płacz u terapeuty

[laylana]

Dzisiaj miałam pierwszą w życiu konsultację u terapeuty. Zdziwiła
mnie moja reakcja, otóż kiedy sama myślę o moich problemach, jestem
spokojna. W poczekalni również siedziałam i byłam raczej wesoła.
Natomiast gdy tylko usiadłam w gabinecie i zaczęłam mówić, głos mi
się załamywał, aż w końcu wybuchnęłam płaczem i tak ryczałam calutką
godzinę.
Po wyjściu było mi koszmarnie głupio i wstyd, moje problemy wydały
mi się trywialne i szczeniackie (dlatego wstyd). Później popłakałam
w samochodzie i jakoś się ogarnęłam.
Czy płacz u terapeuty to normalna sprawa? Czułam się jak idiotka, że
ledwo weszłam do pokojuz z nienajomą osobą i już zaczęłam się
uzewnętrzniać i płakać jak dziecko. Czy takie sytuacje są normalne?

[doctor.no.1]

To całkowicie naturalne. Wiele osób tak ma. Mnie ciągle to dziwi, że
poza gabinetem psychologa można spokojnie mówić o pewnych rzeczach.
A gdy artykułujemy te same rzeczy przed psychologiem, nagle
przygniata nas ból i leeeeeci...

To dlatego standardem u psychologów sa chusteczki higieniczne, ktore
błyskawicznie się kończą

[laylana]

Mi się wydaje, że to świadomość tego iż "aż do tego doszło" (że
wylądowało się u psychologa) i może też trochę fakt, że przed
psychologiem, jeśli chcemy poczuć ulgę trzeba mówić samą prawdę i
tylko prawdę, zdjąć wszystkie maski, które jednak zakładamy nawet
dla przyjaciół.
Dziękuję za odpowiedź. Tak myślałam, że te chusteczki po coś tam
są;) ale przeraziły mnie moje emocje i brak kontroli nad nimi.
Dodatkowo płakałam z myślą, że robię z siebie idiotkę i co
terapeutka pomyśli, że beczę już na wejściu.

[easz]

Nie wstydź się i nie uważaj za idiotkę, bo absolutnie nie masz powodu. To zwyczajna rzecz w takim gabinecie i psycholog też jest przyzwyczajony;) Więcej - przygotuj się, że to nie koniec i jeszcze wiele razy tak mogą sesje przebiegać a nawet może być w pewnym sensie gorzej, bo to dopiero początek i zaczynasz się otwierać, a to może długo faktycznie potrwać.
I pamiętaj, że to zawsze Ty decydujesz co powiesz terapeucie, lekarzowi, więc nic na siłę, nawet jeśli poprawnie zakładasz, że trzeba pozbyć się masek itd, o czym napisałaś, to na wszystko jest czas, do wszystkiego trzeba dojrzeć, a i tak nie wszystko trzeba wywalać na wierzch. O wszystko też możesz śmiało pytać terapeutę i aktywnie uczestniczyć w procesie, oczywiście.
Powodzenia.

[maureen2]

terapeuta lubi jak się u niego płacze
czuje się wtedy lepiej,że jest kompetentny
i ze terapia działa
a to fikcja

[easz]

Jeśli nie masz do powiedzenia niczego bardziej sensownego i wiarygodnego, to czep się, ale nie mnie.

[maureen2]

nie jesteś uprawniona do wydawania ocen
bez tematu

[maureen2]

u mnie terapeuta płakał
tak się napiął,a ja nic
he,he

[nothing.at.all]

To normalne. Nie wstydź się i nie miej obaw że to głupio. Płacz
czesto oczyszcza.

[maureen2]

oczyszcza kanaliki łzowe z kurzu

[ruda110]

A ja Ci nawet zazdroszczę:) Chciałabym się w końcu porządnie
wypłakać.

[laylana]

Ulżyło mi. Za 2 tygodnie mam następną wizytę, w sumie ma ich być
jeszcze kilkaa po nich decyzja czy, a jeśli to jaką terapię podjąć.

Teraz tylko zastanawia mnie inna sprawa: w jakich przypadkach
stosowana jest terapia? Czy może być tak, że po tych kilku
diagnostycznych spotkaniach będę już "naprawiona" i nie będzie
potrzeby wprowadzania terapii?

[maureen2]

brak ci towarzystwa

[skarpetka_szara]

Tez chodzilam pol roku i przez te pol roku za kazdym razem
plakalam :) Po pol roku przestalam :) I tez z "szczeniackich"
powodow.

Najsmieszniej bylo gdy wychodzilam z tego pokoju z czerwonymi
slepiami, a czekajacy studenci patrzyli na mnie ze zrozumieniem :)


Zycze wytrwalosci bo nie od razu czasami sie pojmuje o co nam
chodzi. trzeba na to czasu. Pamietaj o tym bo zapewne czasami
bedziesz miala zwatpienia co do kontynuacji terapi.

[kkkkkarolina]

Ja pamiętam, że się tak na maxa posypałam, jak zaczęłam się
uzewnętrzniać o moich przeszłych uczuciach do matki. To taka
fontanna poszła, że faktycznie, zrobiło mi się głupio, pomyślałam
sobie, że inni są twardzi, a ja taka słaba, tylko po psychologach
chodzę i płaczę, że pozwoliłam sobie na taką 'słabość', jak miłość
do matki.
Mnie było ciężko nie płakać u terapeutki. Głos mi się łamał, ogólnie
zdałam sobie sprawę ze swojej beznadziejności i że kocham tych,
którzy mnie tak zranili.
Sorry, tak trochę zboczyłam z głównej drogi tematu... :-)
Płacz na terapii jest wskazany, na pewno nie jest powodem do wstydu,
to znak, że się człowiek przełamuje, że jakieś tamy i bariery
pękają - słowa mojej terapeutki.

Pozdrawiam :-)

[hatroha]

Swoja opowiescia tak przerazilem pania psycholog, ze nie wyszla z gabinetu poki
po nia ktos nie przyjachal...
niech psycholodzy płacza! my mielsimy dosc na to czasu....