żebyście się ponudzili przy ulubionym wierszu moim

[mateuszwierzbicki]

DEMONY

Na świat przychodzimy w ciszy
poczęci wilgocią
i zamyśleniem naszych matek
na mostach z chmur
między niebem a ziemią

udajemy siebie
a jesteśmy wiatrem
co rozsiewa krzyk
i burzy pałace ze zwiędłych liści
przy okazji szlifujemy
carraryjski marmur na kolumny

mowa nasza
jest wielce bełkotliwa
niezrozumiała dla nas samych
w czaszkach piwniczny chłód
a zdania bez początku i końca

nasze dłonie
jak korzenie wyrwanych drzew
nie służą już niczemu
są tylko świadectwem naszej bezsilności

oceany i kipiel wodospadów
to nasza krew
a pamięć
to nie tylko przeszłość

czasami
kiedy przeglądamy się
w spojrzeniach ludzi
widzimy tam tylko strach
cieszymy się
bo to znak
że będzie nas więcej

[mateuszwierzbicki]

to przed kogo ja perłę rzuciłem? :)

[cezar8]

Czy mamy ten wiersz zinterpretowac???? Ja dziekuje!

[mateuszwierzbicki]

żadnych interpretacji! tylko czytać, bo to mój własny, tymi rencami napisany i
z moich ulubiony :)

[cezar8]

ja przeczytalam juz 3 razy! Podoba mi sie ( wiem, zabrzmialo banalnie )

[mateuszwierzbicki]

to sie cieszę Cezario :)

[mrug]

Mateuszu!
Prosimy o jeszcze!

TORA

[mateuszwierzbicki]

GENESIS (BERESZIT)

na początku nie mogło być słowa
raczej krzyk trwogi
na myśl o tym
czego nie było
a co być może będzie

o to co przedtem nie pytano
tym bardziej
że nie było to do pomyślenia
pod groźbą wiedzy o tym
co było
jest
i będzie

zegary
których jeszcze nie było
odmierzały czas w zupełnie drugą stronę

rodziców
wydawanych na świat przez własne dzieci
po chwili nikt już nie pamiętał
a wichry się uspokajały
zanim zdołały nadejść
i rzeki płynęły do swoich źródeł
unosząc ikrę tańczących łososi

zanim byliśmy
to już nas nie było
i twarze starców
wygładzały się z każdą chwilą
niczym senne morze

to było nasze Zandalee
a raczej kiedyś będzie nasze
o Zandalee
nasze Zandalee
nasze święte Zandalee

nie mieliśmy kościołów
bo zanim je wznieśliśmy
nie było nikogo
kto by je umiał budować
nie mówiąc o modlitwach
ani słowach
z których się składały

nad kwiaty przedkładaliśmy ich zapach
a zamiast motyli
wystarczał nam szelest ich skrzydeł
i cień na pękających skałach

tak więc
będziemy po wsze czasy głosić
że tak naprawdę
zanim to wszystko na dobre się zaczęło
już było po wszystkim
po naszym świętym Zandalee


EXODUS (WEELLE SZEMOT)

nie zdołano nas wszystkich zabić
może dlatego
że wielu z nas
nie było świadomych zagrożenia
a jeden z nas bardziej niż
my wszyscy razem wzięci

Zandalee nie było nawet wspomnieniem
a jednak pojawiało się w snach
i nie dawało spokoju

niektórzy z nas wiedzieli dużo
a jeden z nas więcej niż
my wszyscy razem wzięci
więc bez jednego słowa
poszliśmy za nim
kiedy któregoś ranka
jego posłanie było puste

jego śladów na piasku
nie zdążył wygładzić wiatr
a fale rozbić o skały
porastające lustro wielkiej wody
i słońce całkiem zaszło
za klucz czerwonych flamingów

wędrówka nasza
trwała wieki całe
nam się przynajmniej tak wydawało
jemu zaś mniej od
nas wszystkich razem wziętych
pewnego ranka wiedzieliśmy
że to już koniec

nawet najstarsi z nas nie wiedzą
skąd znamy modlitwy
bez przerwy odmawiane
przed kamienną ścianą
na rynku w Zandalee
naszym Zandalee
naszym świętym Zandalee


LEUITIKON (WAJJIKRA)

i tak żyjemy
w rytm obrotów ciał niebieskich
od świąt do świąt
tych większych i tych mniejszych
do bólu przestrzegając reguł
porządkujących nasze życie

niektóre dobrze rozumiemy
inne mniej
a jeszcze innych wcale
lecz kiedy do utraty tchu tańczymy
i przeglądamy się w ciemnym niebie
bacznie wypatrując
najmniejszych choćby oznak ich łamania
to dobrze wiemy
że tak musimy
bez złudzeń
że można inaczej

zbyt długo nas nie było w Zandalee
naszym Zandalee
naszym świętym Zandalee
żeby pozwalać naszym myślom
krążyć nad tym wszystkim

my wreszcie wiemy
nieważne nawet co
lecz wiemy
i jak
i co
i kiedy

zbyt długo nas nie było w Zandalee


NUMERI (BEMIDBAR)

aż przyszedł dzień
gdy było nas zbyt wielu
aż brat nie poznawał brata
i przy biesiadnych stołach
zajmowaliśmy miejsca tych
co mieli studnie i ogrody
z których ukradkiem czerpaliśmy wodę
i rwaliśmy dorodne oliwki

Zandalee robiło się za małe
i coraz częściej nasi kapłani
nie mieli ochoty spryskiwać ołtarzy
krwią gołębi
chwytanych przez nas w sieci

a przecież kiedyś tęskniliśmy
za naszym Zandalee
zapomnieliśmy że świętym
i kiedy się policzyliśmy
bez słowa sprzeciwu ruszyliśmy przed siebie
przy dźwiękach bębnów i trąb
nie wiedząc kto i dokąd nas prowadzi

Zandalee stawało się wspomnieniem
a my znowu nie byliśmy pewni
czy to co było kiedyś
nie jest przypadkiem tym co będzie

nasze stopy wzniecały pył
i była ciemność
a noc nie różniła się od dnia
i oślepłe ptaki rozbijały mury miast
które chcąc nie chcąc zdobyliśmy bez walki
nie licząc głosu naszych trąb bojowych

doszliśmy do końca
dalej nie było nic
a my nie wiedzieliśmy
skąd i po co wyszliśmy
skoro dalej nie było nic
za nami kości
i zatruta krwią ziemia
pełna sępów i belladonny

nie podnosiliśmy wzroku
głowy kuląc w ramionach
kiedy z końca świata
wracaliśmy w ciszy
tam skąd wyszliśmy
nie wiedzieć czemu i po co

w Zandalee życie powoli wracało do normy


DEUTERONOMIUM (HADDEBARIM)

i nie mogliśmy patrzeć w słońce
bez płatków z kwiatów na powiekach
natomiast w lustrach wód stojących
oglądaliśmy się na nowo

uczyliśmy się też na nowo
jako tako żyć
bardziej przeczuwając
niż cokolwiek wiedząc
a to było najbardziej potrzebne

nasze dzieci ściskały nas mocno za ręce
matki gładziły po siwiejących głowach
i szeptały ciche zaklęcia
rozwiewane zaraz przez wiatr
w nocy słychać było nieraz
ich niewyraźne echo
i niektórzy z nas zaczęli się uczyć
zapomnianej mowy kapłanów

dziwne to i trudne do pojęcia
nikt nie pamiętał od kiedy
może od wschodu słońca
albo pierwszego plastra miodu
bez śladu goryczy

każdy z nas wreszcie się dowiedział
o rzeczach prostych
niezbyt pogmatwanych
jak tych o męstwie oraz łagodności
jak wreszcie tych o wprost mówieniu
bez względu na okoliczności
i nazywaniu rzeczy po imieniu
patrząc spokojnie przy tym w oczy
a bestii która drzemie słodko
w czeluściach naszych twardych czaszek
nie budzić bez ważnej potrzeby
i regularnie brać kąpiele
w zakolach rzeki zapomnienia
aby zmyć cień co rzuca niebo
i rankiem gasić wszystkie gwiazdy
aż przyjdzie dzień
a może noc

i nic nie będzie zbyt ważne

[mrug]

Hobbystyka, czy bardziej zawodowo?

[mateuszwierzbicki]

można być zawodowym poetą? :)

[tempe]

nie do nas to pytanie

[mrug]

Jak najbardziej.;)

Ku przestrodze...;))

[mrug]

Nie pomogły zastrzyki,
recenzje i pomniki
ni kwaśne mleko:
Przyszedł szarlatan - szuja,
opukał go, pobujał:
-Dementia praecox.

Toż radość była w domu,
nareszcie koniec sromu,
skończony kłopot !
Dozorca śmiał się setnie:
-Zaraz mu nitkę przetnie
panna Atropos.

Żona klaskała w dłonie:
-Ach, przecie nadszedł koniec
pijackich orgii.
Bólów miałam nie mało,
nareszcie twoje ciało
wezmą do morgi.

Wszyscy stanęli kołem
z czołem bardzo wesołem:
Prasa, kuzyni;
i szacowne to grono
orzekło unisono:
-Dobrze tak świni!

Po co dziewki uwodził,
nocą domy nachodził,
sen rwąc dzieciątek;
i po co "Pod Zegarem"
lał w brzucho wino stare
świątek i piątek?

Zna go dobrze Warszawa:
Pożyczał-nie oddawał,
nasienie drańskie;
a "poetyczne dale"
to były te skandale
w "Małej Ziemiańskiej".

Dobrze ci, stary draniu,
za grzechy nad otchłanią
inferna zwisasz.
Najprzód gwiazdy i róże,
potem stołek w cenzurze-
sprzedajny pisarz!

Tak to nadobne grono
radziło unisono
w śmiertelnej sali.
A że lico miał bladsze
orzekli:-Pewnie nadszedł
koniec kanalii.

Zapachniały zefiry,
brzękły potrójne liry,
pierzchnęła tłuszcza.
Serce alkoholowe
unieśli aniołowie
na złotych bluszczach.

[mateuszwierzbicki]

pamięć mnie zawodzi, ale to Gałczyński chyba albo Tuwim?

[tempe]

chyba Gałczyński
co wygrałem?

[mateuszwierzbicki]

mrugnięcie powieki Mruga ?

[mrug]

Wygraliście.
Mrugi do odbioru na poste restante.

[mateuszwierzbicki]

za pokwitowaniem?

[mrug]

Za porozumiewawczym mrugnięciem.;)

[mateuszwierzbicki]

;)

[tempe]

bez do wodów?

[mrug]

zasada domniemania niewinności

[tempe]

to w państwie prawa
a tu na pastwę

[mrug]

dary...dary losu...

[tempe]

podoba mi się i jestem dumny że w sieci znam Mateuszawierzbickiego

ps. czy nietaktem będzie napisanie że coś mi dzwoni
i czy czytałem Mateuszawierzbickiego w rzeczywistości
??

[mateuszwierzbicki]

:), mało prawdopodobne, bo nie dbając nigdy o druk, kilka wierszy w jakims
miesieczniku sie ukazało, kilka opowiadań w emigracyjnym miesieczniku pod
pseudonimem, ale teraz juz dbam o powieść, która dwa lata temu skończyłem (333
str.)i cały czas ją do niedawna szlifowałem. ja tez jestem z Was dumny :)

[mrug]

Prosimy o przedruk powieści na łamach Nudy.
Może być w odcinkach.

[mateuszwierzbicki]

a to niezły pomysł :)

[mrug]

T0 dawaj, waść!;)

[tempe]

moge utworzyć odpowiedni wątek
czy przebije dwuipółtysięcznik?

[tempe]

po doszlifowaniu do 333 szlifujesz do 666
??

[mateuszwierzbicki]

po szlifach ma troche mniej niz 333 (1800 znakowych stron)

[cezar8]

prosze, jak sie ladnie watek rozwija! Oby tak dalej!!

[mateuszwierzbicki]

musze jakoś najpierw zredagowac, żeby posty nie były za długie :)

przestroga

[mateuszwierzbicki]

PRZESTROGA

nie mów
że w piekle panuje john
bo nie wiesz tego na pewno

nie mów nikomu
że w piekle panuje john
bo cień zlepionych woskiem skrzydeł
walczących z wiatrem aniołów
na zawsze zasłoni oczy
a ci
co smak własnej krwi poznali
odejdą w zielone doliny

jest piasek
gdzie nie spojrzeć piasek
i spojrzenia zastygłe na wieki
wpół drogi do wież
nieśmiało sięgających nieba

potem noc jak przypływ księżyca
zabiera kształty rzeczy
i wspomnienia
na obraz i podobieństwo tego
czego dawno już nie ma

na skrajach urwanych nagle grani
jakieś cienie wypatrują znaków

odchodzą pory dnia i roku
litery bledną trupio
i kartki czerpanego papieru
jak najświętsze dziewice
cierpliwie czekają
na łagodne
lecz zdecydowane
muśnięcia piór kaligrafów

ostrożnie
to tylko john
piasek z milczeniem zalanych piramid
osusza tusz
na jedwabnych zwojach

na nic zaklęcia i mądrości ze spiżu
kiedy john przez świat opuszczony
bezszelestnie je recytuje
w rytm wiatru porywów

na ulicy gołębiej jest cicho
jak na cmentarnej alei
prowadzącej do wspomnień
i zaklętych w kamieniu marzeń

koniec

[mateuszwierzbicki]

KONIEC

odchodzić należy w półmroku
bez słów
zarówno wielkich
jak i małych
i tak zrobimy
wtopieni w jesienne chmury
bo mowa jest na naszą zgubę

nasze winy zmyją deszcze
kłamstwa zaś
zagłuszy lament płaczek

spojrzenia kobiet i przyjaciół
wskażą drogę

i będziemy pochyleni
po omacku
na palcach
przed siebie
aż dokona się
bez naszego już udziału

i nie będzie już dnia
ani nocy
aż krew powoli zamieni się w wino

bez pytań
a tym bardziej odpowiedzi na nie

za linią horyzontu
bez żadnych konsekwencji
można się już oglądać
i biorąc przykład z aniołów
zapomnieć o pomieszaniu języków
uprawiając sztukę lewitacji

ważne jest też nic nie pamiętać
inaczej nigdy nie powrócimy

lokatorzy

[mateuszwierzbicki]

LOKATORZY

mieszkańcy pięter ostatnich
wyżej jest tylko niebo
i wieże kościołów
drapaczy chmur nie bierzmy pod uwagę

czasami krzyczą
nikt nie chce tego poświadczyć
a mimo to ich krzyk
potrafi przebić chmury
uwolnić pioruny

i łzy rodzące zmarszczki
zdobią ich twarze
osuszane porannym słońcem

kiedy dzwony biją
lub wyją syreny
mieszkańcy pięter ostatnich
bacznie obserwują krokwie
dźwigające dachy i niebo
byle trzask jest źródłem niepokoju

nocami
uzbrojeni w mosiężne lunety
śledzą obroty ciał niebieskich
próbując przewidzieć przyszłość

nie sposób odnaleźć ich na listach lokatorów

umierają bezszelestnie
a na ich miejsce
niepostrzeżenie wprowadzają się następni

[columbia]

mateuszwierzbicki napisał:

> :), mało prawdopodobne, bo nie dbając nigdy o druk, kilka wierszy w jakims
> miesieczniku sie ukazało, kilka opowiadań w emigracyjnym miesieczniku pod
> pseudonimem

tytuły, tytuły prosimy

[mateuszwierzbicki]

1. miesięcznik ,,Bez dogmatu" (muszę poszukać i sprawdzić daty)- gdzieś druga
połowa lat 90-tych

2. miesięcznik emigracyjny ,,POMOST" pod pseudonimem Mateusz, czerwiec-grudzień
1985
:)

[broton]

... NIE ...
...nie zdołałem przebrnąć połowy drugiego ...

... Mateusz - nie pisz ( nie jestem autorytetem )........


...broton poczęty wilgocią .......

[mateuszwierzbicki]

ale nikt Cię do czytania nie zmusza przecież

[broton]

... to dobrze ...

[broton]

...moja mówi ( ale ja jej to cztam ) - coś w tym jest ....

[mateuszwierzbicki]

a po co ta dziwna agresja?