Nissiros

[Gość: ala]

Witam,tyle opowiadacie o tej urokliwej wyspie,że będąc na Kos muszę ją
odwiedzić.Doradźcie czy decydować się na wycieczkę z biura podróży z którym
będę czy raczej na własną rękę.Jak wygląda taka wyprawa i przybliżona cena.W
moim biurze to około 50 EURO od osoby.Dziękuje za wszystkie rady.

[Gość: yv]

Witam
My w zeszłym roku, we wrześniu, kupując wycieczkę w lokalnym biurze płaciliśmy
18 euro od osoby dorosłej (wypłynięcie z portu Kos, bo są jeszcze rejsy z
Kardameny, z tego co pamiętam były w podobnych cenach). Czteroletnie dziecko
było gratis. Cala wycieczka wygląda tak. O 8 albo 8.30 wsiadasz na statek w
porcie i po około 1,5 h jesteś na Nissiros. Tam już czekają autokary, które
dowożą do wulkanu (bilet przeważnie jest w cenie imprezy, choć niektóre biura
sprzedają je osobno). Następnie spacerek do wnętrza wulkanu(niesamowite klimaty
- buchająca para, bulgoczące błoto, zapach siarki). Po około 1,5h powrót do
portu i jest czas na zwiedzanie miasteczka (bardzo urokliwe, tu widać klimaty
greckie, których trochę brakuje na Kos). O 15.30 była zbiórka na statku i
odpłynięcie do portu KOS. Na miejscu jesteś koło 17 - 17.30. Co do wycieczek u
rezydenta, to z tego co pamiętam wycieczka jest popołudniowa( mam na myśli
Neckermana, nie wiem jak z innymi biurami). Znaczy się prawie całodniowa, bo
autobus jeździ po hotelach i zbiera ludzi co trwa dość długo, zawożąc ich do
portu w Kardamenie. I wypływa się z Kardameny i tam się powraca. A sam przebieg
wycieczki wygląda podobnie. W hotelu (okolice miasta KOS) wg rezydentki jest się
około 22. Więc wniosek chyba jest prosty... Jak nie widać różnicy... ;)

[Gość: jack_06]

My korzystaliśmy z lokalnego biura Tigaki Express (mają biuro w
Tigaki i Marmamri). Było dużo taniej niż u rezydenta. Niestety, nie
pamiętam dokładnie cen (byliśmy w 2005r.) Wypływaliśmy z Kardameny.
Wycieczka warta polecenia...
JD

[Gość: ala]

Dzięki za wszystkie rady i niebagatelny opis wycieczki. Decyzja już podjęta choć
będzie wymagała większej organizacji.Odpoczywamy koło Mastichari więc jakoś
będziemy sami musieli dostać się do Kardameny lub Kos.Ale pewnie jest to do
zrobienia.

[dwinkiel]

autobus jeździ do miasta Kos. Z Mastichari to niedaleko

[Gość: yv]

Z Mastichari będziesz miała trochę problemu by samodzielnie wybrać się na Nissiros. Dojechać do miasta KOS na tak wczesną porę może być problem (statek z portu wypływa koło 8). Co prawda są połączenia autobusowe ale z komunikacją publiczną w Grecji różnie bywa. A do Kardameny nie wiem czy jest z Mastichari bezpośrednie połączenie. Jednak być może kupując wycieczkę z lokalnego biura, zapewnieją oni dowóz (często tak bywa).
Za to z portu w Mastichari jest bezpośrednie połączenie promowe na Kalymnos. Prom kosztuje kilka euro i pływa kilka razy dziennie. Na pewno warto pomyśleć czy nie wybrać się samodzielnie również na taką wycieczkę.

[Gość: ala]

A co warto a nawet trzeba zobaczyć na Kalymnos? Czy to ta słynna wyspa gąbek?
Czy pomyliłam ją z Symi?

[bebiak]

Cześć,
podczas dwutygodniowych wakacji na Kos w bodajże 2003 roku miałam w planach
Nissiros, ale bardzo chciałam tam popłynąć na dwa dni normalnym promem. Kos mnie
rozczarowała pod tym względem dostępności połączeń z miasta Kos: o ile na Leros
i Kalymnos udało mi się to bez problemów o tyle żeby zobaczyć Nissiros -musiałam
nabyć taką zorganizowaną wycieczkę (a co do zasady nie kocham -przyznaję, ale
nie potępiam, bo de gustibus...wiadomo). Acha: z Kardameny rano
odpływały kaiki ale ja z kolei nie miałam czym tak z miasta Kos dojechać tak
wcześnie:(
Założyłam zatem, że potraktuję to jako rekonesans i z takim nastawieniem
popłynęłam - w mieście Kos problemów z wycieczką nie było żadnych i ofert
mnóstwo. Wszystko to zorganizowane jak już wyżej napisano: w porcie na wysepce
jedna grupa w autokary i do wulkanu, druga do centrum Mandraki (port, ale i
stolica, którą ja nazywam Chorą), w tym głównie do monastyru, po 2-3 bodajże
godzinach: zmiana - i tyle wycieczki.
Zachłysnęłam się Nissiros - zwyczajnie była to miłość od pierwszego wejrzenia
mimo niekorzystnych warunków: tłumy ludzi co mnie po prostu przeraża, jakieś
krzyki, nawoływania...
OK, o wyspie: zauroczyła mnie i odpływając wiedziałam, że muszę na nią wrócić.
Wróciłam w 2007 roku spędzając na Nissiros tygodniowe wakacje. Zajrzałam chyba w
każdy kącik wyspy, na która... muszę mimo wszystko jeszcze kiedyś wrócić. To
takie miejsce, którym zakochałam się tym razem już na stałe.
To taka wyspa, która się staje małym cudem, takim nie do zapomnienia, ale
dopiero wtedy kiedy... kiedy odpłyną statki z jednodniowymi turystami.
Turystów jako takich nawet w sierpniu na Nissiros nie tak wielu, choć problemy z
noclegami a i owszem ale i niewielka ilość tam hotelików. Tam Chora, tak piękna
i za dnia i nocą, że zwyczajnie trudno się wysypiać, bo chce się wciąż szwędać
po tych zakamarkach i w każdą noc odkrywać coś nowego. To tam takie ilości
suszącego się prania na sznurach przewieszonych nad wąskimi chodniczkami, że nie
do spotkania to na żadnej innej wysepce, to tam taka ilość powystawianych na
zewnątrz chatek krzesełek różnej maści zapełniabych pod wieczór, że nieczęsto
takie obrazki się ogląda, to tam taka ilość pięknych kapliczek i kościółków, że
odpływając ma się wrażenie, iż na pewno zostało ich jeszcze poukrywanych przed
naszymi oczami całe mnóstwo. To tam kilka pięknych monastyrów, to tam
klimatyczna Nikia z przepiękną mozaiką, którą wszyscy znają ze zdjęć w
przewodnikach ale jak dobrze ujrzeć ją na własne
oczy, to tam wreszcie niesamowita wioska Emporio i jej kastro, w którym więcej
kóz niż mieszkańców - wioska, do której choćby zaglądać ze dwa razy za dnia i ze
dwa razy wieczorem (świetne tawerny!!!) to i tak na wspomnienie do dziś robi
się tak jakoś tęskno zwyczajnie. To wreszcie tamtejsze wulkany - nie tylko ten
jeden, największy, Stefanos, który w programach wycieczek, ale też kolejne
bodajże cztery po przeciwnej stronie, to spacer tamtędy wśród niewiarygodnych
kolorów ziemi: barwy zielone, pistacjowe, różowe, żółte, brązowe... przedziwne -
i pasące się tutaj całe stada krów... tak, właśnie krów. Wyspa Nissiros
wreszcie to kilka monastyrów do obejrzenia, to wreszcie wcale nie taka maleńka
wulkaniczna plaża Chochlaki, którą tworzą jedynie czarne jak smoła
kamienie wielkości powiedzmy pomarańczy, a morze wrzynając się ze sporą siłą
pomiędzy nie powoduje ich wzajemne się obijanie o siebie i taki nie do
zapomnienia dźwięk... I to jeszcze koniecznie maleńkie Avlaki - jedno z
piękniejszych miejsc z tych, które widziałam w Helladzie, a widziałam już wcale
nie tak mało...
To takie miejsce, o którym na swojej stronce (takiej prywatnej, o szwędaniu się
po Grecji) napisałam tak:

Któregoś dnia jadę na samo południe wyspy, do miejsca, które nazywa się Avlaki a
miejsce to zupełnie magiczne. Już droga w dół na odcinku od Nikii przyprawia o
zawrót głowy: często się zatrzymuję, aby na to popatrzeć, porobić zdjęcia choć
wiem, że nie oddadzą tego co widzę. Ta droga to kolejna jedna z
najpiękniejszych, które widziałam w Helladzie, z bardzo przyzwoitym asfaltem,
prawie bez prostych odcinków, z mnóstwem ostrych zakrętów, wciąż w dół i w
dół... Po tej drodze u schyłku dnia, kiedy trochę chłodniej, będzie przechadzać
się wcale nie małe stado krów odpornych na dźwięki klaksonu. Pod koniec tej
drogi zostawię auto przy niewielkim samotnym kościółku Agios Panteleimon, do
którego wejdę, aby zapalić swoją kolejną świeczkę. Dalej już pójdę pieszo
pokonując kilkanaście może schodków i stanę zaskoczona tym co wyłoni się za
zakrętem: tafla wody, czarne skały, maleńki porcik i dwie białe, leniwie
kołyszące się łódki (strzałka z napisem „limanaki” wcześniej na skałce), po
lewej stronie kilka zrujnowanych sporych budynków (śliczne resztki balkonów) i
na wprost jeden, jedyny nowy, właśnie wznoszony, z balkonem wychodzącym na
morze, z dużym sercem ułożonym z kwiatów chyba (albo kamieni) na płaskim dachu.
Patrzę na to wszystko - tak pięknie tutaj! Schodzę na sam dół: jedna para
(kobieta coś szkicuje), kilku młodych rybaków, którzy zakładają specjalne
kombinezony i rzucają się w morze wracając po niedługim czasie z siatkami
pełnymi ryb. Z zachwytem patrzę jak faluje transparentna woda zmieniając w moich
oczach kształty kamieni, których stosy leżą na dnie, czasem mrużę oczy, bo
słońce odbijając się od wody nadal oślepia pozostawiając setki małych mieniących
się gwiazdek na powierzchni...
Avlaki - już wiem, że szczególne to miejsce na wyspie, drugie po Chorze, gdzie z
wrażenia stanęłam jak wryta, magiczne...

To właśnie wysepka Nissiros, wysepka, na którą, mimo, że byłam dwukrotnie, nadal
chcę jeszcze wrócić. To moja wysepka nr 2:-))

Napisałam Wam o mojej Nissiros bo może popatrzycie tam na to wszystko inaczej:
właśnie tak jak ja próbowałam za pierwszym razem: może nie tak na pół dnia i
biegiem, w tłumie, ale jakoś na dwa czy choćby trzy dni z tej Kos jeśli byłyby
ku temu możliwości.
Życzę Wam tego bardzo, bardzo:-)
I pozdrówcie kirię Irini koniecznie!!! :-)
Jeśli ktoś ma ochotę poczytać jeszcze to cała moja Nissiros tutaj:
betaki.freehost.pl
Niestety, nie zrobiłam jeszcze galerii, ale zdjęcia (dużo zdjęć) wrzuciłam na
nasze greckie Fotoforum - tutaj:

fotoforum.gazeta.pl/72,2,882,68576147,69764577,0.html?v=2
Najpierw jest Tilos, bo na niej najpierw spędzałam tamte wakacje a potem
przemieściłam się na Nissiros właśnie.

Pozdrawiam serdecznie. B.

o/t

[m.c.r]

Uwielbiam czytać Twoje opowieści :) Więcej w nich emocji, niż na niejednym meczu
piłkarskim.
To brzmi nie jak zwyczajny opis, tylko opis fascynata :)) Tak trzymać!