muzyka tej ery

[obly]

Kto ich blizej zna? kto o nich coś wie lepiej? Poproszę o info jak jest to
możliwe.
Słyszałem kilka kawałków z łapanki sieciowej i muszę powiedzieć że niezue i
skowyt wątroby mialem z zachwytu;)))skład kapeli tez jest hmmm... ciekawy.
Ktoś kto lubi Tortoise winien być zadowolon.

Tylko jest kurcze dla mnie niepokojący kierunek wszelkich zdolnych ludzi z
fajnych kapel. Ucieczka od ideologi (a więc tego czym rock był w latach 60 i
80) i na szczescie mitomanii i wejscie w niejednoznaczny świat symboliki i
bajkowości albo jakiegoś koszmarnego wyobcowania. (PRAM HOOD MUM SPHONGLE)Cos
jak chowanie sie w pempowine. Jakby świat rzeczywisty (ale co to znaczy
rzeczywisty?) był zbyt przerażajacy i bezsensowny dla wrażliwców pozamykanych
wraz ze swoimi komputerami i grzybkami, ziołkiem czy twardymi. Nawet nie to
że ze to świat nierealny ale subiektywna realnosc przybierała bardziej
plastikowy wymiar folderu podróży w światy które nieistnieja. JAkby ksiązka
LEMA pisała siesama z tą różnicą że sai narzucamy sobie kolorowe wizje. Coś
jak malowanie lakierem kozich bobków.
Nasuwa sie tutaj oczywiste porównanie do psychodelii lat 70/80 które wchodzi
w sama siebie i zaczyna się zjadać. jedyny zdrowy kierunek nihilizm?
Równoczesnie podobną sinusoidą swawoli sobie rynek muzyki pop gdzie do granic
kretyństwa rozbuchane kariery bratnich spyrs i innych gdzie poza wyobrażeniem
humanoida jest już dalszy rozwój w tym kierunku.

Mam wrażenie że MassMedia same się zapędziły jak stadko lemingów na skraje
przepaści i lecą na łeb tylko że nikt tego nie wie bo razem z nimi lecą
wszystkie ich punkty odniesienia.

Mam wrazenie ze z jednej strony wchodzimy w rock autorski i poszukiwania
nowej tożsamosci dla muzyki, z drugiej strony w barok i mega wyczesana
wirtuozerię i do tego techniczne nowe brzmienia (mnie się nasuwa tutaj glam
rock). Ciekawe jest że nikt nie jest w stanie nazwać tego co się dzieje na
świecie i okreslają to jako "NOWE BRZMIENIA" gdzie w jednym tyglu jest
GOLDIE, TORTOISE czy MASSIVE ATTACK

Ciekawe w ostatnich czasach jest potraktowanie całego zespołu jako jednego
instrumentu (Mars Volta) zanikają solówki gitarowe jako takie, króluje
chamski powtarzalny synkopowany riff rzężącego basu i często wiecej do
powiedzenia ma sama sekcja a gitara schodzi na plan dalszy.

Ponadto wszechobecność passover-óf wszelakich czyli łaczenia stylów na
zasadzie montażu MTV łamie mi nerki kopem prostym. wszystko sie trzęsie na
zasadzie wielości kontrastów (ogórek, mleko, żaba, kaszanka) i tylko zbiera
sie na rzyg.
Muzyka straciła swoje ostre krawędzie staje sie jakby jednym strumieniem
jednego nurtu ale czy rzeczywiście? Myslę że kończy sie konwencjonalne
myslenie o muzyce: muzyk + instrument = muzyka
zachodzi bardziej inny, szerszy proces: człowiek i jego idea - narzędzie =
muzyka
co tak naprawdę wytnie w pień sprawnosć posługiwania sieinstrumentem a
zaniknie to co miał w łapie Miles Davis czy Theolonius Monk czy Krzysztof
Komeda. Cos co mogło się wydobyc tlko po przetyraniu lat na swoim
instrumencie po kilka godzin dziennie.

Wiec wirtuozerię zastępuje technika? technicznie każdy jest w stanie zrobić
przyzwoity kawałek hiphopowy (wystarczy znajomość obsługi kompa i programik)
zwiększa się możliwość profesjonalnego robienia muzyki dla wszystkich.
(mandaryna)
Zastanawiam się czy nowy kierunek muzyki to nie będą....
autorskie generatory muzyki
czy kierunek to młyny algorytmów które będą na żywo wytwarzały muzę dokładnie
tak jak wizualizacje w plejerach które reagują na dzwięki? Lub coś jak
fraktale? w czasie i dzwiękach rozłożone?
Ponadto wejdzie w domenę nie tyle muzyków co programistów - demonów sztuki?
wyobcowanych z tej rzeczywistości posepnych pożeraczy czipsów i koli i
tworzących swoją własną?

do wykorzystania:
pełny zakres częstotliwości i brzmień a przecież kulturowo oktawę my dzielimy
na 12 dzwięków a przeca można na.....
ograniczeniem jak zawsze będzie granica możliwości poznania

trochę nie na temat

[pytajnick]

obly napisał:

> (PRAM HOOD MUM SPHONGLE)

Postawiłeś obok siebie trzy kapele, które bardzo lubię, co daje szansę, że
czwartą też mógłbym polubić. Mogę prosić o coś więcej o "Pram"?

[obly]

Pram
bardzo fajny głos babeczki która to niby to śpiewa, niby to sobie cos tam nuci,
jakby nawet niewyuczony taki dziewczęcy mruczek dziewuszy przy szydełkowaniu.
pełen jednak niesamowitego ciepła i troche smutku.
Mam płytkę w której się zasłuchuje: The museum of Imaginary Animals.
Nazwa mówi sama za siebie ;)))

Czuje sie jakby babcia opowiadała ci bajkę o małej dziewczynce co wałęsała sie
przez praskie dzielnice Warszawy w poszukiwaniu swojego zaginionego pluszowego
misia.
Polecam z tej płyty: "Mother of pearl" jesli akurat wstajecie rano i sypiecie
sobie złociste płatki kukurydziane w miskę pełna mleka a słońce łaskocze was w
grzywkę i nagle znajdujecie rachunek do zapłacenia za internet.

a zresztą opisy masz tu
muzyka.pl/index.php?m=biografie&k=rock&id=250
Co ciekawsze jest to muza z lat 90-00 wiec ciut wczesniej niż MUM ale od
skojarzeń nie da się daleko uciec.

Dla mnie kapela ciekawa dość i bardzo ale to bardzo klimatyczna ale nie wiem
czy wybitna. Po prostu muzyka i łakomstwo na nią muszą sie spotkać w jednej
chwili. I ja w nią wpadłem ;))

A wpadłem na tę kapelke tylko z powodu iz hood jest w tej samej stajni

www.dominorecordco.com
w tej stajni tez jest Franz Ferdinand (którego nijak nie lubię) i the kills
(tyz srednio)i tam chyba można nawet zerknąć sobie uszami dzwięki

[mechanikk]

Pram.
Wymieszaj Mum ze Stereolab i wyjdzie.

[braineater]

mechanikk napisał:

> Pram.
> Wymieszaj Mum ze Stereolab i wyjdzie.

kolega zapomniał dopisać:

o wiele ciekawiej wyjdzie:)

Pozdrowienia:)

[mechanikk]

Eee, no prawda. Zapomniałem, ciekawiej :)

[nemrrod]

Pozwolę przytoczyć sobie moją definicję Pram zapodaną kiedyś na FM: "Stereolab
na kwasie z lekką nutką dekadencji" ;)

[braineater]

Ja tam tych Waszych skojarzeń ze Stereo nie rozumiem. Przecież PRAM to radosne
hymny depresji, a Stereo to takie sobie przyzwoite piosenkowanie. Klimat panie
nie ten całkiem, przynajmniej dla mych usz.

Pozdrowienia:)

[nemrrod]

braineater napisał:

> PRAM to radosne hymny depresji

Proste równanie:
Stereolab = radosne hymny
radosne hymny + depresja = radosne hymny depresji = Pram

Czyli dochodzimy do tej samej konkluzji ;)

[braineater]

Quod Erat Demonstrandum:)

Ukłony:)

[mechanikk]

Właśnie sięgnąłem po składankę Domino Rec. ("Worlds Of Possibility") na której
jest jeden kawałek Pram ("Sleepy Sweet") i faktycznie bajkowe skojarzenia same
sie nasuwają. Na soundtracku Akademii Pana Kleksa bym to widział ;)

[braineater]

Tylko w Kleksie jedli halucynogenne piegi, a nie grzyby, jak w PRAM:)

P:)

[roar]

> Przecież PRAM to radosne hymny depresji (...)

...

Ściągam w trybie natychmiastowym.

[martolka]

roar napisał:

> > Przecież PRAM to radosne hymny depresji (...)
>
> ...
>
> Ściągam w trybie natychmiastowym.

ja chyba też powinnam ;-)

[pytajnick]

> Wymieszaj Mum ze Stereolab i wyjdzie.

Będzie dośc trudno, bo za Mum baaardzo przepadam (tzn. dwoma pierwszymi płytami
+ koncertami), a do Stereolab nijak nie udało mi się przekonać, bo jakkolwiek to
dla mnie muzyczka przyjemna, to jednak zbyt "lekka" i nie wywołująca żadnych
emocji (w przeciwieństwie do drugiej płyty Mum, którą stawiam zaraz za Agaetis
Byrjun pod względem tej dziecinnie naiwnej skandynawskiej emocjonalności).

Ale zaciekawiliście mnie, dzięki.

ex

n.p. bob dylan | oh, mercy

[obly]

Posłuchaj sobie po prsotu i tela, ja polecam gorąco...
Co do mieszania Pram z MUM chcę powiedzieć ze płyty MUM powstały kilka chwil po
experymentach Pram wiec ..... nie bardzo tak wypada, po za tym uważam iż
muzycznie Pram jest ciut bardziej rozwinięty natomiast Mum zjadł wiecej
grzybków i spodobał się Bjork i mieli rewelacyjna płytę chyba "green grass of
tunel" gdzie na wierzch wydobyli urok prymitywnych dzwieków syntezatorowych
jakby z takiego syntezatorka za 49 złoty które dzieciaki masowo dostaja na
komunię...

[aimarek]

Podjąłeś kilka bardzo ciekawych wątków. Niestety nie bardzo mam teraz głowę,
żeby je wszystkie ogarniać, ale tak chociaż krótko odnosząc się do jednego
aspektu Twojej wypowiedzi - oczywiście masz rację, że zaprzęgnięcie komputera do
tworzenia muzyki rodzi zupełnie nową sytuację. Przypomina mi to wypowiedź
Jelinka na temat komputera jako możliwości uwolnienia prawdziwej indywidualności
twórczej, skrępowanej w tradycyjnym podejściu przez możliwości ciała, jego
wyćwiczenia, wirtuozerii itd. Czyli problem polega na tym, że posługiwanie się
instrumentem takim jak trąbka, fortepian czy gitara ma swoje ograniczenia. Po
pierwsze mamy barierę czysto fizycznej sprawności i opanowania danego
instrumentu, a po drugie jest jeszcze horyzont jego konstrukcyjnych możliwości.
Próbą pokonania tego drugiego rodzaju ograniczeń byłyby pewnie preparacje, czyli
ingerencja w istniejące już narzędzie. Komputer wydaje mi się jakby następnym
stadium na tej drodze, zwłaszcza, że w jakimś stopniu pozwala przezwyciężyć
obydwa rodzaje ograniczeń. W jakimś stopniu, bo oczywiście pozostaje kwestia
zgłębienia i sensownego wykorzystania jego - wydaje się - nieograniczonych
możliwości. A dla nas, słuchaczy pojawia się problem wypracowania nowych
kryteriów wartościowania, co oczywiście na tym etapie jest jeszcze bardzo trudne
i pewnie stąd nasz niepokój, gadanie o postmodernizmie, dewaluacji czy wręcz
końcu muzyki. Jak to wszystko się potoczy, można tylko spekulować, ale
generalnie jestem zdania, że znajdujemy się w jakimś bardzo doniosłym momencie :)

[obly]

z komputerem jest na tyle smiesznie że ograniczenia trzeba sobie samemu
zaprogramować na samym początku ;))) zeby zacząc cos móc działać.
Można sie zastanowic teraz czy jest sens grać na perkusji w rockowej kapeli
(buch cyk pam buch buch cyk pam), troszke to sie robi bzdura w sensie logicznym
poświęcenie się tylko perkusji robi sie to troszke archaiczne jak jazda konna
po sciezce rowerowej. Ale swój urok ma. (chodzi mi nie tyle o grę na perkusji
ale o zdobywanie na niej umiejętności przez cale swoje zycie)

Ale wróce do tego wątku poruszonego: "Przypomina mi to wypowiedź Jelinka na
temat komputera jako możliwości uwolnienia prawdziwej indywidualnośc"
i tutaj nie bardzo mam jak sie zgodzić, podświadomie czuję iż to indywidualność
Milesa Davisa w dużym stopniu została wyzwolona przez kilkudziesięcioletnia grę
na trąbce, obcowanie z innymi muzykami, wycieranie tyłka po różnych salach
koncertowych... i zadaje sobie pytanie czy to sam może sie przydarzyc kolesiom
co to używaja komputer li tylko? (z wszelkim oprogramowaniem aktualizowanym co
rok i co rok zmieniając całkowicie zakres i sposób modyfikacji dzwięku)
staje sie to o wiele bardziej surrealistyczne, umowne, iluzyjne, gdyż nawet
brzmienia są generowane na zasadzie poruszania kilkoma suwaczkami i to nei w
czasie rzeczywistym trwania utworu tylko fragment 2 sekundowy można projektwać
godzinami. Bardziej mi sie pasuje dziś "projektowanie muzyki" gdyż należy sobie
zdać sprawę że autor utworu nie "słyszy" swojego kawałka w trakcie nagrywania
tylko dopiero po przetworzeniu elementów przesłuchuje efekt.

Do tego trąbka prez te 60 lat zmieniła sie niewiele a przykładowo Qbase od
pierwszej wersji różni się wszystkim (moze za wyjatkiem ceny).

[roar]

Ja tak właściwie nie chcę się włączać do dyskusji, bo czuję, że mowa tu jest o tematach, które przebiegają trochę w poprzek moich zainteresowań. (Albo, tak jak w przypadku pytania o indywidualności, dyskusję na które uważam za bezsensowną - indywidualny styl się ma albo się go nie ma, niezależnie od używanych narzędzi.)
Ale, co do sensu gry na instrumentach - ten będzie zawsze. Z tego powodu, że instrumenty takie jak trąbka, perkusja czy fortepian nie są już tylko narzędziami do wydobywania dźwięku. Stały się archetypami samymi w sobie, elementami ogólnoludzkiej kultury. Racja, trąbka jako narzędzie tworzenia muzyki w porównaniu z komputerem możliwości ma żadne. Natomiast z samej tylko racji jej roli w historii muzyki należy ją rozpatrywać pod innym kątem - jako narzędzie do wydobywania z siebie dźwięku trąbki. Pod tym względem wygrywa z elektroniką i wygrywać będzie zawsze. Nawet, jeśli przewaga ta ograniczy się do efektów li tylko wizualnych, jak w przypadku perkusji. :) One też są częścią muzycznej kultury.
Oczywiście, powoli znika już potrzeba istnienia chałturzystów, sprawnych technicznie kolesi potrafiących bez błędów i zniekształceń, możliwie sterylnie zagrać partie na swoim instrumencie - i nic ponadto. Tym większe powinno do dać pole do popisu prawdziwym indywidualnościom.

> Bardziej mi sie pasuje dziś "projektowanie muzyki" gdyż należy sobie
> zdać sprawę że autor utworu nie "słyszy" swojego kawałka w trakcie nagrywania
> tylko dopiero po przetworzeniu elementów przesłuchuje efekt.

To i tak lepiej, niż było to jeszcze, powiedzmy, sto lat temu przy pisaniu symfonii, kiedy autor nie słyszał swojego kawałka przez dni, tygodnie po jego napisaniu. ;)

[pytajnick]

obly napisał:

> co to używaja komputer li tylko? (z wszelkim oprogramowaniem aktualizowanym co
> rok i co rok zmieniając całkowicie zakres i sposób modyfikacji dzwięku)
> staje sie to o wiele bardziej surrealistyczne, umowne, iluzyjne, gdyż nawet
> brzmienia są generowane na zasadzie poruszania kilkoma suwaczkami i to nei w
> czasie rzeczywistym trwania utworu tylko fragment 2 sekundowy można projektwać
> godzinami. Bardziej mi sie pasuje dziś "projektowanie muzyki" gdyż należy sobie
>
> zdać sprawę że autor utworu nie "słyszy" swojego kawałka w trakcie nagrywania
> tylko dopiero po przetworzeniu elementów przesłuchuje efekt.

Wypadałoby więc również Beethovena (może i nie bezzasadnie) uznać takiego
Beethovena za "projektanta muzyki", bo swoje największe symfonie napisał nawet
nie dotykając fortepianu (ani innych instrumentów), bo go już nie słyszał - tak
jak nie słyszał efektu swojej pracy, nawet z opóźnieniem jak to mają "muzycy
komputerowi".

Chyba żeby przyjąć, jak to chcą niektórzy, że B. słyszał te wszystkie zapisywane
nutki w głowie, rozpisane już na różne instrumenty ;)

W sumie wszystkich kompozytorów "symfonicznych" (a nawet muzyki kameralnej)
wypadałoby zaliczyć do "projektantów muzyki", bo efekt swoich prac słyszą często
z ogromnym opóźnieniem.

[obly]

i tak i nie...

dzwieki w czasie rzeczywistym skrzypiec fortepianu czy trąbki i jego techniki
są okreslone i uznane i stosowane i kazdy ma swoj nutowy odpowiednik (czyli
usytstematyzowanie).
Natomiast komputer daje filtry i inne elementy edycji samego strumienia dzwięku
wywracania go, rozciągania, (a zerknijcie chociażby w te odgłosy blaszanego
kotła w Poor Leno) i wybierania poszczególnych pasm dzwięku i gmerania od
srodka, generowania nówek i ich modulowania (czyli to co robi Mouse on Mars w
kawałku Catching Butterflies With Hands z płyty Idiology) co nie jest do
zapisania i odtworzenia przez nikogo innego gdyz nie ma schematów dzwiekowych
ktorymi należy operować ani zapisac (jakby się uparł to zapis poszczegónych
ruchów myszką ;)))jest to projekcja poszczególnych czysto indywidualnych
skrzeków skrzypień rozciaganych ściskanych troszkę jak kluski śląskie w coś.
ale macie racje iż zasada jest podobna, tylko że elemnty którymi można operować
jest o wiele wiele więcej. i w tym momencie zmienia sią samo myslenie przy
tworzeniu muzyki i uważam że jest bliższe oddziaływaniu na emocje nie poprzez
muzyczne pismo ale bardziej jakby poprzez muzyczne obrazy.
no i wyobraźnia i gotowość odczuwania słuchacza pozostaje bez zmian


troszke zboczylismy z tematu w niedookreślenia wątek subiektywnych odczuc i
mysli ale mam wrazenie ze muzyka jest jeszcze na początku swojej drogi ;)
duzo zmienia samo tworzenie muyki dlatego polecam wszystkim samodzielne
próby ;)))

[braineater]

obly napisał:
podświadomie czuję iż to indywidualność
>
> Milesa Davisa w dużym stopniu została wyzwolona przez kilkudziesięcioletnia
grę
>
> na trąbce, obcowanie z innymi muzykami, wycieranie tyłka po różnych salach
> koncertowych... i zadaje sobie pytanie czy to sam może sie przydarzyc
kolesiom
>
> co to używaja komputer li tylko?

Jeśli dobrze wyłapałem główny sens tej wypowiedzi chodzi Ci międy innymi o to,
że oprócz lat ćwiczeń, potrzebny jest tez kontakt z innymi grającymi.
Jammowanie, wspólne sesje, wzajemne wpływy. I tu masz rację zupełna, tyle, że
akurat można to robic via komputer. W jednym z ostatnich Newsweeków, jest
opisany sofcik stworzony przez pewnego znudzonego maniaka, nazywający się
Ninjam, który służy własnie do jammowania przez net - aktualnie może to robic
max osiem osób. Czyli wyobraź sobie możliwości jakie daje ten program - na
czacie umawiasz się z perkusista z Nepalu, wokalem z Mongoli, gitarzysta z
Anglii, izraelskim saxofonistą i po prostu tniecie na żywca muzę, z ktorej może
powstać niesamowity materiał a którego by nie było, bez kompa i tego programu,
bo nie byłoby was finansowo stać na takie spotkanie.
Ja tam w sumie jestem wyznawcą komputeryzacji muzyki, wierzą, że dojście do
wirtuozerki Jelinka czy Yoshihide wymaga nie mniej pracy niż opanowanie trąbki
na poziomie mistrzowskim, więc to tez chyba nie będzie tak, że każdy kto
siądzie za Fruity Loops, od razu skazany jest na sukces. Teraz może jeszce, ale
za kilka lat, kiedy środowisko cyfrowe będzie druga natura człowieka (jesli nie
pierwszą) rynek sam zweryfikuje tych, którzy mają coś wartościowego do
pokazania i oddzieli od domowych DJów weselnych:)


A zupełnie nie apropos czytając Twoje posty cały czas mam wrazenie rozmawiania
z benderem_rodriguezem - styl komunikowania się wielce podobny:) (to komplement
jest:)


Pozdrowienia:)

[obly]

nie sposób sie z tobą niezgodzic
i własnie o tych maniakach mysle ze to to
własnie dla tej maniakalnej energii zabrakło miejsca pod skrzydłami wytwórni
które zarabiając na przewidywaniu trendów i podsuwania co dzien nowego menu do
posłuchania marginalizuja fakt iz gdzies przy jakims kompie siedzi jakies
straszydło z kolą i przekresla schematy mysleniowe

[braineater]

Tyle, że takie podejście wielkich wytwórni, spowoduje to, co mozna zaobserwowac
na tym forum i ogólnie wśród ludzi wkręconych w muzykę - grupowe olewanie
produktów serwowanych przez majorsów i szukanie niespodzianek w garażowych
wytwórniach, o ktorych nikt poza siecią nie słyszał - począwszy od megamałych
teamów jak Ninja, Warp, Mille plateaux - sprzedających tysiące płyt bez
praktycznie żadnego marketingu, po netlabele, w których odnaleźć można
wszystko - od plundrofonicznych odjazdów po rekonstrukcje antycznej muzyki
greckiej. Po prostu w pewnym momencie wielka piątka zadławi się własnym
produktem, a rynek wróci na normalne tory. Wybory kulturalne na szczęscie sa
kompletnie niedemokratyczne, ściśle subiektywne i nie da się nimi zbytnio
sterować, więc są duże szanse, że granie muzyki dla muzyki nie zejdzie tak
szybko - choćby majorsi starali się wykańczac powoli kazda niezalową scenę jaka
istnieje - patrz teraz - szczezł grunge, zajechany milionowymi nakładami, ale
dalej sa chłopcy gitarowcy, ktorzy mają to gdzieś i grają swoje dla siebie i
paruset tysiecy ludzi na świecie - Montreal, tak tu lubiany na przykład.
Wykończą się oni, na co sie na razie jeszce chyba nie zanosi, ale pewno i do
tego dojdzie, pojawią się następni idealiści, którzy będę chcieli się dzielić
expresją. Muzyka sobie zawsze poradzi:)

Pozdrowienia:)