Spowiedż

[mariposa71]

Witam!
Kilka lat temu mialam aborcję ,do dzisiaj kazdego dnia żałuję
tego ,co zrobiłam i nie ma dnia ,żebym o tym nie myslała.
Oddalilam się od Boga i Kościoła.Bardzo chcialabym to zmienić.
Mam pytanie,czy z grzechu aborcji mozna tylko wyspowiadać się u
wyznaczonych księży przez biskupa?
Może któraś z Was wie gdzie mogę to uczynić w Poznaniu.
Bardzo Was mocno ściskam.

[mama.rozy]

możesz śmiało iść do Dominikanów na Kościuszki.jak chcesz do kogoś konkretnie to
daj znać,poszukam.pozdrawiam.

[twoj_aniol_stroz]

Dominiknie to dobry kierunek
Warto zadzwonić i umówić sie wcześniej na konkretny dzień i godzinę
do konkretnego księdza. Warto z kilku powodów. Przede wszystkim
ksiądz zarezerwuje sobie czas, przygotuje się do spowiedzi, pomodli.
To ważne, bo człowiek z zaskoczenia działa czasem wyjątkowo
idiotycznie i często żałuje słów, których użył, a tak po
przemyśleniu, po modlitwie, ze wsparciem Ducha Św będzie znacznie
lepiej. Druga kwestia to kiedy umówisz się na spowiedź masz pewność,
że nie będzie za Tobą kolejki penitentów, którzy będą przestępowali
z nogi na nogę, chrząkali i Bóg jeden wie co tam jeszcze robili.
Tobie też będzie łatwiej, bo nawet jeśli się rozpłaczesz (weź paczkę
chusteczek higienicznych ), masz ten komfort, że nikt tego nie
będzie widział (oprócz ksędza, który do łez przy spowiedzi jest
przyzwyczajony) i tym sposobem nie będzie nikt snuł dziwnych
domysłów.
Jakiś miesiąc temu miałam okazję obejrzeć twarz dziewczyny przed
spowiedzią i po. To była spowiedź z dwóch aborcji, dziewczyna była
tak bardzo ściągnięta bólem, tak bardzo cierpiała -to było widać na
twarzy. Zobaczyłam ją tuż po spowiedzi i pamiętam blask jej oczu
Bardzo ważne jest też abyś jak najszybciej po spowiedzi przystąpiła
do Komunii Św. Najlepiej zapytaj o to księdza spowiadającego, być
może będzie chwilę później Msza Św, idź koniecznie i przyjmij Pana
Jezusa - koniecznie, bo to jest bardzo ważne by jak najszybciej to
On zamieszkał w Tobie
I napisz kiedy będziesz szła do spowiedzi to otoczymy Cię modlitwą
Sama proś Matkę Bożą i Archanioła Michała o pomoc Będzie dobrze

[nowako-wa]

Dla mnie spowiedż była tym początkiem od którego zaczęłam wychodzić z syndromu poaborcyjnego- a syndrom odezwał się po wielu latach....
Tak naprawdę to od tego czasu moje życie odmieniło się o 180 stopni...i dziś czuję jakbym dostała drugą szansę od życia - a stan "eufori" trwa już trzy lata...
Tak jak piszą dziewczyny - warto się zmobilizować, dobrze przygotować do spowiedzi - i być szczerą - z panem Bogiem interesów się nie robi- a ksiądz jest tylko narzędziem - jeden lepszym , drugi gorszym...
Ważna jest Twoja skrucha i żal...i niejednej dziewczynie tu z forum udało się dzięki wierze- prawdziwej i autentycznej...
Jeśli masz dylematy napisz...

[incognito.x]

Dziewczyny już Ci wszystko napisały, ale chciałabym Ci też od siebie
powiedzieć, że będę pamiętała o Tobie w modlitiwie. Bądź dzielna,
zaufaj, a wszystko będzie dobrze

[wiesia140]

Musisz się odpowiednio przygotować do tej spowiedzi , czyli zrobić sobie
szczegółowy rachunek sumienia , bo to będzie spowiedź z całego roku.
Jeśli nigdzie nie znajdziesz tego rachunku, to ja ci prześlę, ważne
żebyś się dobrze przygotowała. Dominikanie to dobry kierunek. Będzie
dobrze ja jak incognito będę o tobie pamiętać.

[mariposa71]

Czy mogę prosić o przesłanie tego rachunku ? Mój mail:
[e-mail]
Dziękuję za życzliwość i troskę.
Serdecznie pozdrawiam.

[mariposa71]

Bardzo dziękuję za wskazówki i duchowe wsparcie.
Postaram się wewnętrznie zebrać w sobie i pójść do spowiedzi.
Serdecznie Was pozdrawiam.

[mama.rozy]

na pewno będziemy myślami przy Tobie.pozdrawiam.

[wiesia140]

odpisałam

[prawdziwa-3]

Tak trudno mi podnieść oczu. Wiem, że upadłam już najniżej. Rozwija się we mnie
miesięczny "dar", ale nieplanowany, początkowo bardzo przezemnie z lęku
odrzucony. Ojciec dziecka bardzo jego chce. Jest to człowiek, który jest w
stanie zaopiekować się mną. Ja... jestem w stanie z Nim żyć...i to co teraz
napiszę wydać się może niezrozumiałe. Wychowałam się z mamą. Jest niezwykła,
silna, mądra. Całe życie pomagała mi. Walczyła i walczy o wszystko. Jest jej
ciężko. Nie chciała bym spotykała się z ojcem dziecka i teraz zadam jej cios. Ja
Ja tak bardzo kocham...ponad wszystko...że dopuszczem myśl, by tego dziecka nie
urodzić

[prawdziwa-3]

przepraszam to powinien być nowy "wątek". Piszę pierwszy raz..

do prawdziwa-3

[nowako-wa]

A mama wie o ciąży?
Bo jeśli nie ,to nie uprzedzaj jej reakcji- może być oczywiście zszokowana ale
potem powinien przyjsć czas na refleksję- jej napewno było trudno samej i dla
Ciebie chciałaby lepiej...
To Twoje życie a nie mamy...

[nati1011]

Prawdziwa,
rola twojej mamy dobiega końca. Jesteś dorosła. Sama musisz
pokierować swoim życiem. A mama musi się z tym pogodzić. REodzice
czesto nie akceptują sympatii dzieci, ale od tego braku akceptacji
dla chłopaka do pragnienia unicestwienia wnuka naprawdę daleka
droga.
Pewnie na poczatku nie bedzie zachwycona. moze nawet pokrzyczy....
ale ja naprawdę nie znam babci, która by nienawidziła wnuka. czasem -
zwąłszcza ojciec - prawie wyklnie córkę. Nie odzywa sie do niej
miesiącami.... ale jak juz maluch przyjdzie na swiat, to sie za
niego pokroić i solą posypac dadzą. Tacy juz są dziadkowie. Chyba
kochają wnuki bardziej niż rodzice dzieci.

Założyłaś rodzine. Może troche przedwcześnie. Może wcześniej niż
planowałaś. Ale juz jesteście rodzina: mama, tata i dziecko. Nie
niszcz tego. Dane zostało ci coś cudownego. Dar nieplanowany, ale
zobaczysz jak owocny. Odgoń smutki i obawy. Powiedz mamie. Przedstaw
ojca dziecka. Powiedzcie, ze chcecie być razem... zobaczysz - ułoży
się. Tylko musicie dbać o siebie i o wasza miłość. Nic nie jest nam
dane raz na zawsze. Jak bedziecie sie o siebie nawzajem troszczyć,
to poczujesz co to prowdziwe szczęście. Życze wam tego serdecznie.

[prawdziwa-3]

Dziękuję...dobre są Wasze słowa i przemawiają. To jednak takie bolesne
rozczarowywać kogoś kogo się tak kocha. Do dziecka, które noszę budzą się we
mnie także uczucia, których nie znałam i których nie umiem nazwać. Jakieś czułe
połączenie...Niestety ojca dziecka nie kocham. (Kiedyś jako mała dziewczynka
byłam Nim zauroczona)i wiem w jakim świetle stawia to mnie i moje postępowanie.
Tak trudno zdecydować się na życie z Nim, choć się nami zaopiekuje dobrze

[prawdziwa-3]

Boję się jeszcze jednej rzeczy, że zaszkodziłam temu dziecku. To jest potworne i
bardzo się tego wstydzę, ale na początku wzięłam gorącą kąpiel...by
poronić...tak mi wstyd

[prawdziwa-3]

Mieszkam dosyć daleko od mamy. Totalnie nie radzę sobie z emocjami. Moja bliska
przyjaciółka mieszka także daleko. Obie nie możemy pozwolić sobie na dłuższe
rozmowy telefoniczne i nawet chyba nie umiem powiedzieć jej o tym przez telefon.
I choć ojciec dziecka próbuje mnie wspierać, czuje się totalnie osamotniona....i
co potworne...miałam kiedyś...i znów mam bulimię...Trudno to zrozumieć jak jest
się zdrowym...Ja się pogubiłam ...Pogrążam się w chorobie i boję się...

[wiesia140]

Spokojnie od gorącej kąpieli nic dziecku nie będzie jest szczelnie
chronione. Leczyłaś tą bulimię , może warto by było wrócić do tego
specjalisty, który cię prowadził. mamie będziesz musiała i tak powiedzieć
, z własnego doświadczenia wiem ,że przed matkami nic się nie ukryje..
Matka jak to matka pokrzyczy podąsa się , ale i tak jej przejdzie ,
a po jakimś czasie będzie cieszyła się z wnuka , czy wnuczki. U mnie tak
było z drugą ciążą, bo pierwszy już był chory , a tu szykowało się
kolejne ( też chore) tak samo nie powiedziałam na początku, bo bałam
się namawiania do aborcji przez rodzinę, a dodatkowo byliśmy jeszcze w
żałobie po śmierci taty i moja mama była za słaba psychicznie po tym
wszystkim,ale później dowiedziała się o tym , na początku się trochę
boczyła, a teraz poza obydwoma świata nie widzi.

[prawdziwa-3]

Nigdy się nie leczyłam, ale mama wiedziała o mojej chorobie. Tylko, że już od
dawna o niej nie słyszy. Myśli, że to przeszłość, ale ona wraca czasem, jak w
swym osamotnieniu i emocjach stłumionych gubię się. Nie jest tak, że narzekam na
samotność, że nie spotykam dobrych ludzi. Są, i są dla mnie bardzo wyrozumiali,
ale ja nie jestem silną osobowością...i jestem pewnie przewrażliwiona...na swoim
punkcie

[prawdziwa-3]

Jesteś silną i odważną kobietą...i wiem, że zaufałaś...stąd siła

[wiesia140]

Ty też masz w sobie sporo siły udało ci się wyjść poprzednim razem
z bulimii, bez pomocy specjalisty ... podziwiam cię szczerze.

[maryanne21]

Proszę o namiary na dominikanów. Wiem też, że podobno spowiadają także w katedrze. Chciałabym mieć trochę czasu na taką rozmowę. Nie mogę sobie odnaleźć miejsca. A przecież mam 3. dzieci, o których muszę myśleć i się nimi zająć. One nie są niczemu winne.

[mama.rozy]

Warszawa?na Freta,o. Janusz Kaczmarek,możesz powołać się na mnie i to
forum.powodzenia,dorota.

[mama.rozy]

w tamtym wątku piszesz o Poznaniu,zgadza sie?to na Kościuszki.napisz,jeśli
chcesz iść do kogoś konkretnego,znajdę powodzenia.

[wiesia140]

ma pani maila

[humptydumpty1]

Przepraszam, ze podpinam sie pod wątek, ale mam pytanie właśnie w
tym temacie i nie chcę kolejnego zakładać. Spowiadałam się ostatni
raz przed bierzmowaniem, czyli jakieś 18 lat temu. Również odsunęłam
sie od kościoła, wiary... twierdziłam, ze pójde do spowiedzi jak
poczuje taka potrzebę. No i poczułam po aborcji. Problem w tym, że
jestem obecnie w związku niesakramentalnym (cywilnym). Wiem, że taki
związek nie jest uznawany przez kościół, a mój mąż owszem kiedyś
chce ślubu kościelnego, ale nie na ten moment. Czy mam jakąś
możliwość wyspowiadania się z tego akurat grzechu, czy jedyne
wyjście to czekać na spowiedź przedślubną?

[incognito.x]

Być może mogłabyś dostać rozgrzeszenie, jeśli postanowiłabyś żyć w
białym małżeństwie do czasu ślubu kościelnego, ale ostateczna
decyzja zależy od spowiednika - słyszałam o przypadkach, kiedy
odmawiali, ponieważ przyjmowanie Komunii przez osoby żyjące w
związku niesakramentalnym może być przyczyną zgorszenia wspólnoty
wierzących. Wiem - ważne jest, co w sercu człowieka, ale kapłani w
ten sposób troszczą się też o dobro wspólnoty, podkreślając, że
ważne jest dawanie świadectwa całym swoim życiem, więc nie jest to
tak zupełnie bez sensu.

[iktoto]

próbuj, moze znajdziesz dobrego spowiednika, warto

[mama.rozy]

na pewno warto podejść i z kimś porozmawiać.jak chcesz,podam namiary.tylko podaj
w którym mieście byś mogła,postaram się znaleźć.d.

[humptydumpty1]

Napisałam na priv...