Akceptacja

[mona.blue]

Czy umiecie akceptować innych takimi, jakimi są? Widząc ich wady i slabosci i mimo to niemosadzajac ich? Czy to w ogóle możliwe?

[mona.blue]

*nie osadzajac

[miminiczka]

Umiem ale to że kogoś akceptuję nie znaczy od razu, że jest to osoba z którą chcę utrzymywać jakiekolwiek relacje. Nikt nie jest idealny, ja też nie, więc od nikogo tego nie wymagam ale z własnej woli otaczam się osobami, których zestaw cech w większości mi odpowiada.

[mmkaa11]

mona.blue napisała:

> Czy umiecie akceptować innych takimi, jakimi są? Widząc ich wady i slabosci i m
> imo to niemosadzajac ich? Czy to w ogóle możliwe?
>
>
Ucze sie tego. To dostrzezenie kim ktos jest.
Nawet mojego ex psychopate akceptuje w tym sensie ze widze kim on jest i przyjmuje te prawde o nim. I nie oszukuje siebie ze jest inaczej.

[mmkaa11]

I tez mam taka dziwna relacje. Gdzie jedynie akceptacja pomaga mi to ogarnac. Wielomiesieczna netowa znajomosc bardzo duza glebia rozmow, dotykania traum, wstydu, przekopanie sie przez ciemne strony. I dysonans pomiedzy glebia spotkania dusz, a pustka kontaktu w realnym wymiarze.
Taka dziwnisc ze znamy sie od najciemniejszych stron i ze to tak naprawde nie jest zadna prawdziwa bliskosc, a jedynie zludzenie.
Netowe relacje cos takiego wytworzyly, nowy typ wirtualnych wiezi.

[kod_matrixa]

mmkaa11 napisał(a):

> I tez mam taka dziwna relacje. Gdzie jedynie akceptacja pomaga mi to ogarnac. W
> ielomiesieczna netowa znajomosc bardzo duza glebia rozmow, dotykania traum, wst
> ydu, przekopanie sie przez ciemne strony. I dysonans pomiedzy glebia spotkania
> dusz, a pustka kontaktu w realnym wymiarze.
> Taka dziwnisc ze znamy sie od najciemniejszych stron i ze to tak naprawde nie j
> est zadna prawdziwa bliskosc, a jedynie zludzenie.
> Netowe relacje cos takiego wytworzyly, nowy typ wirtualnych wiezi.


To prawda. Dzieje się tak, bo taka relacja praktycznie nigdy nie miała miejsca w antropologii człowieka. Kontakt z drugą osobą zawsze odbywał się na poziomie werbalnym i niewerbalnym. Umysł ludzki nie jest ewolucyjnie do czegoś takiego przystosowany jak relacja internetowa. Emocje i uczucia, które mogą się wówczas pojawić nie potrafią odnaleźć swojego odbiorcy. Zwłaszcza te na poziomie nieświadomym. Zaczynamy czuć dyskomfort.

Trochę podobnie dzieje się w relacji terapeutycznej, zwłaszcza w takiej intensywnej dzień w dzień z jaką ma się doczynienia w szpitalu na oddziale stacjonarnym, gdzie może powstać bardzo silna więź emocjonalna między ludźmi na wielu płaszczyznach. Tej werbalnej i tej niewerbalnej, której nie będziemy nigdy w stanie do końca ogarnąć, a będzie ona mieć ogromne znaczenie.

Poza tym do takiej relacji również zostają wprowadzane nieantropologiczne czynniki (także wywołujące dyskomfort na poziomie podświadomym) jak "obiektywizm" terapeuty przejawiający się brakiem wymiany poglądów na różne tematy, brak praktycznie jakichkolwiek informacji o nim itp. To jest naprawdę silna manipulacja i nieetyczna gra na ludzkich uczuciach, emocjach i psychice człowieka, tyle, że usankcjonowana prawnie jak niegdyś lobotomia.

Dochodzi wówczas do silnego dysonansu emocjonalnego, bo w pewnym momencie umysł człowieka przestaje postrzegać terapeutę jako kogoś pełniącego obowiązki zawodowe. Taka percepcja w pewnym momencie dla ludzkiej psychiki staje się nie do przyjęcia.

Jeśli nie ta świadoma to nieświadoma część umysłu zacznie postrzegać drugą stronę jako bliską, bo tak skonstruowane mamy mechanizmy ukształtowane przez miliony lat.

A jeśli dojdzie do tego różnica płci i wspólna płaszczyzna mentalną, to kultura (psychoterapia), zawsze ulegnie antropologii (uczuciom). Niby ten szkodliwy wpływ na ludzką psychikę wydaje się oczywistą oczywistością, ale pewne rzeczy (nb logiczne, aż do bólu) do niektórych i tak nie dotrą.

[mmkaa11]

kod_matrixa napisał:

> Trochę podobnie dzieje się w relacji terapeutycznej, zwłaszcza w takiej intensy
> wnej dzień w dzień z jaką ma się doczynienia w szpitalu na oddziale stacjonarny
> m, gdzie może powstać bardzo silna więź emocjonalna między ludźmi na wielu płas
> zczyznach. Tej werbalnej i tej niewerbalnej, której nie będziemy nigdy w stanie
> do końca ogarnąć, a będzie ona mieć ogromne znaczenie.

> Dochodzi wówczas do silnego dysonansu emocjonalnego, bo w pewnym momencie umysł
> człowieka przestaje postrzegać terapeutę jako kogoś pełniącego obowiązki zawod
> owe. Taka percepcja w pewnym momencie dla ludzkiej psychiki staje się nie do pr
> zyjęcia

Widze, ze po czyms takim trzeba sie leczyc emocjonalnie.
Przekroczone tu sa granice intymnosci emocjonalnej w sztuczny sposob, nie zintegrowane z innymi wymiarami.
Ja nie wiem jeszcze jak to uporzadkowac, jak zamknac takie doswiadczenie, gdy ono fizycznie nigdy nie mialo swojego przebiegu.

[mona.blue]

mmkaa11 napisał(a):

> I tez mam taka dziwna relacje. Gdzie jedynie akceptacja pomaga mi to ogarnac. W
> ielomiesieczna netowa znajomosc bardzo duza glebia rozmow, dotykania traum, wst
> ydu, przekopanie sie przez ciemne strony. I dysonans pomiedzy glebia spotkania
> dusz, a pustka kontaktu w realnym wymiarze.
> Taka dziwnisc ze znamy sie od najciemniejszych stron i ze to tak naprawde nie j
> est zadna prawdziwa bliskosc, a jedynie zludzenie.
> Netowe relacje cos takiego wytworzyly, nowy typ wirtualnych wiezi.

Może tu kontakt w realu wymagał budowania pomalu, tak jakby od nowa relacji, może też doszlibyscie z czasem na głębszy poziom relacji.

[wiktor_bog]

Ja wcale nie uważam, by miała to być jakaś uniwersalna prawda. Przede wszystkim nie można akceptować zachowań szkodliwych społecznie i dla osób wokół osoby "szkodzącej", bo niby dlaczego? Nie osądzam, widzę wady i zalety, ale... nie akceptuję, jeżeli jest to osobnik szkodliwy.

[herakles-one]

wiktor_bog napisał:

> Ja wcale nie uważam, by miała to być jakaś uniwersalna prawda. Przede wszystkim
> nie można akceptować zachowań szkodliwych społecznie i dla osób wokół osoby "s
> zkodzącej", bo niby dlaczego? Nie osądzam, widzę wady i zalety, ale... nie akce
> ptuję, jeżeli jest to osobnik szkodliwy.
>

I masz pełną rację. Przyzwalanie na zło też jest złem.

[yadaxad]

Osądzanie kojarzy się z odsądzeniem. Ale na pewno oceniam, bo inaczej nie da się współegzystować. W zakresie jaki niesie dana sytuacja Bez definiowania ostatecznego, ale na poziomie dystansu. Dla niektórych , jeśli to możliwe, ten dystans jest aż za horyzontem.

[kod_matrixa]

Nie ma zero-jedynkowych odpowiedzi na to pytanie.

Ta granica między akceptowalnym, a nieakceptowanym jest płynna. Trzeba zdać się na własną intuicję.

Różne są kryteria nie/akceptowalności. Żadna dziedzina tego nie usystematyzuje. Ani psychologia, ani żadna inna dziedzina społeczna. Jesteśmy skazani w dużym stopniu na subiektywizm. Oczywiście do pewnych rozsądnych granic. Nie można zaakceptować czynów krzywdzących innych ludzi itp.

Problem w tym, że ludzi można krzywdzić na wiele sposobów, również w majestacie prawa.

[kod_matrixa]

Ja np. akceptuję konformistów, ale nie dlatego, że lubię ich postawę. Tylko dlatego iż wiem, że wielu z nich nie stać na nonknformizm. Są zbyt słabo rozwinięci intelektualnie i wstyd oraz lęk przed brakiem ich akceptacji ze strony stada ich paraliżuje.

Antropologia przypisała im inną funkcję społeczną.

[herakles-one]

Najpierw potrzeba zdefiniować to słowo, bo widzę, że różne osoby różnie je rozumieją.

[mona.blue]

Sama zaczęłam mieć wątpliwości. Bo u nas we wspólnocie mówi się z jednej strony o akceptacji, ale z drugiej strony można komuś zwrócić uwagę, jeżeli zrobi coś źle czy przeciwko nam. Chodzi chyba o to, żeby nie potepiac i nie odrzucać za to takiego człowieka.

[herakles-one]

www.deon.pl/inteligentne-zycie/psychologia-na-co-dzien/art,117,tak-malo-akceptujemy-tych-ktorych-kochamy.html