broken social scene - broken social scene

[pszemcio1]

nie było chyba jeszcze takiego wątku, a przecież ta płyta to prawdziwy skarb.
Sam juz nie wiem czy lepsza od You forgot , ale na pewno podobnej klasy.
Odbieram te dwa albumy jako dwie części tego samego dzieła (jednego z
najlepszych dzieł ostatnich lat). Broken social scene to fenomen jak dla
mnie. No bo kto jeest w stanie dziś tak idealnie pogodzic zwolenników melodii
z tymi co muzykę definiują jako ciagłe odkrywanie? no kto? ...nikt, tylko oni.
Obok ostatniego studyjnego Bonniego najlepszy album 2005

[pszemcio1]

PISAĆ!!!!

[janek0]

pszemcio1 napisał:

> PISAĆ!!!!
No dobra. Rzeczywiście niezła płyta, podobają mi się zwłaszcza utwóry 3, 9, 12.

[ton2]

Ja na przyklad slucham tak powazniej od tygodnia i bardzo mi sie podoba. Nie
wiem nawet czy do dziesiatki roku sie nie zalapie. Zobaczymy. Jeszcze
kilkanascie przesluchan i bede gotow na konkretna opinie. Jak na razie stawiam
ja na rowni z "You Forgot It In People".

[pszemcio1]

proponuje słuchac przez słuchawki. wrażenia podwójne

[nemrrod]

Ani trochę nie mogę się do tej płyty przekonać. "You Forgot It In People" była
jedną z bardzo niewielu "rockowych" płyt, które mnie zachwyciły. Ale tego self
titled w ogóle nie postrzegam jako kontynuacji poprzedniej płyty. Według mnie te
dwa albumy dzieli przepaść.
Po pierwsze - brzmienie. Na "You Forgot..." było bogate, mocne, ale selektywne i
wyraziste, na "BSS" jest jakieś rozwichrzone, jakieś takie "jamowe", za dużo
dźwięków, za duży chaos, brak zdecydowania.
Po drugie - brak jakiego zróżnicowania. Wszystkie utwory brzmią podobnie, to
samo brzmienie, te same patenty, facet w co drugim utworze zaciąga tak samo. Na
"You Forgot..." mieliśmy delikatne intro, potem wymiatacz na skrzypce i gitary,
dwa konkretne rockowe hity, następnie balladę, słoneczny temat na dęciaki,
freak-balladę, znowu rockowy kawałek, leniwy electro-rock itd. Na self titled
mamy zestaw piosenek zagranych z wykorzystaniem za każdym razem tego samego
instrumentarium, jedynie ze zmianą tempa/metrum. W dodatku te kawałki z epki są
utrzymane w identycznym stylu. No szkoda.

[pszemcio1]

nemrrod napisał:

> , na "BSS" jest jakieś rozwichrzone, jakieś takie "jamowe

wymieniłes jego najwieksze zalety:)

> Po drugie - brak jakiego zróżnicowania. Wszystkie utwory brzmią podobnie

moze posłuchaj raz jeszcze

[ton2]

A ja wlasnie zdalem sobie sprawe, ze mi ta nowa plyta miejscami przypomina Lali
Pune, ktorej kiedys sluchalem w duzych ilosciach i moze dlatego ten album tak
szybko we mnie wszedl i przekonal duzo bardziej od dwoch poprzednich.

[ayya]

ton2 napisał:

> A ja wlasnie zdalem sobie sprawe, ze mi ta nowa plyta miejscami przypomina
Lali
>
> Pune,

BSS nowe w życiu koło Lali Puny nie stało :) Zupełnie inny styl, operowanie
dźwiękiem i wokalem. Oczywiście na plus BSS :) Choć Lali Punę też lubię.

[ton2]

Ja nie porownuje klasy tych dwoch zespolow, bo wyzszosc BSS jest oczywista, ani
sposobu operowania wokalem, bo rzecz jasna jest inny, natomiast nie zmienia to
faktu, ze slyszac 7/4 Shoreline, Windsufring Nation, czy Hotel (pomijajac
deciaki, o ile sie tak da) mam jednoznaczne skojarzenia z Lali Puna. Moze
chodzi o jakas specyficzna rytmike, moze o delikatnosc i slodycz wokalu na tle
dynamicznego podkladu (jak w Shoreline), a moze o to lenistwo w sposobie
spiewania? Sam nie wiem, ale nie bede walczyl ze skojarzeniami.