uważaj, żeby nie uschła :))) O moją samoocenę bądź spokojny! A zdjęcia kiepskie
są i basta! Parę fotek, możecie pooglądać tu:

www.plfoto.com/uzytkownik.php?authorname=ralston
- bynajmniej nie najwyższych lotów, ale wstydzić się ich za bardzo nie muszę.
Afryki tam jednak nie znajdziecie, ino nasze krajowe dzikie zakątki...

[aand]

...wystarczylo postraszyc i prosze! Dzieki Raals! :))) Tylko z samoocena nie
przesadzaj w druga strone...:)

[ralston]

Nikt nie musiał straszyć. Link do zdjęć się już wcześniej na tym wątku pojawił.
Przy okazji opowieści dziwnej treści z Pogórza Przemyskiego :))

[Gość: chatka_]

hi hi hi hi hi :)

Razem czy osobno?

[Gość: chatka_]

Zastanawialm sie jak wolicie podrozowac razem czy osobno? Wydaja sie byc
oczywiste zalety podrozowania w grupie czy parze: poczucie bezpieczenstwa,
podzial kosztow, a przede wszystkim mozliwosc wspolnego przezywania i dzielenia
sie wrazeniami. Ale czy czasem to nas nie ogranicza, samo bycie w grupie,
problemy grupy sprawiaja ze jestesmy bardziej na sobie niz na tym co dookola
nas skupieni, mniej otwarci na tubylcow? Jakie sa Wasze doswiadczenia?

[aand]

Gość portalu: chatka_ napisał(a):

> Zastanawialm sie jak wolicie podrozowac razem czy osobno? Wydaja sie byc
> oczywiste zalety podrozowania w grupie czy parze: poczucie bezpieczenstwa,
> podzial kosztow, a przede wszystkim mozliwosc wspolnego przezywania i
dzielenia
>
> sie wrazeniami. Ale czy czasem to nas nie ogranicza, samo bycie w grupie,
> problemy grupy sprawiaja ze jestesmy bardziej na sobie niz na tym co dookola
> nas skupieni, mniej otwarci na tubylcow? Jakie sa Wasze doswiadczenia?

Moze zaczne i opowiem jakie sa wrazenia z singlowych wypraw. :)
Bezpieczenstwo - w grupie oczywiscie nie ma porównania. Pojedyncza osoba MUSI w
praktyce liczyc tylko na siebie, ale i Herkules d..a kiedy ludzi kupa... Zmoich
doswiadczen istotny jest tez kraj po który sie podrózuje. Dla mnie takim
poligonem byla Skandynawia, b. spokojny region tyle ze gdyby na pólnocnych
pustkowiach cos by sie przytrafilo to...kaplica. Na szczescie bodaj caly
Pólwysep S. pokryty jest zasiegiem komórek. Mysle ze minimum bezpieczenstwa to
dwie osoby. W krajach orientalnych minimum jeden chlopak do asekuracji
dziewczyn (w Turcji na mojego kolege patrzyli z podziwem bo byl w towarzystwie
trzech kolezanek i do tego blondynek! :)) Solo odpada gdy ma to byc wyprawa
choc troche wyczynowa. Musi byc druga osoba do asekuracji przy np. wspinaniu,
takoz i trekking moim zdaniem wymaga wsparcia wspóltowarzyszy. Pozostaje
turystyka.
Wrazenia - chocby nie wiem jak ciche i dyskretne to towarzystwo jednak
absorbuje troche uwagi... i juz cos nam umyka...;)) Z pewnoscia swietny trening
jezykowy. MUSIMY mówic bo NIKT za nas nie powie. Nie ma dylematów: idziemy tam
czy gdzie indziej. Pojedynczej osobie chetniej pomagaja miejscowi. Kiedy bylem
w Szkocji to lancuch ludzi dobrej woli przekazywal mnie mniemal z rak do rak
gdy szukalem domu znajomej (zastrzezenie - to byla mala miejscowosc gdzie
wszyscy sie znaja). Ciekawe zjawisko - w Norwegii gdy drzemalem w pociagu
zdawalo mi sie ze ktos obok przechodzi i mówi po polsku. Budze sie...eee
Norweg. I za pól godziny to samo.Cos jednak w glowie siedzi...:)
Koszty - tu nie ma gadania. Lepiej jezdzic z kims. Koszty sie rozkladaja a i
poratowac moga jakims jedzonkiem...
To tyle co mi sie przypomina. Choc musze przyznac ze najwieksza wyprawa-wpadka
to podróz autostopem z moim kolega, z Warszawy do Bordeaux. Ale o tym moze
kiedy indziej...:)

[chatka_]

aand napisał:

> Pojedynczej osobie chetniej pomagaja miejscowi. Kiedy bylem
> w Szkocji to lancuch ludzi dobrej woli przekazywal mnie mniemal z rak do rak
> gdy szukalem domu znajomej (zastrzezenie - to byla mala miejscowosc gdzie
> wszyscy sie znaja). Ciekawe zjawisko - w Norwegii gdy drzemalem w pociagu
> zdawalo mi sie ze ktos obok przechodzi i mówi po polsku. Budze sie...eee

> Norweg. I za pól godziny to samo.Cos jednak w glowie siedzi...:)

cos w tym jest na rzeczy, podroz zaczeta samotnie, wcale samotnie nie musi sie
skonczyc :) Pelno w Kathmandu, Londynie czy Ułan Bator backpackersow, ktorzy
samotnie wyruszja ze Stanow czy Australii, i szukaja towarzystwa na miejscu: w
trasie, w schroniskach, w kafejach internetowaych. I to rozwiazanie bardzo mi
odpowiada, mozna byc albo nie byc w grupie, pojechac gdzies gdzie sie wcale nie
planowalo, poobcowac z bardzo roznymi ludzmi!
Aandzie czy moge liczyc na opowiastki ze Szkocji, marzy mi sie samotna :))patrz
wyzej), wyprawa na Hebrydy. Przy okazji zahaczylabym o krance najbardziej na
polnoc polozone, gdzie Ty z kolei byles! Please :)

[aand]

Napisze o Szkocji. Obiecuje...:)))

[ralston]

Z moich doświadczeń solo - jest bardzo dobre na krótkie wypady. Na większe
lepsza jest nieduża grupa. Zawsze to jest do kogo gębę otworzyć na jakimś
pustkowiu. Natomiast dobrze, jak jest to grupa sprawdzonych, czy
rekomendowanych osób a nie przypadkowy zbiór ludzi.

[chatka_]

ralston napisał:

> Z moich doświadczeń solo - jest bardzo dobre na krótkie wypady. Na większe
> lepsza jest nieduża grupa. Zawsze to jest do kogo gębę otworzyć na jakimś
> pustkowiu. Natomiast dobrze, jak jest to grupa sprawdzonych, czy
> rekomendowanych osób a nie przypadkowy zbiór ludzi.

Ten przypadkowy zbior ludzi czesto nie jest taki nieokreslony jak by sie
wydalawalo. Pewne wyprawy, a szczegolnie trekking i tramping przyciagaja raczej
podobny nam typ ludzi. Nie jest to do konca gwarancja udanych wakacji, ale
zaryzykowac warto. Inaczej nie byloby tego wątku, tzn. nie zalozylaby go
Chatka :)))

[ralston]

To prawda, że jak jedziesz na tramping, to możesz zakładać, że nawet jeśli
towarzystwa nie znasz, to jest pewne prawdopodobieństwo, że wyprawa się uda. Na
pewno nie pojadą na coś takiego ludzie nastawienie na leżenie na plaży do góry
brzuchem z tendencją do ponoszenia wysiłku tylko wtedy gdy chodzi o dotarcie do
najbliższej budki z piwem lub smażalni rybek.
Do tego jest to zawsze szansa na poznanie kogoś nowego, ciekawego...

[ormond]

Alez ta cerkiew na Antoniuku sliczna. Czy ktos wie o jakiej web site na jej
tamat. Moze cos wiecej o projektancie itd...
Prawdziwa perla architektury sakralnej w Bialymstoku. Projektanci kosciolow-
koszmarow czapki z glow i po nauke do... ktokolwiek projektowal ten gmach.

[ralston]

Nie gorączkuj się tak Ormond. Bywają też i ładne nowe kościoły. Jest jeden taki
w Białym - neobarokowy. Moim zdaniem też perełka.
Obejrzeć można tutaj:
www.plfoto.com/zdjecie.php?picture=72937
A przy okazji można też zobaczyć jak wygląda bardzo dobre zdjęcie :)

[ormond]

Moim zdaniem tez. Widzialem i podziwialem. Rzecz w tym,
ze to nie dzielo naszych pozal-sie-Boze architektow od
budwania kosciolow w stylu bunkier i jeszcze jeden
bunkier, tylko kopia kosciola, ktor niegdys istnial
gdzies na kresach.

> Nie gorączkuj się tak Ormond. Bywają też i ładne nowe
kościoły. Jest jeden taki
>
> w Białym - neobarokowy. Moim zdaniem też perełka.
> Obejrzeć można tutaj:

[ralston]

Ale czyjaś w tym mądrość była, żeby nie budować bunkra, tortu, czy skoczni
narciarskiej a postawić coś, co się już kiedyś sprawdziło, bodaj w Wilnie...

[ormond]

Masz racje, niestety nie znam calej historii, ale
opowiadono mi, ze to bylo dzielo-misja jakiegos ksiedza,
oddanego sprawie.



> Ale czyjaś w tym mądrość była, żeby nie budować bunkra,
tortu, czy skoczni
> narciarskiej a postawić coś, co się już kiedyś
sprawdziło, bodaj w Wilnie...

[Gość: chatka_]

Podobala mi sie ta opowiastka :)))))))

[alex.4]

Chatko mam do Ciebie pytanie jako specjalisty. Włąśnie przymierzam sie do kupna
aparatu cyfrowego. Nie chce robić zbyt profesjonalnych zdjęc. Mam pytanie. Jak
długo przy 2mpikselach i lampie błyskowej trzeba czekać na zrobienie zdjęcia
oswietlonego budynku nocą (podobno mozna, tylko to trwa), a po drugie czy warto
połąszczyć się na zoom optyczny, czy moze zostać przy zoomie cyfrowym?
Pozdr
Jestem laikiem, wiec moje pytania pewnie są zupełnie trywialne...

[ralston]

Alex - musisz popytać użytkowników sprzętu cyfrowego. Ormond, o ile pamiętam
pracuje na takim. Chatka używa konwencjonalnego Canona EOS 300 :)

[chatka_]

alex.4 napisał:

> Chatko mam do Ciebie pytanie jako specjalisty. Włąśnie przymierzam sie do
kupna
>
> aparatu cyfrowego. Nie chce robić zbyt profesjonalnych zdjęc. Mam pytanie.
Jak
> długo przy 2mpikselach i lampie błyskowej trzeba czekać na zrobienie zdjęcia
> oswietlonego budynku nocą (podobno mozna, tylko to trwa), a po drugie czy
warto
>
> połąszczyć się na zoom optyczny, czy moze zostać przy zoomie cyfrowym?
> Pozdr
> Jestem laikiem, wiec moje pytania pewnie są zupełnie trywialne...

Alex wlasciwie Ralston Ci juz odpowiedzial(dzieki Rals). Przykro mi, ze
musiales tyle sie napisac :) Mam nadzieje, ze zglosi sie ktos bardziej w
temacie wyedukowany niz ja. Nawet gdybys mnie pytal o moj obiektyw to niewiele
bys sie dowiedzial, ja jedynie wiem w ktora storne go skierowac, ewentualnie
troche nim pokrecic :))

[ralston]

Gość portalu: chatka_ napisał(a):

> Podobala mi sie ta opowiastka :)))))))

Dzięki, ale nie powinienem pisać o tak późnej porze - gramatyka mi się w
ostatnim zdaniu rozjechała :))) i dopiero rano zauważyłem :(((
Poza tym W tej części od pobudki nie udało mi się dojechać nawet do śniadania.
W tym tempie to Was pousypiam zanim dojdziemy do pierwszego lwa :)))

[chatka_]

ralston napisał:

> Gość portalu: chatka_ napisał(a):
>
> > Podobala mi sie ta opowiastka :)))))))
>
> Dzięki, ale nie powinienem pisać o tak późnej porze - gramatyka mi się w
> ostatnim zdaniu rozjechała :))) i dopiero rano zauważyłem :(((
> Poza tym W tej części od pobudki nie udało mi się dojechać nawet do
śniadania.
> W tym tempie to Was pousypiam zanim dojdziemy do pierwszego lwa :)))

Raalsie nie ma sie czym martwic, inaczej dawno przestalabym juz pisac, za kazda
opowiastka, ba!, postem powinnam slac drugi i poprawic bledy! Literowki da sie
wybaczyc, ale teleportacja pomylic z deportacje!:)) Skladnia angielska tez mi
sie zdarza :) Ale ludzie tu tak dobrze wychowani ze nie zwracaja uwagi :)

[chatka_]

chatka_ napisała:

> ralston napisał:
>
> > Gość portalu: chatka_ napisał(a):
> >
> > > Podobala mi sie ta opowiastka :)))))))
> >
> > Dzięki, ale nie powinienem pisać o tak późnej porze - gramatyka mi się w
> > ostatnim zdaniu rozjechała :))) i dopiero rano zauważyłem :(((
> > Poza tym W tej części od pobudki nie udało mi się dojechać nawet do
> śniadania.
> > W tym tempie to Was pousypiam zanim dojdziemy do pierwszego lwa :)))
>
> Raalsie nie ma sie czym martwic, inaczej dawno przestalabym juz pisac, za
kazda
>
> opowiastka, ba!, postem powinnam slac drugi i poprawic bledy! Literowki da
sie
> wybaczyc, ale teleportacja pomylic z deportacje!:)) Skladnia angielska tez
mi
> sie zdarza :) Ale ludzie tu tak dobrze wychowani ze nie zwracaja uwagi :)

:))) :))) :))) Niestety nie dalo sie bez bledow napisac :)))Naprawde ich nie
zauwazam :) na papierze rowniez :(

Lake Nakuru National Park c.d.

[ralston]

Po śniadaniu, złożonym głównie z niewiarygodnych ilości świeżutkich i
soczystych owoców – pakujemy się do naszego busika. Wcześniej Julius dokonuje
tylko małej przeróbki. Podnosi dach, w taki sposób, że stojąc w samochodzie
możemy wystawiać głowy na zewnątrz. Nie ujeżdżamy nawet stu metrów poza bramę,
żeby odkryć, że to, co wydawało się jeszcze przed chwilą niezamieszkaną
przestrzenią (jeśli nie liczyć garstki pawianów) – po prostu tętni życiem.
Najpierw mijamy duże stado leniwie pasących się impali i gazeli Granta, potem w
poprzek drogi przebiega stado gazeli Thompsona, ze skośnymi czarnymi pasami na
boku. To jedne z mniejszych tutejszych kopytnych i podstawowe pożywienie
gepardów. Pomału, z typowego buszu, porośniętego kolczastymi krzakami,
wjeżdżamy pomiędzy drzewa o wysoko sklepionych, płaskich koronach i żółtawych
pniach. Są to cieszące się niegdyś złą sławą yellow fever trees. Wokół
wilgotnych miejsc, gdzie rosną, występowały i nadal występują, ogniska
zachorowań na żółtą febrę. Tylko wcześniej nikt nie kojarzył tego z lęgnącymi
się w podmokłych miejscach, komarami... Tymczasem, to właśnie drzewa okazały
się zbawieniem, bo ich kora zawiera chininę, która leczy objawy febry.
Julius uzgadnia z nami sprawy porządkowe. Kiedy chcemy się zatrzymać –
mówimy „stop”, wtedy oglądamy, fotografujemy, a kiedy chcemy jechać dalej –
mówimy „go”. Ustalenia, ustaleniami a po piętnastu minutach bezbłędnie reaguje
na „jedziemy” i „stać”. A mówią, że ten polski taki trudny... Właśnie jesteśmy
w przerwie między „stać” a „jedziemy”, bo podziwiamy stado bawołów. Budzi toto
respekt, ale utytłane jest w błocku niemożebnie. Od dziś postanawiam mówić do
dzieci – „ubrudziłeś się jak bawół”, bo naszej poczciwej świni trudno byłoby w
tej konkurencji dotrzymać pola :)
Mnóstwo czasu spędzamy na podziwianiu żyraf. To naprawdę piękne i dostojne
zwierzęta. Poruszają się z niezwykłą gracją. Jesteśmy też świadkami pojedynku
dwóch samców. Wygląda to z początku komicznie. Stoją do siebie bokami i
markują uderzenia głową – na przemian pochylając je i prostując. Regularny
balet! Ale kiedy któryś uznaje, że jest właściwy moment do ataku – głowa
wędruje szerokim łukiem i następuje próba uderzenia przeciwnika rogami od dołu.
Większość tych prób jest nieudanych – szyje im się plączą i potem chwilę trwa
zanim ustawią się znowu na pozycjach wyjściowych – jak zawodnicy na macie – i
zaczynają taniec od nowa. Kiedy jednak cios dochodzi przeciwnika, huk staje się
bardzo donośny, mimo sporej odległości od zapaśników. Oj, to musiało zaboleć!

c.d.n.

[chatka_]

jakbym to widziala! A pelikany to jeszcze bede czy juz byly?

[ralston]

Będą. Skąd wiesz o pelikanach???

[chatka_]

Ktos mi kiedys pokazywal bardzo ladne zdjecia :)

[ralston]

O.K. o pelikanach będzie w następnym odcinku...

Lake Nakuru National Park c.d. 2

[ralston]

W oddali widać już błękitną plamę – to jezioro Nakuru. Zanim jednak dotrzemy
nad brzeg, napotykamy kolejne dużo stado bawołów, mnóstwo różnego rodzaju gazel
i antylop. Między nimi stadko masywnych waterbucków, jak nazywa je nasz
przewodnik. Jednak na tym etapie wycieczki najciekawsze jest spotkanie ze
złożonym z kilkunastu osobników, stadem nosorożców białych. Lake Nakuru
National Park jest jednym z kenijskich sanktuariów tego ginącego gatunku. Tu
jeszcze ciągle występują dość licznie. A prezentują się trzeba przyznać –
majestatycznie. Potężne, zwaliste sylwetki i masywne rogi na nosach, budzą
należny im respekt.
Kiedy wyjeżdżamy na odkryty, pozbawiony drzew, teren w bezpośrednim pobliżu
jeziora, upał staje się już bardzo dokuczliwy. Wokół błękitnej plamy jeziora
daje się zauważyć różowawa otoczka. Bliższa lustracja przez lornetkę odkrywa
przyczynę: są nią tysiące, dziesiątki tysięcy flamingów, brodzących w płytkiej
wodzie, tuż przy brzegu. Wiatr zmienia się nieoczekiwanie i przynosi od strony
jeziora chłodniejszy powiew, co odebralibyśmy w obecnym skwarze z radością,
gdyby nie to, że podmuch przynosi ze sobą... nieznośny fetor ptasiego łajna.
Natężenie smrodu rośnie w miarę jak podjeżdżamy bliżej brzegu jeziora. Okazuje
się, że flamingi nie są jedynymi autorami tej regionalnej atrakcji. Po drodze,
mijamy bowiem stado kilkunastu potężnych marabutów, które stoją w pewnym
oddaleniu od wody i rozpościerają skrzydła, wystawiając je na wiatr, aby ten
osuszył ich wilgotne pióra. Pomiędzy dwoma gatunkami flamingów, widać też
czczone w Egipcie ibisy i niezliczone rzesze pelikanów. Po prostu ptasi raj,
który natychmiast nasuwa skojarzenia z doliną Biebrzy i Narwi. Podobnie jak
przy żyrafach o onnych kopytnych, tak i tu – migawka strzela sama i nie wiadomo
kiedy kończą się kolejne rolki filmu. Jest o to łatwiej o tyle, że Julius
pozwala nam opuścić samochód i zbliżyć się do ptaków. W buszu, ze względu na
drapieżniki jest to zakazane i zagrożone dużymi karami. Tu mamy teren odkryty i
pozbawiony nawet niskiej trawy, możemy się więc czuć bezpiecznie. Tak więc mamy
pośród niezliczonych rzesz ptactwa, kilku osobników homo sapiens... z tym, że
ledwie sapiens z powodu i upału, i duszącego smrodu ptasich odchodów. Okazuje
się, że na próby zbliżania się z aparatem do brzegu, flamingi reagują ucieczką
w głąb płytkiego jeziora. Obecnością ludzi zdają się za to nie przejmować
specjalnie pelikany i marabuty: pozują wdzięcznie czy to w locie, czy to na
ziemi, czy wreszcie na wodzie. Mamy kupę radochy, z pewną przewagą kupy
wszakże, która oblepia nam trochę podeszwy butów i wnosi niepowtarzalny aromat
do wnętrza busika.
Ruszamy w stronę naszej lodge. O tej porze dnia słońce praży tak
niemiłosiernie, że zwierzęta raczej szukają schronienia w cieniu i nie
odnajdują większej przyjemności w pokazywaniu się europejskim turystom. Nie
mamy więc za specjalnie czego szukać. Tak by się przynajmniej mogło z pozoru
wydawać, bowiem po kilkunastu minutach jazdy musimy się nagle zatrzymać. Na
środku drogi – na wprost nas ustawił się bowiem potężny samiec
nosorożca. „Ustawił”, okazało się po chwili niezbyt aktualnym określeniem, bo
zwierzę ruszyło lekkim truchtem (o ile można można w ogóle mówić o lekkim
truchcie kilkutonowego, opancerzonego bydlęcia) prosto w naszym kierunku.
Natychmiast przypomniałem sobie słowa Juliusa, który mówił, że zwierzęta w
stadach na ogół nie są niebezpieczne, natomiast pojedynczych osobników
nosorożców, słoni, bawołów czy lwów raczej należy unikać. Ten był jak
najbardziej sam, a w dodatku miał na celowniku naszą chłodnicę! Zauważyłem, że
Julius wrzucił wsteczny bieg, ale nie ruszał się z miejsca. Wtedy z krzaków po
lewej stronie drogi wymaszerowała nagle jeszcze samica z młodym – takim całkiem
maleńkim, raptem kilkusetkilogramowym, brzdącem. Nie wiedziałem już, czy to
lepiej (nosorożec okazał się nie być samotnikiem) czy gorzej (zawsze obecność
młodych zwiększa ryzyko). Cała trójka rozwiała jednak nasze wątpliwości i
przemaszerowała dostojnie obok, niemal ocierając się o nasz samochód i łaskawie
pozwalając się obfotografować.
Chwilę później, w wysokiej trawie, pod jednym z rozłożystych drzew dostrzegamy
grzywę króla zwierząt. Simba jest jednak leniwy i nawet się nie porusza na nasz
widok. Szkoda, bo z trawy widać mu tylko czubek grzywy. Kawałek dalej Julius
odkrywa, że pod krzakiem tuż przy drodze schowała się lwica. Ale podobnie jak
przed chwilą wysoka trawa utrudnia obserwację. Wtem jednak trawa rozchyla się
na moment i spośród źdźbeł wygląda na chwilę para młodych ciekawych ślepiów. Na
moment, bo matka reaguje natychmiast pacnięciem łapą, z góry w wystający łepek.
Ponad wszystko wybija się wówczas pisk Agnieszki, która chciałaby „pomiziać”
kociaka. Na stwierdzenie, żeby wyszła i sobie pomiziała, zapał do miziania jej
mija... Lwica zaniepokojona naszą przedłużającą się obecnością, postanawia
przenieść się pod krzak, bardziej oddalony od drogi. I wtedy okazuje się, że
małych jest cała trójka!
Zanim docieramy do Lake Nakuru Lodge mijamy jeszcze stada impali, elandów,
zebr, bawołów, kilkanaście żyraf, dziesiątki pawianów, mnóstwo gazel. Właściwie
przez cały czas mamy w zasięgu wzroku jakieś zwierzęta. Tereny wokół po prostu
tętnią życiem. Nam zaś tętnią już żołądki – całe szczęście że po chwili
zasiadamy już na ocienionej werandzie i wcinamy miejscowe specjały. Trochę
szkoda, że nie udało się zobaczyć więcej lwów, ale to nic – odbijemy sobie w
Maasai Mara. Jak pisze przewodnik Pascala – tam lwa spotyka się pod co drugim
krzakiem. A do Maasai Mara wyruszamy tuż po obiedzie...

c.d.n.

Kenia - Maasai Mara

[ralston]

Z racji na to, że udało nam się dość szybko dostać do Mary, modyfikujemy nieco
nasze plany i wizytę w masajskiej wiosce, przewidywaną na jutro, postanawiamy
zrealizować już dziś. Zatrzymujemy samochód w pobliżu jednej z nich i
delegujemy najstarszego z naszego grona Frankiego do pertraktacji z Masajami.
Ten wraca po chwili z dobrą wiadomością – udało się wynegocjować znaczny rabat
i zamiast zwyczajowych $20 zapłacimy tylko dychę od głowy. Druga dobra
wiadomość jest taka, że będziemy mieli rzadką okazję zobaczyć wioskę w
komplecie, bo właśnie przygnano stada bydła z pastwisk i wszyscy wojownicy
oraz cały inwentarz jest we wsi.
Wieś w tym przypadku oznacza kilkanaście, może dwadzieścia kilka chat,
otoczonych grubym, wysokim płotem z kolczastych krzaków. Zanim jednak możemy
wejść pomiędzy zabudowania oficjalnie, prostą angielszczyzną wita nas David –
syn wodza wioski. Następnie kilkunastu mężczyzn, którzy w międzyczasie zebrali
się gdzieś za naszymi plecami, wbiega gęsiego na plac przed wioską z jakimś
monotonnym, trochę ponurym śpiewem na ustach. Ustawiają się w półkole i nie
przestawając śpiewać rozpoczynają taniec wojowniów. Jest on niezwykle prosty.
Polega na tym, że każdy z nich po kolei wybiega przed szereg i zaczyna
rytmicznie skakać w górę. Po wykonaniu kilku podskoków, wraca do szeregu i
zastępuje go następny tancerz. Podskakują wysoko, prawie się przy tym nie
pochylając i prawie nie zginając kolan. Momentami sprawiają wrażenie jakby cała
siła skoku brała się z ruchu samych tylko stóp. Cały czas utrzymują dumną
wyprostowaną sylwetkę, podkreślaną dodatkowo przez atrybuty wojownika: czerwony
lub fioletowy płaszcz oraz włócznię lub pasterski kij. Kiedy kolejka dobiega do
ostatniego z wojowników i ten wraca w końcu do szeregu, zaczynają do podskoków
wybiegać dwójkami. A w tle cały czas słychać gardłowy monotonny, przypominający
mantrę śpiew. W pewnej chwili bez żadnego wyraźnego znaku znikają po kolei w
wąskim przejściu kolczastego ogrodzenia wioski. Odczytujemy to jako zaproszenie
do środka i wchodzimy do środka w towarzystwie małych chłopców, którzy nieco z
boku przyglądali się tańcom dosrosłych a niektórzy z nich próbowali
naśladowywać starszych. Teraz pora na śpiew powitalny kobiet. Wszystkie
zgromadzone na środku dziedzińca śpiewają bardzo miłą dla ucha, choć trudną do
powtórzenia melodię. Towarzyszą im małe dziewczynki. Cała grupa jest szalenie
malownicza, poubierana w bajecznie kolorowe okrycia.
Teraz dopiero mamy chwilę na to, żeby się rozejrzeć po wiosce. Jest to typowa
masajska osada, jakich wiele mijaliśmy po drodze. Tworzą je domy zbudowane z
hmmm.... krowiego łajna na szkielecie z patyków i gałęzi. W zarysie są okrągłe,
średnica wynosi około 8-10 metrów. Wygląda na to, że wszystko tu kręci się
wokół krów. David objaśnia nam, że cała dieta Masajów składała się od wieków z
krowiego mleka i krowiej krwi. W celu jej pozyskania, nacinają skórę żywych
zwierząt i zbierają do naczyń. Przy czym zwierzę nadal pozostaje żywe. Mięso
krowie jadają właściwie dopiero wtedy, kiedy zwierzę nie może już ze starości
dawać mleka. Taki sposób żywienia tłumaczy wygląd Masajów. Wszyscy bez wyjątku
są bardzo szczupli i zdają się być dość wysocy. Choć to drugie to raczej pewne
złudzenie wynikające z proporcji ciała, bo najwyższy spośród wojowników nie
sięga mi wyżej niż do połowy głowy. W ostatnich latach dopiero dieta została
poszerzona o kupowany od innych ryż i ryby.
David objaśnia nam rozmaite zwyczaje Masajów. Tłumaczy na przykład, że
poligamia jest tu po prostu pewną koniecznością życiową. Bo przecież jedna żona
nie dałaby rady wydoić wszystkie krowy, ogotować strawę, naprawić ubrania i
jeszcze zająć się gromadką dzieci. Stąd jeden mężczyzna musi mieć wiele żon.
Wygląda jednak na to, przynajmniej według zapewnień Davida, że kobiety mają tu
nienajgorzej. Na przykład każda ma swój osobny dom. Co prawda musi go sama
wybudować a następnie pilnować, żeby dach był szczelny i naprawiać go po każdym
większym deszczu. Na szczęście „materiału budowlanego” nie brakuje. Brodzimy w
nim po kostki, choć staramy się poruszać tylko wydeptanymi ścieżkami. W tym
posiadaniu osobnego domu przez każdą z żon, objawia się po raz kolejny
pragmatyzm Masajów. Po pierwsze – nie ma zazdrości pomiędzy kobietami, bo nie
wiedzą u której dzisiaj nocuje wojownik (no – chyba, że jest dopiero na dorobku
i ma tylko dwie żony), po drugie – jeśli się chata zawali, co się zdarza, to
zginie co najwyżej jedna żona a nie od razu wszystkie...
David tłumaczy też skąd bierze się czerwony kolor ubrań. Otóż w zamierzeniu ma
on odstraszać lwy. I tu z pewną dumą prezentuje nam bliznę biegnącą od szczytu
ramienia aż do dolnej krawędzi łopatki – pamiątkę po spotkaniu z samotnym
samcem. Co do wyglądu Masajów pewne skojarzenia nasuwają się same: Włócznie,
długie czerwone płaszcze, sznurowane sandały – wypisz wymaluj - rzymski
legionista. A przecież swego czasu Juliusz Cezar wysłał tu wojska w
poszukiwaniu źródeł Nilu. Żaden z wysłanych legionów nie powrócił...
Jeszcze tylko obowiązkowy zakup pamiątek i możemy wracać do samochodu. Niby
wszystko jest w porządku ale jakoś dziwnie śmierdzi wewnątrz...

[Gość: saunne]

ralston napisał:

W tym
> posiadaniu osobnego domu przez każdą z żon, objawia się po raz kolejny
> pragmatyzm Masajów. Po pierwsze – nie ma zazdrości pomiędzy kobietami, bo
> nie
> wiedzą u której dzisiaj nocuje wojownik (no – chyba, że jest dopiero na d
> orobku
> i ma tylko dwie żony), po drugie – jeśli się chata zawali, co się zdarza,
> to
> zginie co najwyżej jedna żona a nie od razu wszystkie...

;))) ;)))

[Gość: chatka_]

Na to czekalm! Po serii bliskich spotkan ze zwierztami liczylam ze opiszesz nam
swoje spotkanie z ludzmi Czarnego Lądu...czy zdarzylo sie jakies szczegolne?

Posluchaj jak pieknie Karen Blixen opisuje swoje:
"Nigdy wczesniej nie zetknelam sie z z rodowitymi mieszkancami Afryki, a mimo
wszystko weszli w moje zycie jak odpowiedz na jakis glos mojej natury, byc moze
na sny mojego dziecinstwa, wiersze czytane i milowane dawno temu, emocje i
instynkty ukryte gdzies w zakamarkach umyslu, gdyz zawsze dostrzegalam w sobie
wieksze podobieństwo do tubylcow niz do bialych ludzi zyjacych na terytorium
protektoratu. Od pierwszego dnia zadzierzgnela sie miedzy nami nic zrozumienia
tak silna ze moge powiedziec, iz moja milosc do nich, niezaleznie od ich wieku,
plci czy przynaleznosci szczepowej - szczegolnie zas uczucie, jakim dazylam
Masajów, wojownicze plemie i zarazem moich sasiadow od chwili, gdy
przekroczylam rzeke - byla najsilniejsza namietnoscia w calym moim
dotychczasowym zyciu. Owe ciemne postacie, ktore mnie otaczaly, odpowidalay mi
bez slow swoimi bezglosnymi lagodnymi ruchami i spokojnymi, pelnymi dobroci
spojrzeniami.Gdy bylam z nimi sam na sam, ów rezonans przybieral na sile.
zdarzalo sie , ze bedac na safari i znajdujac sie setki mil od innego bialego
czlowieka, jedynie w towarzystwie tubylcow, czulam sie zjednoczona z moim
otoczeniem, krajobrazem, ludzmi i wszystkimi godzinami dnia i nocy. Owo
wrazenie przybieralo na sile w zwiazku z tym , ze nam bialym ludziom, tubylcy
nadawali imiona charkteryzujace nas w ich rodzimym jezyku. (...) Ja i moj maz
nosilsmy imie wauhauga - dzikie gesi. Pozniej gdy bylam sama na farmie, moj
stary somalijski sluzacy powrociwszy do swojego kraju napisal do mnie list
zaadresowany "Lwiaca Blixen". Jestem pewna, ze - przynajmniej kobieta- odzew z
jakim sie spotyka w zyciu, stanowi warunek jej szczescia, albo tez sam w sobie
jest swiadomoscia nieprzebranych bogactw"
"Dagerotypy"

[ralston]

Gość portalu: chatka_ napisał(a):

> Na to czekalm! Po serii bliskich spotkan ze zwierztami liczylam ze opiszesz
nam
>
> swoje spotkanie z ludzmi Czarnego Lądu...czy zdarzylo sie jakies szczegolne?
>
> Posluchaj jak pieknie Karen Blixen opisuje swoje:
> "Nigdy wczesniej nie zetknelam sie z z rodowitymi mieszkancami Afryki, a mimo
> wszystko weszli w moje zycie jak odpowiedz na jakis glos mojej natury, byc
moze
>
> na sny mojego dziecinstwa, wiersze czytane i milowane dawno temu, emocje i
> instynkty ukryte gdzies w zakamarkach umyslu, gdyz zawsze dostrzegalam w
sobie
>
> wieksze podobieństwo do tubylcow niz do bialych ludzi zyjacych na terytorium
> protektoratu. Od pierwszego dnia zadzierzgnela sie miedzy nami nic
zrozumienia
> tak silna ze moge powiedziec, iz moja milosc do nich, niezaleznie od ich
wieku,
>
> plci czy przynaleznosci szczepowej - szczegolnie zas uczucie, jakim dazylam
> Masajów, wojownicze plemie i zarazem moich sasiadow od chwili, gdy
> przekroczylam rzeke - byla najsilniejsza namietnoscia w calym moim
> dotychczasowym zyciu. Owe ciemne postacie, ktore mnie otaczaly, odpowidalay
mi
> bez slow swoimi bezglosnymi lagodnymi ruchami i spokojnymi, pelnymi dobroci
> spojrzeniami.Gdy bylam z nimi sam na sam, ów rezonans przybieral na sile.
> zdarzalo sie , ze bedac na safari i znajdujac sie setki mil od innego bialego
> czlowieka, jedynie w towarzystwie tubylcow, czulam sie zjednoczona z moim
> otoczeniem, krajobrazem, ludzmi i wszystkimi godzinami dnia i nocy. Owo
> wrazenie przybieralo na sile w zwiazku z tym , ze nam bialym ludziom, tubylcy
> nadawali imiona charkteryzujace nas w ich rodzimym jezyku. (...) Ja i moj maz
> nosilsmy imie wauhauga - dzikie gesi. Pozniej gdy bylam sama na farmie, moj
> stary somalijski sluzacy powrociwszy do swojego kraju napisal do mnie list
> zaadresowany "Lwiaca Blixen". Jestem pewna, ze - przynajmniej kobieta- odzew
z
> jakim sie spotyka w zyciu, stanowi warunek jej szczescia, albo tez sam w
sobie
> jest swiadomoscia nieprzebranych bogactw"
> "Dagerotypy"

Chatko - spotkania z ludźmi z Czarnego Lądu już tu były... Może nie w takiej
dawce, ale się przewijali przewodnicy i tragarze, kierowcy i sprzedawcy,
dorośli i dzieci. Za krótko byłem, żeby odczuć taką więź, o jakiej pisze Karen
w swoich pamiętnikach - ale potwierdzam, że jest w tych ludziach jakis ogromny
spokój widoczny w oczach i w tym jak się poruszają. Jest coś, co sprawia, że za
Afryką się teskni...

[Gość: chatka]

Chodzilo mi o szczegolnie bliskie, mile, sentymentalne, wazne spotkanie,
czasem trwajace tylko tyle co podejscie do szczytu, albo nocleg w hostelu czy
herbatka w jurcie, a mimo to na dlugo pozostaje w pamieci. Zdarzylo sie na
szlaku wiele takich spotkan, ktore moze zycia nie odmienily ale ubogacily
wielce. Pamietam Anglika antropolga na samotnej wedrowce przez Wielki Atlas,
zostawil oprocz adresu swoje ulubione wiersze i muzyke; Berbera, ktory goscil
chlebem i cudnie slodkimi winigronami i plakal jak o Allachu mowil; hammam-mame
i jej ciepelko, i jak nigdzie indziej goscinnych Mongolow.

[ralston]

Takim spotkaniem, które szczególnie w pamięć zapadło, było zejście z Barafu do
Mweka w towarzystwie Muddy'ego. Wtedy naocznie przekonałem się, że nie wszyscy
muzułmanie to wojujący ekstremiści. Schodziliśmy tak razem i prowadziliśmy
dysputy teologiczne i polityczne... każdy z nas utykał na inną nogę.
Podzieliliśmy się kijkami trekkingowymi, maścią od bólu, bandażem i owocem
mango... To zbliża.

Tacy mili ludzie...

[Gość: chatka_]

Gdzie w podrozy spotkaliscie sie z szczegolna zyczliwoscia? Gdzie ludzie wydali
sie Wam najbardziej mili i goscinni?

[ralston]

Zdecydowanie z największymi oznakami życzliwości spotykałem się w Polsce - na
Pogórzu Przemyskim, ale też i na Roztoczu i na Podlasiu. Duża otwartość,
gotowość do pomocy, gotowość do dzielenia się tym, co mają (a skromnie mają na
ogół i biedują). Wspaniali, fantastyczni ludzie.
Dość miło kojarzą mi się Węgrzy. Gorzej było u Czechów i u Niemców...

[nxa]

No i dlaczego nikt tutaj nic nie wpisuje. Taki wątek dopiero na 5 stronie.
Rozumię, że teraz nie sezon urlopowy ale tak zupełnie nic! Nie pokażę palcem
kto miał opisać wycieczkę po stanach. Łażą sobie po amerykach, australiach i
innych azjach i języka polskiego w palcach zapomnieli. Pisać, pisać proszę.

[ogabiniak]

ralston napisał:

> Zdecydowanie z największymi oznakami życzliwości spotykałem się w Polsce - na
> Pogórzu Przemyskim, ale też i na Roztoczu i na Podlasiu. Duża otwartość,
> gotowość do pomocy, gotowość do dzielenia się tym, co mają (a skromnie mają
na
> ogół i biedują). Wspaniali, fantastyczni ludzie.
> Dość miło kojarzą mi się Węgrzy. Gorzej było u Czechów i u Niemców...

Popedzono tu kota to spiesze z obserwacjami zagranicznymi.
Chociaz od 13 lat mieszkam wsrod Niemcow i znam wielu
wspanialych ludzi to ogolnie prosty Hans ma uprzedzenia
do Polakow. Czesto bywaja chamscy i lubia sie wywyzszac
przy pierwszych kontaktach. Klepanie po plecach i "ty-kanie" to
tez nie rzadkosc. Nauczylem sie dosc szybko prostowac takie
zachowania godnosciom osobistom:) To chyba uprzedzenia dotyczace
i Niemcow i Polakow na zasadzie wzajemnosci. Inna sprawa, ze
media niemieckie robia duzo zlej roboty ale tlumacze to zwyklym
populizmem: pisza to co przecietny Niemiec chcialby tam o nas
przeczytac. Dwa przyklady:
1. Program telewizyjny o nowych zasadach ubezpieczenia samochodu.
Podaje sie wiadomosc o jakiejs nowince technicznej w zabezpieczeniu
samochodu przed kradzieza. Zastosowanie tego zabezpieczenia
powoduje zmniejszenie stawki placonej ubezpieczalni. Program
leci 20 minut, wypowiadaja sie rozni eksperci i w ostatnim
zdaniu prowadzacy mowi: Bo jak wiadomo najwiecej samochodow
w Niemczech kradna Polacy. Co samo w sobie juz nie bylo prawda.
2. Przed seansem w kinie leca rozne reklamy. Raklamuje sie
gazeta Abendzeitung - ze kto czyta wie wiecej i tak dalej
i w ostatniej sekwencji pokazuja zlozony autentyczny egzemplarz
gdzie obok tytulu gazety jeszcze wiekszy tytul krzyczy:
W Polsce oszukiwano! - chodzi o skoki narciarskie w Zakopanem
przed ponad rokiem gdzie rzucano w Hannawalda butelkami i gdzie
ponoc jemu nalezalo sie zwyciestwo. Taka raklama leci przez
pare tygodni we wszystkich kinach. A specjalisci od reklamy
wiedza jak przyciagac klieta do produktu. To boli.
Czechow postrzegam natomiast na korzysc. Wiele razy
wyskakiwalem z Bawarii na parodniowe wyjazdy do Czech i czulem
sie tam sympatycznie. Maja troche kompleksow wobec nas i czasami
potrafia byc zimni ale po przelamaniu pierwszych lodow sa wspanialymi
druhami. No i nie lubia jak nazywamy ich Pepikami, czy "ze my to ich
czapkami mozemy..." albo jak nie znajac czeskiego probujemy tworzyc
w ich jezyku. Pozdrawiam Stanislaw
PS. Aha jako, ze w ubieglym roku bylem w Belgii i Francji - CDN.

[nxa]

Stachu - masz pochwałę za prawidłową i szybką reakcję. Teraz spokojnie czekam
na CDN.

[kojako1979]

Extra! Podoba mi sie ten wątek. Pozdrawiam z Lublina!

W Bawarii kradna !

[ogabiniak]

W Bawarii kradna i jeszcze sie tym chwala. Szczegolnie
duzo kradziezy odchodzi na 1 Maja i to w majestacie prawa.
Stary bawarski zwyczaj nakazuje w kazdej nawet najmniejszej
wiosce posiadac tzw. drzewo majowe. Jest to taki totem albo
symbol informujacy o danej miejscowosci. Pien swierkowy, wysuszony
i okorowany stawia sie wlasnie 1 maja w najbardziej znaczacym
miejscu wioski - najczesciej na rynku lub przed ratuszem.
Pien jest pomalowany spiralnie na calej dlugosci w dwa kolory
niebieski i bialy - barwy Bawarii. Na samej gorze zawieszony jest
wieniec tak, ze otacza pien w odleglosci ok. metra od gory.
Potem ida poprzeczki na ktorych sa blaszane sylwetki najbardziej
znaczacych mieszkancow. Jesli wiec najwazniejszy czy najbogatszy
jest piekarz - to na najwyzszej poprzeczce widze sylwetke faceta
co wyciaga na lopacie chleb z pieca, blacha ta jest oczywiscie
pomalowana. I tak kolejno w dol w/g powazania - najpierw tam
wystapi chlop co pedzi trzy krowy przed takim co ma tylko koze
a jeszcze nizej bedzie baba co ma kilka kor. Oczywiscie miejsca
najwyzsze sa zarezerwowane dla burmistrza, ksiedza czy policjanta.
Stawianie drzewa majowego odbywa sie raz na kilkanascie lat
chyba, ze ulegnie zniszczeniu lub zmieni sie hierarchia w wiosce.
Jest to wielkie swieto z muzyka, piwem i golonka no i wiekszosc
przychodzi na to w strojach ludowych.
Drzewa nie mozna ot tak po prostu postawic dzwigiem czy wciagarka.
Lina jest dla asekuracji zeby bylo bezpieczniej ale i tak trzeba
stawiac recznie. Cala meska czesc wioski podchodzi pod lezace na stojakach
drzewo, podklada podporki z dragow i na sygnal speca z glosnym "hop" unosi
w gore koniec na kilka centymetrow stawiajac podporki na ziemie. Wazne
jest by nie zrobic glupoty i nie wlozyc stopy pod taka podporke:)
A podporki to po prostu dragi w ksztalcie litery X zwiatane w srodku lina.
I tak stopniowo na kolejne "hop" drzewo majowe centymetr po centymetrze
"idzie" w gore. Ci z konca ktorym konczy sie juz dlugosc podporki
przebiegaja do srodka i cala grupa zbliza sie stopniowo coraz blizej
grubego konca pnia. Lina jest caly czas po drugiej stronie nawijana
na beben z zapadka dla, jak juz pisalem, asekuracji. Calosc stawiania
trwa co najmniej godzine a nawet dwie i emocji jest co niemiara.
Zerdzie trzeszcza, bawarskiem chlopom wylaza zyly z wysilku, nogi
slizgaja sie po rozdeptanej ziemi i nagle - Jaaa!!!
Jeszcze tylko przelozyc bolce przez pien, zakrecic sruby, zbic mlotkiem
gwint zeby jakiemus wesolkowi nie przyszlo do glowy odkrecanie i kapela
zaczyna swoja robote. Ale... jeszcze jakis mlody zwinnie wspina sie na
gore by oczywiscie zrzucic line i mozna rozpoczac imprezke.
No dobra - mozna zapytac, ale co kradna?
No byla okazja - na portwele - jak wszyscy gapili sie w gore ale juz
po "ptokach". Teraz to kazdy z portwelem leci po piwo, golonki czy
precle. CDN

[ogabiniak]

Rumieniec wstydu wypelzl na me lico jak sobie przypomnialem
ze pisalem "portwel" zamiast "portfel".
Jakos tak na ranki malo obudzony bylem.
Stanislaw

[ogabiniak]

No wiec kradna i to nie wasko:)
Stawianie drzewa a wlasciwie slupa majowego
to wielkie swieto i honor dla wioski.
Zawsze znajda sie zawistni sasiedzi co
chcieliby w tym przeszkodzic i krwi
napsuc.
Tradycyjnie wiec w noc poprzedzajaca impreze
kradnie sie gotowe i pieknie przystrojone
drzewo. A ze wiadomo, ze kradna wiec i straze
sa zdwojone i swiatla nie gasza cala noc.
Zdarza sie, ze pilnujacy przykuwaja sie lancuchem
do drzewa i spia na nim. Nic nie pomaga.
Najslynniejsi zlodzieje drzew majowych pochodza
z Gautingu i ich uslugi sa dobrze oplacane.
Mimo wszelkich trudnosci potrafia bezszelestnie
wykrasc najbardziej pilnowane drzewa.
Ani pies nie zaszczeka, ani lancuch pilnowacza
nie zabrzeczy a drzewo znika.
A jest wielkie i dlugie - czasami nawet do 30 metrow,
jeszcze trzeba je wyniesc z wioski gdzie i za dnia
bylo je ciezko na plac wmanewrowac.
Rano tragedia - zanim jeszcze pierwsi mieszkancy
zaczna sie zbierac drzewo trzeba odnalezc,
przeplacic zlodziei i blyskawicznie dostarczyc na
miejsce. I to sie tez udaje. A gawiedz nawet nie
wie ile z tym bylo problemow.
Jesli wiec spotkasz w bawarskiej wiosce podczas
stawiania drzewa wesola gromadke chlopakow z
Gautingu co jedza, pija i za nic nie placa to
juz wiadomo o co chodzi... CDN

[nxa]

A może tak przed sezonem wakacyjno-urlopowym ktoś powspomina swoje wojaże ?

[ogabiniak]

nxa napisał:

> A może tak przed sezonem wakacyjno-urlopowym ktoś powspomina swoje wojaże ?
Fajnie by bylo poczytac no nie?, ale po co ceregiele moze jezdzi ktos za
wschodnia granice po towar - fajki czy royal - tez chetnie poczytamy o takich
wycieczkach. Ludziska! - do pior!

Szamani

[ralston]

Dzisiejsza informacja o uniewinnieniu Ukraińskiej szeptuchy, która leczyła
rozmaite choroby poprzez pocieranie jajkiem przywołała skojarzenie z
leczniczymi praktykami ludów Wschodniej Afryki. Czym oni leczyli, co
przykładali, lub czym pocierali dokładnie nie wiem. W niektórych przypadkach
była to wiedza nabyta drogą prób i błędów i przekazywana z pokolenia na
pokolenie, jak na przykład leczenie febry miksturami na bazie sproszkowanej
kory drzew. Dopiero później badania wykazały, że ta kora zawiera chininę. A
czasami efekt uzdrowienia wychodził niejako przypadkiem - po prostu organizm
sam zwalczał chorobę, pomimo stosowanych czarów i medykamentów. Podobnie jak
się to pewnie od czasu do czasu udawało tej Ukraince.
Ale do czego zmierzam: u Masajów, czy ludu Kikuju, współczesna medycyna długo
nie cieszyła się powodzeniem, z racji na to, że wiele chorób potrafiła leczyć z
pełnym sukcesem. Została przez to odarta z nimbu tajemniczości. O wiele
większym szacunkiem cieszył się szaman, któremu nie zawsze się udawało, ale
którego od czasu do czasu bóstwa wysłuchiwały. I ten element niepewności, który
zawsze towarzyszył kuracji...

Pogórze Przemyskie

[ralston]

Szukamy często tej egzotyki poza granicami kraju, często nie dostrzegając
uroków tego, co sami mamy. Dlatego dziś kilka słów o naprawdę dzikiej krainie
na południe od Przemyśla.
Schodzimy z masywu Suchego Obycza, starym, w przeważającej części bukowym,
lasem. Gdzieniegdzie tylko pojawiają się pojedyncze jodły. Przyjemny chłód
ustępuje miejsca skwarowi, kiedy opuszczamy las i wychodzimy na drogę. Ta
prowadzi wzdłuż granicy z Ukrainą w odległości nie większej niż trzysta metrów
od tejże. Trochę mamy pietra, bo nieraz słyszeliśmy, że ukraińscy pogranicznicy
potrafią przejść na polską stronę, żeby złowić jakiegoś turystę i doprowadzić
do strażnicy pod pretekstem przekroczenia granicy. Można za to dostać trzy dni
urlopu, więc pokusa jest czasami silna. Ale mimo, że chwilami widzimy wyraźnie
tablice graniczne, nic szczególnego się nie dzieje. Pustka i brak jakichkolwiek
śladów życia. Schodzimy na teren wsi Paportno. Byłej wsi. Dziś, gdyby nie
często mijane drzewa owocowe w lesie, ciężko byłoby się domysleć, że
kiedykolwiek była tu jakaś osada. Teraz w miejscu dawnych pól - ugory,
zarastające pomału tarniną. Gęsta nie koszona trawa a właściwie zbite,
poskręcane zielsko staje się siedliskiem dla rozmaitego robactwa, kleszczy i
żmij. Dawną wieś przedzieliła granica. Mieszkańców wysiedlono w 1947 roku. Po
polskiej stronie - w ramach akcji Wisła, po sowieckiej - po prostu zgodnie z
ich praktyką oczyszczania terenów przygranicznych.
Szukamy pozostałości po wsi, ale nie udaje się odnaleźć ani pozostałości po
jakimkolwiek domu, ani nawet śladów studni. Z mapy wynikałoby, że powinien tu
być jeszcze jakiś cmentarz, ale ten, też niełatwo odnaleźć. W końcu udaje się
na niego natrafić - jest ukryty w jednej z licznych kęp drzew. Gdyby nie
świeży, drewniany, krzyż ustawiony tu w 2000 roku przez grekokatolików z
Przemyśla, prawdopodobnie minęlibyśmy cmentarzyk. Odnajdujemy ukryte w cieniu
kilkanaście kamiennych nagrobków. Jeden z nich dość pokaźny, zbudowany z
piaskowca. Większość raczej niepozorna, zniszczona i poprzechylana.
Gdzieniegdzie piękne kute, żelazne krzyże. Napisy na nagrobkach często już
nieczytelne, lub dające się tylko w części odcyfrować. Niektóre wyglądają,
jakby ktoś umyślnie odłupał kawałki kamienia, by zatrzeć nazwisko. Część
napisów pisana cyrylicą, część "łacinką". Smutna pozostałość tętniącego niegdyś
życia...

[ralston]

Kopyśno.
Mała wioseczka, zagubiona gdzieś pośród pagórków. Z dala od szlaków
komunikacyjnych, nawet tych należących do trzeciej kolejności odśnieżania.
Asfalt tu nie dotarł. Jedyna bita droga zimą jest prawdopodobnie zupełnie
nieprzejezdna, chyba że konno... Kilka starych chałupin, niezbyt urodziwa,
murowana cerkiew przy niej, nieco przechylona dzwonnica, z której dzwony
poznikały już dawno. Obok dębowy krzyż postawiony w 1938 roku w 950 rocznicę
chrztu Rusi. Krzyż ma się nieźle, choć wkopany jest bezpośrednio w ziemię, bez
żadnej podmurówki. Dębina ciągle wygląda zdrowo. Dużo lepiej w każdym razie niż
cmentarzyk przy cerkwii. Tu nagrobki są poprzechylane i przerośnięte wysoką na
półtora metra trawą. Wśród nich grób starszego małżeństwa - spotkałem ich
kilkanaście lat temu. Częstowali nas czymś do picia. Mężczyzna dał się
naciągnąć na wspomnienia spod Monte Cassino. Po walkach została mu szeroka
blizna w poprzek policzka.
W ubiegłym roku spotkaliśmy tu ostatniego mieszkańca Kopyśna - ponad
osiemdziesięcioletniego staruszka. Potwierdził nam legendę przeczytaną w jednej
z lokalnych gazet o duchu wędrującym w poświacie błekitnego światła w jesienne
noce ze wzgórza, na którym stał kiedyś dwór Kopystyńskich (najwybitniejszy
przedstawiciel rodu, Michał Kopystyński był prawosławnym biskupem, jednym z
dwóch na tamtych terenach, który nie podpisał unii) do małej kamiennej
kapliczki w dole wsi. Kiedy żyła żona staruszka, nie pozwalała mu wychodzić,
żeby zobaczyć co to. Dopiero po jej śmierci zdecydował się wyjść duchowi na
przeciw. Twierdził, że widział postać ubraną w czarne długie szaty, niosącą
latarnię z niebieskimi szybkami. Z opisu ubioru mógł to być jakiś Żyd. Może
Łazor Moszkiewicz, który zapisał się w kronikach jako wyjątkowy podlec i
okrutnik? A może sam władyka Kopystyński pokutuje za jakieś grzechy? Kto wie?
Bliższych relacji nikt już nie udzieli. Staruszek zmarł bowiem niedługo po tym,
jak spotkaliśmy go w ubiegłym roku. W tym roku zostawiliśmy samochody na
podwórku pani, która jako jedna z ostatnich widziała klucznika cerkwi żywego.
Dzień przed śmiercią goliła go w domu opieki w Huwnikach. Od niej
dowiedzieliśmy się, że nazywał się Kettler. Dziś Kopyśno stoi puste...
Przez kilka miesięcy usiłował tam mieszkać jakiś nawiedzony ekolog z żoną i tak
na oko czteroletnią córką, ale najpierw uciekła mu żona z dzieckiem, potem on
sam przeniósł się w bardziej cywilizowane rejony...

[Gość: koro]

Łomża
Wieczór. Ulica Makowa 26. W każdy pierwszy czwartek miesiąca w domu państwa
Jakubowskich odbywa się "salon literacki". Odbywa sie? Spotyka? Tradycja
bywania na salonach jest już tak odległa, ze zapomnieniu ulega nawet język tych
sfer tyczący.
Przez niewielki przedpokój wchodzimy do równie niedużego saloniku. Fotele
wyplatane z wikliny, lampa z abażurem, obrazy i książki. Gospodyni podaje
herbatę. W każdym dzbanku inny gatunek. Słone paluszki. Po chwili zaczyna się
spektakl. Na koniec brawa i spotkanie z aktorami.
W nocy czuję że ktos ściąga ze mnie koc. Otwieram oczy, ale nikogo w pokoju nie
ma. Po chwili znów czuję, że ktoś ciagnie za koc. Nie otwierając oczu odmawiam
głośno "wieczne odpoczywanie...".
Rano patrzę za okno i choc to początek jesieni - widzę mnóstwo sniegu. Przed
domem stoi dziwnie ubrana kobieta. Przecieram oczy. Sńieg znika. Nie ma też
kobiety.
O 9 rano w teatrze grają sztuke "Lejzorek Rotszwaniec". Główną role gra
białostoczanin Tomek Rynkowski. Kolega z dawnego podwórka. Jest świetny.
Spektakl tez klasa. Ale młodzież spędzona tu z liceum wyraźnie się nudzi.
szepczą, wstają, rzucaja na scene monety. podczas przerwy wchodzę na wieżę.
dawniej w tym budynku mieściła się remiza. obecnie łożyński teatr ma
niesamowite wprost foyer. widac całą okolicę w promieniu kilkunastu kilometrów.
idę na pocztę. muszę wysłać pocztówki do znajomych z tak egzotycznego miejsca.
celowo wybieram dłuższą trasę. przez rynek starego miasta. jest senny deszczowy
poranek i gdzieś miedzy kamieniczkami widac pola po drugiej stronie narwi.
niesamowite. z centrum Łomży widać pola.
Obok poczty znajduje się sklep filatelistyczny. Mozna tam kupic tez znaczki
niestęplowane. Siedzę tam długo i wybieram rozmaite cymelia. Nie ma sensu się
nigdzie śpieszyć. Czas zatrzymał sie w tym sklepiku przed wielu laty.
Po godzinie wyjeżdżam. Na drodze nie działo się nic ciekawego, jeśli nie
liczyć widoku dwóch traktorów zatopionych w starorzeczu Narwi. I dwóch sms-
ów "pana rysunek bardzo nam sie podoba, ale raczej go nie
wydrukujemy", "przepraszam, że ci się naprzykrzam, ale wzbudziłeś w mym sercu
niepokój". Po godzinie jesteśmy na powrót w Białymstoku.

ISLANDIA

[ogabignac]

Narodową potrawą Islandczyków jest pieczony łeb barani.
Lby takie obdarte ze skóry i z wyłupionymi oczami można kupić
w każdym większym markecie w Rejkiaviku.
Tylko upiec w piekarniku, przerąbać siekierą na pół i do jedzonka!
Itd, itp na wątku podróżniczym "Dziki jest ten świat" u Stanisława:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=52&w=1878032&a=4198630

barani łeb!

[Gość: koro]

a nie dałoby sie takiego łba przywieść do białego? może przynajmniej jakieś
puszki? u nas w sklepach spokojnie mozna nabyć konserwy "głowizna". w dwóch
rodzajach: wołowa i wieprzowa. możemy z nimi pójść na wymiankę.
ale pewnie taki łeb naturalnych rozmiarów, prosto z dymiacego gara, to zupełnie
inna zabawa. podpatrzeć ich zatem trzeba dokładnie. i potem jakiego barana u
nas przyrządzić. kto się pisze?

[ogabignac]

Gość portalu: koro napisał(a):

> a nie dałoby sie takiego łba przywieść do białego? może przynajmniej jakieś
> puszki? u nas w sklepach spokojnie mozna nabyć konserwy "głowizna". w dwóch
> rodzajach: wołowa i wieprzowa. możemy z nimi pójść na wymiankę.
> ale pewnie taki łeb naturalnych rozmiarów, prosto z dymiacego gara, to
zupełnie
>
> inna zabawa. podpatrzeć ich zatem trzeba dokładnie. i potem jakiego barana u
> nas przyrządzić. kto się pisze?

Jak to się przyrządza za bardzo nie wiem.
Ale masz rację, że raczej gotuje jak piecze.
No coż w długie islandzkie wieczory ostrym kozikiem wykrawa
te pychotki z różnych zakamarków, kocioł paruje inne łby się
gotują - mistyka. To już lepiej taki łeb ogryzać niż wdepnąć
gdzieś za opłotkami na złośliwego trolla.

[ormond]

ogabignac napisał:

> Narodową potrawą Islandczyków jest pieczony łeb barani.
> Lby takie obdarte ze skóry i z wyłupionymi oczami można kupić
> w każdym większym markecie w Rejkiaviku.
> Tylko upiec w piekarniku, przerąbać siekierą na pół i do jedzonka!

~~~~~~~~~~~~~~ O B R Z Y D L I S T W O ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Oni juz sie chyba tam calkowicie zmutwali w jakies potwory, najpewniej w wyniku
kilkusetletniego inbreading (jak to jest po polsku, qva, zapomnialem), ze w
takich rzeczach gustuja.

[ogabignac]

inbreading to pewnie ci chodzi o chów wsobny a może sów wchobny albo
jakoś tak;)

[ormond]

ogabignac napisał:

> inbreading to pewnie ci chodzi o chów wsobny a może sów wchobny albo
> jakoś tak;)

Zwyrodnienie spowodowane brakiem doplywu nowej krwi. Ogladalem film o
Islandczykach. Oni tam maja tak ograniczone pole do doboru naturalnego, ze
wiekszosc rodzin moze doprowadzic swoj drzewo genealogiczne kilkaset lat wstecz
i wiecej. Na dobra sprawe, oni tam sa wszyscy swoimi kuzynami... zeby zrec
takie obrzydlistwo. Brrrr!!!

[ogabignac]

Ten "chów wsobny" to nawet nam nie łatwo powiedzieć.
Spróbuję jutro nauczyć tego pewnego niemiaszka;)

[Gość: koro]

chów wsobny powiadacie. to może by tam pojechać i urozmaicić materiał
genetyczny? a te islandki, po za tym że łby baranie pieką, to ładne są chociaż?
a'propos baraniego łba, to rozumiem drugie danie, a zupę z czego robią?

[ormond]

Gość portalu: koro napisał(a):

> chów wsobny powiadacie. to może by tam pojechać i urozmaicić materiał
> genetyczny?

Kiedys ogladalem film dokumentalny o tym jak to Islandia przyjela grupe
emigrantow wietnamskich. Kiedy samolot juz dolatywal do celu, kazdemu z
imigrantow rozdano kartke papieru z lista imion islandzkich i nakazono aby
sobie wybral jedno z nich jako swoje nowe imie...

[ormond]

Pomimo upodobania Islandczykow do baraniego lba, pewien fakt wzbudzil we mnie
do nich gleboka sympatie. Otoz wedlug CIA -The World Factbook
(www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/ic.html), wydatki Islandii
na zbrojenia wynosza $0 ("Military expenditures - dollar figure:$0). Przyklad
iscie godny nasladowania!!!!

[ogabignac]

Surowe wyspiarskie życie nauczyło ich respektu do prawa.
Przestępczość śladowa ale największa na świecie liczba samobójstw.

[ogabignac]

Gość portalu: koro napisał(a):

> chów wsobny powiadacie. to może by tam pojechać i urozmaicić materiał
> genetyczny? a te islandki, po za tym że łby baranie pieką, to ładne są
chociaż?
>
> a'propos baraniego łba, to rozumiem drugie danie, a zupę z czego robią?

Islandki to mają jedną wspólną z Kubankami cechę - bardzo uprzejme są;)
I temperamentne.
Pewnie ten Golfstrom przenosi z Karaibów dobre fluidy.
Poza tym to wszystko już je różni - blade takie jakieś, nie opalone...

[ralston]

Gość portalu: koro napisał(a):

> chów wsobny powiadacie. to może by tam pojechać i urozmaicić materiał
> genetyczny? a te islandki, po za tym że łby baranie pieką, to ładne są
chociaż?
>
> a'propos baraniego łba, to rozumiem drugie danie, a zupę z czego robią?

A zupa to, zgaduję - rosół na baranim łbie ;)))

Kenia - Masai Mara cd.

[ralston]

Pierwsze podejrzenia co do źródła smrodu w samochodzie padają na nasze buty.
Jednakże po bliższym badaniu na okoliczność zawartości krowiego łajna na
podeszwach ta hipoteza ostatecznie upada. Mimo, że cały dziedziniec był pokryty
pokaźną warstwą tego cennego opału i budulca, buty zostały przecież należycie
wystukane i wytarte w piachu już po wyjściu poza obręb kolczastego parkanu
odgradzającego wioskę Masajów od reszty świata. Na tyle skutecznie, że to z
pewnością nie one roztaczają swojską woń wewnątrz Toyoty. Oględziny ubrań, czy
nie ma na nich jakichś plam powstałych na skutek, na przykład otarcia się o
ściany budynków, też nie przynoszą rezultatu. Po kilku minutach poszukiwań,
powonienie zdaje się jednak prowadzić wszystkich w tym samym kierunku – to
znaczy w stronę Jarkowego plecaka... Trop okazuje się słuszny. Źródłem smrodu
są bez wszelkiego wątpienia... masajskie dzidy, które zakupił od Masajów. W
przedziwny fascynujący sposób zaklęto w dwóch kawałkach drewna kondensat
aromatyczny całej wioski. Co ciekawe inne pamiątki, w tym prymitywna włócznia,
którą kupiłem – nie śmierdzą. Tajemnica tkwi prawdopodobnie w „szlachetnym”
kolorze ciemnego drewna jaki mają Jarkowe włócznie – moja pozostała w jasnym
kolorze, jego musiały zostać poddane specjalnemu procesowi technologicznemu,
oczywiście przy użyciu powszechnie dostępnego „surowca”. Po tej konkluzji
wywiązuje się gorączkowa dyskusja i naciski na Jarka, żeby natychmiast pozbył
się trefnego towaru. Na jego argumenty, że przecież zapłacił padają
kontrargumenty, że i tak nie wpuszczą go z bronią chemiczną na pokład samolotu
i lepiej pozbyć się tego już teraz. Jaro pozostaje twardy i tak na zajadłych
sporach, wspieranych groźbami, że jeszcze chwila i zostanie sam na poboczu ze
swoimi dzidami wetkniętymi w [---] (ustawa o ochronie publikacji i
widowisk...Dz. U. Nr...), czas nam schodzi aż do bramy Masai Mara Sarova Camp.
Bramę przekraczamy, podobnie jak poprzedniego dnia już po ciemku...

Kenia Maasai Mara cd. 2

[ralston]

Po zameldowaniu się na recepcji, kierujemy się wszyscy na przydzielone kwatery.
Okazuje się, że są to namioty. Tyle że luksusowe. Wewnątrz łóżka i szafki nocne
z lampkami. Na podłodze jakieś dywany. Szafa na ubrania, jakieś skrzynie, okna
z zasłonami. Jedna ściana namiotu okazuje się być murowana – w tej części
znajduje się łazienka z prysznicem i ubikacja. Wejście do namiotu zamykane jest
na zamek błyskawiczny, który należy szczelnie zaciągać przy podłodze, żeby
jakieś hadztwo nie wpełzło do środka. Po wręczeniu napiwku za przyniesienie
bagażu, spod dwojga świecących w ciemności białek wydobywa się odgłos „tankju”
i pojawia się dodatkowo szeroki biały pas pełnego garnituru zębów. Komplet
uzębienia zdradza, że nie mamy do czynienia z Masajem. Tych spotykamy zresztą
na powrót nieco później w pobliżu budynku recepcyjnego. Dużo ładniej ubrani,
niż mieszkańcy wioski którą oddwiedzaliśmy, czyści, w jednolicie czerwonych
płaszczach z licznymi ozdobami z koralików i krowiego włosia. W dłoniach -
nieodłączne włócznie. Misternie upięte włosy posplatane w mnóstwo małych
warkoczyków. Zaskakują gości ośrodka nagłym wyłonieniem się z kompletnych
ciemności. Przemaszerowują między nimi dwójkami w dumnym milczeniu. Poruszają
się praktycznie bezgłośnie, bo bosych stóp nie słychać w ciemności. Element
zaskoczenia robi swoje - kieliszki zastygają w pół drogi do ust, leniwe
dyskusje zamierają w pół zdania... Wojownicy ustawiają się w półkole i zaczyna
się znany już niski, gardłowy śpiew. W ciemnościach, roświetlanych tylko
blaskiem kilku pochodni, brzmi on jednak dużo bardziej niesamowicie. Ci, którzy
kończą swoją serię skoków, nagle znikają gdzieś z tyłu a z ciemności wyłaniają
się następni i tak taniec trwa... Trudno się chwilami zorientować ilu ich jest.
W ciemności błyskają tylko oczy i rozświetlane blaskiem pochodni
jaskrawoczerwone płaszcze. Kiedy pieśń się kończy Masajowie znikają równie
nagle jak nagle się pojawili. Po prostu rozpływają się w ciemności... gdzieś
pośród bujnej roślinności, w której wprost tonie Sarova Camp. Nawet mostek nad
basenem opleciony jest jakimiś pnączami. Kolorów można się w tej chwili jedynie
domyślać, za to ciemność nie przeszkadza w odbiorze aromatów i dźwięków. W tych
pierwszych dominuje ciężka, duszna nuta, choć o tej porze nie jest wcale gorąco
a nawet na tyle chłodno, że wciągam na siebie polar. Wśród odgłosów nocy
dominuje cykanie jakichś świerszczy lub cykad, ale raz czy drugi dają się
słyszeć jakieś ryki i poszczekiwania. Jutro będzie okazja przyjrzeć się bliżej
sprawcom tych hałasów...

Hermanówka gmina Juchnowiec

[Gość: koro]

godzina 22.00. koncert żab. cudo.

dziki?

[Gość: KOWALSKI JAN]

Widziałem kiedyś na klatce taki napis:DZIFNY JEZD TIN ŚFIAD .Jak go zobaczyłem
mało co nie pękłem ze śmiechu.

Choroszcz

[Gość: koro]

dzis około południa odwiedziłem Choroszcz. siedziałem na przystanku autobusu
103 (bilet z centrum Białegostoku 3.20)i patrzyłem na pusty plac przed
kościołem dominikanów, pomnik orła białego i jednopietrowe kamieniczki.
wszystko skąpane było w siąpiącym kapusniaczku. i spiewał słowik.

Wasilków

[Gość: koro]

wczoraj o zachodzie trafilem do Wasilkowa. udałem się nad zalew. już z daleka
bije w nozdrza woń wodorostów i gnijących ryb. na resztkach betonowej wieży
leżało trzech kolesi, nad nimi rozbita latarnia. na końcu betonowego pomostu
siedziała samotnie jakaś panna. kolesie od czasu do czasu coś do niej wołali. w
wodzie pełno mułu i mnóstwo zdechłych ryb. na resztkach ławek, które kiedys
okalały zalew siedzą dwójkami młodzi ludzie. dlaczego wybrali to miejsce? czy
dlatego, że w wasilkowie nie mają innego miejsca? a może dlatego, że zachód
słońca nadal wygląda tu bajecznie?

Budapeszt

[ogabignac]

Jest zupelnie inny jak z opisow naszych handlarzy z lat PRL-u.
Skrajnie kontrastowy.
Wielu Cyganow "pracujacych" wokol dworcow kolejowych w im wiadomy sposob.
Przesliczne Wegierki patrzace odwaznie i nieprzesadnie feministyczne.
Najwieksze i najlepiej zachowane miasto Aquincum z II wieku naszej ery -
stolicy dawnej Panonii.
Hotele przepyszne, marmurowe za pana najjasniejszego cesarza pobudowane i
witrazami secesyjnymi poprzystrajane.
Mosty nad Dunajem, urwiste wzgorze Gellerta co go kiedys w beczke wsadzili i z
tego wzgorza do Dunaju stoczyli.
I przeslicznie smierdzace siarka liczne laznie tureckie, i salami i tokaj...

[chatka_]

Wakacje sie koncza a tylko dwa wpisy, nigdzie nie wyjezdzaliscie? Mozna tez
zamiescic relacje z ubieglych lat...;)
Pozdrawiam Koro Always On The Move i Staszka u Madziarow!:)

& & #35; 8222;...w Dolomiti Express& & #35; 8221; cz.1

[chatka_]

Opisane poniżej zdarzenia nigdyby nie mialy miejsca, gdyby nie ignorancja,
lekkomyślność i uległość autorki na wpływ towarzystwa! ;) A może po prostu
gdyby nie natura ludzka, która nie zawsze daje wiare temu co widza oczy: pomimo
ewidentnych dowodow tego co nas czeka, w postaci ilustracji w przewodniku,
rosło we mnie przekonanie, ze na naszej wyprawie takich historii nie będzie, ze
takie ekspozycje występują gdzies wysoko w Alpach, a nie tam gdzie my podążamy
czyli w Dolomity, pasmo gorskie w południowych Alpach...:)Tych co w Dolomitach
byli proszę o przymrużenie oka na histerie autorki ;)))

Wyruszamy wieczorem, tak żeby dojechać na nocna imprezę, a raczej na nocleg u
znajomych w Gliwicach, gdyż nastepnego dnia musimy ruszyć o świcie, by na
wieczór dotrzeć do Cortiny d’Ampezzo. Droga mija nam całkiem przyjemnie na
lekturze "Szkoły fotografowania". Gdy jesteśmy już o pół dnia od celu dochodzę
do wniosku, ze należałoby się bardziej szczegółowo zapoznać się z programem
naszej wyprawy, bo przecież lubię przed każdą wyjazdem wiedzieć dokąd
zmierzam ;) Czytam przewodnik D. Tkaczyka, ale co raz sprawdzam okładkę, autora
i tytuł, bo po kilku rozdziałach odnoszę wrazenie, ze wzięliśmy świetny
kryminał! Czyta się z zapartym tchem, i szybko udaje mi się wytypować kto
będzie mordercą: Monte Cristallo, Sorapis albo Shiara. Wszyscy są jednakowoż
podejrzani: stopień trudności 4/6, wysoka ekspozycja, wedrowka po powietrznych
nie zawsze ubezpieczonych półkach, konieczne doświadczenie górskie, zagrożenie
spadającymi kamieniami itp. Następnego dnia Monte Cristallo jest już poza
podejrzeniem, przynajmniej w moim przypadku. Na widok góry wyrastającej mi
sprzed nosa decyduje się dogłębniej wczytac się lekture przewodnika w
schronisku Lorenzii (2932 m), spod którego startuje via ferrata Maria
Bianchi... Jestem jednak wzrokowcem, widok poszarpanej skały z kawałkiem
metalowej liny (gdzie do cholery jest sciezka???) i stromizny
szczytu "nieopodal" paraliżuje mnie. Siedzę na oszklonym tarasie schroniska i
gapie się na gore jak w pysk rekinowi w jakimś oceanarium! Zerkam na tych co
wychodzą na ferrate, sporo młodzieży, ale i tez ludzi starszych, a także, o
kurcze te dzieciaki nie mogą mieć więcej niż 10 lat... Żałuję przez jakieś 4
godziny przez które musze czekać na naszych troje, a wystarczyłaby godzinka na
oswojenie się... Jest godz. 15 gdy wszyscy schodzą na taras schroniska,
umęczeni, ale gotowi pójść przynajmniej na kawałek sąsiedzkiej ferraty Ivano
Dibona , bo jest jeszcze całkiem wcześnie i nie widzi nam się zbieganie
piarżystym żlebem, ani zjazd wyciągiem za kolejne 10 E. Po mostkach i drabinach
wchodzimy na grzbiet, z drżeniem przepinam co każdy metr moje karabinki. Kątem
oka zauważam bajecznie rozpościerające się dookoła widoki, czasem przystaje by
sie rozejrzeć i nabrać powietrza... Szybko orientujemy się, ze nie uda nam się
tego dnia dojść do planowanego zejścia, musimy, bardziej niż chcemy, na widok
stromego piarżyska, skrócić trasę. Mam wyjątkowo dluuugą okazje nauczyć się
schodzić po obsuwającym się spod nog żwirze. Czuje, ze dla podbudowania morale
potrzebny mi tego dnia jakis mały sukces, tym bardziej, ze wyraźnie dużo lepiej
idzie mi spadanie, i slalom gigant na piętach kończę pod wyciągiem jako
pierwsza, na szczęście nie na wyciągu ;). Może cos wewnątrz gnało mnie na
kolejna ferrate...:)


A tu można sobie obejrzec czyjaś relacje na zdjęciach, z opisywanych miejsc.
www.camk.edu.pl/~ptz/hobbies/dolomiti03/
I może jeszcze jeden bardzo praktyczny adresik dotyczący Dolomit:
www.republika.pl/jarekkardasz/Dolomity.htm

"...w Dolomiti Express" cz.1

[chatka_]

mialo byc :(

Sorapiss znaczy amfiteatr cz.2

[chatka_]

Nie odjeżdżamy zbyt daleko od Cortiny i udajemy się nieco na zachód w masyw
Sorapiss o charakterystycznym kształcie gigantycznego amfiteatru, który to
grupa zawdzięcza lodowcowi. Przed nami trzy dlugie i trudne ferraty, które nie
sposób pokonać w ciągu jednego dnia. Robimy przepakowanie i do plecakow
wkladamy namioty, zapas wody na dwa dni i ruszamy w stronę schroniska Vandelli.
Ruch na szlaku jak pod Trzema Koronami. Nic dziwnego, trasa jest wyjatkowo
piekna, waska sciezka biegnie początkowo przez las, po czym wylania się i
trawersując odslania widok na wspaniale wysokogórskie panoramy. Dopiero gdy
dochodzimy do schroniska możemy w całości podziwiac regularny kształt masywu,
zasłaniający swym półkolistym kształtem polowe widnokręgu. Chłopcy badają mapę
i wskazują na zachodnia ścianę, po której mamy się wspinać. Znowu nie bardzo
dajemy im wiarę i uważamy to za świetny żart. Posłusznie jednak ruszamy na
szlak, który początkowo nie sprawia żadnych trudności, idziemy praktycznie po
płaskim terenie, po gładkim jakby sprasowanym glazowisku. Gdzieniegdzie widać
szczeliny i pęknięcia, z gory wyraźniej zobaczymy caly ten cyrk jaki pozostawił
po sobie lodowiec. Nieuchronnie zbliżamy się do miejsca w którym kończy się
sciezka, przynajmniej w poziomie. Wystarczy zadrzeć glowe do gory, tak mocno
jak tylko się da, aby zobaczyc jej ciag dalszy...To miejsce chłopcy ochrzczą na
nasza cześć ściana płaczu ;). Najpierw po drabinach, potem po wybrzuszonych
skalach, mozolnie w wielkim skupieniu wspinamy się do gory. Palcami wyszukuje
ostrej krawędzi i podciągam w gore stuk odpinam jeden karabinek, przekladam za
bolec przytwierdzający do skaly metalowa line ubezpieczajaca stuk wpinam
karabinek do liny stuk odpinam drugi, przekladam i wpinam z jednej strony na
druga stuk monotonnie i religijnie jak oczka z drutu na drut stuk jeszcze nie
potrze w dol, za wczesnie stuk ale tez nie czuje strachu stuk tylko skupienie
jak nad robótka reczna stuk stuk stuk słychać cisze i te rytmiczna melodie
dochadzaca z gory i z dolu. Kazdy w swoim tempie dochodzimy do lewego krańca
amfiteatru i szerokim grzbietem przechodzimy na druga stronę, kończy się
ferrata, ścieżką, choc wcale niełatwą, schodzimy do biwaku Comici, z
charakterystyczna a Alpach metalowa kapsuła, która mieści dwa piętrowe lozka i
stolik. Jest około godz. 19, sprawdzamy zapas wody, okazuje się, ze wspólnie
mamy już tylko 0,7 l, a najbliższy strumień przewidujemy dopiero o godz. 14
nastepnego dnia... Znajdujemy możliwość zejścia, wygląda na to, ze zanim
calkiem się ściemni będziemy na dole. Trudna to decyzja bo zamykamy w ten
sposób drogę powrotu na Sorapiss, tylko perspektywa kąpieli w morzu jest w
stanie nas wszystkich pogodzić i zachęcić do zejścia z gor. Tylko dlaczego nikt
z mapy nie odczytał jaka stromizna dzieli nas od tych marzen... Stromy żleb,
wyczyszczony z grubszego piargu, pokonuje opierając się na rekach, a pozniej za
reke, do samego praktycznie końca, nie jestem w stanie odpowiedzialnie uczynic
żadnego kroku, gdyby jeszcze nie ten widok bez dna, za każdym obejściem gory
wylania się kolejne dno, az i to znika nam z oczu gdy zapada noc. A to dopiero
polowa drogi, na chwile zanim wejdziemy do lasu udaje nam się zobaczyć w dole
wąską nitke strumienia do ktorego zmierzamy. Chłopcy zapalają czołówki, nie
schodzimy a zbiegamy, po czyms co podczas deszczu zamienia się pewnie w potok.
Liczymy, ze tedy dojdziemy do rzeki na dole, jeśli nie szlakiem, który
niewiadomo kiedy zgubiliśmy... Wpadamy wprost na ścieżkę, teraz już wyraźnie
słyszymy z prawej i lewej strony szemrzacy jakze dla nas mily odglos potoku.
Stajemy nasłuchując i nie bardzo mogąc się ruszyc, nogi nam się trzęsą, cali
się trzęsiemy ze smiechu. Piotr maksymalista w temacie gor i sportow wydaje z
siebie dwa slowa: ale wyrypa. Pot nam kapie z powiek, spod powiek lzy
szczęścia. Jedyne miejsce suche na mnie to dwie kieszonki hm... na klatce
piersiowej ;) Rozbijamy obóz nad potokim w cieniu gory, która z czułością
oslania nas od księżycowego blasku. Długo wpatruje się w granat nieba, boje się
zamknąć oczy, wracaja obrazy z drogi powrotnej, przywoluje najpiękniejsze
zalane w słońcu panoramy, a i tak, jakby nałożyły się na siebie dwa filmy,
przed oczy wracają chwile grozy z ostatnich paru godzin. Cóż jeszcze może nam
się przydarzyć? Jeszcze burzy by tylko brakowalo...

Kopisk

[Gość: koro]

Do Kopiska polożonego na polanie Puszczy Knyszyńskiej dojechac mozna dwojako.
Albo skręcić z szosy Ełckiej w prawo, drogowskaz Chraboły, albo z trasy na
Augustów skręcić w lewo. drogowskaz Kopisk 4. Jest to pięknie położona na
wzgórzu wioseczka o zabudowie drewnianej i niesamowicie szczerych ludziach. Aby
sie o tym przekonac wystarczy zajśc do miejscowego sklepu, który znajduje się
naprzeciwko kościoła. Sklepik rozpoznamy po drewnianej tabliczce, na której
ktos napisał ręcznie "Kiosk spożywczy". Przy odrobinie szczęścia spotkamy
babcię z białym kotem. Mruczek ma tylko trzy nogi i niesamowicie bogaty
życiorys. bBabcia nam wszystko opowie. W lasach wokół Kopiska znaleźć mozna
mnóstwo grzybów. nalezy sie jeno zabezpieczyc przed klaszczami, gdyz i one
upodobały sobie ten cudowny zakątek. Z innych przedstawicieli fauny występują
tu bobry, orły i rysie. tego ostatniego co prawda nie widziałem, ale słyszałem
opowieści. Oczywiście na ławeczce pod sklepem.