Litość

[saunne]

Mam coraz mocniejsze wrażenie, że lepiej jest nie litować się nad ludźmi...,
bo:
1. litość zniechęca do aktywności (tak jakby usprawiedliwia bezczynność),
2. może pogłębić smutek osoby, którą spotkała przykrość,
3. w rzeczywistości litujemy się nad sobą (wyobrażamy sobie siebie w
identycznych okolicznościach) przez co nie dopuszczamy do siebie myśli, że ta
osoba może reagować inaczej niż my,
4. to uczucie bardzo destrukcyjne - gdzieś w podtekście ukrywa brak wiary w
siłę drugiego człowieka

[poziomk]

a ja bym to wytłuścił i wężykiem, węzykiem....

[all2]

Oj Saunne, święte słowa Twoje...

[janiolka]

łącząc pkt. 2 i 4 - jest poniżająca

[ralston]

No dobrze. To może tak w aspekcie pozytywnym - co zamiast litości? W jaki
sposób pomagać, żeby nie wywoływać zażenowania czy wręcz poniżenia? Bo cakowity
brak zainteresowania chyba nie jest dobrym lekarstwem?

[habitus]

Nie litować się. Wysłuchać i wesprzeć. Choćby moralnie.

[ralston]

No więc właśnie w tym jak wesprzeć rzecz. Jak udzielić tego wsparcia, żeby nie
urazić tego, komu się pomaga?

[habitus]

Szczerze i życzliwie ale bez czułostkowości. Poważnie, bez poczucia wyższości, z
szacunkiem.

[saunne]

Wydaje mi się, że lepiej jest usiąść z taką osobą i razem zastanowić się jak
można rozwiązać problem (jeśli jest to problem, który da się rozwiązać). Nie
skupiać się na jej rozpaczy ale delikatnie zachęcić ją do działania. Wydaje mi
się, że dobrze jest niczego nie narzucać, a raczej proponować tak żeby ta osoba
czuła, że sama podejmuje decyzję. Mam głębokie przkonanie, że szacunek, który w
ten sposób okazujemy jest bardzo ważny, bo buduje, wspiera.

Jeśli jest to problem nierozwiązywalny (np. śmierć kogoś bliskiego,
nieuleczalna choroba itp.) to chyba dobrze jest dać się wygadać, wypłakać, bez
zagadywania, pocieszania (zawsze mam wtedy skojarzenie z nerwowym pocieszaniem
płaczącego dziecka). Tak żeby rozmówca nie poczuł się winny, że np. zajmuje
czas albo, że "użala się nad sobą". I chyba ostrożnie z przytulaniem. Dopiero
jak płacz zacznie mijać. Bo można stłumić to, co jeszcze nie zdążyło wypłynąć.

[poziomk]

wszystko zaczyna sie od niewiedzy, czesto chcemy na siłe pomagać w chwili
najmniej odpowiedniej.... Proponuje przeczekać

[saunne]

A może po prostu zapytać: jak mogę Ci pomóc?

Przeczekać? Nie... Obojętność jest gorsza od nienawiści.

[poziomk]

Zapytac tak, ale niejednokrotnie zauwazylem ze ludzie sie po prostu boja...
Lezy facet na chodniku , kupe gapiow sie wkolo zbierze, i nic, komentarze a moze karetke
wezwac, a moze pijany, chory, ma HIVa nie ma (niepotrzebne skreslic), reakcji nie ma a potem
jest troche za pozno.
Idzie babcia ulica widzi niepelnosprawnego/wna i co" ... reakcja "O JAKI/A TY
NIESZCZESLIWY/A i BIEDNY/A"

Szlag czlowieka trafia, jaki biedny/a jaki nieszczesliwy/a? ze juz wyszedl na ulice , chce sie
pokazac, tryska z niego/niej energia, chce cos pokazac, co wiecej potrzeba?

[janiolka]

a skad w ogole wzial ci sie ten temat?

[saunne]

a dlaczego chcesz wiedzieć? ;)

[janiolka]

przypomnial mi sie zydowski kawal ;)

pytam, bo to dosc specyficzny temat wsrod pozostalych tematow titajmowych

[saunne]

janiolka napisała:

> przypomnial mi sie zydowski kawal ;)

Jaki? :)

> pytam, bo to dosc specyficzny temat wsrod pozostalych tematow titajmowych

Chciałam się podzielić z kimś swoimi refleksjami..., zweryfikować czy się nie
mylę...
>

[janiolka]

rebe czemu ty odpowiadasz pytaniem na pytanie?
a czemu pytasz?

zastanawiam sie czemu litosc tak latwo przychodzi ludziom. czy to nie jest
latwiejsze niz zachowanie, o ktorym pisala habitus

[all2]

pewnie że łatwiejsze - tego nas przeważnie uczą od dziecka - pokiwać głową i
poużalać się nad kimś, a tego drugiego nie

[ralston]

Bo mniejszym wysiłkiem jest pokiwać głową niż nią ruszyć...

[alex.4]

Litośc jest banalna. To łatwe i wiele nie kosztuje. łatwo jest poczuć że
spełniło się swój obowiązek, poczuć się lepszym.
Znacznie trudniej jest pomóc
Ludzie zdecydowanie częściej wybieraja łatwiejszą drogę:)

[aand]

alex.4 napisał:

> Litośc jest banalna. To łatwe i wiele nie kosztuje. łatwo jest poczuć że
> spełniło się swój obowiązek, poczuć się lepszym.

Święte słowa księdza dobrodzieja :)

> Znacznie trudniej jest pomóc
> Ludzie zdecydowanie częściej wybieraja łatwiejszą drogę:)

Normalnie nie poznaję kolegi - kosmici porwali nam Aleksa i dali kogoś innego? ;)

[saunne]

janiolka napisała:

> zastanawiam sie czemu litosc tak latwo przychodzi ludziom. czy to nie jest
> latwiejsze niz zachowanie, o ktorym pisala habitus

Może potrzebujemy popłakać nad sobą?

[ogabignac]

Litosc jest OK.

[juliettamasina]

ogabignac napisał:

> Litosc jest OK.


:) nazwijmy ją współczuciem,

jest jedną z podstawowych cech, która czyni nas ludźmi

[aand]

juliettamasina napisała:

> ogabignac napisał:
>
> > Litosc jest OK.
>
>
> :) nazwijmy ją współczuciem,
>
> jest jedną z podstawowych cech, która czyni nas ludźmi


Kiedy współczucie i litość wymienia się najczęściej razem, jednym tchem?

[ralston]

A gdzie leży granica między jednym a drugim?

[habitus]

Tą granicą jest szacunek. Jeżeli szanujesz - współczucie, jeżeli czujesz się
lepszy, mądrzejszy - litość.

[ogabignac]

Albo jestes silniejszy, masz wladze - wtedy stac cie na litosc.

[alex.4]

litość to kupowanie sobie dobrego samopoczucia. Poczucie, że jest lepszym może
prowadzić do pychy, a bogowie pychy nie lubią:)

[saunne]

ogabignac napisał:

> Albo jestes silniejszy, masz wladze - wtedy stac cie na litosc.

Władza, która w ten sposób posługuje się litością jest władzą opartą na
strachu...
Władca powtarza: lubię jak się mnie boją! Wrzeszczy, grozi i ewentualnie
stosuje ułaskawienie (za które trzeba być dozgonnie wdzięcznym). Dzięki temu
czuje, że ma władzę... że jest silny...

Ale nie jest.

Nikt nie podziwia tyranów. Można ich co najwyżej nienawidzić i się ich bać.

Podziwia się władców, którzy rozumieją.

[alex.4]

trudno być włądca który rozumie, łatwiej rządzić strachem. Jak Tyberiusz który
miał powiedzieć moga nienawidzieć, byleby się bali