kocham kobietę

[Gość: nina]

Zakochałam się w kobiecie. Po prostu. Wcześniej byłam osobą wierzącą. Teraz nie
wiem. Czy nadal jestem "dobrym" człowiekiem? Nie wiem. Wiem tylko, że ja
kocham. I, że to trwa już długo. I, że przy niej staję sie lepsza.
Może kocham w ten sposób, bo w domu spotykałam się z agresją ze strony ojca?
Kobieta zawsze kojarzyła mi się z bezpieczeństwem i ciepłem.
Dlaczego czuję się tak podle? Dlaczego czuję się zła?

[Gość: iwona]

Gość portalu: nina napisał(a):

> Zakochałam się w kobiecie. Po prostu. Wcześniej byłam osobą wierzącą. Teraz nie
> wiem.

Nie rozumiem Twoich wątpliwosci. Przecież to nic nie zmienia.

Czy nadal jestem "dobrym" człowiekiem? Nie wiem. Wiem tylko, że ja
> kocham. I, że to trwa już długo. I, że przy niej staję sie lepsza.

Jesteś dobrym człowiekiem. Przecież to nic nie zmienia.
Czy ona wie o Twoim uczuciu??

> Może kocham w ten sposób, bo w domu spotykałam się z agresją ze strony ojca?
> Kobieta zawsze kojarzyła mi się z bezpieczeństwem i ciepłem.

Tego nie wiem.

> Dlaczego czuję się tak podle? Dlaczego czuję się zła?

Wychowanie?? Strach przed reakcją otoczenia, gdyby to wyszło na jaw??
Zaakceptuj to uczucie.

pozdrawiam.iwona

Przecież to jest właśnie to.

[Gość: JK]

Najlepsze pewnie uczucie jest między osobnikami tej samej płci. To jest dopiero
miłość. Jak w Portofino. Nie ma co popierać bo to jest odchyła.

[Gość: ja]

nic złego się nie dzieje, nikomu przecież nie szkodzisz, nie rozumiem Ciebie
wcale. Jeśli Ci z tym dobrze - to chyba o to chodzi! Nie martw się - uważam, że
jesteś sbą i tak trzymać! Niech Cię nie obchodzi co powiedzą inni. A co oni -
ci inni Ci pomogli? Pozdrawiam.

Nie piszcie bzdur

[Gość: JK]

Lepiej zagubionej poradźcie jak dać sobie z dewiacjami radę a nie utrwalać ją w
przekonaniu, że zbokol to norma - bo to bzdura. Ale wrzask pewnie podniesiecie,
co ?

[Gość: Eryka]

Droga Nino, jak mozesz myslec, ze jestes zlym czlowiekiem; w ciagu kilku godzin
dostalas pare odpowiedzi i do tego wszyscy staraja sie podniesc Cie na duchu,
nikt Cie nie potepia. Nie mozna byc zlym czlowiekiem kochajac, jestes dobra,
wrazliwa osoba o wielkim sercu. Moj wlasny tato byl wspanialy i bardzo mi go
brak od kiedy zmarl. Nigdy mnie nie skrzywdzil, co nie da sie powiedziec o
mezczyznach, z ktorymi mialam nieprzyjemnosc byc - nie, nie bili, ale ranili
mnie psychicznie a nawet dalam sie wpedzic w depresje. Kilka tygodni temu
poznalam kobiete, moja rowiesnice (30+), przegadalysmy kilka nocy no i stalo
sie, nie tylko kocham ale i jestem kochana. Nino, nigdy wczesniej nie czulam
sie tak potrzebna, tak szanowana i doceniana, nigdy nie doswiadczylam az tyle
ciepla. To trudny uklad, nigdy tak naprawde nie bedziemy otwarcie razem i
radosc z tego, ze sie odnalazlysmy miesza sie z lzami, ale jestesmy szczesliwe
na swoj sposob mimo, ze musimy sie ukrywac przed otoczeniem. Chcialabym
opowiedziec rodzinie i znajomym, ze tak bardzo kocham, a musze trzymac jezyk za
zebami. Ale to nic. Na poczatku czulam sie troche dziwnie ale glownie pod
wzgledem lingwistycznym, nie jestem przyzwyczajona do uzywania zenskich zaimkow
myslac o milosci, zawsze bylo "kocham jego" a teraz jest "kocham ja". Ale
patrze na siebie w lustro i widze, ze sie nie zmienilam na gorsze (choc 84%
naszego spoleczenstwa potepia takie zachowania), za to wreszcie czuje sie w
pelni kobieta i jestem szczesliwa, co wiecej, zupelnie normalna. Glowa do gory
Nino, nie jestes sama! Odezwij sie jeszcze na forum i powiedz, jak sobie
radzisz, a my wszyscy tutaj bedziemy trzymac za Ciebie kciuki. Bede zagladac na
Twoj watek, obiecuje :-)

Pewnie, że nikt jej nie potępia, ale nie namawiajcie jej na zboczenie

[Gość: JK]

Dziwiłbym się gdybyś ty ją odwodziła. Jak tobie się aż tak nie udało to lepiej
mieć towarzystwo. Daj sobie spokój z tymi głupotami.

[Gość: kitek]

jako facet mogę sie tylko wstydzić za swoich bezpłciowych kolesi, przez których
tracimy takie dziewczyny, pięknie piszesz o swojej miłości i życzę Wam
wszystkiego najlepszego
pozdr./jak się zakochać to tylko w kobiecie, nie ma do tego lepszych istot na
tym świecie/

[n_ina]

Dziękuję za wszystkie listy. Szczególnie Tobie Eryko.
Jak sobie radzę? Jeżdżę na około autobusami, aby tylko przejechać obok Jej
bloku (wiem, że to głupie...). Unoszę się z radości kiedy razem rozmawiamy
(znamy się bardzo dobrze). Na ulicach wyszukuję spojrzeniami Jej drobnej
sylwetki. Wsłuchuję się w ton Jej głosu kiedy mówi. Słucham na okrągło Kate
Bush, którą Ona kocha (i ja już też). Milczę. Bo Ona kocha "normalnie". A ja
wiem, że Ją utracę jeśli powiem Jej o swoich uczuciach.
Czuję się podle. Poszłam do spowiedzi - powiedziano mi, że miłość homoseksualna
to choroba i, że trzeba się powstrzymywać (jak?). Przez 21 lat wychowywałam się
w duchu filozofii chrześcijańskiej. Teraz czuję się tak jakbym kogoś
okłamywała. Poczucie konsekwencji każe mi odejść (nie można zmieniać kanonów
wiary tylko dla swojego widzimisię).
Myślę, że w końcu Jej powiem. Nie wiem kiedy. Z drugiej strony, wiem, że nigdy
nie powiem o tym w domu. Zbyt bardzo zraniłoby to moją mamę, która jest dla
mnie wszystkim.
Jest mi cudownie kiedy żegnając mnie przytula się na moment. Szaleję kiedy
otrzymuję od Niej sms''a. Słucham całą sobą kiedy do mnie mówi. I kocham. Tak
bardzo.
Brzydzę się własnego strachu. Próbuję to wszystko zrozumieć.
Jeszcze raz dziękuję za szczere słowa.
Nina.

[Gość: Susan]

Jedyne co jest w twoim przypadku smutne i złe - dla
ciebie - to to, że kochasz bez wzajemności. Nikogo nie
powinno obchodzić kogo kochasz, to twoja i wyłącznie
twoja sprawa czy będzie to kobieta czy mężczyzna. I na
pewno nie powinno to interesować księdza. Ja też kiedyś
popełniłam błąd i powiedziałam szczerą prawdę na
spowiedzi. Zwierzyłam się że mam problemy w małżeństwie
- tylko cywilnym. Ksiądz odmówił rozgrzeszenia, bo moje
mieszkanie z mężem było dla niego karygodne... Mąż już
dawno jest ex a we mnie niesmak do logiki księży i
przykrość pozostały.
Szkoda tylko że tak się męczysz nieodwzajemnieniem, ale
przecież nikogo nie zmusisz do miłości... więc musisz
przeboleć :-(
Myslisz że mama będzie cię mniej kochać jak dowie się
prawdy? Nie wierzę. Ale może rzeczywiście na razie
lepiej jej nic nie mówić, musisz się chyba najpierw
zdecydowanie upewnic co do orientacji.
Życzę dużo szczęścia, mądrości i odwzajemnionych
miłości:-))) Susan

Mezczyzni sa lepsi do kochania

[myszkin]

kobieta dla kobiety jest tylko namiastka, substytutem, sama posrednio do tego
sie przyznajesz ( twoje urazy z dziecinstwa ), mezczyzni sa lepsi do kochania,
mozna sie do nich przytulic i oni moga przytulic. Poza tym nie funduj sobie
konfliktu wartosci, skoro jestes katoliczka.
Pozdrawiam

[n_ina]

Czy Ty myślisz, że ja to sobie wybrałam? Jak za przeproszeniem bułki w
sklepie?! Jak to mam nie fundować sobie konfliktu moralności? I to też można
wybrać? To powiedz mi jak, bo narazie czuję się strasznie w tym wszystkim
zagubiona. I chyba trochę oszukana.
Pozdrawiam.

[myszkin]

Przykro mi jest za moj zartobliwy ton, mysle ze tak samo jak wiekszosc osob na
tym watku czuje do Ciebie sympatie. Jestes wrazliwa osoba i nic nie jestes
winna temu co sie stalo. Zreszta to w ogole nic zlego, nikt nie ma prawa Cie
krytykowac. Nie mam dla Ciebie zadnej rady. Powiem Ci tylko, ze znam kilku
gejow, zyja jak inni i sa szczesliwi, nikt im nie dokucza.

[Gość: myszkin]

Przykro mi jest za moj zartobliwy ton i mala antyfeministyczna prowokacje. Nie
chcialem Cie dotknac i tak samo jak wiekszosc osob na tym watku czuje do Ciebie
szczera sympatie. Jestes wrazliwa osoba i nic nie jestes winna temu co sie
stalo. Cierpisz. Co moze byc zlego w tym, ze kogos kochasz.

[aion]

Każdy przeciera swoją własną ścieżkę, Nina. Zastanawiam się czego oczekiwałaś,
pisząc tutaj. Zachęty? Może przyzwolenia? Nie, nie kwestionuję słuszności Twej
decyzji, ale... przecież nikt nie powie Ci jak masz żyć i kiedy możesz zacząć.
To *Twoje* życie i Ty sama czynisz je pięknym i wartościowym. Znajdą się od
razu tacy, którzy "z wysokości ambony" zaczną nawoływać do powrotu na "jedyną
słuszną drogę". Ich drogę. Ale oni wcale nie muszą wiedzieć więcej od Ciebie, a
już z pewnością - nie mają Twojej przeszłości, uczuć i emocji. Z ich
perspektywy rzeczy wydają się więc prostsze - własne lub obce, białe lub
czarne - potrzeba tylko pędzla i farby, a wszystko wróci do normy.

Lękamy się tego co nowe, ponieważ czasem zabiera stare. Podobnie, boimy się
zmian u innych, gdyż kwestionują one porządek rzeczy, w którym przyszło żyć i
nam. Nie chcemy ranić i nie chcemy, by nas raniono. A to nie pozwala przejść
obok sprawy obojętnie. Nie znaczy to jednak, że nie warto nic robić, że nie
warto szukać swego miejsca na ziemi, że nie warto próbować. Wiesz o tym dobrze.

Czasem chodzi już tylko o to, żeby sobie samemu zaufać.

Trzymaj się ciepło.

Leszek

[Gość: dorota]

KTOŚ powiedział kochajcie się...to kochaj i nie zastanawiaj się co ma do
powiedzenia w tej kwestii ksiądz. Jesli dobrze Ci z ideologią chrześcijańską,
to trzymaj ją nadal w sercu, nie patrząc na to, że Kościół odrzuca takich jak
Ty. Bo...też ktoś powiedział że najprzyjemniejszą rzeczą w zyciu człowieka jest
kochać, ale jest też ciąg dalszy "i być kochanym",czego tak bardzo Ci życze.
wiesz co, taka miłośc nie jest mi obca, i powiem tak niewielu mężczyzn potrafi
kochać za zalety i pomimo wad, a mężczyźni...mężczyźni zazwyczaj ( Panowie,
napisałam zazwyczaj!) używają takiego sitka, co to potrafi wyciągać na wierzch
tylko wady, tylko to co jest złego w partnerze i czynić z tego użytek przeciwko
niemu ( niej). a i jeszcze jedno-jesli znajdziesz kobietę która i Ciebie
pokocha, będzie potrafiła o tym mówić, będzie potrafiła okazywać swe uczucia,
będzie ich pewna, a mężczyzna ZAZWYCZAJ...ale to już wielokrotnie stwierdzili
psychoterapeuci. I daj sobie troszkę czasu...
pozdrawiam i zycze ciepła.

Do Niny

[myszkin]

czy jest lepiej...?

Do Myszykina

[Gość: Nina]

Nie gniewam się Myszykinie. Chodziło mi tylko o to, że to wszystko nie jest
takie proste (czarno - białe) jak często się u nas przedstawia. Miłość do
człowieka tej samej płci nie jest kwestią wyboru, a uczuć. Przecież Ty także
nie kochasz swojej partnerki tylko dlatego, że "tak wypada". Prawda? To kwestia
duszy i serca. Nie wiem dlaczego tak się stało. JK sugeruje, że jestem zboczona
(i ma pełne prawo do swojego zdania - żyjemy w wolnym kraju, każdy może mówić i
myśleć co mu się podoba), ale zastanawia mnie jedno: dlaczego bardziej normalny
jest człowiek, który np. bije swojego (swoją) partnera (partnerkę)? Albo
nastoletni chłopcy, którzy dla zabawy ściągają z internetu pliki ze zdjęciami
pornograficznymi?
Nie rozumiem tego.
Przecież ja nie chcę nikomu nic narzucać. Drażnią mnie wszelkie przejawy
agresji, bo świadczą o braku szacunku dla drugiego CZŁOWIEKA.
Czy to nienormalne, że pragnę aby była szczęśliwa, aby nie miała żadnych
problemów, że staram się być obok, gdy tego potrzebuje? Boże! Przecież ja nie
chcę nikogo zgwałcić ani zamordować!
Nie wiem czy kiedykolwiek powiem Jej o swoich uczuciach. Zbyt bardzo sznuję Jej
wybory i Jej uczucia. A one są inne niż moje.
Jestem tylko człowiekiem i jestem aż człowiekiem. Tak jak i Ty Myszykinie.

Dziękuję za sympatię - jest wzajemna. Dziękuję za zainteresowanie.
Trzymaj się ciepło! :)
nina

[myszkin]

Rozmawialismy o Tobie z moja dziewczyna, tak samo ona, jak i ja uwazamy ze
milosc jest jednym z najdrozszych klejnotow jakie sa na tym padole lez. Twoja
jest trudna, bardzo ciezko Ci jest. Ale w tym wszystkim jest jakas taka czys
tosc i piekno, heroizm, niewinnosc. Jestesmy z Toba.

[Gość: nina]

Na początku przepraszam za błąd w Twoim imieniu jaki popełniłam w poprzednim
poście.
Dziękuję za ciepłe słowa, ale nie wydaję się sobie ani piękna ani czysta ani
heroiczna. Prawdę mówiąc wali mi się na głowę cały mój świat, czy raczej
ustalony porządek rzeczy.
Ale tak to już widać musi być. Trzeba iść dalej. Bo chyba jesteśmy tacy jakie
są nasze wybory (a nie czyny, które mogą być przypadkowe).
I to one zdecydują o naszej przyszłości.
Pozdrawiam.

[zuzzka]

Witaj Nino !
Szkoda, ze życie jest takie krotkie. Szkoda, ze otaczaja nas smutni,
rozgoryczenia swoim życiem ludzie - pełni agresji i braku akceptacji wobec
innych. Nino jestem z Tobą, bądź dobrej myśli. Dla mnie jesteś normalnym
człowiekiem, który ma takie samo prawo do miłości jak inni.
Pozdrawiam Cię,
zuza

[Gość: Yola]

Droga Nino!
Spotkałam się kiedyś z podobnym "przypadkiem". Koleżanka moja w wieku 21 lat,
nie mając stałego chłopaka, stwierdziła, że w takim razie jest z nią cos nie w
porządku. Wmówiła sobie, że w takim razie jest stworzona do kochania kobiet.
Tak bardzo w to uwierzyła, że twierdziła, iż zakochała sie w naszej wspólnej
przyjaciółce ("normalnej" - jak bys to nazwała). Chodziła za nią krok w krok,
wpatrzona jak w obrazek, prawie jak natręt! I tym ją do siebie zraziła. Z
przyjaźni nic nie zostało - głownie z tego względu, że nie dała się
ruszyć "swojej miłości" na krok, wszędzie ja osaczała... Teraz obydwie mają
swoje rodziny: mężów, dzieci... Szkoda tylko, że zaprzepaściły piękną
wieloletnią przyjaźń.
Myślę, że gdybyś miała w otoczeniu jakiegoś męskiego wielbiciela - chyba
łatwiej byś zapomniała o uczuciu do koleżanki. Bo twoje uczucie nie świadczy o
tym, że jesteś "skierowana na kobiety". Po prostu - imponuje Ci twoja
przyjaciółka, jesteś nią zauroczona, ale nie znaczy to, że potrafiłabyś
zakochać się w innej kobiecie.
Zwolnij trochę ! Nie mów nigdy o tym przyjaciółce, jesli nie chcesz jej
stracić. Rozejrzyj się raczej w otoczeniu swoim za jakimś przystojniakiem i
przekonaj sie, czy twoje uczucie do koleżanki to miłość, czy może przyjaźń i
przywiązanie.
Pozdrawiam.

[Gość: nina]

Bo twoje uczucie nie świadczy o
> tym, że jesteś "skierowana na kobiety".

Przepraszam za to pytanie (staram się wszystko zrozumieć), ale czy to znaczy, że
są uczucia, które "skierowują na kobiety" i takie, które kierują "w dobrą
stronę"? Skąd o tym wiesz?
Nigdy nie miałam myśli typu "nie wychodzi mi z facetami, pewnie jestem less".
(miłości chyba nie da się "wychodzić" na siłę, prawda?).
Przepraszam za tą drobiazgowość, ale mam w głowie mnóstwo pytań, przeciwstawnych
poglądów i wartości. Próbuję to sobie wszystko ułożyć.
(a może po prostu boję się stracić to co miałam do tej pory)