Noc Walpurii.

[ogabignac]

Dziś wedrowcy, jeśli przed zmrokiem nie zdążyli, już nie muszą się śpieszyć.
Porzućcie wszelką nadzieję.
Zrezygnowany ale stanowczy idę wykopać korzeń mandragory pod szubienicą.
Korzeń będzie tam gdzie legnie cień wisielca o północy.

[all2]

Jak to fajnie, że już nigdzie nie muszę się śpieszyć :)

[dryla]

all2 napisała:

> Jak to fajnie, że już nigdzie nie muszę się śpieszyć :)
>

a gdzie pożucileś nadzieję?

[kamilar]

Kim była Walpuria, bo mi się kojarzy z Van Purem, czyżby jej mąż:)))

[anahella]

pl.wikipedia.org/wiki/Walpurgia

[ogabignac]

Noc przetoczyła swoje macki.
Poowijane papierem toaletowym samochody, zaszprejowane pianką do golenia szyby.
Brrr.

[anahella]

Nie rozumiem.

[aand]

Taki młodzieżowo-mitologiczny performance :)

O nocy Walpurgii:
Noc Walpurgii (Walpurgisnacht) to noc czarownic. Korzenie tego święta wywodzą
się ze starogermańskiej mitologii. Zgodnie z liczącą sobie kilkaset lat
tradycją, jej obchody przypadają na ostatni dzień kwietnia. Jej ojczyzną są góry
Harcu, gdzie do dziś, odbywają się wówczas festyny, tańce czarownic i ucztowanie
przy ogniskach.
Noc z 30 kwietnia na 1 maja była od wieków uważana za noc magiczną. Początkowo
jej obchody były hołdem składanym wiośnie, świętowano zbliżające się nadejście
lata, a z nim czas zbiorów i obfitości. Hierarchowie kościelni próbowali długo
odwieść, już chrześcijański, a nadal hołdujący pogańskim obrządkom lud, od tego
obyczaju.
Bezskutecznie. W końcu postanowiono powiązać obchody pogańskiego obrządku z
dniem 1 maja, który uczyniono dniem świętej Walpurgii – patronki, mającej
chronić ludzi przed złymi mocami.
W mitologii celtyckiej noc z 30 kwietnia na 1 maja nosi nazwę Beltane i
poświęcona była pogańskiemu bóstwu światła i ognia- Baalowi. Stąd zapewne
pochodzi, zachowany do dziś, zwyczaj rozpalania ognisk w tę noc. Od XVI wieku,
kiedy w Europie rozpętało się szaleństwo polowania na czarownice, powiązano noc
Walpurgii z legendami, o odbywających się na górze Brocken (góry Harcu) sabatami
czarownic.
Opowiadano, że w noc 30 kwietnia czarownice zbierają się na Hexenplatz (Plac
czarownic), aby wspólnie, oczywiście na miotłach, wyruszyć na najwyższy szczyt w
pasmie gór Harcu i tam oddać się bezecnym uciechom i ucztować w towarzystwie
diabła. Swego czasu w spotkania złych mocy na Brocken nie tylko wierzono, ale
wręcz bano się ich. Na domach rysowano kredą krzyże, na podłodze układano
skrzyżowane miotły. Przez miasto przeciągały procesje mieszkańców, starając się
robić możliwie dużo hałasu, co miało odstraszać złe duchy. Na głównym placu
miasta wędrowne trupy aktorskie odgrywały przedstawienia o świętujących na
Brocken wiedźmach.
Do dziś, co roku w tę kwietniowo-majową noc na ulice ponad 40 miejscowości w
rejonie gór Harcu wychodzą chętni do świętowania przebierańcy, wyposażeni we
wszelkie stosowne dla wiedźm i złych duchów akcesoria. Domy ozdabiane są
figurkami czarownic, a zorganizowane na tę okoliczność stragany oferują
tajemnicze specyfiki, sporządzone rzekomo wedle starych, tradycyjnych receptur.
Utrzymała się tradycja rozpalania dużych ognisk i wspólnego ucztowania. W
obowiązkowym menu są pieczone mięsa przyprawione mieszankami ziołowymi, mięso
pieczone z warzywami i oczywiście czarodziejskie napoje. Wśród nich szczególnie
polecany jest poncz, robiony z czerwonego lub różowego wina. Menu uzupełniają
wszelkie czerwone owoce i zielona sałata z ziołami.
Góra Brocken i legendy o sabatach wiedźm stały się motywem wielu znanych utworów
literackich. Najsłynniejszym jest zapewne „Faust” Goethego. Po nieszczęśliwym
finale miłości Fausta i Gretchen Mefisto zabiera go na Brocken, gdzie wśród
swawolnych wiedźm zapomnieć ma o swojej ukochanej.

[kamilar]

A na co mnie jakieś Nordyckie noce w słowiańskim kraju potrzebne. Noc kupały to
jest noc, można przy tym wypić za zdrowie swarożyca i światowida:))