dlaczego?

[1jula]

Witam was wszystkie bardzo serdecznie. Z reguły omijam szerokim
łukiem wszelkie fora o aborcji, bo jestem zdecydowaną jej
przeciwniczką, a w większości są tam wszyscy "za", a tych którzy
mają odmienne zdanie wyzywają od "moherowyh beretów" itp. Tu jednak
zajrzałam, sama nie wiem czemu, i bardzo się cieszę. Do tej pory
miałam potwornie złe zdanie o kobietach po aborcji. Coś w stylu
Joanny, która wczoraj wzbudziła tyle kontrowersji. Poczytałam jednak
troszkę waszych historii i dało mi to parę dni do myślenia. Cały
czas nurtuje mnie tylko jedno pytanie. Rozumiem, że są różne
sytuacje, w których nie może się wychowywać dziecka, albo nawet nie
chce (jestem matką dwójki dzieci i wiem jakie to trudne)ale tak
sobie myślę, że przecież można urodzić dziecko i oddać do adopcji,
albo zostawić w szpitalu bez żadnych konsekwencji. Jest tyle par
czekających na adopcję małego dziecka. Czy nie bierze się takiej
wersji pod uwagę? A może mi sie tylko wydaje że to takie proste i
oczywiste?
Pozdrawiam wszystkich

[sui2]

Nie ma takiej sytuacji z ktorej nie ma wyjscia. wiele mlodych kobiet
chce a nie moze miec dzieci, zamiast zabic mozna oddac do adopcji.
Wyszukiwanie sytuacji to usprawiedliwianie sie, chec ucieczki od
bolu i sumienia. To przykre, ze czlowiek sam sobie zadaje bol,
jednak powinien z tego wyciągnąć wnioski i zmienić siebie.
Nie nalezy jednak nikogo potępiać, Bog uczy nas milosci wzgledem
siebie, oceni nas za uczynki wzgledem siebie. Czytajac tu posty
wiele razy dostrzeglam rowniez to ze Bog dajac nam cos np, katrin
przed aborcja po gwalcie obraz malego dziecka i zmiana decyzji. Czy
Bog nie wystawia nas na probe? Kilka tu bylo takich postow w ktorych
kobiety zmienily zdanie i potem czuly spokoj i pewnosc ze wszystko
sie ulozy. Optymisci tez zyja lepiej i wiecej osiagaja od pesymistow.
Wiara czyni cuda, Tych cudow zycze wam jak najwiecej.

[malpolid]

Jula, jeśli człowiek jest osamotniony, przestraszony i ma wrażenie, że świat mu
się rozwala, chce się w jakiś sposób ratować. Wtedy nie myśli racjonalnie, czas
leci jak szalony a w człowieku jest tylko strach: co ja zrobię, jak zareagują
bliscy, przecież mnie przeklną, ,zniszczę sobie życie itp.itd. Gdyby mężczyźni
byli odpowiedzialni, to nie byłoby tylu aborcji.Generalnie gdyby kobieta miała
oparcie w mężczyźnie nie bałaby się mieć z nim dzieci.Oczywiście pomijam tutaj
przypadki skrajne typu głupia wpadka z kimś tam na imprezie czy coś podobnego.
Każdy ma swoją historię, swoje zranienia i jest rzeczą niedopuszczalną aby
wrzucać wszystkich do jednego wora z napisem "MORDERCZYNIE"

i jeszcze

[malpolid]

Oczywiście adopcja to bardzo dobre wyjście, tylko tak jak już napisałam , jeśli
komuś świat się wali i nie ma wsparcia, prawdziwej pomocy to jak ma wybrać
adopcję? Najłatwiej jest unicestwić. Po prostu.

[mamaanieli]

do tego dochodzi niechęć "miłosiernego" społeczeństwa w stosunku
do "wyrodnych" matek, co "oddały własne dziecko". koszmarny jest
stereoptyp "złej" matki, co urodziła i "porzuciła". dziewczyny
często nie mają po prosty odwagi żyć z takim piętnem. wydaje im się
że aborcja jest łatwiejsza.

i jeszcze jedno...

[twoj_aniol_stroz]

... taka kobieta widzi największy problem w poinformowaniu o ciąży
bliskich. Jeśli decyduje się na donoszenie ciąży i urodzenie, a
potem oddanie do adopcji, siłą rzeczy jej stan prędzej czy później
będzie widoczny. I tu pojawia się kolejna kwestia: pouczające
stwierdzenia typu: nie dość, że jesteś w ciąży, nie zabezpieczyłaś
się, debilka chodzaca, to jeszcze jesteś wyrodną matką, bo oddajesz
obcym ludziom na łaskę i niełaskę... To często nasze ostre osądy
powodują paniczny lęk... Te sądy tu też są bardzo widoczne...
A aborcja??? Jawi się jako "doskonałe" rozwiazanie wszystkich tych
problemów: nie trzeba nic powiedzieć bliskim, nie trzeba chodzić
z "brzuchem" i być wytykaną palcami i nie trzeba zmierzyć się
z "miłosiernym" osądem społeczeńswa, o którym pisała Mamaanieli...
Tylko, że nie tędy droga... Tak mało mówi się głośno o skutkach
aborcji, dopiero tutaj kobieta przed decyzją może poczytać nie tylko
o problemach zdrowotnych jakie niesie za sobą aborcja, ale przede
wszystkim psychicznych... Dopiero na tym forum, na blogach, które
teraz powstają można przeczytać o traumie, którą przechodzą kobiety
po.

[sylwusia87.0]

malpolid napisała:

> Oczywiście adopcja to bardzo dobre wyjście, tylko tak jak już napisałam , jeśli
> komuś świat się wali i nie ma wsparcia, prawdziwej pomocy to jak ma wybrać
> adopcję? Najłatwiej jest unicestwić. Po prostu.

[misiwy]

malpolid napisała:

> Jula, jeśli człowiek jest osamotniony, przestraszony i ma
wrażenie, że świat mu
> się rozwala, chce się w jakiś sposób ratować. Wtedy nie myśli
racjonalnie, czas
> leci jak szalony a w człowieku jest tylko strach: co ja zrobię,
jak zareagują
Zgadzam się z Tobą w zupełności


> bliscy, przecież mnie przeklną, ,zniszczę sobie życie itp.itd.
Gdyby mężczyźni
> byli odpowiedzialni, to nie byłoby tylu aborcji.Generalnie gdyby
kobieta miała
> oparcie w mężczyźnie nie bałaby się mieć z nim dzieci.Oczywiście
pomijam tutaj
> przypadki skrajne typu głupia wpadka z kimś tam na imprezie czy
coś podobnego.
> Każdy ma swoją historię, swoje zranienia i jest rzeczą
niedopuszczalną aby
> wrzucać wszystkich do jednego wora z napisem "MORDERCZYNIE"

Zgadam się z Tobą w zupełności i przedstawiam moją historię. Życzę,
żeby kazda z nas miała wsparcie u swoich bliskich w podbramkowych
sytuacjach, wtedy nie byłoby aborcji

Mnie aborcja przydażyła się 6
lat temu (teraz mam 46 lat). Zawsze byłam tolerancyjna wobec
aborcji, nie miałam zdania czy jest dobra czy zła ale sądziłam, że
ja nigdy bym się na nią nie zdecydowała..A jednak...W wieku 40 lat
okazało się, że metody naturalne które stosowałam przez tyle lat
zawiodły. Mam dwójkę dzieci - teraz mają 17 i 11 lat, mój mąż często
wyjeżdża, z rodziny nikt mi nie pomagał - moja mama nie żyje od
kilkunastu lat a dla mojej teściowej jestem tylko synową, które nie
nadaje na tych samych falach, bo nie wymieniła seksu małżeńskiego na
kościół. Postanowiłam, że urodzę ale ciąża iwychowywanie trzeciego
dziecka nie będzie mi przeszkadzać w normalnym życiu ( nie będą nie
wolnicą, jak było wcześniej, że mogłam wyjść tylko z domu do lekarza
albo dentysty).Postanowiłam i co z tego? Zaczęłam się bardzo źle
czuć. Wstręt do wszystkiego: do jedzenia, picia, dziecka , siebie.
Każde wstanie z łóżka to istny koszmar, słabo, duszno czułam się tak
jak bym miała umrzeć i z każdym dniem naprawdę chciałam umrzeć -
wydawało się wtedy, że nie zniosę ani jednego dnia dłużej. Jedna
bezduszna ginekol0żka powiedziła -nic Pani nie poradzę, drugi
lekarz -błąd żywieniowy ( a ja przecieź prawie niczego nie mogłam
przełknąc) a trzeci zaproponował mi aborcję. Mąż przezywał mnie od
głupich baba a teściowa powiedziała, że ma chore serce i że mi nie
będzie mogła pomóc. Błagałam i prosiłam, żeby została u nas w domu
choć jeden dzień, bezskutecznie. Ostatnią deską ratunku była moja
homeopatka i jednocześnie psycholog usiłowałam się z nią
skontaktować przez kilka dni - bezskutecznie....Mieszkamy na wsi,
teraz mam samochód - wtedy musiałam wszędzie chodzić piechotą albo
na rowerze (dzieci miały sześć i 11 lat) do szkoły i przedszkola 2
km.Miotałam się ranny zwierz, z nikim nie byłam w stanie porozmawiać
miałam jakby zawiązane gardło - choć zawsze z natury byłam otwarta i
gadatliwa. Mój mąż widział tylko jedno wyjście aborcję, ja widziłam
dwa aborcja albo samobójstwo. Aborcja to dla mnie morderstwo -
pogodziłam się z tym że będę się smażyć w piekle dla dobra mojej
rodziny.Miałam straszne przeczucia, intuicja mówiła mi, że musze to
zrobić jak najszybciej... zrobiłam to 13 września - wszystkie
paskudne objawy psychiczne i fizyczne minęły w ciągu 24 godzin. 15
wrzesnia moja córka zachorowała, podejrzewano, że to wyrostek,
przeszło ale ona wyglądała coraz gorzej..Po tygodniu ja poczułam się
już całkiem dobrze i uświadomiłam sobie co ja zrobiłam, wpadłam w
syndrom....to były straszne trzy miesiące a może i rok, bezsenność,
straszne wyrzuty sumienia, nerwica...Na początku listopada u mojej
córki wykryto cukrzycę insulinozależną. Pomyślałam, że to
kara...Było jeszcze gorzej. Spędziłam z córeczką w szpitalu trudne
tygodnie. Brała nas w obroty psycholog, pomogła mi na tyle na ile w
ogóle możliwe z resztą musiałam uporać się sama...I u wierz mi
proszę Cię nie wiem co jest gorsze czy zal z powodu aborcji czy żal
z powodu choroby mojej córki...Jestem do tego oczywiście sama i
uwiązana. Wiem, że są gorsze choroby...ale fakt że nawet nie
mogłabym spokojnie umrzeć, bo nikt poza mną sie ta chorobą nie
przejmuje ani nie angażuje jest straszna....Z dziećmi związana jest
nie tylko miłość ale ciągły strach i ból....Czasami chciałabym już
się nie obudzić ale wiem że musze walczyć dla mojej córki, jestem
jej ukochaną mamusią...Kiedyś to wszystko się skończy i wtedy się
dowiem czy jestem morderczynią czy najwiekszą bohaterką . A teraz
póki starczy sił musze dac z siebie wszystko dla swoich bliskich.

[sui2]

Witaj
To co już się stało zostaw za sobą, Bóg jest miłosierny i wybaczył
Ci zanim sama sobie wybaczysz.
Mój syn ma ten sam problem z cukrzycą, sama nad nim pracuję i
od kilku lat jego cukier po posiłku to 95.
Jeśli chcesz chętnie pomogę i Tobie i córce, napisz na pocztę.
Pozdrawiam.

[kizdam47]

Szanuję fakt, że pomimo tego, iz jestes zdecydowana przeciwniczką
aborcji, starasz sie zrozumieć i dowiedziec więcej o przyczynach
tych naszych trudnych wyborów.

[sui2]

Ile ludzi tyle różnych powodów, jednak zostawiając to, co jest powodem, ze przed
decyzja nie widzi sie wyjścia z trudnej sytuacji, piętrzy sie tylko problem i
jest w oczach kobiety wielki, a po decyzji, często okazuje sie, ze można było
inaczej?
Problem zmniejsza swe oblicze, potraficie odpowiedzieć, zrozumieć tą zmianę w
odczuciach, widzeniu problemu.
To trudne dla kogoś kto tego nie doznał, ale jest to widoczne dla obserwatora.

[1jula]

No jeszcze tydzień temu, to bym wcale nie starała się zrozumieć i
nie chciałybyście wiedzieć, o sobie o takich kobietach myślałam. To
forum to jest cudowna rzecz, nie dość, że pomaga psychicznie
kobietom "po" i stara się odwieść od tej strasznej decyzji, to na
dodatek zmienia myślenie (przynajmniej u mnie). Mam 6 m-cy synka,
więc nie mam zbyt czasu aby dokładnie śledzić wpisy, ale będę tu
zaglądać tak często jak się da i pomagać wam. Dobra robota
dziewczyny, jesteście WIELKIE

[mama.rozy]

no i ja wam dziewczyny też dziękuję,pomimo tego,że stoję na zewnątrz waszych
problemów.też mi się wydawało że to nie jest problem-adopcja rozwiązuje
problem.a teraz widzę,że problem leży gdzie indziej.przepraszam,że czasem będę
wam zadawać dziwne pytania,ale przez to was bardziej rozumiem.stąd też moje
pytanie-czy gdyby kobieta w niechcianej ciąży zmieniła środowisko,to łatwiej
byłoby jej urodzić-oddać do adopcji?
pozdrawiam

[sui2]

Czy kobieta z ograniczeniami moze byc szczesliwa, zycze Ci moja
droga z calego serca abys nigdy nie poznala na to odpowiedzi.
Czasem a nawet czesciej niz nam sie zdaje ze cos mamy jest tylko
marnym pylem, jak to rozwazal madrze Kohelet.

[aniulka8503]

A ty sylwuś WEŹ SE idź po słownik języka polskiego...jeszcze nie
dorosłaś do rozmów o aborcji skoro nie umiesz napisać tak prostego
zdania...

[aniulka8503]

No to pięknie...
Matura na procenty rozpoczęła się po reformie...pierwsza matura w
skali procentowej była w 2005 roku...czyli najwyższa granica twojego
wieku to 22.........pięknie zaplanowane dziecko...
Niestety, ale tutaj masz do czynienia z dużo starszymi i
mądrzejszymi osobami...

[aniulka8503]

nawet czytać nie umiesz...napisałam chyba wyraźnie NAJWYŻSZA GRANICA
to 22...a to oznacza, że może być mniej...

[aniulka8503]

To znaczy, że na pewno nie masz tylu doświadczeń życiowych...

[aniulka8503]

a poza tym wyczytałam w jednym wątku, że nie będziesz już tutaj
pisać...
nawet nie umiesz słowa dotrzymać???

[aniulka8503]

Wiesz co? dostosowujesz swoje wypowiedzi do tematów postów...
raz piszesz morderczynie a raz obym nigdy nie musiała stanąć przed
takim wyborem...
A dlaczego na forum masz odwagę nazywać nas morderczyniami...może
zacznij od matki...
Tymbardziej, matka była w psychiatryku...wiesz, co czuje kobieta po
aborcji i nazywasz ją morderczynią???
To ty chyba w ogóle w sobie uczuć nie masz...

Jula

[zero_0]

U mnie oprócz tysiąca "powodów", dla których usunęłam ciąże
dochodziła jeszcze niechęć do bycia w stanie ciąży - nie chciałam
chodzić z brzuchem itd. Poza tym dla mnie było jednoznaczne
donoszenie ciąży z pozostawieniem dziecka przy sobie. Nie mogłabym
go oddać do adopcji ani zostawić w szpitalu itp. Nie potrafiłabym.
Widocznie zabić dla mnie było prostsze... DLATEGO. Rozumiesz Jula?

[1jula]

Rozumiem, wogóle dużo rzeczy zrozumiałam czytając to forum. Dziękuję
wam za to.

[woliwa1]

agnieszko ja myślałam tak jak Ty też jednym z powodów dla których nie chciałam
być w ciązy był fakt że znowu bede musiała chodzić z brzuchem a przecież tak nie
wiele mineło od mojego ostatniego porodu jest to dla mnie teraz totalny absurd,
przecież przeszlabym przez te 9 miesięcy, jakoś by zleciało a pewnie byłabym
szczęśliwsza niż teraz

Woliwa

[zero_0]

No właśnie, Woliwa /niestety nie wiem jak masz na imię /, teraz też postrzegam
tą moją niechęć do chodzenia w ciąży jako absurd totalny. Przecie~ż to taki
magiczny stan... Dodatkowo u mnie, w przeciwieństwie do Ciebie, minę~ło 13 lat
od czasu gdy byłam w poprzedniej ciąży, ech! Brak s~ł~ów!

[woliwa1]

tak u mnie taki magiczny czas przeżyłam podczas pierwszej ciązy chociaż musiałam
bardzo uważac bo była zagrożona, przy drugiej potraktowałam ją jako jakąs kare,
nie wiem co mną wtedy kierowało, moje dziecko zabiłam w 8 tygodniu przez myśl
mi nawet nie przeszła sytuacja z pierwszej ciazy kiedy to w 8 tygodniu z powodu
nieustajacych plamien szłam na usg z potwornym strachem czy moje dziecko jeszcze
zyje, mysle że gdybym przypomniała sobie ta sytuacje byłoby moze inaczej
interaz moge sobie tylko gdybac co by było gdyby, czesto sobie mysle czy gdybym
trafiła na to forum wczesniej czy byłoby inaczej, czy ktos byłby w stanie mnie
powstrzymac
ps mam na imie magda jeszcze sie nie przedstawiłam pa pozdrawiam mocniutko

[zero_0]

Wiesz, Magdo, ja tak samo zapomniałam WTEDY wszystko co mogłoby mnie (może)
powstrzymać przed aborcją - też moja pierwsza ciąża była zagrożona, a rok
wcześniej przed nią poroniłam, więc truchlałam ze strachu, a teraz... Wydaje mi
się, że ponieważ postanowiłyśmy usunąć nasze ciąże, to włączył nam się w głowach
mechanizm konsekwentnego działania we "właściwym" kierunku i stąd te braki w
pamięci itp., niestety...
Pozdrawiam

[woliwa1]

dokładnie dąrzłyśmy tylko do celu z klapkami na oczach jak to się mówi "po
trupach" niestety dosłownie pa pozdrawiam mocniutko

[livian]

> czekających na adopcję małego dziecka. Czy nie bierze się takiej
> wersji pod uwagę? A może mi sie tylko wydaje że to takie proste i
> oczywiste?


Wlasnie wydaje mi sie, ze ostatnie zdanie - pytanie z powyzszego
cytatu jest odpowiedzia na twoje watpliwosci. Nie jest to takie
proste i oczywiste, z cala pewnoscia nie jest.

[1jula]

dziewczyny, zadam wam teraz może osobiste pytanie jak nie chcecie to
nie odpowiadajcie. Jak wygląda taki zabieg? Tzn. po pierwsze czy
boli, gdzieś czytałam że jest to ból podobny do porodowego (?!), czy
w związku z tym jest znieczulenie i jakie ogólne, miejscowe? A jak
samopoczucie po zabiegu (fizyczne) czy od razu się wstaje, idzie do
pracy, czy trzeba leżeć parę dni.
Bo jakie są skutki psychiczne, to niestety troche już tu poczytałam