samobójstwo

[Gość: loka]

mój kolega popelnil samobojstwo - powiesil sie w weekend. ze znajomymi nie
mozemy dojsc do siebie, tysiace pytan bez odpowiedzi. czy ktos z punktu
psychologicznego moglby mi to wytlumaczyc...dlaczego, co sie dzieje w
czlowieku, ze decyzuduje sie na cos takiego.....?

[gaba_2003]

serwisy.gazeta.pl/df/1,34471,2268983.html
Porada to nie jest ale może na coś się przyda.

[Gość: Imagine]

nikt ci tego nie wytlumaczy, bo nikt nie wie co jest powodem takich decyzji.
dla wlasnej wygody i komfortu przyjmij, ze jego dusza podjela taka decyzje.
twoj kolega ma sie dobrze i nie chce bys sie martwila. to wszystko co mozesz
zrobic.
Imagine.

[Gość: swierszczzakominem]

loka, nie trzeba pytac.

[Gość: loka]

jak tu nie pytac, mial 24 lata, wszystko przed soba, odszedl zostawiajac wiele
osob z nieslusznym poczuciem winy.....wiec pytam dlaczego?????? dlaczego?????
dlaczego????? jestesmy normalnymi ludzmi, zyjemy sobie zwyczajnie, mamy
normalne rodziny, czasami kazdy ma dola, ale co jest takiego, ze czlowiek targa
sie na swoje zycie...nie umiem sie z tym pogodzic piszac nekrolog dla niego...

[kraxa]

a moze to poczucie winy sBuszne- boscie go zaniedbali, bo nikt si nie
zainteresowaB co si dzieje? Jak mo|na przyjaciela dopu[cic do takiego stanu?

[Gość: madzia]

loka radział bym ci isć do psychologa on ci napewno pomoże , porozmawiasz z nim
i bedzie ci łatwiej naprawdę .Powodzenia i współczuję .

[Gość: szamanka]

samobójcy nikt nie zrozumie, wiem że gdybym ja sie teraz zabiła nikt absolutnie
nikt by nie wiedział dlaczego, tego ktoś z zewnątrz nie zrozumie, to wszytko
sie dzieje w duszy i w głowie.

[vlad_palovnik]

Każdy dazy do szczescia.
Samobojca tez.

[Gość: baba zona]

Tez mi sie tak wydaje...

[melanie]

Gość portalu: szamanka napisał(a):

> samobójcy nikt nie zrozumie
******************
Jedna z matek z Bieslanu, ktora odnalzla swoje dziecko wsrod spalonych zwlok
popelnila samobojstwo. Lekarze obawiaja sie wielu takich czynow. Psychiatrzy
mowia, ze moze to sie nasilic po ok 2 miesiacach od tragedii.

Naprawde trudno zrozumiec?

[Gość: szamank]

trudno bo wielu ludzie potrafii dalej żyć z taką tragedią, choć ja tez bym
raaczej nie potrafiła, to zależy od człowieka, chodzi o to że choć motyw może
być oczwisty nikt nie bedzie wiedział co ta osoba przeżywała.

[mskaiq]

Nie ma wiekszej tragedi niz samobojstwo bo konczy wiecej niz zycie. Mysle ze
nastepuje wtedy kiedy przestajemy panowac nad naszym zyciem i akceptujemy
rozwiazania przeciwko nam. Nigdy nie mozna dzialac przeciwko sobie, bardzo
czesto zapominamy o tym.

[Gość: loka]

chodzi o to, ze ono konczy zycie danej osoby i zmienia zycie tych, ktorzy byli
z nim zwiazani....nasze sie zmieni na zawsze, bo mamy po 25 lat, znamy sie cale
lata, nie zdazylismy sie nawet pobawic na naszych weselach, a teraz mamy sie
spotkac na jego pogrzebie......

[ziemiomorze]

Cierpisz tak, ze nie mozesz juz tego zniesc - i to wlasnie wydaje sie byc
jedynym wyjsciem.

Samobojcy 'prawdziwi' - ci, ktorzy chca umrzec, w przeciwienstwie
do 'nieprawdziwych' (tych, ktorzy chca w desperacki sposob zwrocic na siebie
uwage) nie opowiadaja o swoich zamiarach, ich smierc z reguly zaskakuje
bliskich.
Jesli masz poczucie winy z powodu smierci kolegi, to wykorzystaj je w jakims
dobrym kierunku - skup sie na zywych. Strapionym zazwyczaj nie potrzeba wiele -
wystarczy zeby ich ktos z uwaga wysluchal. I zauwazyl
z.

[Gość: loka]

ja nie mam poczucia winy - ja mam poczucie nierealnosci tej sytuacji - nie
dociera do mnie, co sie stalo. on nikomu nie powiedzial o tym, co
zamierza.....jego smierc zaskoczyla wszystkich, jego smierc pozostawila nas
wszystkich z pytaniem - dlaczego??? cale zycie rozwiazan i mozliwosci bylo
przed nim....wszsytko sie moglo jeszcze zmienic....i z tym nie mozemy sie
pogodzic

[lastman]

Jesli moge powiem tylko z wlasnego doswiadczenia bo bylem tego bliski.

Najbardziej na to sa narazeni bardzo wrazliwi ludzie. Ten swiat jest okropny i
tacy ludzie nie potrafia w nim wytrzymac, do tego jesli dojda osobiste problemy
i niemoznosc przystosowania sie do otoczenia, brak osoby ktorej mogloby sie
przekazac troche ciezaru wlasnej egzystencji. Jedynym ratunkiem jest znalezienie
sobie celu i wiara ,ze mozna cos zmienic, ze nawet jedno istnienie moze cos
zdzialac. Ja zrozumialem, ze skoro moje zycie juz nie ma sensu to niech sie na
cos przyda i mimo cierpienia moge cos zrobic dla innych. To mnie uratowalo, poza
tym zawsze uwazalem samobojstwo za straszne tchorzostwo - brak odwagi do zycia
mimo swiadomosci pewnych rzeczy. Teraz juz mam inna sytuacje, znalazlem osobe z
ktora moge sie dzielic tym ciezarem ale nadal rozumiem takie osoby chcociaz
absolutnie nie godze sie z ich wyborem.

[Gość: loka]

dlaczego on w to nie uwierzyl....

[Gość: xyz]

Bo był samotny.

[Gość: loka]

wlasciwie, to pierwsze co chcialabym powiedziec, ze nie!!!! nie byl
samotny!!!!! ale chyba czasami tak jest, ze nawet w tlumie znajomych mozna czuc
sie samotnym....nie wiem sama....on sie poddal.

[mskaiq]

Nigdy nie mozna patrzec na swiat ze jest okropny bo wtedy taki okropny zyje w
nas. Nie mozna patrzec na zycie jako ciezar bo takie podejscie jest rowniez
przeciwko nam.
Obok zlego swiata jest i dobry. Mozna wspierac ten dobry, przez to staje sie on
silniejszy. Jest wiele osob ktore pomaga innym, dba o to co jest wokol nas, ich
dzialanie wspiera ten dobry swiat. Kiedy widzimy swiat okropnym odwracamy sie
od tego co jest dobre, automatycznie akceptujemu zlo.

Mysle Loka ze musisz zaakceptowac to co sie stalo. Nie wolno budowac w Sobie
zlych mysli, trzeba przestac o tym myslec bo jest to przeciwko Tobie, budzi
mysli o beznadziejnosci i bezsensie.
Zal niczego juz nie zmieni, rozwazanie i bycie z ta smiercia jest przeciwko
Tobie a przeciez Sama rozumiesz ze nie mozna dzialac przeciwko Sobie, nawet w
najmniejszy sposob.

[Gość: loka]

moze na to potrzeba nam jest wszystkim czasu....na razie jest coraz ciezej...z
kazdym dniem...bo zaczyna to docierac do naszej swiadomosci....

[mskaiq]

Moze byc jeszcze ciezej jesli bedziesz dalej poswiecala wiele czasu temu. To
potrafi zamienic sie nawet w depresje. Trzeba to przerwac, zajmnij sie czyms
innym co odwroci mysli od tego.

[Gość: loka]

wiesz co - mysle, ze bedzie latwiej, jak bedziemy juz po pogrzebie....bo na
razie to wszystko jest takie swieze i tak naprawde nie mozemy tego zakonczyc i
pozegnac sie z nim....

[julio_gonzales]

Samobójcy to ludzie, którym zycie się nie udało. Uważam, że jak ktos ma sie
całe życie męczyć to lepiej dla niego jak to przerwie. Samobójstwo mozna w
sumie okreslić jako reakcję obronną organizmu.

Cześć, przykro, że tak się stało

[kvinna]

Nie wiem, czy coś pomogę, ale pamiętam z książki "Gdy życie traci sens.
Rozważania o samobójstwie", że umysł człowieka, który za chwilę je popełni daje
coraz bardzie zawężone pole widzenia (sorry, jeśli niejasno tłumaczę). Nazywa
się to zawężeniem presuicydalnym. Rodzaj wiru, który wciąga.
Autor uważa, że samobójca to człowiek chory.

Czy Twój kolega miał depresję?

Często samobójstwo bywa jej skutkiem.

Jaki w ogóle był?

My go poznamy, a Tobie będzie trochę lżej.



p.s. A książkę polecam. Ringel.

[Gość: loka]

dzis go pozeganlismy.....nieu miem na razie nic wiecej napisac.

Musial to sygnalizowac......

[Gość: Derek]

ale pewnie najblizsze mu osoby to ignorowaly. Pozostal im tylko wielki kac
moralny. Pewnie wielu rzeczy o nim nie wiedzialas jako kolezanka.

[Gość: ciszą krzyczę]

Najgorsze jest to że tak naprawdę to siedzi w każdym z nas i tylko czeka na
okoliczności, na moment zawachania.

[Gość: Olivka]

Wiem jak sie czujesz...5 lat temu, bliska mi osoba popelnila samobojstwo. Dwa
dni wczesniej bawilysmy sie razem na imprezie, robilysmy plany na wakacje,
zostaly zdjecia, byla bardzo ladna, zawsze usmiechnieta, miala kochajaca
rodzine, wielu znajomych i kilku bliskich przyjaciol, swietna uczennica,
cudowna osoba :( w poniedzialek nie przyszla do szkoly, we wtorek przyszli jej
rodzice, powiedzieli, ze uciekla i pytali czy nie wiemy gdzie ona jest, nikt
nie wiedzial, szuklalismy jej, czekalismy, zastanawialismy sie co moglo sie
wydarzyc, ale nawet w najsmielszych koszmarach nie przeczuwalismy, ze mogla
chciec sie zabic. W srode dowiedzielismy sie, ze juz jej nie ma, wyskoczyla z
10 pietra, miala 16 lat. W pierwszej chwili SZOK, to jakas pomylka, to nie moze
byc prawda, nie ona. Miliony pytan, zadnych odpowiedzi, straszliwy bol, zlosc i
okrutne poczucie winy, dlaczego nikt niczego nie zauwazyl????? Wszyscy szybko
wydoroslelismy, dla niektorych bylo to pierwsze zetkniecie ze smiercia. Do dnia
pogrzebu zylismy jak w transie, do konca nie wierzylismy. Sam pogrzeb byl
koszmarem, na samo wspomnienie chce mi sie plakac. Myslalam ze to cos pomoze,
ze potem bedzie latwiej sie pozbierac. Nie pomoglo, pomogl dopiero psycholog,
przestalam sie zadreczac, analizowac kazdy jej gest i slowo, wiem, ze nie
moglam temu zapobiec, nikt nie mogl. Po jakim czasie okazalo sie, ze miala
problemy, o ktorych nikt nic nie wiedzial, problemy, ktorych wiekszosc
doroslych nie nazwalaby problemami, ale ja wiem, ze jak ma sie 16 czy 20 lat,
jak jest sie mlodym czlowiekiem to wszystko moze stac sie powodem smierci
wlasnej. Rzadko sie zwierzala, chyba nie chciala nas zamartwiac swoimi
kolopotami, pewnie myslala, ze sama sobie poradzi, a przeciez miala do kogo
zwrocic sie o pomoc. Mam nadzieje, jest jej tam lepiej, ze znalazla to czego
szukala i ze jeszcze ja kiedys zobacze.

Ale sie rozpisalam, jestem tu pierwszy raz i wlasciwie nigdy nikomu o tym nie
mowilam, tym bardziej o tym nie pisalam.

Do autorki watku: jak piewszy bol minie bedzie lepiej, zobaczysz. Pozdrawiam
cie serdecznie!!!!