Dziwaczka

[anyzek]

Jestem taka dziwna. Jestem tak cholernie niepewna siebie, ze to ludzkie pojecie
przechodzi. Jestem niepewna swoich opinii, reakcji, uczuc, decyzji. Nie moge
utrzymac kontaktu wzrokowego z rozmowca, bo wydaje mi sie, ze kogos oszukuje!
nie jestem pewna, czy to, co aktualnie ma wartosc dla mnie nie rozbije sie w
drobne kawalki za moment. I jakze czesto sie rozbija! Wiem, ze to dlatego, ze
zalozylam sobie ta niepewnosc. Ale jak tego nie zrobic, skoro zdarzylo mi sie
popelniac bledy i ktos inny musial mi pomoc je widziec? Boje sie, ze popelnie
ich wiecej i ze sie w nie zapadne. Teraz miewam "pelny" obraz, swiadomosc
mozliwosci wyboru sposrod wielu opcji, ale co z tego?
nie moge juz pisac. wydaje mi sie, ze sie zapedze. nie wiem, czemu jestem taka
niepewna. Pisanie tego troche mi pomaga. Ale caly czas czuje, ze chodze po
ruchomych piaskach. Jak mozna poradzic sobie z taka
niepewnoscia "egzystencjalna" (kiedys egzystencjalizm byl moja ulubiona
filozofia....)? Chyba moglabym byc ekspertem od relatywizowania wszystkiego.:)(

Prosze, doradzcie cos. I nie besztajcie mnie.:)

[Gość: Gabi]

Witam Cie...wydaje mi sie ,ze Twoja niepewnosc wywodzi sie z niskiego poczucia
swojej wartosci.
Musialas cos zrobic albo nawet nie zrobic tylko wpajano w Ciebie ze nie jestes
warta czegos tam,ze zle wszystko robisz itp poprostu otaczana bylas samymi
negatywnymi opiniami na swoj temat.Musisz cos koniecznie zrobic aby poprawic
swoj stosunej do siebie.Jezeli mozesz sobie pozwolic na pare sesji z psych to
powinnas isc on pomoze Ci wejsc na ta wlasciwa droge do spotkania ze
soba,przezycia wszystkiego i wyjscia z tego marazmu.
Nie sadz ,ze kazdy Ciebie tak krytycznie ocenia..moze ludzie nawet tego nie
zauwazaja,to tylko Ty sama tak odczuwasz.Musisz koniecznie poprawic swoje
nastawienie do samej siebie.
Nie zyj juz przeszloscia..wyciagnij wnioski..zrob r-k sumienia i przyj do
przodu.
najpierw zyj tutaj i teraz a potem nauczysz sie myslec o jutrze.
Naucz sie myslec pozytywnie to pomaga,zmien tok myslenia,poszukaj jakis
ciekawych ksiazek psych ,ktore pomoga Ci wyjsc z twojego problemu
jestes wartosciowa osoba a ze czlowiek popelnia bledy ?no coz kazdy je
popelnia tylko trzeba umiec wyciagnac z nich wnioski
trzymaj sie pa

Dziwaczka

[Gość: Pastwa]

Dobrze, że nie kaczka :-)
Ktoś chyba kiedyś rzekł, iż ten nie popełnia błędów, kto nie żyje.
Można nawet powiedzieć, że im więcej błędów popełnisz ( nieumyślnie), tym
więcej się na nich nauczysz.
Mam wrażenie jakbyś nie mogła się zdecydować, jaki masz mieć charakter i pogląd
na świat, tak by był on najbardziej optymalny dla Ciebie, choć sama nie wiesz,
co jest tym optimum.
Tuptasz, więc z nogi na nogę i analizujesz każdą myśl, zachowanie i zarówno te
przyszłe jak i przeszłe, przez co ograniczasz samą siebie. Nie ukształtujesz
swego „Ja” życiowego, samym teoretycznym kalkulowaniem na temat, co dobre, a co
złe.
Wybieraj, zatem najbardziej przekonujące Ciebie samą decyzje i wcielaj je w
życie bez obaw, krytykę innych staraj się poznawać i odpierać, bo to da Ci z
czasem przekonanie, co do słuszności ( lub jej braku) swego postępowania, jeśli
naturalnie umiesz wyciągać wnioski. Człowiek myślący i rozwijający się, często
przewartościowuje swe cele życiowe, masz, więc prawo do „ rozbijania w kawałki
swych aktualnych wartości”, ponieważ wiele z nich wynika z tego, na jakim
etapie życia jesteś, a stąd, jaką wiedzę o nim posiadasz.
Człowiek ciągle coś „buduje”, by następnie to zburzyć dla kolejnej „budowli”
powstałej na fundamencie nowych doświadczeń.
Ruszaj się zatem, powiedz „A”, później życie samo Cię wciągnie, będziesz
wówczas musiała powiedzieć „B” lub „C”, najważniejsze abyś więcej robiła, niż
dumała, bo największy umysł nie jest w stanie wyobrazić sobie najlepszej drogi,
jeśli nie wszedł na jakąkolwiek i nie próbuje się nawet po niej poruszać.
Mówiąc krótko, nie ma osób, które powiedzą Ci, co masz robić, lepiej samemu
rzucić się w wir życia z wszystkimi tego konsekwencjami ( „zapadnięciem się w
owe błędy”), gdyż, aby dojść do czegoś satysfakcjonującego należy tej
satysfakcji szukać, bo kto nie szuka ten....
Jedno jest pewne, 100% myśliciele życia, przeważnie wariują, gdyż
umysł „zginie” w nieskończonej, bo nie weryfikowanej w praktyce, liczbie
możliwych postępowań.

Ps. Sam miałem kiedyś analogiczne dylematy, ale je olałem, bo jedyne, co dla
mnie „robiły” to męczyły szukaniem nieomylności, która nie tyczy się człowieka,
a Boga najwyżej( o ile on istnieje).

Na moje oko,jesteś bardziej rozgarnięta od większości, tych super pewnych
siebie osób, które znam.

[Gość: kamfora]

Jestes pewna swojej niepewnosci? ;-)

Anna Kamienska kiedys napisala, ze jezeli sie nie wie,
co wybrac - to trzeba wybrac te wartosc, za ktora stoi Bog.

Nawet, jezeli ktos nie jest pewien swojej wiary w Boga, moze sie
oprzec na zasadach ewangelicznych.

[Gość: Andrzej]

anyzek napisał(a):

> Jestem taka dziwna. Jestem tak cholernie niepewna siebie, ze to ludzkie pojecie
>
> przechodzi. Jestem niepewna swoich opinii, reakcji, uczuc, decyzji. Nie moge
> utrzymac kontaktu wzrokowego z rozmowca, bo wydaje mi sie, ze kogos oszukuje!
> nie jestem pewna, czy to, co aktualnie ma wartosc dla mnie nie rozbije sie w
> drobne kawalki za moment. I jakze czesto sie rozbija! Wiem, ze to dlatego, ze
> zalozylam sobie ta niepewnosc. Ale jak tego nie zrobic, skoro zdarzylo mi sie
> popelniac bledy i ktos inny musial mi pomoc je widziec? Boje sie, ze popelnie
> ich wiecej i ze sie w nie zapadne. Teraz miewam "pelny" obraz, swiadomosc
> mozliwosci wyboru sposrod wielu opcji, ale co z tego?
> nie moge juz pisac. wydaje mi sie, ze sie zapedze. nie wiem, czemu jestem taka
> niepewna. Pisanie tego troche mi pomaga. Ale caly czas czuje, ze chodze po
> ruchomych piaskach. Jak mozna poradzic sobie z taka
> niepewnoscia "egzystencjalna" (kiedys egzystencjalizm byl moja ulubiona
> filozofia....)? Chyba moglabym byc ekspertem od relatywizowania wszystkiego.:)(
>
> Prosze, doradzcie cos. I nie besztajcie mnie.:)
>

jestem taki sam. wlasnie dzisiaj chcialem zalozyc watek o sensie, czy moze braku
sensu upierania sie przy czymkolwiek. twoj umysl zyje w rzeczywistosci kwantowej,
i wszystko o czym myslisz, co postanawiasz, ma tylko przypisane prawdopodobienstwo
zaistnienia. nie ma zadnej pewnosci w niczym. upieranie sie przy czymkolwiek jest
bzdura, wszystko jest relatywne, jak piszesz. nie przejmuj sie. jestes unikalnym
okazem. wiekszosc bije i zabija za swe przekonania i nie musze Ci podpowiadac
jak ten nasz swiat wlasnie poprzez to wyglada. trzymaj sie mocno tych rozchwianych
mysli. nie jestes sama.
Pozdr, Andrzej.

[anyzek]

Dziekuje za Wasze sugestie. Co prawda, z psychologiem mialam juz kontakt, ale
mnie denerwowal. Ksiazek psychologicznych nie czytam, bo kiedys za bardzo
sie “zaprzyjaznilam” z ksiazka o schizofrenii (tytul to chyba “Podzielone ja”),
a w innej literaturze doszukuje sie roznych dziwactw (np.ostatnio - duch
humanizmu w podreczniku do systemow operacyjnych…).
Jasne, ze bledy popelniam. Niewielkie. Chyba. Boje sie tych, ktore moglyby
wyniknac z namietnosci. Piekielnie boje sie utraty kontroli.
To racja, ze nie znam optimum, a bawie sie w szachistke. szukanie absolutnej
nieomylnosci juz sobie odpuscilam. Jeszcze sie ludze na znaleznienie
niemylnosci co do swojego zycia. Probuje oszukac niesprawiedliwosc zycia
przejawiajaca sie brakiem mozliwosci dziedziczenia madrosci zyciowej.:) Dlatego
tak analizuje.
Ewangelii nie moge czytac. Mam jakis uraz.

[trzcina]

Własnej niepewności, by mnie nie unieruchomiła w życiu, serwuję dwa obrazy.

Pierwszy - obraz ludzi nie pozostawiających śladu. Ze strachu przed zrobieniem
czegoś niepełnego, niedoskonałego, złego nie robią nic.

Drugi, w istocie taki sam - obraz drzewa, które nie wyrosło, bo czekało. Na
lepszy czas, osiągnięcie mądrości, na pewność decyzji, na jasność przekonań.

Dla mnie pomocne, nie na niepewność, ona nie taka zła, ale na zastyganie, nią
spowodowane. Może i Tobie się przydadzą? :)

Serdecznie
trzcina

:)))

[anyzek]

To, co napisalas jest bardzo ladne. Jestem pewnie niedojrzala. I w calej tej
niedojrzalosci nie godze sie na wiele rzeczy. Boje sie zaczac siebie oszukiwac.
Wolalabym, by zycie "zastyglo"i nie zmuszalo mnie do zdrady samej siebie. I
nawet tu sie waham.:)

[trzcina]

Myślisz, że można zdradzić siebie, jeśli się nie wie kim się jest? Kiedy się
jest niepewnym?
Bałabym się samooszukiwania, a już najbardziej tam, gdzie wchodzi w grę "grube
zło", nie zwykłe ludzkie błedy. A na pytanie, co jest takim złem, odpowiedzi
trzeba szukać i tu warto być uważnym i pewniejszym.

Powodzenia w namierzaniu odpowiedzi
trzcina

[anyzek]

trzcina napisał(a):

>
> Myślisz, że można zdradzić siebie, jeśli się nie wie kim się jest? Kiedy się
> jest niepewnym?
> Bałabym się samooszukiwania, a już najbardziej tam, gdzie wchodzi w grę "grube
> zło", nie zwykłe ludzkie błedy. A na pytanie, co jest takim złem, odpowiedzi
> trzeba szukać i tu warto być uważnym i pewniejszym.
>
> Powodzenia w namierzaniu odpowiedzi
> trzcina

Ale to o zdrade tej niepewnosci chodzi! Czuje, ze mam tylko to. Czy to jest zlo?
Moze. Jeszcze wczoraj bylam tego PEWNA...

pozdr

[Gość: Pastwa]

Zdradzić coś, co Cię kłuje( niepewność) to chyba pozytywny odruch ?

RADA

[Gość: ARYJCZYK]

Odrzuc natychmiast filozofie egzystencjalna bo ona Cie zupelnie wyalienuje ze
spoleczenstwa !
Wez sie za filozofie zycia i witalizmu jak np. Nietzche,Emerson itp.
Musisz w cos sie zaangazowac ....jakis ruch albo stowarzyszenie.....
No chyba ,ze jestes urodzonym samotnikiem.
Ale egzystencjalizm Cie zniszczy !