Kolej Transsyberyjska

[Gość: krzychu]

marzę o takiej podróży ale zawsze się obawiam o bezpieczeństwo,
tym bardziej, że odległość od Polski jest porażająca.

[Gość: andrzej]

Czy wiecie gdzie i jak mozna dowiedziec sie o koszty takiej
podrozy i jak mozna to zrobic najtaniej?
pozdrawiam

[Gość: avva]

Spróbuj na prywatnym forum Podróżnicy,
tam są prawdziwi globtroterzy ;-)

[Gość: Dr. Tramp]

kolej-transsyberyjska.pl/

[Gość: Krzysztof]

Jazda tą koleją to było marzenia mojego życia + Bajkał. Spełniło
sie w ubiegłym roku-pilotowałem grupę.W tym roku organizuję
grupę 20 os. na sierpień.Kontakt kom:0601483009.BAAAJKA.

[edyta75]

szukam ciekawego miejsca na spedzenie urlopu. czasu niewiele i
chcialabym wykorzystac go jak najlepiej w najbardziej
interesujacy sposob. w konsu nastepny dopiero za rok....
ostatnio czytalam artykul na ten temat, bardzo mnie to
zainteresowalo. napisz cos wiecej na temat organizowanego przez
Ciebie wyjazdu. Sadze, ze bardzo chetnie bym znalazla sie w tej
20-stce osob, ktore ze soba zabierzesz. Wazna informacja dla
mnie to termin i koszty. pozdrawiam

[Gość: glowkaa]

baajka, spadlas mi z nieba!wybieramy sie z kolezanka w
podroz,ale mialysmy stracha jechac tak we dwie,mam nadzieje,ze
jak pojedziemy z toba to bedzie bezpieczniej. odezwe sie wkrotce.
o ile to [e-mail]

[Gość: Zbyszek]

Bilety warto kupować na dworcu w Moskwie (3 lata temu bilet
Moskwa-Ułan Ude ok. 40 USD - cena dla obcokrajowców). Bilet
Mińsk Białoruski Moskwa to kilka dolarów.
Pozdrawiam
[e-mail]

[Gość: Jarek]

witam
wszystkiego sie dowiesz w biurze Inturist , w Warszawce na kruczej (blisko al.
Jerozolimskich)

[Gość: Marzena]

Bilety na kolej transs kupuje sie w pkp albo wasteels - albo tez w biurach z
wycieczkami do rosji. Kosztuje ok 450$ w jedna strone, z bezpieczenstwem to juz
jest roznie :)) ale nasze pociagi tez bezpieczne nie sa. jak sie nie ma za duzo
kasy ze soba (a trzeba tylko troche miec na jedzenie i ewentulane gratyfikacje
dla konduktora)to w kocu co moga zabrac?
Bilet z powrotem mozna zamienic na lotniczy - np z Pekinu albo Mongolii.Tez ok
500$ w jedna strone.
Do tego trzeba doliczyc koszt dojazdu/dolotu do Moskwy. Transsyberyjaska jedzie
sie tydzien.

[Gość: PalecBoży]

w zeszle wakacje zaatakowalismy ze znajomymi Mongolie
przez 1,5 miesiaca (od polowy lipca do konca sierpnia) wydalismy od 2.300 do
2.800 PLZ
troche kombinowalismy i sporo sie przesiadalismy
ale z W-wy do Ulan Bator dojechalismy za ok.45$
nic tylko peto kielbasy kombinerki i na Wschod sie wybrac:))

[Gość: Umuntu]

Jak i gdzie sie przesiadaliscie? Bo my w tym roku jedziemy nad
Bajkal i w Sajany i chcemy zeby przejazd wyszedl ekstremalnie
tanio. Ogolnie: gdzie kupowac, na co i gdzie sie przesiadac?

nad bajkal

[Gość: pankasper]

Nad Bajkal jedzie kilka rodzajow pociagow , niektore tansze od
innych - najlepiej zorientowac sie i kupowac bilety na miejscu
na dworcu Jaroslawskim , najwyzej sie ryzykuje pozostanie jeden
dzien dluzej w Moswkie .
Polecam zupki chinskie do pociagu bo jest samowar z
wrzatkiem ;) Naprawde swietna przygoda i nie ma sie czego bac .

[edyta75]

napisz cos bardziej szczegolowo z jakich polaczen korzystales,
aby sie tam dostac. Nie znam zupelnie tego kierunku, a szukam
ciekawego, i taniego (!) miejsca na wyjazd

[Gość: Czarek]

W ubiegłym roku wracałem z Ułan Bator Transsibem do Moskwy,
potem koleja przez Brzesc do Warszawy. W sumie zaplacilem 120$
(Ulan Bator-Warszawa) wiec nie piszcie prosze takich wysokich
sum za przejazdy, bo to nie jest prawda.

Bezpieczenstwo: podrozowalem koleja (i nie tylko)z kolega, potem
samotnie po Rosyjskim Dalekim Wschodzie kilka razy i nigdy nie
bylo niebezpiecznie.

Szczegoly?
Wyprawa "W poszukiwaniu konca swiata" na stronach Studenckiego
Klubu Gorskiego:

www.skg.uw.edu.pl/skg/wyprawy/jakucja_2002_1/jakucja_2002_1.html

Fajny kawał

[amalczewski]

Dwaj Rosjanie jadą koleją transsyberyjską. Spotkali się na
korytarzu i palą papierosy.
Jeden pyta: "Zdrawstwuj. Ty kuda jedziosz?".
Drugi: "Zdrawstwuj. Ja jedu iz Maskwy w Nowosybirsk".
Pierwszy : "Charaszo. A ja jedu iz Nowowosybirska w Maskwu!"
Drugi zaciągnął się papierosem i po chwili mówi: "Wot kurwa
tiechnika!"

kolej transsyberyjska i dalej

[pawdab]

jesli mogloby w czyms pomoc to polecam:
www.poloniainfo.se/artykul.php?id=499

transsyb-nie dajcie się wpuscić w maliny!

[Gość: Lacis]

Nie dajcie się nabrać na zadne 450 dolarów - za tyle to chyba mogli byście
wynająć salonke, albo jeździć pożyczoną lokomowtywą przez tydzień po całej
Syberii.
Na Syberii byłem dwukrotnie rok i dwa lata temu.
Nie mam teraz czasu - a dokładnie nie pamiętam - ale w jedną stronę [do
Irkucka] zapłacicie nie więcej niż 80 dolców.
moim zdaniem najlepsze są połączenie z Brześcia do Nowosybirska [zdaje się
doczepka do pociągu Berlin-Saratów], albo [tylko w sezonie] z Mińska
Litewskiego do Irkucka. Ale pociągi nie odchodzą codziennie [tak 2 razy w
tygodniu]. Bilety kupuje się na miejscu, za białoruską walutę [na Białorusi nie
ma taryfy dla cudzoziemców]. Warto odrazu kupić powrotny - bo to i pewniej i na
Białorusi ten sam bilet był zauważalnie tańszy niż w Rosji... Orientacyjną cenę
podałem dla wagonu "płackartnego", czyli jaby kuszetki, ale bez przedziałów. To
podstawowy wagon dla sowietów. Kupejny - czyli z czteroosobowymi przedziałami,
jerst jakieś 70 procent droższy. To nie unia nie ma się czego bać!!! Płackart
jest najbezpieczniejszy - bo nikt Ci nic nie zrobi na oczach kilkudziesieciu
współpasażerów.
Jeżeli kogoś interesuje więcej szczegułów to odezwe się w nastepnym tygodniu -
gdy bedę miał więcej czasu i sprawdzę [zeszłoroczne] ceny.
Tylko pamiętajcie, że euroonanisci zafundowali nam od 1 lipca br. wizy do
Rosji - wiec możecie mieć problemy z wyjechaniem po tem terminie...

[lusiazet]

Prosze o dobra rade tych, co juz nad Bajkalem byli. Wjade na teren Rosji na
pieczatke AB. Czy mam starac sie o rejestracje? Wiem, ze na granicy, przy
wyjezdzie beda mnie o nia pytali. Jak wy sobie z tym, poradziliscie?

[Gość: Lacis]

Pamiętaj, że na AB wjedziesz TYLKO PRZED 1 lipca 2003!!!!!!!!!!!!!!!!
Kiedyś można było olać "propisku" - ale teraz Rosja wprowadziła, jakieś
specjalne kwity rejaestracyjne juz na samej granicy - i nie wiem, czy nie
bedzie trudności na miejscu. Najlepiej prześpij sie jednanoc w jakimś hotelu -
nawet jeśli cię nie zarejestrują zachowaj rachunek z nazwiskiem, datą i numerem
paszportu. Hotel ma obowiązek zamekldowania cię w OWIR-ze, więz taki rachunek
bedzie dowodem, ze ty sie z formalnosci wywiazałeś...

[Gość: Lacis]

Sądząc po braku odpowiedzi [ostatnio na Forum wchodziłem w sobotę przed
południem], nie wiem czy to w ogóle kogoś obchodzi, ale zaryzykuję:
Ceny przejazdów na trasie Białystok-Irkuck w latach 2001 i 2002 wyglądały
następująco [podaję w walucie oryginalnej+przybliżone przeliczenie na
złotówki]. O ile nie jest to zaznaczone specjalnie chodzi o wagon „płackartny”
[плацкартный]:
2001: Mińsk Lit.-Nowosybirsk 47tys. rub. Brus. [~134zł]; Mińsk Lit.-Grodno
4tys. rub. Brus. [~12zł]; Abakan-Tajszet 217 RUR [~36zł] ;Tajszet-Irkuck 241
RUR [~40zł];
2002: Mińsk Lit.-Krasnojarsk 107tys. rub. brus. [~240zł]; Abakan-Moskwa 1321
RUR [~220zł]; Krasnojarsk-Abakan 230 RUR [~40zł]; Moskwa-Mińsk lit. 436 RUR
[~72zł]; Białystok-Grodno elektr. ~15zł.
Oczywiście trzeba się liczyć ze stałym wzrostem cen na Wschodzie w przeliczeniu
na złotówki -–wiec za każdy rok należy dodać 10-15% wzrostu kosztu... A więc w
tym roku z Mińska do Nowosybirska powinno się do jechać tym samym pociągiem za
jakieś 270zł... Oprócz typu wagonu – liczy się też rodzaj pociągu: pasażyrskij,
skoryj, firmiennyj – wagony w zasadzie takie same, ale każdy kolejny jest o
kilkanaście-dwadzieścia procent droższy od poprzedniego. Firmienny z Mińska do
Nowosybirska będzie kosztował powiedzmy ~230zł, ale pasażyrskij tylko 170zł...
Tyle, że nie zawsze jest wybór – na wielu trasach chodzi tylko jeden typ
pociągu. Co prawda z Moskwy jest więcej połączeń, ale z Mińska jest taniej – a
i przenocować w Mińsku, a tem bardziej Grodnie [już tam można próbować kupować
bilet na pociąg jadący z Minska] – w razie nie zdobycia biletu na dzień odjazdu
można o wiele taniej, niż w Moskwie...
Kogo interesują warunki podróży – dla tego umieszczam w następnej
wypowiedzi fragmenty moich wspominków z przejazdów pociągami na transsybie.

Jak to na transsybie bywa

[Gość: Lacis2001]

2001:Do Mińska przybyłem dwa dni przed odjazdem mojego pociągu - by móc jeszcze
zaopatrzyć się na drogę i nieco odpocząć przed trwającą ponad trzy doby podróżą
pociągiem.
Sowieckie pociągi to przygoda sama w sobie. Przede wszystkim od kilku lat
podróżuję niemal wyłącznie wagonem płackartnym, który ma tę wyższość nad
kupejnym że bilet nań, kosztuje co najmniej 40 % mniej. Opisać taki wagon komuś
kto go nie widział - jest niezmiernie trudno. Jeśli kupejny przypomina nieco
nasze sypialne: zamykane przedziały z czterema miejscami do leżenia w każdym -
to płackart wyróżnia się zupełnie inną filozofią. Nie ma w nim właściwie
przedziałów - a dokładniej, są ścianki między „przedziałami” ale nie ma ścian i
drzwi na korytarz - bo nie ma nawet korytarza... Zamiast tego jest zwyczajne
przejście - trochę jak w pociągach podmiejskich, a przy oknach wzdłuż wagonu są
jeszcze dodatkowe - boczne - miejsca do leżenia. Tak więc płackart, ma dwa razy
więcej miejsc leżących (!) w wagonie, niż kupejny, ale za to wszyscy wszystkich
widzą - zwłaszcza przechodząc do ubikacji. Jedynie prowadnik [konduktor] ma do
swojej dyspozycji dwa zamykane przedziały. Jak już wspomniałem - ci którzy
takim wagonem nie jechali, a nawet go nie widzieli mogą mieć całkowicie błędne
wyobrażenie o urokach jazdy takim środkiem lokomocji. Co prawda są trudności z
przebieraniem się - czy w ogóle zachowaniem intymności, ale za to nigdy nie
jesteś sam. To tak na prawdę oznacza, że zarówno ty sam, jak i twój bagaż jest
o wiele bezpieczniejszy niż w innych typach pociągów [w tym polskich] - bo kto
zdecyduje się na kradzież na oczach minimum kilkunastu osób! O wiele też
łatwiej w takim wagonie o towarzystwo - bo spokojnie możesz rozejrzeć się czy
nie ma w nim kogoś kto by ci odpowiadał!
Tak właśnie było ze mną. Co prawda w poprzednim roku jechałem już takim
wagonem pełne dwie doby - z Mińska do Murmańska, ale nie byłem sam, więc podróż
mi się nie dłużyła - zwłaszcza że zawsze można sobie pospać. Ale tym razem
miałem jechać sam i to na dodatek 65 godzin! Co prawda na peronie zauważyłem
dosyć liczną grupę kajakarzy, z ogromnymi plecakami - ale czort wie do jakiego
wagonu wsiądą... Wsiedli do mojego! - i już mi się nie nudziło. Gdybym miał
opisać wszystkie szczegóły naszej wspólnej podróży musiał bym chyba zapełnić
cały numer „Podróży” - na co zapewne nie ma miejsca. Kompania okazała się być
towarzyską - i różnorodną. Było to kilkanaście dorosłych osób [były też
kobiety], a szefem grupy był imponujący rozmiarami i głosem śpiewak opery
mińskiej. Był zawodowy rozbawiacz - mający na każdą okazję [dość często
pieprzne] dowcipy, no i towarzystwo nie wylewało za kołnierz. Mylił by się
jednak ten, kto hołdując utartym stereotypom sądził by, że wszyscy byli cały
czas na ostrej bani i wlewali w siebie ogromne ilości mocnych alkoholi. Alkohol
był raczej sposobem na skrócenie drogi i rozweselenie towarzystwa, niż
nieodzowną częścią przemiany materii. Zresztą w miarę przebytych kilometrów
zabawa rozkręcała się coraz bardziej. W Omsku - gdzie pociąg miał prawie
godzinny postój - wyszliśmy do pobliskiego sklepu, a w drodze powrotnej
nasz „solista” dał koncert miejscowym grajkom, którzy jeszcze chwilę przedtem
sami chcieli nam coś zagrać i zaśpiewać [za pieniądze ma się rozumieć]. Zresztą
o mało nie pozostaliśmy, w tym mieście na dłużej - gdyż pociąg ruszył i trzeba
było wsiadać w biegu - dobrze że świadoma tego prowadnica nie zamknęła drzwi
wagonu! Na kolejnej stacji, w środku nocy zaczęliśmy na peronie grać w jakąś
zabawę, która polegała na skakaniu na stopę współgrającego [dokładnie o co
chodziło - do dzisiaj nie rozumiem]. W Nowosybirsku, gdzie pociąg kończył bieg
i wszyscy wysiadaliśmy bardzo żałowałem, że podróż nie trwa jeszcze
przynajmniej z trzy dni...
Nie zapominałem jednak i o innych atrakcjach. Przede wszystkim zależało
mi na tym by zobaczyć i sfotografować granicę między Europą, a Azją. Jako że
nikt tak dokładnie nie wiedział gdzie to będzie - przeszło pół godziny stałem
przy oknie z aparatem gotowym do „strzału”. Może zrobione przeze mnie zdjęcie
nie jest najpiękniejsze - ale mam fotkę z białym betonowym [a może kamiennym?]
słupem oznaczającym granicę kontynentów. Co mnie niezmiernie zdziwiło - to że
na pierwszy rzut oka za Uralem, ani nawet do samego Nowosybirska przyroda nie
zmieniła się specjalnie. przez okno pociągu można było podziwiać, głównie lasy
liściaste z wyraźną przewagą brzóz. Może botanik by mnie poprawił, ale takie
atrakcje to i pod Moskwą można podziwiać.
Warto dodać jeszcze jedną ciekawostkę dotyczącą kolei rosyjskich - zupełnie nie
przejmują się one zmianami jakie zaszły w ostatnich czasach w Rosji. Dworzec w
Jekatierynburgu nazywa się - Swierdłowsk, tak jak nazywało się miasto w epoce
sowieckiej - tak sam o zresztą jest w rozkładzie kolejowym. Dobrze że chociaż
dworce w Petersburgu nie noszą nazwy Leningrad...
Do Nowosybirska przyjechaliśmy z godzinnym opóźnieniem gdyż -
jechaliśmy po „świeżych śladach” Kim Dzong Ila! Ale nie fakt przebywania w
jednym mieście z „przywódcą narodu koreańskiego” był dla mnie najbardziej
zaskakujący. Mój abakański korespondent zapowiedział, że na dworcu będzie mnie
oczekiwał jego syn z kolegą - ale oczekiwało mnie aż pięciu młodych ludzi!
Oczywiście chwilę mi zajęło nim się zorientowałem, który z nich to
syn „Saurona”, a którzy to jego koledzy.


Elektryczka to sowiecki pociąg podmiejski - nieco podobny do naszych
pociągów elektrycznych - tyle, że większy - zwłaszcza „przedziały” są o wiele
dłuższe i mieszczą przeszło stu siedzących w jednym. Wprawdzie był to dopiero
piątkowy poranek, lecz elektryczka wypełniła się na irkuckiej stacji
niezmierzonymi ilościami grzybiarzy, jagodziarzy i orzeszników [zbieraczy
orzeszków cedrowych], którzy ciągnęli w tajgę by zbierać to co rodzi las. Z
posiłkami nadciągnęli im również „dacznicy” - czyli właściciele dacz -
rosyjskiej odmiany podmiejskich ogródków działkowych. Pociąg był wypełniony,
wobec czego musiałem zająć miejsce w korytarzy przy drzwiach. Co prawda
antytytoniowe przepisy kolei rosyjskich zabraniają palenia papierosów, nie
tylko w przedziałach ale także na korytarzach - gorzej z praktyką. Co
kilkanaście minut musiałem toczyć batalię o przejście palaczy do łącznika
między wagonami - jedynego miejsca gdzie legalnie można było popalić - i gdzie
nikomu nie mogło to przeszkadzać. Mimo że większość palaczy nie grzeszyła
dobrym wychowaniem i z oczywistych względów nie była do mnie życzliwie
ustosunkowana, nikt nie próbował wyjaśniać ze mną wątpliwości przy użyciu siły -
a nawet przekleństwa były rzucane rzadko i raczej tak bezosobowo. Dopiero
kilkadziesiąt kilometrów za Irkuckiem zaczęło się rozluźniać i udało mi się
znaleźć wolne miejsce siedzące. Do samej Sljudjanki dojechała nieznaczna część
początkowych pasażerów.
Za oknem rozciągały się przepiękne widoki tajgi syberyjskiej, która była celem
moich współpasażerów, ale dopiero Bajkał wprawił mnie w prawdziwy zachwyt.
Objawił się jak zjawa, ponad wierzchołkami cedrów - blady, jakby spowity
mgiełką. Mimo że się go spodziewałem, nie byłem pewien czy to już Bajkał -
dlatego dla pewności spytałem się konwersującej ze mną Rosjanki czy to on.
Dobrą stroną zbliżania się do jeziora koleją transsyberyjską od strony Irkucka
jest to, że powoli zjeżdża się z górki, dzięki czemu można obserwować je w
całej okazałości. Słoneczna pogoda powodowała, że na powierzchni wody
połyskiwały promienie słoneczne, a mgła bardzo powoli zaczęła opadać. Bajkał
dawał się poznawać jakby powoli, dzięki temu że nasz pociąg wciąż obniżał swą
trasę i zbliżał się do brzegu.
Stacją końcową była Sljudjanka, gdzie spotkałem się z pierwszą
bajkalską atrakcją. Nie zawsze da się w Rosji utrzymać

Jak to na transsybie bywa II

[Gość: Lacis2002]

2002: Wagony w naszym pociągu były to - niestety - nowe płackartne, w których
otwierały się [i to tylko ciut-ciut] niewielkie lufciki, a o pracy wentylacji
lepiej nie wspominać... Na dodatek nasze miejsca były akurat w tym przedziale
gdzie było wyjście awaryjne - więc nie było nawet otwieranego lufcika!!! Było
jak w łaźni tak, że nawet białoruskie cukierki roztopiły się całkowicie! Ta
podróż nie tylko, że nie pozwoliła wypocząć ale jeszcze zmęczyła nas strasznie.
Od tej pory upał i duchota będą naszym stałym i najgorszym wrogiem. W pociągu
towarzystwo też nie dopisało - nie było z kim pogadać, a w Tiumeni wsiadła
ekipa nafciarzy i o mało nie doszło do awantury - a może wręcz mordobicia
(zapewne mnie). Gdy wróciliśmy do wagony okazało się, że jakiś baran (niemal na
pewno jeden z nafciarzy) wrzucił papiery jakie były na stoliku „bokowoj” półki,
do mojego ledwo napoczętego trzylitrowego słoika soku brzozowego. Byłem
wściekły i urządziłem awanturę, a po pysku nie dostałem chyba tylko dlatego, że
stawiałem się aż tak bardzo, że chyba pomyśleli iż lepiej ze mną nie zaczynać -
bo w mojej tielniażce wyglądałem bardzo bojowo. Awanturowałem się oczywiście po
białorusku - i zwymyślałem nafciarzy od „moskiewskich kozłów”! Potem nawet
proponowali napić się z nimi i nawiązać rozmowę - choć niektórzy mieli wyraźnie
niepochlebne zdanie o nas (gdy z Gośką rozmawiałem po polsku - najwyraźniej
sądzili, że mówimy po białorusku). Prowadnicy – sądząc po nazwiskach białoruscy
Polacy - panikowali na każdej stacji i zaganiali pasażerów do wagonu 7-15 minut
przed odjazdem. Nie była to zbyt sympatyczna podroż.
Jednak w Krasnojarsku nie było lepiej. Przyjechaliśmy o 4 nad ranem, ale po
moskiewskiemu - którym to czasem z grubsza żyliśmy w pociągu - była dopiero 24
[00], a w Polsce [nie całkiem się przestawiliśmy] była dopiero 22!!! Mięliśmy
wszystkiego około 60 rubli, czyli dwa dolary - a przechowanie jednego dużego
plecaka kosztuje 39 rubli!!! Wiec trzeba było czekać, do rana by wymienić
forsę - tyle, że nikt nawet nie wiedział gdzie są kantory - jakby ich w ogóle
nie było [na dworcu rzeczywiście nie było]. Z wielkim trudem dotrwaliśmy więc
do tamtejszego rana i w pobliskim banku dokonałem wymiany. Cały czas drugie z
nas musiało siedzieć przy bagażu w poczekalni - gdzie formalnie nie mieliśmy
prawa być, bo wpuszczali byli tylko posiadacze biletów, a myśmy jeszcze nie
mieli biletu do Abakanu i pieniędzy na jego zakup...
Potem było już trochę lepiej - Kupiliśmy bilety do Abakanu oddaliśmy bagaż i
poszliśmy w miasto. Coś zjedliśmy sobie w "kawiarni" a potem zaczęliśmy szukać
internetu. Gdyby nie Gośką może bym tego nie robił - ale zaraziła mnie i
[przynajmniej formalnie], ja byłem inicjatorem poszukiwania sieci - choć
udawałem, że robię to dla niej… Zwłaszcza zdenerwowała mnie gdy po nieudanym
samodzielnym szukaniu nie chciała się nikogo spytać gdzie przybytek internetu
się znajduje. W końcu niemal przypadkiem znaleźliśmy - bardzo dobrze
zamaskowany na podwórku.
Sam Krasnojarsk - najpierw wywarł na mnie bardzo złe wrażenie [rankiem] - ale
jak się ożywił wypadł nie najgorzej. Prawie wszystkie zdjęcia zrobiłem na
odcinku 150m prospektu Mira - i można odnieść wrażenie, że to bardzo miła
europejska metropolia. Rosły tam palmy [w wielkich donicach] i pluskała
przyjemna fontanna. Zjadłem sobie podróbkę czak-czak - był nie na miodzie, ale
na zguszczonkie. Natomiast przez ten cały internet nie udało nam się zjeść
obiadu.
Tak się śpieszyliśmy na pociąg, a na dworcu okazało się, że wpuszczają do
pociągu bardzo późno… Pociąg na szczęście był stary i otwierały się w nim
okna!!! Poznałem pewna Tuwinkę, która co nieco nam poradziła i dala telefon do
swojej siostry w Kyzyle obiecując pomoc, po naszym przyjeździe do Kyzyłu. W
Abakanie nie wzięliśmy taksówki, bo na dworcu żądali bandyckich cen - nie udało
się też niczego złapać 200 metrów od dworca, wiec trolejbusem dojechaliśmy do
centrum, gdzie przesiedliśmy się na taksówkę za 20 rubli.


Gdy wyjeżdżaliśmy na nasze wyprawy Sauron zamawiał nam taksówki - tym razem
postanowiłem zrobić to sam! Chodziło również o to, że chciałem jechać „wołgą” -
zarówno z powodu jej wielkości (w końcu miały jechać trzy osoby i kupa bagażu),
jak i dla zasady - przecież to Rosja, a ja miałem już dosyć przymałych
japońskich samochodzików! Trochę przedobrzyłem, bo na dworcu byliśmy dobre pół
godziny przed podstawieniem pociągu - ale dzięki temu jeszcze uzupełniłem
zapasy napojów i porozmawialiśmy trochę z Sauronem. Co prawda panowało lekkie
poddenerwowanie i znużenie - ale Sauron zawsze coś ciekawego powie.
Dowiedziałem się między innymi, że to właśnie on opracował litery chakaskie
(kilka znaków różniących alfabet chakaski od rosyjskiej grażdanki) i tuwińskie
dla komputerów.
Gdy wsiadaliśmy do wagonu, zauważyliśmy kilku mundurowych oficerów armii - jak
się okazało w wagonie z nami jechała banda płatnych morderców z wojsk
federalnych, którzy jechali zabijać Czeczeńców w Czeczenii. Jeden z nich –
Chakas - zajął miejsce w naszym „przedziale” (jechaliśmy płackartnym) i na
początku nie wiedziałem, że należy do bandy federalnej. Byłem zszokowany, gdyż
zrozumiałem, że on też jedzie do Czeczenii i spytałem go po co mu to, przecież
on jest Chakasem, a nie Rosjaninem - odparł, że „Za Rosję!”... Na bocznej półce
usadowił się jakiś zawodowy „starszina”, który w odróżnieniu od większości
bandytów, którzy jechali w cywilnych ubraniach, jechał ubrany w mundur polowy.
Trochę z nim porozmawiałem - okazało się, że jadą do Nowosybirska, a tam będą
formowani w oddziały i wysyłani do Czeczenii. Mam nadzieję, że już nie żyją -
chociaż jak się z nimi rozmawiało oko w oko byli całkiem sympatyczni... zanim
jeszcze zorientowaliśmy się, że „nasz” Chakas jest żołnierzem, jechaliśmy sobie
spokojnie i rozmawialiśmy po polsku. Chakas wyraził przypuszczenie, że nie
jesteśmy Rosjanami, które to przypuszczenie poparł domniemaniem, że jesteśmy...
Finami!!! To chyba wpływ filmów z serii „Osobiennosti nacijonalnoj...”, gdzie w
roli cudzoziemców występują Finowie. Rozumiem, że mowa polska - zwłaszcza
szybka, niewyraźna i nie zwrócona ku niemu - może być dla Rosjanina
niezrozumiałą - ale że by nie zauważyć wyraźnych jednak podobieństw w zakresie
słownictwa i nie sklasyfikować naszej mowy jako słowiańskiej (niechby i jako
bułgarski, albo słoweński) - to wydaje mi się dziwne. Zwłaszcza, że z podobną
sugestią wyszedł kilka godzin później „Starszyna”, który po moim przedstawieniu
się jako Polak, stwierdził że niepodobny...Wieczorem przejeżdżaliśmy przez
miejscowość Tajga - gdzie odpoczywała Nadieżda Konstantinowna. Przez Saurona
umówiła się z nami, że będzie na nas czekać, na stacji. Tyle że stacja
(przynajmniej jak na potrzeby tak długiego pociągu), okazała się być krzakami i
widząc ją przez okno bardzo daleko od naszego wagonu, wysiadłem by do niej
dojść. Nadieżda Konstantinowna raczyła się u wód, jakąś „srebrną wodą” - bardzo
dobra na wszystko i postanowiła podzielić się z nami tym cudem! Przyniosła nam
dwie butelki PET pełne tego specyfiku, a dodatkowo na osłodę podróży, dwie
czekolady „rosyjskie”. Wody prawdę mówiąc wypiliśmy niewiele - bo smaczna była
tylko póki była zimna - a na dodatek ja nie przepadam za „minerałkami” - ale
dobroć i poświęcenie tej kobiety warte są oddzielnej uwagi. Może była trochę
naiwna - w odróżnieniu od Saurona, który wykazywał zdrowy sceptycyzm i
ironiczny dystans do większości rzeczy - ale za to była jak własna matka - a
może nawet lepsza!
Co się tyczy temperatury i napojów, to tem razem było w wagonie dosyć znośnie -
zwłaszcza że mieliśmy dostęp do otwierającego się okna. Podróż minęła
spokojnie - by nie rzec n

Jak to na transsybie bywa. C.D.

[Gość: Lacis]

Nie wszystko z 2001 roku zmieściło się w jednej wypowiedzi - więc tu
dokończenie - jeżeli oczywiście ktokolwiek zechce to przeczytać...

2001 ciąg dalszy: Stacją końcową była Sljudjanka, gdzie spotkałem się z
pierwszą bajkalską atrakcją. Nie zawsze da się w Rosji utrzymać z pensji na
państwowej posadzie, jak to bywało za czasów władzy sowieckiej dlatego ludzie
próbują zarabiać nowymi sposobami - najbardziej widoczny jest handel odręczny.
Sprzedaje się to co jest - gdzieniegdzie są to wyroby miejscowych fabryk,
którymi płaci się robotnikom, na trasie pociągów dalekobieżnych ludzie
przynoszą artykuły spożywcze, a nawet gotowe posiłki. Nad Bajkałem oczywiście
takim towarem są ryby! Nie wiem jak w innych miejscach, ale w Sljudjance, były
to wyłącznie endemiczne omule bajkalskie - ryby z rodziny siejowatych.
Sprzedawano je w cenie 10 rubli [półtora złotego] za sztukę, w dwóch formach:
wędzone na ciepło i wędzone na zimno. Sprzedawczynie omuli rzuciły się na
wysiadających z pociągu - ale wkrótce okazało się, że cały - przeszło
stumetrowy peron „obstawiony” jest przez sprzedawców omuli, wspieranych przez
osoby handlujące orzeszkami cedrowymi i jednego starszego pana z mapami. Jako
że obraz miejscowego handlu uzupełniony był dwudziestoma kioskami spożywczymi -
turysta mógł się na stacji zaopatrzyć właściwie we wszystko co do życia nad
Bajkałem potrzebne. Bardziej wymagający mieli do dyspozycji jeszcze dwa sklepy
spożywcze i kiosk z nielicznymi gazetami - ale za to z pocztówkami.
Sljudjanka miała być dla mnie tylko pierwszym etapem dalszej drogi wzdłuż
Bajkału. Tak szczęśliwie się składało, że jeszcze tego samego dnia miałem
pociąg do Mysowej - jeszcze blisko 150 kilometrów wzdłuż jeziora. Mysowa jest
jedną z ostatnich stacji nad Bajkałem - dalej linia kolejowa odbija na południe
w kierunku Ułan-Ude. Tym sposobem mogłem przejechać tego dnia, trzy czwarte
nadbajkalskiego odcinka kolei transsyberyjskiej. Na stacji zwrócił moją uwagę
pewien podejrzany turysta - nie pasował do otoczenia - Polak, Czech, albo
Słowak - pomyślałem. Zagadałem więc najpierw po polsku i otrzymałem odpowiedź w
ojczystym języku. Okazało się, że ta samą elektryczką co ja jechało jeszcze
trzech studentów biologii z Wrocławia - mieli jednak więcej czasu niż ja i
bogatszy program.
Jazda pociągiem wzdłuż Bajkału dostarczyła wielu doznań estetycznych, ale
trzeba było wybrać miejsce na nocleg. Kilkadziesiąt kilometrów przed końcem
trasy podszedłem do grupy ludzi których wziąłem za turystów i spytałem czy nie
mogli by podpowiedzieć gdzie warto by wysiąść. Wprawdzie zagadnięci przeze mnie
Rosjanie okazali się nie być turystami, lecz mimo to zgodnie zaproponowali mi
przystanek o „poetycznej” nazwie 5448km... Po chwili jednak najstarszy z nich
Anatolij, uzupełnił podpowiedź propozycją przenocowania u niego w miejscowości
Rieczka Miszycha. Zdecydowałem się i po chwili żałowałem... Okazało się, że
wcale nie idziemy do domu Anatolija tylko do jego przyjaciela. Tu właśnie
spotkała mnie niemiła niespodzianka: najpierw spiorunowała mnie spojżeniem
kobieta gospodarza, a zaraz z domu wytoczył się pijaniutki gospodarz. Gdy
próbowałem otrząsnąć się z szoku z domu wychynęło dwóch kompanów gospodarza -
jeszcze bardziej ubzdryngolonych wypowiadających się [z ledwością]
nieprzyjemnie o Polakach. Niezależnie od swojego stanu, sam gospodarz okazał
się bardzo serdeczny i zachwycony faktem iż jednym z licznych gości jest
właśnie Polak. Zaproponowano mi spacer nad Bajkał - i w trójkę z Anatolijem i
Gospodarzem poszliśmy....
By móc zdążyć na popołudniową elektryczkę ze Sljudjanki do Irkucka, musiałem
wyjechać z Rieczki Miszycha wcześnie rano - gdy pozostali jeszcze spali. Bardzo
żałowałem, bo zapowiadano mi różne atrakcje, jak: wybieranie sieci z omulem i
wyjście w góry do domku myśliwskiego. Niestety na drugi dzień miałem pociąg z
Irkucka do Mińska, a niewielka liczba elektryczek powodowała, że musiałem
wyjechać z Miszychy już owego dnia rano.
Cały dzień spędziłem na pośrednim przystanku, gdzie trochę odespałem, a
trochę uganiałem się za moimi ulubionymi burundukami. W Sljudjance spotkała
mnie niespodzianka. Poznałem tam dwoje niemieckich studentów, również
wracających do Irkucka. Prowadziliśmy konwersacje, głównie w języku angielskim
[nie jest to moja mocną stroną], ale i tak udało mi się dowiedzieć od nich
kilku frapujących rzeczy. Przede wszystkim tego, że znając zaledwie
kilkanaście - może trzydzieści słów po rosyjsku, podróżują tak sobie po Rosji,
już drugi raz. Przy czym robią to bynajmniej nie na zachodni sposób:
samolotami, z przewodnikami, śpiąc w luksusowych hotelach, tylko po prostu -
pociągami, śpiąc w tanich noclegowniach i żywiąc się tym co w sklepach. Zawsze
uważałem, że by podróżować po Rosji trzeba znać język i unikać wątpliwych
sytuacji - a wtedy podróż będzie bezpieczną. Nie sądziłem jednak, że można tak
robić również pochodząc z Zachodu i nie znając języka. Okazało się że można!
Nie warto tu chyba zwracać uwagi na takie drobiazgi, jak to że zaraz za
Sljudjanką pociąg stanął i bez zrozumiałej dla nas przyczyny stał przeszło
godzinę, czy to że młodzi ludzie od których nie chcieliśmy nabyć jagód, ani
orzeszków, co jakiś czas obrzucali nas tymi orzeszkami. Ogólnie powrót z nad
Bajkału był równie spokojny, jak cały mój pobyt na Syberii.

W pociągu z Irkucka do Mińska poczułem się jak w domu - zwłaszcza, że
podróż umilało mi towarzystwo jadących ze mną w przedziale przemiłych pań z
Połocka - matki i córki wracających do kraju z Buriacji. Radość moja była tym
większa, że córka – Euhienija [Hienia] - okazała się historyczką - moją
koleżanką po fachu, a interesujące nas oboje dyskusje mogliśmy prowadzić w
języku białoruskim. Ponownie potwierdziło się moje głębokie przeświadczenie, że
podróż wagonem płackartnym nie może być nudna!

[Gość: wojciech]

Gość portalu: krzychu napisał(a):

> marzę o takiej podróży ale zawsze się obawiam o bezpieczeństwo,
> tym bardziej, że odległość od Polski jest porażająca.

To co wypisuja tu niektore osoby to jakies nie wiadomo co. Przede wszystkim nie
martw sie o bezpieczenstwo. Jest bezpiecznie. W transsibie wagonowa pilnuja
specjalni pracownicy - nikt nie wejdzie i nie wyjdzie bez biletu.Ogolnie
ludnosc miejscowa jest uprzejma, czasami az nadto i jak nie pijesz alkoholu, to
co najwyzej wowczas mozesz miec problemy jak kogos obrazisz odmowa ;)
Bilety sa banalnie tanie, tylko pod warunkiem ze kupujesz na miejscu poza
Polska. Bielt do Wladywaostoku to dla 2 klasy pociagu okolo 300 zl. Nocleg na
iejscu okolo 350 rubli. Z zarciem nie ma problemu, tylko przygotuj sie na
spartanskie warunki.
Duzo info znajdziesz na stronie www.transsib.ru - kilka wersji
jezykowych.

[Gość: mich]

jestem autorem tekstu, szukam chętnych na wspólny wyjazd w
lipcu ! kontakt:504 712236 bądź: [e-mail]

[Gość: caroline]

Prosze o jakies konkrety!! Kiedy dokladnie, jaki koszt mniej wiecej, jest
jakis program? Jest juz jakas grupa chetnych?
Pozdrawiam

Kolej Transsyberyjska

[Gość: Plackarta]

A ja polecam dobrą książkę o podróży koleją transsyberyjską:
Piotr Milewski, Transsyberyjska. Drogą żelazną przez Rosję i dalej, Wydawnictwa Znak, Kraków 2014.
Na stronie wydawcy można przeczytać jej fragment:
www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,4346,Transsyberyjska