"Gadane" płyty

[cze67]

Są takie płyty, na której artyst(k)a nie śpiewa a mówi/deklamuje/czyta. Ja
znam cztery:

- Laurie Anderson - The Ugly One with the Jewels and Other Stories
- Toyah - The Lady or The Tiger (za muzykę odpowiada jej partner życiowy
Rebert Fripp)
- dwie płyty Anne Clark (tytułów nie pomnę)

i do żadnej z nich się nie mogę przekonać. Wolę jednakowoż, kiedy na płycie
CD się śpiewa. A jak już się mówi, to niech to będzie poparte jakąś ciekawą,
niezwykłą, najlepiej jak najmniej monotonną, muzyką. Powyższe płyty słabo
spełniają ten warunek.

[luukasz4]

Wlasciwie na kazdej plycie rapowej czy tez hip hopowej (wlasnie, dawniej mowilo
sie rap, teraz hip hop, ciekawe dlaczego) glownie sie mowi.

[glebogryzarka1]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20715&w=31475607&a=31604367
Może dlatego, że rośnie świadomość kulturowa.

W temacie gadane płyty - Świetliki dość oczywisty typ, aczkolwiek na
późniejszych albumach Świetlicki próbował i śpiewać.

[glebogryzarka1]

A, no i Lost Poets - protoplaści w sumie.

[id999]

właśnie chciałem to napisać

[id999]

mam taką płytę Lydii Lunch na której gada

[geigo]

Jedna rzecz mi się kojarzy - "Secret Life Of The Love Song" Nicka Cave'a. I faktycznie, ja też wolę gdy płyta mi śpiewa, a nie gada - bo jak piosenkowego Cave'a słucham namiętnie w każdej postaci - punkowej, lirycznej, soundtrackowej - tak do tego albumu wracam najrzadziej.

[teddy4]

Killing Joke - "The Courtauld Talks". Jest to dramat, niestety.

[braineater]

Hmm, Geigo a słyszałaś 'And the Ass saw the Angel' czyli Cave'a czytającego
fragmenty swojej książki 'I oślica ujrzała anioła' genialnej zresztą, do
akompaniamentu Harvey'a i Jonesa? Bo jak nie to moze to zmieni Twoje zdanie o
płytach czytanych:)
Z ocena Cze w stosunku do Laurie sie w ogóle nie zgadzam, własnie jej płyty
czytane to jest mistrzostwo świata, bo w spiewanakch sprawdza sie srednio, a za
to te teksty recytowane, z odpowiednia intonacją, w otoczeniu odpowiednich
dźwieków, to jest dopiero najwyższa forma w jakiej Laurie się realizuje. Po
prostu teatr bez sceny, widowni, oparty tylko na opowieści. Rewelacja jak dla
mnie.
A z polskich to oczywiście cudowne 'Witkacy - Peyotl' Tomasza Stańki, gdzie do
obłednych improwizacji na trąbke i zespół, Marek Walczeski czyta
fragmenty 'Narkotyków-Niewinnych dusz' Witkaca. Pełan transowa pętla złozona z
kilku cytatów i obłokanej muzy.
Ale mistrzem świata w tego typu projektach był chyba William S. Burroughs,
legenda beat generation, zywy dowód na to, że narkotyki zabijają (w wieku lat
80 kilku:) Facet miał talent do dobierania sobie doskonałyh muzyków - na Dead
City Radio przygrywa mu Sonic Youth i John Cale, d tego domiksowane sa dżingle
ze starych słuchowisk radiowych no i nad tym wszystkim głos Burroughs, stary,
roztrzesiony, czasem zanikający, ale non stop wkręcający najbardziej chore
historie z jefgo książek i biografii. Oprócz Dead City nagrano jeszcze Spare
Ass Annie & Other Stories z Charliem Hunterem na saxofonie, gdzie czyta
fragmenty Nova Express i najgenialniejszy rozdział z Nagiego Lunchu - 'Did I
ever Tell you about a man that taught his asshole to talk?', a muzycznie
wszystko krązy wokół bopu z lat 50 tych, pomieszanego ze skreczami i
plastikowym kejbordem. Jeszce lepszy numer odchodzi na płycie 'Smack my Crack'
gdzie namówił do współpracy Toma Waitsa i Nicka Cave i tak trio największych
dołersów wspólczesnej kultury nagrało album złozony z porabanych historyjek o
cpaniu, piciu i zarażaniu chorobami wenerycznymi. Muzycznie bez wielkich cudów,
za to literacko po prostu masterpis. Jako bonus mozna potraktować albumy z
Laswellem, bo tam pojawia się w kilku numerach na Seven souls, Mr Heartbreaker
Laurie anderson, gdzie robi za drugiego narratora, lub całkiem ciekawa
płytkę 'The Priest they called him' gdzie spotkał się zaćpany pan William, z
równie zaćpanym panem Cobainem. który rzeźbi cos tam na gitarze, po drodze
udowadniając, że jednak potrafił coś zagrać.
Warto posłuchać, no. Śpiew to nie wszystko przeca:)

P:)

[cze67]

braineater napisał:

> Z ocena Cze w stosunku do Laurie sie w ogóle nie zgadzam, własnie jej płyty
> czytane to jest mistrzostwo świata,

To jest ich więcej?

> bo w spiewankach sprawdza sie srednio,

W ogóle się nie zgadzam. Uwielbiam jej śpiewane płyty. Ze wskazaniem na Pana
Łamaczaserc.

[braineater]

Jest jeszce Yo are the Guy i Want to share my money with - też między innymi z
Burroughsem, udział w rewelacyjnym projekcie Raven Lou Reeda, gdzie jest jedną
z kilku osób czytających teksty Edgara Allana Poe, wieksza część Live in New
York, plus bootlegi z End of The Moon i Trio. Sa też dziwne nagrania z wykonań
w galeriach, jak na przykład pani Laurie interpretuje Henryego Millera, coś tam
sobie do tego buczac na tajemniczych maszynkach.
A spiewać to ona pewnie i potrafi, tyle, że o wiele lepsza jest gdy tego nie
robi:)

P:)

[obly]

yyyy
a żebrowski? z annom maryjom Dżoppek

[moore_ash]

żebrowski? z annom maryjom
czopek

pzdr.
tb

[pytajnick]

> - Laurie Anderson - The Ugly One with the Jewels and Other Stories

Miała też zdaje się "This is Laurie Anderson", gdzie przez pół płyty recytował
Burroughs?

Jest też taka płytka "Snowflake" Petera Gabriela, gdzie ledwie przetyka
piosenkami kolejne recytacje... bajek.

[hihiboy]

lou reed - the raven ?

[cze67]

Ale u Reeda rzeczy czytane przetykane są jednak piosenkami...

[e_white]

Nat Adderlay Sextet "Soul of the Bible" (z recytacjami Ricka Holmesa).
To bardzo piękna płyta pełna soulu, jazzu, bluesa i gospel.
Klasyk od Blue Note.

[maff1]

sięgnę głebiej w czasie - i sa płyty które moze nie do końca spełniaja zadane
kryterium... ale jednak:
1. Moody Blues - Days of Future Passed - deklamacje pomiedzy utworami
2. Rick wakeman - Journey to the Centre of the Earth - czytane fragmenty
ksiązki j. Verne'a
3. Doors - Morrison hotel - nie jestem pewien, ale chyba sa tam deklamacje
wierszy J,Morrisona mówione przez j. morrisona (daawno nie słyszałem tej płyty)

[ktmajcher]

maff1 napisał:

> 3. Doors - Morrison hotel - nie jestem pewien, ale chyba sa tam deklamacje
> wierszy J,Morrisona mówione przez j. morrisona (daawno nie słyszałem tej
>płyty)
ja też jej dawno nie słyszałem to fakt, ale jak pamietam to tu gadania nie ma,
a nawet jesli to niewiele,
Tobie biega o An American Prayer, wydana pośmiertnie (1978), muzyka zrobiona
pod recytacje Morrisona, nie wiem, być może projekt ruszył jeszcze przed
śmiercią Jima,
z audycji Beksy znam kawałek do muzyki Adaggio (The Severed Garden - to jest
chyba podtytuł doors'ów) Tomaso Albinoniego - śliczności, ale nie wiem skąd on
pochodzi, bo takiego tytułu brak na an American Prayer

[maff1]

no tak, pamieć lubi płatac figle :)
jasne ze chodziło o An American Prayer.
> z audycji Beksy znam kawałek do muzyki Adaggio (The Severed Garden - to jest
> chyba podtytuł doors'ów) Tomaso Albinoniego - śliczności,
tez to wtedy słyszałem, i nie mam pojecia skąd to pochodzi.

[moore_ash]

to ju zbardziej an american frajer chyba. chociaz tez tam jest bird of prey np
wiec raczej cala plyta nei jest recytowana.

pzdr.
tb

[moore_ash]

sorry, nastepna raza najpierw pzreczytam wszystkie posty zanim odpowiem:)

pzdr.
tb