Rozkosze niesmialosci

[ziemiomorze]

No wlasnie - sa.
Kiedy sie boisz ludzi, czaisz z kazdym slowem, wazysz, niepewna tego, jak
zostanie przyjete, masz strach i poczucie ze ludzie sa lepsi, warci wysilku
jaki wkladasz w zwyczajna nawet pogawedke.

A kiedy to znika, strach zastepujesz pewnoscia siebie, odkrywasz ze ludzie
nie sa straszni, ani strasznie madrzy - za to przerazliwie nudni na ogol.

[Gość: Imagine]

czyli prymitywni ... buahahahahahahahahaha

mylisz pojecia n/t

[ziemiomorze]

[Gość: Imagine]

nie myle pojec. cecha czlowieka prymitywnego byl strach. przed nieznanym.
ktos, kto odczuwa strach w sytuacjach o ktorych piszesz, manifestuje swoj
prymitywizm.
Imagine.

[ziemiomorze]

Zyje kilkadziesiat lat i nie przypominam sobie, abym w tym czasie spotkala
jakiegos niesmialego prymitywa. Wg moich doswiadczen za niesmialoscia kryje sie
zazwyczaj delikatnosc, wrazliwosc - wybujaly introwertyzm skutkuje rownie
wybujalym zyciem wewnetrznym.
Wiec z pewnoscia nie ma zgody - Twoje doswiadczenia sa inne?
Spotkales niesmialych prymitywow? Ciekawa jestem,

[Gość: Imagine]

oczywiscie, ze spotkalem. ja nim jestem ...

[ziemiomorze]

A teraz kokietujesz,

Ile masz lat, Imagine?

[kvinna]

Powiedzmy, że 60. W Twoim wieku (i znacznie wcześniej) już się nie jest
dotkniętym nieśmiałością, "nieśmiałość mija z wiekiem" (cecha ludzi wrażliwych
zresztą).

Można być jednak prymitywem.
Ja tak ogólnie, niekoniecznie o Tobie.

[m.malone]

Ja mam więcej ale wciąż bywam nieśmiały. Praweda - mniej niż w młodości - ale mi
trochę prymitywizmu zostało
:-)
Pozdrawiam (nieśmiało rzecz jasna)
MM

Ale Ty jesteś

[kvinna]

młody duchem!
I na pewno nie jesteś prymitywem.
Może tylko jesteś trochę niepełnosprawny włosowo, ale co to ma do rzeczy...

Pozdrawiam śmiało, prymitywnie i z łoskotem.

:)

No wiesz?!!!

[m.malone]

WŁOSOWO??????
Intelektualnie, zgoda, ale WŁOSY? (Może nie mam takich ładnych jak Yukka, ale...)
Zresztą zapytaj Malonową.

[j_ar]

czlowiek nie prymitywny tez odczuje strach, kiedy skalkuluje ryzyko jakie
bedzie musial poniesc, a ryzyko bedzie duzo ..czy wtedy staje sie prymitywny bo
sie boi?...oj nie nie.. hehehe

[Gość: krish]

takie odkrycie swiadczy nie o zastapieniu stachu pewnoscia siebie

tylko o lekkim pomazaniu fasady

strach jest...

podrap troche tynk

on czai sie pod spodem


choc zawsze to krok naprzod

[Gość: malgo]

Niesmialosc to lęk, nie przed wszystkim co nowe i nieznane a
przed kontaktami z nieznanymi(ew.malo znanymi)ludzmi.

Jesli przezprymitywizm rozumiec podleganie atawizmom to moze niesmialosc
i jest okazywaniem prymitywnej natury.Rzeczywiscie nasi prymitywni
przodkowie bali sie nieznanych osobnikow.Nieznany byl zagrozeniem i
nalezalo go unikac,zeby maczuga po lbie nie dostac.

Jednak mysle,ze niesmialosc nie wynika ze strach przed maczugą ,ale
przed oceną-co o mnie pomyslą-A czy jednostka prymitywna w ogole
przejmuje sie ocenami?To bylo pytanie do Imagina(wątpię,ze odpowie).

Co do korzysci zniesmialosci-dla zainteresowanego ;zadne,jego
srodowisko moze czerpac bo nie narzuca sie,delikatny.No ale tez
w niewielu sprawach jest w stanie pomoc.

Straty z powodu przelamania niesmialosci-nie widze.Moze i smialy
oberwie czasem albo sie znudzi,za to w międzyczasie pozna wielu
ciekawych i dozna wielu wrazen niedostepnych niesmialemu .

Jesli bycie smialym , ktos zaczalby uwazac za strate; bo nudziarze
go otoczyli i nudza to mozna pomyslec,ze z fobii dotarl do manii(wielkosci) ;)

[ziemiomorze]

Gość portalu: malgo napisał(a):

> Co do korzysci zniesmialosci-dla zainteresowanego ;zadne,jego
> srodowisko moze czerpac bo nie narzuca sie,delikatny.No ale tez
> w niewielu sprawach jest w stanie pomoc.

O, korzysci sa jw. - mozna pielegnowac zludzenia o tym, jacy sa ludzie, ktorych
sie boimy. Mozna tez - sila rzeczy z boku - dokonywac roznych spostrzezen, stac
sie wnikliwym i uwaznym obserwatorem, zgromadzic duza wiedze.

> Straty z powodu przelamania niesmialosci-nie widze.Moze i smialy
> oberwie czasem albo sie znudzi,za to w międzyczasie pozna wielu
> ciekawych i dozna wielu wrazen niedostepnych niesmialemu .

Takie refleksje przekonuja mnie, ze system awansu w fakdonaldzie (od pracy na
zmywaku do szefa zarzadu) jest sluszny: w mojej opinii lepiej przejsc od
niesmialosci w smialosc, niz byc pozbawionym mozliwosci tej ewolucji. Zyskuje
sie dwie perspektywy, dwie wrazliwosci, co sluzy i w srodku (lepszemu
zrozumieniu siebie) oraz na zewnatrz (lepszemu zrozumieniu innych).

> Jesli bycie smialym , ktos zaczalby uwazac za strate; bo nudziarze
> go otoczyli i nudza to mozna pomyslec,ze z fobii dotarl do manii(wielkosci) ;)

Ejze - generalnie chodzilo mi o dosc zabawne spostrzezenie, ze na pozadanej
spolecznie zmianie nie ma samych zyskow. I refleksje natury ogolniejszej (nie
nowa, nie) - jak wiele sie zmienia wraz z punktem widzenia. To mialam do
powiedzenia,

[ziemiomorze]

Gość portalu: krish napisał(a):

> takie odkrycie swiadczy nie o zastapieniu stachu pewnoscia siebie
>
> tylko o lekkim pomazaniu fasady
>
> strach jest...

Hehe. Wujek, czemu Ty zawsze wiesz lepiej i skad? Tez bym chciala.
Jesli rozmawiamy o mnie (rozmawiamy o mnie?) - to nie, nie ma strachu. I
obawiam sie, ze wiem lepiej. A jesli chodzi o to, co Ty wiesz i ja tez ;-)
to chodzi o cos innego. Ament,

[Gość: malgo]

Generalnie sie zgadzamy.Pewnie stwarzam pole do dyskusji bo staram sie
pisac jak najzwiezlej(slaba technika). Lubie miec pewnoc,ze jestem dobrze
rozumiana, wiec jeszcze raz:napisalam,ze

niesmiali nie sa prymitywni

stanie sie z niesmialego smialym jest korzystne-roznimy sie troche w widzeniu
tych korzysci

smialosc tez miewa swoje cienie - wiecej kontaktow z ludzmi niesie ryzyko
rozczarowan "jakoscia" tych ludzi i naraza na zranienia

Roznimy sie zasadniczo w ocenie zalet bycia niesmialym.Ty widzisz,ze
niesmialosc pozwala przygladac sie,poznawac lepiej swoje wnetrze ,obserwowac
innych.Przeciez bedac pewnym siebie ,mozna takze zatrzymac sie z boku i
popatrzec.Czlowiek pewien siebie nie musi byc gorszym obserwatorem i nie
musi byc mniej wrazliwy.Zgodze sie jednak,ze smialy podwojnej perspektywy
nie uzyska.
Nie wiem czy podwojna perspektywa,wieksze zrozumienie ludzi i siebie
rekompensuje lęk,brak radosci wynikajacej ze spotkan,ograniczone mozliwosci
wymiany mysli z ludzmi,mniejsze szanse na przyjazn?No i jeszcze trudnosci
w zyci codziennym np.strach przd urzedami,zakupami itd

Ostatnie moje zdanie (w poprzednim poscie),bylo swiadomym przejaskrawieniem,
niczym osobistym.
pozdr.prawie byla niesmiala
,



n

[fnoll]

i owszem, ośmielanie nieśmiałych dziewcząt bywa rozkoszą niejednego kawalera,
gorzej z nieśmiałym chłopięciem - taki jest zwykle źródłem kłopotów dla
otoczenia, a pożytku z jego nieśmiałości - żadnych; no chyba, że by ją
makiawelicznie wykorzystywać do trzymania nieśmialca pod butem, orania nim w te
i we wte i jeżdżenia po nim jak po ścierce

bywa

co do nudy - cała przyroda bywa nudna na ogół dla ludzi, którzy chcą "czegoś
więcej, więcej, więcej" - czego? boją się tego nazwać... a chodzi o coś w
gruncie rzeczy bardzo naturalnego - bo nie ma nic innego!

[Gość: malgo]

Czego znudzeni szukają?Czego szukający boją się nazwać?
O co chodzi?

[fnoll]

każdy ma coś innego, ale każda z tych rzeczy, choćby ukryta tęsknota za nią
produkowała najbardziej kosmiczne teorie, jest w gruncie rzeczy którąś z
naturalnych potrzeb, które dzielimy ze wszystkimi innymi ludźmi - chodzi mi o
to, że niejasne przyczyny tęsknot i niepokojów nie kryją w sobie jakiejś
wielkiej tajemnicy, są nazywalne, da się je ogranąć i uprościć, są naturalne,
tylko trzeba je wywlec z mroków nieświadomości na światło

[m.malone]

Fnoll:

>
> ... a chodzi o coś w
> gruncie rzeczy bardzo naturalnego - bo nie ma nic innego!

Niema nioc innego w przyrodzie? A windy? A latanie na Księżyc? A choćby
samochody - twory z żelastwa i innych metali (nie mówiąc o innych nienaturalnych
tworzywach) - za których kierownicami siedzą ludzie i prowadzą je z takimi
szybkościami, że nie panują nad masą, pędem i popędem, co wiedzie do...vide
kroniki wypadków i statystyki (o tych którzy rzucili palenie w wyniku nagłych
kontaktów z blachą? Czy to jest naturalne?
Żeby była jasność - sam mam prawo jazdy i prowadzę samochód od 30 lat (udało mi
się - na razie - nikogo nie zabić, czy nawet lekko potrącić:)
pozdrawiam
MM

[fnoll]

a czy kopce termitów i gniazda ptaków są naturalne?

człowiek i jego narzędzia to jedno - w sumie owoc natury, nic nienaturalnego,
bo nie ma nic innego :)

[m.malone]

fnoll napisał:

> a czy kopce termitów i gniazda ptaków są naturalne?
>
bez gniazd i termitier wspomniane stworzenia nie mogłyby żyć.
A bez latania i jeżdżenia człowiek może. Tyle że może mniej wygodnie za to
bezpieczniej.
Pozdrawiam
MM

[fnoll]

jesteś pewien, że człowiek obecnie może żyć bez transportu?

no, może kilku by przeżyło...

[brunonx]

podejrzewam, ze sama siebie uważasz za osobę o 'rozbudowanym' życiu
wewnętrznym - a myślę choć Cię nie znam, że nie należysz do osób nieśmiałych a
wręcz przeciwnie.
Jakoś ten introwertyzm mi do Ciebie nie pasuje. Tak jak myślę baaardzo rzadko
zdarza Ci się poczucie - oo inni są lepsi.
oczywiście to nie atak - tylko taka sobie obserwacja :)
Chyba, ze jest to introwertyzm, gdzie za szklanym koszem jest jej wysokość
ziemiomorze, łaskawie obdzielająca lekkim uśmiechem pobłażliwej ignorancji
członków świty - ale nie z pierwszej ligi :-))
Pozdrowienia

Oj, brunox

[ziemiomorze]

Ty, zdaje sie, nie dokonywales zadnych konfrontacji cyber-real? Bo brzmisz jak
nowicjusz :-) - bez obrazy.

Z przyzwyczajenia - jesli o tym mysle - nicuje wiekszosc nickow jesli sie
zastanawiam nad ich realem (o ile). To oczywiscie jest subtelne i nie tak
doslowne, ale trywializujac te zasade, moznaby domniemywac np, ze Marusia jest
skrytym, przemykajacym sie niesmialcem, Gf ma mase kompleksow i czuje sie
niekochana a Komandos mowi polszeptem itd

Cala sztuczka w tym, aby jednak nie nicowac wszystkich - bo niektorzy sie
specjalnie nie roznia,

[j_ar]

a jezeli ktos z powodu niesmialosci jest wlasnie bardzo smialy aby ukryc ta
niesmialosc?.. to co mu sie zmieni kiedy przestanie byc niesmialy?

[m.malone]

j_ar napisał:

> a jezeli ktos z powodu niesmialosci jest wlasnie bardzo smialy aby ukryc ta
> niesmialosc?.. to co mu sie zmieni kiedy przestanie byc niesmialy?
>

Masz sporo racji Jar:)
Zdarzało mi się stosować ten mechanizm (hiper)kompensacji, dlatego łatwo to
dostrzegam w zachowaniach innych.
MM

[Gość: malgo]

J_ar Zmienią się dwie rzeczy:

przestanie odczuwać napięcie i lęk

przestanie "szarżować" bo śmiałość nieśmialego ,wynikająca
z chęci ukrycia nieśmialośći,często jest przesadzona-jak gra
aktora.

Dokładnie ta:))) nt

[m.malone]

[j_ar]

a jak odroznic niesmialego szarzujacego od smialego szarzujacego?

[Gość: malgo]

Szarżujący nieśmiały ma takie wypieki na twarzy i wytrzeszczone oczy,
wszystko na skutek silnego pobudzenia nerwowego :DDDDDD

[j_ar]

aa.. to ci co prykaja.... tak podejrzewalem, dzieki hahaha

[Gość: malgo]

nie nie nie nieśmiały nigdy czegoś takiego by nie zrobil

mylisz pojęcia -Ty piszesz o śmialym ,kucającym gajowym
i proszę nie wciągaj mnie w dalsze objaśnienia ,bo nie mam
śmiałosci opowiadać kawałow(wiadomo,ze zarżnę)...

i nie chcę paskudzić w wątek ;)

To załóż wątek o gajowym:))))nt

[m.malone]

[j_ar]

alez zdaje sobie sprawe, ze niesmialy nie pierdnal by dla zartu w towarzystwie,
mialem raczej na mysli, ze ..z napiecia popusi ;)

[Gość: malgo]

Re mm i j-ar wciągacie mnie,nic z tego ;DDn/t

[Gość: malgo]

[m.malone]

wg mnie nieśmiały to ma strasznie mocno ściśnięte zwieracze. Ale...?

[Gość: malgo]

więc proktolog ? ;)))))

[m.malone]

nie, ale juz kończę bo mnie słusznie Z.opieprzy
pozdrowienia
MM

[otryt]

ziemiomorze napisała:

> A kiedy to znika, strach zastepujesz pewnoscia siebie, odkrywasz ze ludzie
> nie sa straszni, ani strasznie madrzy - za to przerazliwie nudni na ogol.

Byłem długo bardzo nieśmiały. Stopniowo, bardzo powoli to mijało. Nie wchodziła
w to miejsce nigdy nadmierna pewność siebie. Raczej zainteresowanie ludźmi, bo
wcześniej jego nie było. Zamknięty byłem w zainteresowaniach matematyczno-
technicznych, z dala od ludzi. Teraz ich odkrywam: jedni są mądrzy, drudzy nie
bardzo, jedni interesujący dla mnie, drudzy interesujacy dla innych.

Myślę, że nieśmiałość jest wypadkową braku znajomości ludzi i zasad rządzących
stosunkami między nimi oraz własnej niskiej samooceny. Nad jednym i drugim
można świadomie pracować.

Aby pokonać nieśmiałość pakowałem się czasami w bardzo trudne dla mnie sytuacje
(na zasadzie raz kozie śmierć), np podejmując się organizacji dużych imprez
wymagających współpracy z wieloma osobami i proszenia o różne rzeczy. Potem,
gdy byłem już sam, łapałem się za głowę, ale musiałem zjeść jakoś tę żabę, aby
wyjść z twarzą i to najlepiej leczyło mnie z niesmiałości.

Biorąc pod uwagę to co piszesz, nie wyglądasz mi Ziemiomorze na osobę
nieśmiałą, nigdy chyba taka nie byłaś:)

pzdr

[kvinna]

Byłam nieśmiała.

Bardzo.

Uciekanie od ludzi daje coś, co dość niefortunnie M.Domagalik nazwała "edukacją
kanapową" - nie spotykając ludzi, spotykasz się ze światem idei (morze
książek). To bardzo przydaje się później, gdy wychodzisz z izolacji. Masz coś w
swoich szufladach, bo wkładałeś. Opisuję swój przypadek. Wada: rzadko później
ludzie okazują się ciekawsi niż zapisane światy.

Otryt? Ciekawy post.

[m.malone]

Czyli wniosek: umiar we wszystkim. Nie przesadzać z kanapą, z ludźmi też.

[otryt]

m.malone napisał:

> Czyli wniosek: umiar we wszystkim. Nie przesadzać z kanapą, z ludźmi też.

W drugim, niefortunnym znaczeniu, edukacja kanapowa jak najbardziej wskazana.
Gasło światło i odkładało się książki.:)

pzdr

[otryt]

kvinna napisała:

> Byłam nieśmiała.

Właśnie o Tobie pomyślałem, że musiałaś taką być, jeszcze zanim napisałem
poprzedni post. Ciekawe co piszesz. Matematyka, książki, świat idei bywają
ciekawsze niż rówieśnicy na podwórku. Nie odczuwałem potrzeby bycia z ludźmi,
miałem dwóch dobrych kolegów(przyjaciół), również nie za bardzo przystających
do szkolnej i podwórkowej rzeczywistości. Koledzy z podstawówki lubili mnie, bo
pomagałem im z matmy, byłem jednak z boku, nie chodziłem na imprezy, nie
potrafiłem porozmawiać z koleżankami z klasy. Jednak na dłuższą metę nie da się
bez ludzi.

Pomny swoich doświadczeń, zachęcałem swoje dzieci od najmłodszych lat , aby
jako pierwsze podchodziły do innego dziecka w piaskownicy, pytały się o imię i
wiek, wymieniały łopatkami i wiaderkami. Dziś córka ma mnóstwo znajomych,
utrzymuje nawet kontakty z dawnymi kolegami z przedszkola. Kiedyś mi
powiedziała, że jest niesmiała a ja w to nie uwierzyłem, bo na ulicy potrafiła
podejść do Krzysztofa Ibisza lub Grazyny Torbickiej i z nimi przez dłuższą
chwilę rozmawiać.

Pozdrawiam:-)

[kvinna]

A "syndrom psa, który się urwał z łańcucha" znasz? :)

Jakoś mi nawet nie wstyd. Tylko potem ta E!K!S!P!L!O!Z!J!A!
Zaznaczam, że pies uwiązał się sam. Myślę, że rodzice tym uwiązaniem dość
niepokoili. Minęło.

[Gość: malgo]

Jaka różna ta nasza nieśmialość.
Jak podejmować wyzwania,jeśli zapytanie przechodnia o godzinę
jest niewykonalne,jeśli nie stać na podziękowanie za przysługę,
bo trzebaby się odezwać.Wokól ludzie rozmawiają ,mają wspólne
sprawy ,a ty ciągle jesteś tylko obserwatorem.Chodzbyś był
mądry ,byle kto,byle czym cię zgasi.Jest się wyobcowanym i ciągle
spiętym.Jak juz przełamiesz się i wyjdziesz do ludzi,cały czas
jesteś czujny i się bronisz .Reagujesz często nieadekwatnie do
sytuacji,na wszelki wypadek ,biorąc zwykłe zdanie za atak.
Ludzi cię nie lubią,uważają za nadętego,gbura ,a ty czujesz,ze
tak myślą..

Na szczęście rzeczywiście z tego się wyrasta,choć nie do końca.
Ja się w każdym razie cieszę się,że jest lużniej.A ksiązki
czytam teraz,jak i kiedyś czytałam.

p.s.z tą niską samooceną skomplikowana sprawa.Często w głębi
duszy osoba niesmiala uważa się za "lepszą"od innych;mądrzejszą,
subtelniejszą,a inni to są głupi bo nie dostrzegają.Taki
mechanizm obronny myślę..

hm

[vielonick]

"To bardzo przydaje się później, gdy wychodzisz z izolacji."
"Na szczęście rzeczywiście z tego się wyrasta,choć nie do końca."

w jaki sposob? :)

[Gość: malgo]

na szczęście rzeczywiscie z tego się wyrasta,choć nie do końca...

Dopiero wróciłam,więc odpowiedz trochę jak musztarda po obiedzie...
Otryt przedstawił Swój sposób.Zazdroszczę,bo w moim właściwie nie
ma żadnej zasługi.
Pierwsze wydarzenie,ktore mi pomogło-zwrócił na mnie uwagę,ktoś kto
mi imponował,pomyślałam ,ze jesli ktoś taki nie uważa mnie za idiotkę
to może nią nie jestem i mogę się odzywać bez wstydu.

Do drugiego kroku w śmiałość nie powinnam się przyznawać,jest bardzo
niewychowawczy.Ale..alkohol.Nie pilam alkoholu w ogóle do 27 roku zycia.
Mala dawka na imprezie powodowała,ze lęk znikał.Przyszły sukcesy
towarzyskie, a z nimi pewność siebie.Ta pewnosc powoli przeniosła się
na inne dziedziny .Szczęśliwie podtrzymywanie nie wymaga picia,więc nie
jestem stale na rauszu..ups..cza..cza.cza ;)
Ciągle są jednak sprawy ktorych się nie podejmę za żadne skarby,a wejście
między nowych ludzi,w nowe sytuacje sporo mnie kosztuje.


D

[ziemiomorze]

Ciekawe, co piszesz.
Raczej nie rozmawiam o sobie na forum, ale Twoj ton mnie ujal, wiec - alez
bylam, nigdy mi to specjalnie nie przeszkadzalo, i wskutek intensywnej pracy
nad czym innym, stopniowo zanika - bez zalu, ale i bez ekscytacji.

Mam wrazenie, ze mechanizm dziala tak (pisze to, co Ty, ale inaczej ujme -
moge? moge? to fajnie): brak (wlasciwej) milosci -> niskie poczucie wlasnej
wartosci -> brak umiejetnosci interpersonalnych -> i tu pora na magiczne kolo:
niskie poczucie wlasnej wartosci->itd.

Jeszcze chcialam cos napisac, ale zapomnialam - pozno,

pzdr

[otryt]

ziemiomorze napisała:

>ale Twoj ton mnie ujal,

Bardzo chciałem, aby tak było. Już nie pamiętam kto powiedział, że na forum
jest głównie z Twojego powodu. Miał rację. Sam powiedziałbym również, że z
Twojego powodu oraz kilku innych osób.

>wiec - alez bylam

Nigdy bym nie odgadł. Te rozkosze w tytule mnie zmyliły i Twoja doskonała
asertywność. Widać stąd, że rodzajów nieśmiałości tyle jest, ile osób. Chyba
jestem najbardziej zbliżony do modelu opisanego przez Malgo. Nawet przecinka
nie mogę w tym co pisze zakwestionować. Z Tobą jednak podyskutuję, bo są
różnice.

>nigdy mi to specjalnie nie przeszkadzalo

Mnie najbardziej to przeszkadzało w kontaktach z płcią przeciwną. Między
chłopcem a dziewczyną była tak wielka różnica, to prawie były dla mnie istoty z
różnych planet. Poproszenie do tańca dziewczyny było nie lada wyczynem. Na te
najpiękniejsze nawet nie spoglądałem. Dziękuję za takie rozkosze nieśmiałości:)
Ale i z tego można się wyleczyć. Najpierw zauważyłem z wielkim zdziwieniem, że
rozmowy z koleżankami mogą być ciekawsze niż z kolegami. Że nie spadły z
jakiegoś Księżyca, a niektóre są całkiem do rzeczy.

>i wskutek intensywnej pracy nad czym innym

To najlepsza metoda. Starałem się być bardzo aktywny w różnych dziedzinach.
Najbardziej w organizacji imprez turystycznych. Starałem się nie pozostawiać
sobie czasu na głupie rozmyślania. Przy okazji poznawałem ludzi, uczyłem się
ich, osiągałem wymierne efekty, co podbudowywało samoocenę. Powiedziałem sobie,
że lepiej dla mnie będzie, gdy działanie moje zakończy się klęską niż gdy
zaniecham jakiegokolwiek działania. To jest wspaniały mechanizm samonapędzający
się. Im więcej spraw, tym więcej ludzi, tym lepsza ich znajomość i lepsze
relacje. Im więcej ludzi z kolei, tym więcej propozycji, nowych, ciekawszych
wyzwań. Mechanizm popadania w stagnację jest również samonapędzający się, tylko
wszystko jest odwrotnie. Nie wiem, czy wielu ludzi zna te sprawy z tych dwóch
perspektyw? Myślę, że śmiałość i nieśmiałość są jakoś zależne od aktywności i
bierności. Zauważyłem, że i o innych sprawach (dobry i zły dom) potrafisz mówić
ze zrozumieniem z dwóch różnych perspektyw. Ale widocznie źle odczytałaś moje
intencje, gdy chciałem temat rozwinąć.

>stopniowo zanika - bez zalu

Dlaczego podkreślasz ten żal? Chyba nie ma takich, którzy żałowaliby dawnej
nieśmiałości? Chociaż, jeśli nieśmiałość skojarzyć z dziecięcą niewinnością,
świeżością i prawdziwością, to kto wie?

>ale i bez ekscytacji.

Kto się może ekscytować utratą nieśmiałości? Nie mogę sobie wyobrazić. Może
dlatego, że moje przemiany dokonywały się zawsze w sposób ewolucyjny, koło
sterowe skręcałem powoli w miarę coraz dokładniejszego odczytywania znaków na
mapach, nigdy nie było komendy cała wstecz.


>Mam wrazenie, ze mechanizm dziala tak (pisze to, co Ty, ale inaczej ujme -
>moge? moge? to fajnie):

Mechanizm chyba dobrze rozpracowałaś. Wielu jednak wychodzi z tego magicznego
koła, ale nie do końca. Gdy przychodzą trudne dni lub lata wpada się w ten
cykl. Może nie tak głęboko, jak kiedyś, ale jednak.

Dobrej nocy :-)))

[ziemiomorze]

otryt napisał:

> Bardzo chciałem, aby tak było. Już nie pamiętam kto powiedział, że na forum
> jest głównie z Twojego powodu. Miał rację. Sam powiedziałbym również, że z
> Twojego powodu oraz kilku innych osób.

Lejesz miod na moje skolowane ostatnio serce - dziekuje i tak - Ty tez nawzajem.

> Nigdy bym nie odgadł. Te rozkosze w tytule mnie zmyliły i Twoja doskonała
> asertywność. Widać stąd, że rodzajów nieśmiałości tyle jest, ile osób.

To nie tak, mysle - po prostu tu jest latwiej. Dla mnie net jest poligonem
doswiadczalnym; duzo sie tu nauczylam o sobie samej i roznego rodzaju
mechanizmach wewnetrznych i tych, ktore rzadza relacjami miedzy ludzmi. Moja
asertywnosc jesli jest doskonala to raczej tu; w realu dopiero sie szlifuje.

> Mnie najbardziej to przeszkadzało w kontaktach z płcią przeciwną. Między
> chłopcem a dziewczyną była tak wielka różnica, to prawie były dla mnie istoty
> z
> różnych planet. Poproszenie do tańca dziewczyny było nie lada wyczynem. Na te
> najpiękniejsze nawet nie spoglądałem. Dziękuję za takie rozkosze
> nieśmiałości:)

Mysle, ze niekoniecznie mozna na to patrzec jak na strate. Ja odkrylam dosc
szybko, ze mezczyzni, powszechnie uwazani za niezbyt urodziwych sa zazwyczaj o
wiele lepszymi kompanami do celow roznych.

> Ale i z tego można się wyleczyć. Najpierw zauważyłem z wielkim zdziwieniem,
że
> rozmowy z koleżankami mogą być ciekawsze niż z kolegami. Że nie spadły z
> jakiegoś Księżyca, a niektóre są całkiem do rzeczy.

O, prawda - wielkie odkrycie, pamietam swoje zdziwienie zwiazane z facetami do
dzis ;-)

> To jest wspaniały mechanizm
> samonapędzający
> się. Im więcej spraw, tym więcej ludzi, tym lepsza ich znajomość i lepsze
> relacje. Im więcej ludzi z kolei, tym więcej propozycji, nowych, ciekawszych
> wyzwań.

Mam wrazenie, ze raczej chodzi o poznawanie siebie - od srodka i od zewnatrz,
to znaczy w kontekscie spolecznym. To samoswiadomosc daje zdrowa pewnosc
siebie, ktora sprawia, ze neismialosc znika, bo znika strach.

> Mechanizm popadania w stagnację jest również samonapędzający się, tylko
> wszystko jest odwrotnie. Nie wiem, czy wielu ludzi zna te sprawy z tych dwóch
> perspektyw?

Ja lubie mowic, ze 'bezruch rodzi bezruch' - to jest doklanie tak, jak piszesz.

> Myślę, że śmiałość i nieśmiałość są jakoś zależne od aktywności i
> bierności.

Niekoniecznie - w niesmialosci wiekszosc energii skierowana jest ku wewnatrz,
tam sie moze roic od wspanialosci, moga wybuchac wulkany, rodzic sie wiele
przeswietnych rzeczy; jednym slowem - jesli sa zalezne, to w taki sposob, ze
cos widac albo nie, ale niekoniecznie to nieistnieje.

> Dlaczego podkreślasz ten żal? Chyba nie ma takich, którzy żałowaliby dawnej
> nieśmiałości? Chociaż, jeśli nieśmiałość skojarzyć z dziecięcą niewinnością,
> świeżością i prawdziwością, to kto wie?

Znowu - kazda perspektywa, kazda cecha, nawet nie wiem jak bardzo przez
spoleczenstwo sekowana, moze miec pewne plusy. W niesmialosci np. moze to byc
postrzeganie siebie jako ofiary - jasne, ze toksyczne, ale jakie ulatwiajace
zycie!
Moze to tez byc wlasnie to skierowanie calej energii do wewnatrz, brak osob
(albo niewielka ich garstka) do dzielenia sie tym ze srodka - masz wszystkie
skarby, czas i energie dla siebie, jestes krolem. Itd.

> Kto się może ekscytować utratą nieśmiałości? Nie mogę sobie wyobrazić.

Ostatnio sie na tym zlapalam - szlam wlasnie, zeby przeszkolic pracownice
mojego znajomego, ktoremu, jak stwierdzilismy, bardzo by to pomoglo, a ja
moglabym splacic w ten sposob dlug wdziecznosci. I wiem, ze jakies 2 lata temu
za Chiny nie wpakowalabym sie dobrowolnie w taka sytuacji, a jesli juz -
bylabym dosc zestrachana, ze oto ja mam szkolic jakas obca kobiete i co to
bedzie, czy sobie poradze, i pewnie nie bede mogla zlapac oddechu...
I kiedy sobie uswiadomilam, ze nic z tych rzeczy, zrobilo mi sie fizycznie az
bardzo lekko i doznalam poczucia ulgi, ze zrzucilam caly ten emocjonalny
zupelnie niepotrzebny balagan z plecow.

> Może
> dlatego, że moje przemiany dokonywały się zawsze w sposób ewolucyjny, koło
> sterowe skręcałem powoli w miarę coraz dokładniejszego odczytywania znaków na
> mapach, nigdy nie było komendy cała wstecz.

Tak, ale w ktoryms momencie uswiadamiasz sobie, ze jestes juz bardziej po tej
stronie a nie po tamtej, starej. Nie wiesz, kiedy przekraczas granice, ale z
grubsza wiesz, kiedy sie za nia znajdziesz.

> Mechanizm chyba dobrze rozpracowałaś. Wielu jednak wychodzi z tego magicznego
> koła, ale nie do końca. Gdy przychodzą trudne dni lub lata wpada się w ten
> cykl. Może nie tak głęboko, jak kiedyś, ale jednak.

Wtedy przydaje sie wsparcie ze strony bliskich - bo oprocz tego, ze dobrze ze
sa i sa wlasnie tacy, oni sie tez po prostu przydaja (i to lubia ;-)

> Dobrej nocy :-)))

Bedzie dobra - kupilam zabojcza czerwona posciel, sni sie w niej zupelnie
inaczej,

[wykrywacz.klamcow]

> > rozmowy z koleżankami mogą być ciekawsze niż z kolegami. Że nie spadły z
> > jakiegoś Księżyca, a niektóre są całkiem do rzeczy.
>
> O, prawda - wielkie odkrycie, pamietam swoje zdziwienie zwiazane z facetami do
> dzis ;-)

To ja dorzuce jeszcze jeden rodzaj niesmialosci - sytuacja kobieciarza (jakies 90% znajomych to
dziewczyny), ktory... nie ma smialosci w "tych sprawach" :"P
A w kazdym razie nie mial.

Smieszne bo najwieksza blokada dotyczyla relacji uczuciowych i... sluzbowych. Moze ktos madry
wytlumaczy czemu akurat tak.

Korzysci...
Raczej niewielkie. Bylem wtedy zdecydowanie przeintelektualizowany, za bardzo.
Zostalo mi natomiast z tamtego okresu przywiazanie do dobr przyzwoitych jakosciowo - chyba mial
byc to sposob swego rodzaju kompensacji, dodawanie sobie pewnosci poczuciem ze jest sie np. niezle
ubranym.

[ziemiomorze]

wykrywacz.klamcow napisał:
> M
> oze ktos madry
> wytlumaczy czemu akurat tak.

'Madry'? To sie Imagina spytaj moze.

> Korzysci...
> Raczej niewielkie. Bylem wtedy zdecydowanie przeintelektualizowany, za bardzo.

Chwala bogu, ze Ci to intelektualizowanie przeszlo!
A korzysc jest taka, ze jestes o jedno, gigantyczne dosc doswiadczenie,
bogatszy.

> Zostalo mi natomiast z tamtego okresu przywiazanie do dobr przyzwoitych
> jakosciowo - chyba mial
> byc to sposob swego rodzaju kompensacji, dodawanie sobie pewnosci poczuciem
> ze jest sie np. niezle ubranym.

'Prawdziwej sily nie trzeba pokazywac' - ostatnio musialam sie otrzec o swiat
mediow od strony modowej i faktycznie - co kto byl bardziej trendi, to pustszy -
z dokladnoscia do paru sekund.

Obysmy nosili lachmany,

[wykrywacz.klamcow]

> 'Madry'? To sie Imagina spytaj moze.

Hmm

> Chwala bogu, ze Ci to intelektualizowanie przeszlo!
> A korzysc jest taka, ze jestes o jedno, gigantyczne dosc doswiadczenie,
> bogatszy.

Owszem, choc pociecha troche taka jak z ciekawych czasow. No fajne sa, duzo sie dzieje, ale z drugiej
strony... w nieciekawych czasach zyloby sie troszke spokojniej. Albo samemu decydowalo o tym co jest
"ciekawostka na dzis" i czego doswiadczac :"P

> 'Prawdziwej sily nie trzeba pokazywac' - ostatnio musialam sie otrzec o swiat
> mediow od strony modowej i faktycznie - co kto byl bardziej trendi, to pustszy
> - z dokladnoscia do paru sekund.

Iiii, ale pokazywanie "sily" to jedno (np. nieodpruwanie metki od garnituru - sa tacy), a robienie czegos
dla wlasnych rozkoszy to drugie. Ja mowie o wytworzeniu sie pewnych potrzeb ktore niekoniecznie sa
jakos powszechne (kto zrozumie audiofila?), a ktore niekoniecznie swiadcza o snobizmie :")

[otryt]

ziemiomorze napisała:

>Dla mnie net jest poligonem doswiadczalnym; duzo sie tu nauczylam o sobie
>samej i roznego rodzaju mechanizmach wewnetrznych i tych, ktore rzadza
>relacjami miedzy ludzmi.

Doceniłem znaczenie tego poligonu, gdy nie było mnie tu przez dłuższy czas i na
całość mogłem spojrzeć z większego dystansu. Nawet te złe doświadczenia sporo
uczą, ale mniej kosztują niż w prawdziwym życiu. Wnioski z nich oraz pewne
idee, które tu się pojawiły staram się wprowadzać w życie. Ważna jest etyka
doświadczeń, które inicjujemy lub w których uczestniczymy. Granica pomiędzy tym
co etyczne, a co nie jest, bywa bardzo nieostra. Dotknęłaś tego problemu w
wątku o przykazaniach internetowych.

>Ja odkrylam dosc szybko, ze mezczyzni, powszechnie uwazani za niezbyt
>urodziwych sa zazwyczaj o wiele lepszymi kompanami do celow roznych.

Jeśli do celów różnych dobrze się nadają, to można ich lepiej poznać. A
nieśmiałość wynika z niepewności i z nieznajomości. Jednak granica pomiędzy
koleżeństwem a czymś więcej bywa czasem trudna do przekroczenia. Pisze o tym
Wykrywacz. Myślę, że zainteresowanie ze strony płci przeciwnej ma
pierwszorzędne znaczenie dla własnej samooceny. Wspomniała o tym Malgo, jako o
swoim ważnym doświadczeniu. Dla mnie również było ono przełomowe. Jednak
inicjatywa bliższej znajomości wyszła od Niej. Moje wcześniejsze usiłowania nie
przynosiły pożądanego skutku. W tym związku czułem się trochę jak Rita ze
znanej powieści "Edukacja Rity". Byłem dość pojętnym uczniem. Jednak nie da się
ulepić chłopczyka pajacyka wg własnego wyobrażenia. Ten błąd był przyczyną
końca, nie dało się odwrócić wzajemnych relacji.

>O, prawda - wielkie odkrycie, pamietam swoje zdziwienie zwiazane z facetami do
>dzis ;-)

Dla wielu takie stwierdzenie może wydać się banalne, a nie żadne wielkie
odkrycie. Gdy posiada się rodzeństwo płci przeciwnej jest znacznie łatwiej.

>Mam wrazenie, ze raczej chodzi o poznawanie siebie - od srodka i od zewnatrz,
>to znaczy w kontekscie spolecznym. To samoswiadomosc daje zdrowa pewnosc
>siebie, ktora sprawia, ze niesmialosc znika, bo znika strach.

Moja nieśmiałość w kontekście społecznym znikła w dość dziwnych okolicznościach.
W liceum byłem harcerzem, przygotowywałem czasem wycieczki, opracowywałem
trasę, prowadziłem grupę i opowiadałem, gdy było coś ciekawego po drodze. Inni
robili większe rzeczy. Spotkaliśmy się kiedyś w gronie 10 osób, aby
zorganizować wielką imprezę dla całej szkoły, mieli być też ludzie z zewnątrz.
Nikt nie chciał się podjąć funkcji głównego organizatora, każdy się czymś
wykręcał. Wielokrotnie namawiano wszystkich obecnych, ale z wyjątkiem mnie.
Uraziło to chyba moją dumę własną, bo gdy po kilku godzinach nie udało się
wyznaczyć właściwej osoby, pod wpływem jakiegoś impulsu, powiedziałem, że się
tego podejmę. Pewnie odmówiłbym jak inni, gdyby o mnie również pomyśleli. W
pierwszej chwili nastąpiła konsternacja, później atmosfera się rozluźniła i
zaczęliśmy się zastanawiać nad szczegółami. Gdy emocje opadły przeraziłem się
tym co zrobiłem, jednak nie było już odwrotu. Impreza zakończyła się dużym
sukcesem. Nagle wszystko wokół mnie się zmieniło.

Niestety inne ważne i dobre decyzje też podejmowałem pod wpływem nagłego
impulsu. Gdyby go nie było, być może nigdy nie zdecydowałbym się na pewne
kroki, w tym te najważniejsze w życiu.

>Ja lubie mowic, ze 'bezruch rodzi bezruch' - to jest dokladnie tak, jak
>piszesz.

Czasem z dużej aktywności przechodzi się w bezruch, następuje ugrzęźnięcie.
Interesuje mnie ten moment, pierwsze symptomy. Bezruch to śmierć, człowiek
powinien być mniej lub bardziej aktywny. Jeszcze trudniejszą sprawą jest
wyjście z bezruchu, uruchomienie swojej aktywności. Czasem myślę, że te moje
impulsy podświadomie bronią mnie przed bezruchem.

>Niekoniecznie - w niesmialosci wiekszosc energii skierowana jest ku wewnatrz,

Energia skierowana ku wewnątrz jest energią zmarnowaną i niszczącą organizm.
Podobnie jak ciepło, które wytwarza się w silniku samochodowym. Użyteczna jest
tylko energia kinetyczna wprawiająca auto w ruch. Sztuką jest tak żyć, aby
energię swoją skierowywać na zewnątrz, nie spalając jej w bezużytecznych
konfliktach, ale w harmonijnym z innymi współdziałaniu. Niedobrze jest
przewidywać konflikt i unikać sytuacji, które mogą do niego prowadzić,
niedobrze również wytracać energię w niszczących konfliktach. Są one
nieuchronne, trudno jest twórczo je rozwiązywać, lecz trzeba się tego uczyć od
małego. Myślę, że tego rodzaju umiejętności są bardziej przydatne niż zwykłe
przedmioty szkolne, których można się uczyć w dowolnym wieku, zaś umiejętności
współżycia z ludźmi najlepiej uczyć się od kołyski. Są one większym gwarantem
udanego życia.

>tam sie moze roic od wspanialosci, moga wybuchac wulkany, rodzic sie wiele
>przeswietnych rzeczy.

Bywa wielka jest przepaść pomiędzy o tym co myśli o sobie właściciel tych
wulkanów a tym jak widzą go inni. Niektórym udaje się te wszystkie wspaniałości
wydobyć na światło dzienne i wtedy inni się zachwycają, stąd bierze się chyba
wszelka twórczość.

>W niesmialosci np. moze to byc postrzeganie siebie jako ofiary - jasne, ze
>toksyczne, ale jakie ulatwiajace zycie!

To życie złudzeniami, nieprawdziwe. Każdy człowiek jest stworzony do życia z
innymi ludźmi. Życie pustelnicze jest wbrew naturze. Choć może być dobrą szkołą
do lepszego życia we wspólnocie..

>I wiem, ze jakies 2 lata temu za Chiny nie wpakowalabym sie dobrowolnie w taka
>sytuacji, a jesli juz - bylabym dosc zestrachana, ze oto ja mam szkolic jakas
>obca kobiete i co to bedzie, czy sobie poradze, i pewnie nie bede mogla zlapac
>oddechu...

Znów widać, że nieśmiałość nieśmiałości nierówna. Będąc w podobnych sytuacjach
nie odczuwałem dyskomfortu. Jeśli zostałem wyznaczony do jakiegoś zadania,
poproszony o wypowiedź to wszystko było OK., gorzej gdy miałem się odezwać
nieproszony. Zauważyłem, że najtrudniej przychodzi mi prosić o coś lub
załatwiać coś dla siebie. Jeśli robię to dla innych lub dla grupy przychodzi mi
to znacznie łatwiej. Czyżbym miał gdzieś zakodowane, że to egoizm straszny
chcieć coś dla siebie, że mi się nie należy, że należy tylko odpowiadać na
pytania lub gdy ktoś na górze pozwoli mówić?

>Tak, ale w ktoryms momencie uswiadamiasz sobie, ze jestes juz bardziej po tej
>stronie a nie po tamtej, starej. Nie wiesz, kiedy przekraczas granice, ale z
>grubsza wiesz, kiedy sie za nia znajdziesz.

Często fundamentalne zmiany zachodzą nie wiadomo kiedy, świadomość tych zmian
nie zawsze nadąża. Dobrze jest wiedzieć, w którym punkcie się znajduję.

>Bedzie dobra - kupilam zabojcza czerwona posciel, sni sie w niej zupelnie
>inaczej,

Tym zdaniem zupełnie mnie zaskoczyłaś. Dlatego dziś piszę w dzień, aby kolor
czerwony tym razem kojarzył się z liśćmi w alejkach parkowych. Też miłe, a jak
pachną.:-)

Miłego dnia:-)))

Mam stany lękowe...

[metroseksualny]

...kiedy mnie się kce juchać. Właśnie mnie się kce... i co?