Krautrock

[honey_power]

Zaczytuję się ostatnio w sławnej książce Juliana Cope pt. "Krautrocksampler - one head's guide to the Great Kosmische Musik - 1968 onwards" i postanowiłem aż założyć wątek. Czy niemiecka rockowa awangarda lat 70. ma dla Was jakieś szczególne znaczenie? Swego czasu (niedawno właściwie) krautrock był na topie, inspirował Tortoise oraz Stereolab, którzy czasem wręcz kopiowali patenty genialnych Niemców sprzed 25 lat.
Ostatnio jedna z flagowych formacji krautrocka Faust wydała płytę wspólnie z hip-hopowcami z Dalek, miejmy nadzieję, że zapoczątkuje ona kolejny fascynujący renesans tych brzmień.

Moja dycha ukochanych płyt krautrockowych:

1. Neu! "Neu!"

2. Amon Duul II "Tanz der Lemminge"
3. Faust "So far"
4. Can "Future Days"
5. Can "Monster Movie"
6. Faust "IV"
7. Amon Duul II "Yeti"
8. Can "Tago Mago"
9. Guru Guru "Hinten"
10. Neu! "Neu! 2"


Zapraszam do refleksji..

[cze67]

Dla mnie krautrock to jeden z bardziej inspirujacych muzycznych nurtow. Jego echa
slysze w kompozycjach np. space-rockowego Hawkwind.
Z wymienionych przez Ciebie zespolow-prekursorow nurtu, znam jedynie Can. Znam i
bardzo lubie. Do poznania innych przymierzam sie od jakiegos czasu (z 5 lat), ale cos mi
nie bardzo idzie. O wiele lepiej znam wykonawcow czerpiacych z tej muzyki, jak
wymienieni przec Ciebie Stereolab i Tortoise.

[honey_power]

Cze,
ponieważ zauważyłem, że jesteś koneserem rocka progresywnego, na początek polecam Amon Duul II. Płyty "Phallus Dei", "Yeti" i "Tanz der Lemminge" to wielowątkowe dzieła, które mimo szaleństw i psychodelicznych odjazdów usatysfakcjonują w pełni fana Genesis czy Yes. Tak myślę..
Co do Hawkwind - słyszałem tylko jedną ich płytę, "In search of space" i jakoś mnie nie porwało... Chętnie bym spróbował jeszcze raz, wiele dobrego o nich słyszę, ale bardzo mnie tamta płyta rozczarowała.

Co do krautrockowych "pogrobowców" - jak usłyszysz płyty Neu! to będziesz wstrząśnięty jak bardzo ich brzmienie wpłynęło na wczesne Stereolab - nazywano ich nawet żartobliwie "Neu!-tribute band" i jest w tym wiele racji.

Pozdr.

[cze67]

> Cze,
> ponieważ zauważyłem, że jesteś koneserem rocka progresywnego, na początek polec
> am Amon Duul II. Płyty "Phallus Dei", "Yeti" i "Tanz der Lemminge" to wielowątk
> owe dzieła, które mimo szaleństw i psychodelicznych odjazdów usatysfakcjonują w
> pełni fana Genesis czy Yes. Tak myślę..
Dzieki, troche czytalem na temat tych plyt i z tego czytania wynika, że rzeczywiscie
moglyby mnie one powaznie zainteresowac.

> Co do Hawkwind - słyszałem tylko jedną ich płytę, "In search of space" i jakoś
> mnie nie porwało... Chętnie bym spróbował jeszcze raz, wiele dobrego o nich sły
> szę, ale bardzo mnie tamta płyta rozczarowała.
Hmmm, a ja uwazam ja za jedna z najlepszych ich krazkow. Jest poza tym bardzo
reprezentatywna dla stylu zespolu, wiec jezeli Ci sie nie spodobala, to pozostale tez
moga Ci nie podpasowac. Ale moze sprobuj z pierwsza. Tam najbardziej slychac
krautowe fascynacje (to z jednej strony, a z drugiej strony - zapatrzenie we wczesny
Pink Floyd).

[neandertalski]

polecam jeszcze płyty Fuasta "tapes" i "74 minutes of faust", CAN miał też
jeszcze świetną płytę "Soundtracks" a i "Egg bayamashi" jest nie do
pogardzenia, nie pamiętam tylko jak było z albumem, limited czy unlimited
edition, czy to była składanka ale chyba nie do końca, znaczy ukazła sę jako
dwupłytowy album i wybór z tego dwupłytowego ale też jest fajna, bo
płyta "delay" to trochę jeszcze punkowa;)
Co do ich wpływu na resztę świata, to myślę, ze jest on dużo większy, niż
piszesz, znam Tortoise tylko jedną płytę „milions now living will never die” i
wydaje mi się, że to raczej mało odkrywcze czerpanie z inspiracji. Ale wg mnie
cała fala tej tzw klubowej muzyki to w dużej cześci pogrobowcy niemieckich
psychodelików. Zreszta polecam trochę mniej sławną książkę niejakiego
Palczewskiego "Klasycy awangardy rocka pod ziemią", ja nabyłem ją dawno temu
jeszcze w Rock-Serwisie Kosińskiego w Krakowie i dzięki tej książeczce
dowiedziałem się trochę o tym skąd się bierze muzyka ;-) Swoją drogą Palczewski
to powininien normalnie jakiegoś Fryderyka dostać jak tak patrzę z perspektywy
lat, tylko nie wiem w jakiej kategorii;)
Co do Fausta to zdaje się, ze rok czy dwa lata temu trochę mówiło się o ich
koncercie w Polsce, chyba nawet we Wrocławiu ale sam już nie wiem czy doszedł w
końcu do skutku.

[honey_power]

neandertalski napisał:


> Co do ich wpływu na resztę świata, to myślę, ze jest on dużo większy, niż
> piszesz

Ależ oczywiście, to, o czym wspomniałem, to tylko czubek góry lodowej. Kraytrock oddziaływał przecież szalenie mocno na Davida Bowiego pod koniec lat 70. - na płytach "Low" i "Heroes" (nawiasem mówiąć - zdecydowanie najlepszych w całej karierze) czerpał pełnymi garściami z dorobku takich grup jak Neu!, La Dusseldorf (formacja założona przez perkusistę Neu) czy Harmonia (gdzieś czytałem, że Brian Eno uważa Harmonię za najlepszy zespół, jaki istniał).
Oczywiście elektronika, tak jak wspomniałeś - przecież Kraftwerk wywodzi się z krautrocka, a ich wpływ na współczesną elektronikę to oczywistość. Podobnie Tangerine Dream... Oraz oczywiście - Neu! (oni to w ogóle czysty geniusz, niesamowicie wyprzedzili swoje czasy)
Poza tym - posłuchajcie utworu "Negativland" z pierwszej płyty Neu! (znowu oni) - i będziecie wiedzieli skąd się wzięło Sonic Youth. I skąd się wzięła nowa fala.
I tak dalej... Tematu: Faust już nawet nie poruszam, bo to taki wstrząs, że możnaby godzinami się unosić i emocjonować.

Pozdrawiam

[neandertalski]

no zgadzam się bez dwóch zdań, jak dla mnie to to co niemcy robili jest np
kompletnie bez porównania do takiego choćby Pink Floyd tyle że są mniej znani.
Poruszanie się w tych odmiennych dźwiękowych stanach świadomości w wykonaniu w
CANa czy Fausta to po prostu muzyka z innego wymiaru, ja prywatnie np mam fisia
na punkcie rytmu jaki jest w kawalkach CANa. Zdaje sie że zaczynali od Monster
Movie? Takie kawałki jak "you doo right" czy "mary" dla mnie brzmią jak
zaczarowane, podobnie jak "sing swan song" z płyty Eg bayamashi.Z kolei cała
płyta "future days" to jeden wielki ślizg, ciepła podróż w zaświaty, a płyta
SOUNDTRACKS z takim kawałkami jak Deadlock czy dla mnie ich numer jeden: tango
whisky man albo końcowa she brings the rain (trochę od razu nasuwa mi się
raining day Fausa;))) to przecież majstersztyk. Trochę tylko zdziwiony byłem,
ze na pierwszej płycie wcale nie śpiewał Damo Suzuki ale jakiś inny koleś w
dodatku murzyn;) W ogóle bez Damo Suzuki to później już nie był ten sam zespół,
pomimo, że interesem tak naprawdę kręcił Holger Czukaj. Zresztą jak dowodzi ich
przykład po latach to trzeba uważać z powrotami, płyta Rite Time to cienka jak
barszcz jest.
Chyba dlatego mimo wszystko trochę ostrożnie podchodzę do takich pomysłów jak
ten z Faustem o którym wspominałeś i jakoś tego ich niby koncertu w Polsce się
bałem i sobie odpuściłem. Nabyłem swego czasu płytę takiej kapeli embryo,
zakladał ją swgo czasu zdaje się koleś z Amon Duul, po latach z kolei jakoś tam
się reaktywowali i wydali dwupłytowy album koncertowy z klimatami istambułu i
casablanki, moim zdaniem slaba to plyta, znaczy nie jest straszna ale poza
turystyczno krajoznawcze pejzaże jednak się nie wznosi, niepotrzebnie
pobudzając wyobraźnię martwą już nazwą zespołu.
Podobnie chyba jest zresztą z wielkimi floydami, dla mnie zespół ten był wielki
z Sydem Barretem, z Watersem był w sumie dobry z tendencjami jednak w dół,
natomiast reaktywacja ich w ostatniej postaci to już tylko dęte widowisko dla
oldboyów.
Zielarze niemieccy chyba lepiej, ze odżywają po latach w twórczościach innych.
Dlaczego tak późno? Wg mnie winni sa właśnie floydzi po pierwsze, których
pedalskie chórki zagłuszyły przestrzeń w jakiej chcieli się poruszać a reszty
dokonał Jean Michael Jarre, to są dwa poważne ciosy po których psychodelia i
elektronika leżały długo w stanie śpiączki, na szczęście ostatnie lata dowodzą,
ze z tej masakry można się wydźwignąć i stąd szeroką rzeszę klubowców podziwiam
i kibicuję im, czasami moze małpują ale ogólnie rzecz biorąc odrobili lekcje i
przyszłość należy do nich, przez jakiś czas oczywiscie zanim ktoś czegoś nowego
nie wymyśli, choć ciekaw jestem czy coś rozmiarów rapu jeszcze może się
przytrafić?
A skoro wspominaliście Tangerine Dream to chyba warto byłoby też w takim
miejscu personalnie wspomnieć Klausa Schultze?
Pozdrawiam

[pagaj_75]

Ja, podobnie jak Cze, przymierzam się od dłuższego czasu do zgłębienia tajemnic
krautrocka. Nawet dostałem od kolegi płytę z całą dyskografią Can, Amon Duul
(tylko nie wiem którego, może obu), Neu i paru innych w formacie skompresowanym :)
No i czeka toto na eksplorację. Na razie znam wczesną twórczość Tangerine Dream,
no i owszem, zachwyca, bo czemu ma nie zachwycać? ;) (zwłaszcza "Zeit" i "Atem")
A reszta, w swoim czasie.

[pirx13]

a tak przy okazji, czy ktos widział w Polsce te reedycje płyt Can (Monster
Movie, Soundtracks, Tago Mago, Ege Bamyasi)w formacie SACD? a moze ktoś je
słyszł ?
własnie przeczytałem ich recenzje:
www.brainwashed.com/brain/brainv07i50.html

[janek0]

pirx13 napisał:

> a tak przy okazji, czy ktos widział w Polsce te reedycje płyt Can (Monster
> Movie, Soundtracks, Tago Mago, Ege Bamyasi)w formacie SACD? a moze ktoś je
> słyszł ?

Jak znam życie, to:
1. Należy zapomnieć, bo to wydaje własny label Holgera Czukaya, czyli Spoon
(wprawdzie dystrybucja w Polsce to jest EMI, ale trzeba zamawiać i czekać latami
- w fanie.pl mają to w ofercie)
2. Należy zapomnieć, bo pewno będzie to w cenie powyżej stówy. (W Niemczech - 23
euro).
3. Należy zapomnieć, bo robi to wrażenie dość rozpaczliwej wyprzedaży...

Ale, gdybym miał odtwarzacz sacd, to bym natychmiast kupił. :)

[honey_power]

A na zwyklym odtwarzaczu te SACD nie działają?
Wymieniłbym sobie "Tago mago" na nowe, bo brzmi cienko jak barszcz, jakoś plasko i sucho, ale pozostałe to potęga... Nawet debiutancki "Monster movie", moim skromnym zdaniem. Tu bym nic nie zmieniał.

[janek0]

honey_power napisał:

> A na zwyklym odtwarzaczu te SACD nie działają?
> Wymieniłbym sobie "Tago mago" na nowe, bo brzmi cienko jak barszcz, jakoś plask
> o i sucho, ale pozostałe to potęga... Nawet debiutancki "Monster movie", moim s
> kromnym zdaniem. Tu bym nic nie zmieniał.

No działają, ale brzmią tak jak zwykłe CD :)

A co do Monster Movie, to moim (kontrowersyjnym) zdaniem jest to chyba najlepsza
płyta Can. Przede wszystkim ze względu na Mooneya.

[honey_power]

Hm, Twoje zdanie nie jest chyba aż tak kontrowersyjne - "Monster movie" wymiata i po latach chyba faktycznie broni się najlepiej - jest surowa i krwista. Eksperymenty późniejsze, np. na "Tago mago", sa już mocno związane z ówczesną epoką, natomiast MM jest jakby poza czasem. A znasz "Delay 1968"? Demówki nagrane z Mooneyem na samym początku... Tyz pikne. Mam tez jeden mocny kawalek z Mooneyem na "Peel sessions". Trzeba przyznac - był to charyzmatyczny facet.

[janek0]

A znasz "Delay 1968"? Demówki nagrane z
> Mooneyem na samym początku... Tyz pikne. Mam tez jeden mocny kawalek z Mooneyem
> na "Peel sessions". Trzeba przyznac - był to charyzmatyczny facet.

Pewnie, że znam :] Jeszcze dorzucę do tego płytę, którą M. Mooney nagrał kilka
lat temu, po chyba 30 latach milczenia. (!). Ale niestety jest słabiutka, poza
bardzo dobrym coverem "Father cannot yell".

byk..

[honey_power]

Taki ze mnie wielbiciel, a strzeliłem bolesnego byka - ten utwór z "Peel sessions" co to miał być z Mooneyem, to "Up The Bakerloo Line With Anne", a w roli głównej występuje jednak Damo Suzuki.

[janek0]

honey_power napisał:

> Taki ze mnie wielbiciel, a strzeliłem bolesnego byka - ten utwór z "Peel sessio
> ns" co to miał być z Mooneyem, to "Up The Bakerloo Line With Anne", a w roli gł
> ównej występuje jednak Damo Suzuki.

eee.. bywa :) mi się ostatnio udało lepiej z velvet underground :]

[neandertalski]

to tylko dowód na moją teorię o wyższości Damo Suzuki nad resztą wokalu;) Tak
naprawdę japończyk rozwinął wg mnie, ze tak powiem teorię Mooneya, ta sama
mamiera, co na MM i przeszedł mistrza. Dowody? Posłuchajcie jak brzmi kaszanka
z powrotu do przeszłości czyli Rite Time. Can to Damo Suzuki.

[honey_power]

Coś w tym jest... Rite time nie słyszałem, w ogole Can, który znam dobrze, sięga do okresu wydania "Soon over babaluma". Tę płytę nagrano już bez Damo, a śpiewy pozostałych członkow zespołu nie porywają... Muzyka zresztą też oklapła.

A tak na marginesie: najsłabszym ogniwem Can pozostanie dla mnie zawsze gitarzysta Karoli ( i to nie z powodu póxniejszych wokali). Chodzi mi o jego solówki - dobre, ale zbyt tradycyjne, banalne i rozwlekłe - Can to w końcu eksperymantatorzy. Moim zdaniem byłoby lepiej gdyby trochę wyhamował, grał nieco oszczędniej. Jak na "Monster movie". Jego solówki są szczególnie denerwujące na zbiorze nagrań koncertowych "Can box music: live 1971-1977".

Ale Schmidt, Czukay, Liebezeit, Suzuki, Mooney... - znoszą jednak chwilowy niesmak. To genialni faceci.

[neandertalski]

a propo ciekawostek, przypomniałem sobie, ze mam jeszcze takie cudo z wytwórni
purple pyramid, które nazywa się space explosion i to zdaje się coś w rodzaju
super grupy m.in. z członkami Fausta , czekaj tu jest skład znalazłem:

Dieter Moebius (Cluster) - synth

Mani Neumeier (Guru Guru) - drums

Jürgen Engler (Die Krupps) - synth, Talkbox, guitar

Chris Karrer - violin, sax

Zappi Diermaier (Faust) - percussion

Jean-Hervé Peron (Faust) - bass, vocals, trumpet, acoustic guitar

Przegrałem sobie też od kumpla płytę tortoise "tortoise" i podtrzymuję, ze do
niemieckich poprzedników to mają się nijak, ten bas z perkusją to nawet dosyć
brzmi, bo ja wiem dyskotekowo?
;-)

Damo Suzuki

[cze67]

Ja takze wole nagrania z Damo. Poza tym o czym mowiliscie, maja one dla mnie jeszcze
dodatkowy posmak, ze tak powiem - orientalny. Po prostu uwielbiam japonska muzyke
tradycyjna czy stylizowana na taka (np. do filmow Kurosawy) a jej pewne elementy
mozna znalezc w nagraniach z udzialem Suzukiego...

[neandertalski]

zgadzam się, właśnie dodaje to wszystkiemu jakiegoś takiego bardziej orientalno
szamańskiego charakteru, przy czym np myślałem też nad tymi zarzutami w stronę
gitarzysty, tak jak zagrał na płycue SOUNDTRACKS to przecież właśnie
mistrzostwo i to nie tyle od mistrza ile od mistyki. Zresztą wg mnie CAN w tych
swoich zawiniętych powtarzanych pulsach bliższy bardziej niż jakiemuś tortois
jest minimalistom w stylu np Steva Reicha albo jeszcze bardziej Meredith Monk.

[bagnos]

Kraut był chyba jednym z bardziej oryginalnych kierunków w muzyce XX wieku. Trwał wprawdzie krótko i "regionalnie", ale pozostawił po sobie dziedzictwo nie do przecenienia. Po pierwsze - był to jak do tej pory jedynu nurt muzyki nazwijmy to rockowej, który wyrastał wprost z muzyki intelektualnej i koncepcyjnej. Muzycy CAN byli uczniami Karlheinza Stockhausena, co słychać doskonale w ich podejściu do materii muzycznej. Druga sprawa to jej historyczne konotacje - kraut narodził się w kraju, który miał świeże doświadczenia wojenne (może to mało ścisłe ale niewiem jak to opisać, trzeba by się zagłębić w sytuację społeczno-polityczna niemiec lat 50-60). Dziś to muzyka mocno zapomniana, mimo to mająca swych gorących wielbicieli, do których i ja należę
;)

[janek0]

> Dziś to muzyka mocno zapomniana, mimo to mająca swych
> gorących wielbicieli, do których i ja należę
Eeeetam zapomniana. Wpisz sobie w wyszukiwarkę "Can Sacrilege", to się dowiesz
kto o Can pamięta.

[neandertalski]

Stockhausen i CAN??? Nie do końca się zgodzę, Stockhausen to chyba jednak
trochę inaczej budował, jezeli już to jakiś industrial chyba byłoby mu łatwiej
przypiąć, już nawet prędzej Fausta niż Cana. Wg mnie CAN akurat jest tu
reprezentacją jednak bardziej transowo-popową, to w zasadzie bardzo przebojowa
kapela w odróżnieniu od Fausta, który jest dużo bardziej chropowaty.
I też się nie zgodze, ze to gatunek zapomniany, od niedawna to chyba jest nawet
bardzo trendowate wspominać coś o krautrocku. Ja przynajmniej osobiście raczej
nie przepadam za tym terminem, nie wiem czemu ale bardziej mi się kojarzy z
jakąś kiszoną kapustą niż z psychodelicznymi wizjami.
Co do sytuacji geopolitycznej w powojennych niemczech to zdaje się był
okres "ja jetz kommt Wirtschaftswunder" w odróżnieniu od poprzedniego okresu
Wunderwaffe. Czyli narodziny industrialnych fundamentów jak najbardziej
naturalne w połączeniu z falą tureckich i jugosłowiańskich robotników musiało
to zakiełkować podobną egzotyką jak ta o której mówimy.

[janek0]

neandertalski napisał:

> bardzo trendowate wspominać coś o krautrocku. Ja przynajmniej osobiście raczej
> nie przepadam za tym terminem, nie wiem czemu ale bardziej mi się kojarzy z
> jakąś kiszoną kapustą niż z psychodelicznymi wizjami.

Pewno dlatego, że "Kraut" to po niemiecku kapusta. (z.B. Sauerkraut). Ale też
"zioło". Ta nazwa jest dwuznaczna, i przez to poniekąd ironiczna.

> Co do sytuacji geopolitycznej w powojennych niemczech to zdaje się był
> okres "ja jetz kommt Wirtschaftswunder" w odróżnieniu od poprzedniego okresu
> Wunderwaffe. Czyli narodziny industrialnych fundamentów jak najbardziej
> naturalne w połączeniu z falą tureckich i jugosłowiańskich robotników musiało
> to zakiełkować podobną egzotyką jak ta o której mówimy.

W latach sześćdziesiątych ? Khm.

[neandertalski]

> W latach sześćdziesiątych ? Khm.

beatników w ameryce na dobrą sprawę zmajstrowała II wojna światowa, Ci z kolei
dali początek hipisom właśnie w latach 60 tych, czy II wojna więc zrobiła
hipisów? Pewnie nie ale gdzie zaczęła sie psychodelia też trudno zgadnąć, jedni
mówią że to właśnie dzięki lekom przeciwbólowym ktore zapodawano rannym albo
psychotropom mającym między innymi leczyć ich po wojnie. Na gównie zawsze
kwiaty rosną najpiękniejsze.

[argus1]

Są ludzie, którzy na słowa - "to świetna niemiecka grupa z początku lat 70-
tych" mówią nie żartując - "aaa, jakiś krautrock pewnie...". I choć już sama
znajomość tego określenia cieszy, - nie zawsze musi tak być. Niemiecka scena
rockowa tamtych lat jest dość zróżnicowana. Bo choćby świetne Out of Focus,
Nosferatu, Epitaph czy 2066&Then - to na pewno nie są grupy krautrockowe - ale
z drugiej strony mają pewne cechy tego myślenia o muzyce. Piszę o tym by nie
sprowadzać tamtej sceny tylko do krautrocka - bo wiele fascynującej muzyki
można przegapić.

A co do samego nurtu. Amon Duul - i to raczej ten drugi (Amon Duul II) -
powinien usatysfakcjonować każdego wielbiciela tej powiedzmy umownie "mrocznej"
strony art-rocka, którą reprezentują choćby Van der Graaf Generator czy King
Crismon. W 1971 roku VdGG wydaje swe arcydzieło "Pawn Hearts" - w tym samym
roku Amon Duul swoje -"Tanz der lemminge". Płyty mające ze sobą coś wspólnego -
nie tylko ze względu rok wydania ;-), ale i na duszny, gęsty klimat (może to te
lemmingi - przecież na "Pawn Hearts" wśród 3 utworów jeden zwie
się "Lemmings"). Wielowątkowość kompozycji, pomysłowość stawia Amon Duul II w
szeregu obok największych zespołów tamtych lat. Wielkich nie tylko przez swoją
oryginalność. Co do Neu! - słuchając pierwszej płyty można się domyślić skąd
SBB czerpało swoje inspirację, gdy nagrywało "Nowy Horyzont" czy "Ze słowem
biegnę do Ciebie" (jednak najważniejsze nie tylko Mahavishnu Orchestra :-).

Can (zadziwiające "Tago-Mago"), Faust, Kraftwerk... - to były piękne czasy...
:-)

[janek0]

neandertalski napisał:

> > W latach sześćdziesiątych ? Khm.
> beatników w ameryce na dobrą sprawę zmajstrowała II wojna światowa,
coś neandertalski kręcisz. mówiliśmy o turkach i jugosłowianach w niemczech w
latach sześćdziesiątych.

:)

[neandertalski]

nic nie kręcę, po prostu korzenie często sięgają w rożne dziwne okolice, choć
na pozór wcale ich tam nie powinno być. Tak było z hippisami, tam może być z
krautrockiem. Nie wyświetlam tu objawień, tylko na głos kombinuję, Ty dla
odmiany masz leb napchany definicjami i wiesz wszystko?

[janek0]

> Ty dla
> odmiany masz leb napchany definicjami i wiesz wszystko?
oczywiście.
(eot)

[neandertalski]

no cóż, to wiele tłumaczy ale przynajmniej jesteś szczery. Teraz już wiem
dlaczego Cię nie lubię.

[honey_power]

Ale Pan drażliwy...

Moja prosba

[cze67]

Uprzejmie prosze niektorych uczestnikow tej dyskusji o zaniechanie wycieczek
osobistych i skupienie sie li tylko na kwestiach zwiazanych z muzyka.