Życie - trudne?

[mona.blue]

Czy życie generalnie wydaje wam się trudne?
Ciąg problemów do rozwiązywania? A może patrzycie na to jak na wyzwania?
Czy można być w dłuższym okresie zadowolonym z życia? Czy raczej sinusoida nastrojów?

[mona.blue]

Dziś nastrój lepszy to i myślenie inne. Problemów sporo, ale z pomocą Boga pewnie dam radę.

[afq]

życie jest normalnym życiem
to nasze żądania wobec życia są trudne

[mona.blue]

Fakt, ja długo miałam i może jeszcze trochę mam oczekiwanie, że kiedyś życie będzie łatwiejsze.

[brightsun]

A to się samo nie staje, trochę trzeba dopomagać albo sobie nie przeszkadzać 😄

Życie - trudne? ano tak.

[aroden]

mona.blue napisała:

> Fakt, ja długo miałam i może jeszcze trochę mam oczekiwanie, że kiedyś życie bę
> dzie łatwiejsze.


nie bedzie.
hansii

[mona.blue]

aroden napisał:

> mona.blue napisała:
>
> > Fakt, ja długo miałam i może jeszcze trochę mam oczekiwanie, że kiedyś ży
> cie bę
> > dzie łatwiejsze.
>
>
> nie bedzie.
> hansii

To mnie pocieszyłeś :)

[ta]

Każdemu trafia się inny zestaw dań i to wcale nie podług zasług, zdolności psychicznych i fizycznych, cech charakteru itp. ale losowo. Od tego jak osoba potrafi zadbać o siebie ( a na to wpływa wiele powiązanych ze sobą czynników) odbiera wrażenie życia życiem trudnym, czy łatwym i jest ono absolutnie subiektywne i zmieniające się w czasie.

Na pewno ktoś, kogo uczono pracy i odpowiedzialności od wczesnego dzieciństwa, kto był włączany także przez obowiązki do życia rodzinnego, kto wcześnie zrozumiał, że nie jest księciem i księżniczką do obsługi później lepiej sobie radzi z wszelkimi trudami, które dla „książąt” stają się udręką, gdy się z nimi zderzą.

Temat ocean.

[summerland]

Zgadzam się szczególnie z drugą częścią twojej wypowiedzi że dzieci wyręczane przez rodziców, nie nauczone od małego pracy i obowiązków będą miały ciężko w życiu. Nie wiem czy mogą z nich wyrosnąć pracusie, czy można się pracowitości nauczyć w dorosłym wieku. Raczej wydaje mi się, że w mlodym wieku trzeba dzieci tego uczyć- najpierw wspólnie robić z dzieckiem różne rzeczy w domu. Wtedy wejdzie to w krew dziecku, będzie to normalne dla niego. Przy okazji nabierze umiejętności, nauczy się odczuwać satysfakcję z wykonania czegoś i tym samym zadowolenia z siebie.

[ta]

Jestem pozytywistką z charakteru (?), na pewno z wychowania.

„Obsługiwano” mnie czule, z miłością tylko wtedy, gdy byłam dzieckiem tego potrzebującym i tylko w niezbędnym zakresie. Zachęcana byłam od kiedy pamiętam do samodzielnego działania na miarę rosnących z wiekiem możliwości i pod dyskretnym nadzorem starszych o ile była taka potrzeba, do nauki, do różnych prac i do zdobywania najróżniejszych umiejętności.
Obdarzano mnie zaufaniem, pozwalano wierzyć w swoje siły, możliwości i sukcesy.
Byłam bardzo samodzielnym dzieciakiem, potem odpowiedzialnym nastolatkiem liczącym przede wszystkim na siebie nie dlatego, że ktoś mnie zawiódł, ale dlatego, że dano mi siłę, odwagę i przekonanie, że moim życiem powinnam umieć sama zarządzać nie oglądając się na nikogo.

I daję radę, choć wielu by powiedziało, że moje losy bynajmniej do łatwych nie należały :)

Sprzedam Ci, Mona, jedno z zawołań, które mnie ustawia na słusznej drodze- „nie stękamy, działamy!”

[mona.blue]

Ja byłam wychowywana z nadopiekuńczym ojcem i nie dość opiekuńcza matka. Ojciec chciał wszystko mi wytłumaczyć, pokazać, pokierować, natomiast matka nie dość mnie wprowadzała w życie. Zaowocowalo to tym, że nie miałam zaufania do swoich możliwości, umiejętności, może poza pracą zawodowa, chociaż tam też wolałam nie być całkiem samodzielna.
Ratunkiem w młodości było dla mnie harcerstwo, a potem terapia.

[summerland]

Mnie rodzice mimo, że bardzo kochali to jednak nie uczyli samodzielności. Woleli sami wszystko zrobic, nie zachęcali mnie do próbowania nowych rzeczy, pokonywania trudności.

[mona.blue]

I jak sobie z tym radzisz?

[brightsun]

Wydaje mi się przygodą, taki sport ekstremalny 😆
Zazwyczaj lubię, poza deprechą 😀

[mona.blue]

Życie wydaje mi się bardzo trudne w depresji, widzę, że jak z niej wychodzę to jakoś jest do ogarnięcia. No, może są jakieś rzeczy, które wydaje mi się, że mnie przerastają, ale niewiele takich.