Nie wiem...

[karina99.1]

witajcie,

chciałam napisać o takiej sytuacji... W grudniu zgłosiłam się do psychologa. Nosiłam się z tym od jakiegoś czasu. Powodem było moje bardzo kiepskie samopoczucie, ciągłe uczucie pustki, miałam(i mam) wrażenie, jakby wszystko działo się poza mną, jakby to nie było prawdziwe życie, marzyłam, żeby się zaraz obudzić,itp.
Poza tym coraz poważniej zaczęły mi doskwierać problemy w kontaktach z ludźmi... W stosunku do bliskich osób jestem okropna, złoszczę się bez powodu, wydzieram, obrażam czasem. A jednocześnie boję się, że stracą cierpliwość. Nie wiem dlaczego właśnie im tak dokuczam i uprzykrzam życie. W stosunku do obcych z kolei sprawiam wrażenie chyba nieustannie wystraszonej.
Myślałam, że skończy się na jednej wizycie, ale zdecydowałam się rozpocząć terapię (strasznie nie lubię tego słowa).
Nie wiem, czy moje powody są wystarczające, by tam ciągle chodzić. Nie wiem...
Po każdej wizycie mam wyrzuty, chociaż terapeutka mówi, że niepotrzebnie.
Nie wiem, często mam wrażenie, że sama się za bardzo nakręcam zamiast wziąć w garść. Czasem mam nawet wrażenie, że nie chcę się wcale brać w garść. Może nie umiem...
I jeszcze jedno nie wiem...
Nie wiem po co tu piszę... może potrzebuję się 'komuś' wygadać. Może oczekuję jakiejś odpowiedzi. Może chcę przestać czuć się niewidzialna...