LITOSC

[Gość: kamfora]

Co teraz znaczy?
Czy jest to cecha na wskros negatywna, czy moze czasem
pozytywna?
Kiedy litujemy sie nad innym czlowiekiem?
Kiedy boimy sie, ze zaczna sie litowac nad nami?

Czy litosc jest blizsza wspolczuciu, czy pogardzie?
(a moze to zalezy od "przedmiotu" litosci?)

Kiedys czesto slyszane byly prosby o litosc. Teraz
raczej slychac: Nie chce, zeby sie ktos litowal!

No, ja wiem, juz slysze: "ZLITUJ sie, kamforo,
przestan tworzyc te glupie watki ;-) i zniknij!"

To na razie!
Pozdrawiam i znikam (ale nie na dlugo)

[Gość: kasia28]

Gość portalu: kamfora napisał(a):

>
> Co teraz znaczy?

LItość dawniej była równoznaczna ze współczuciem, łaską. Dziś raczej kojarzy się
z czymś obraźliwym dla "litowanego". To taka jak z zazdrością i zawiścią.
Chociaż źródło to samo zazdrość traktowana jest bardziej ulgowo, można ja
zrozumieć, wybaczyć. Zawiść jest postrzegana jako zła, ludzie zawistni jako źli
ludzie, negatywnie nastawieni do innych i do świata. Współczucie to współ-
odczuwanie z kimś cierpiącym, nieszczęśliwym, chorym. Współczucie to okazywanie
dobra, pomoc, próba zrozumienia. Litość to raczej przypatrywanie się ofierze i
puste gesty. Litujemy się nad kimś kogo uważamy za gorszego, biedniejszego
(chorego, kalekę, ofiarę przestepstwa itp.). To uczucie pana do sługi-lituje się
jego biedzie, ale...takie jest życie. Nie ma tu chęci pomocy, zrozumienia, wręcz
ucieczka przed odpowiedzialnością.

> Czy jest to cecha na wskros negatywna, czy moze czasem
> pozytywna?

Wobec powyższego litość nie jest najlepszą cechą. Pozytywna? Na pewno nie w
odbiorze kogoś, nad kim się litują.

> Kiedy litujemy sie nad innym czlowiekiem?

Pewnie wtedy, gdy chcemy w jakiś sposób zaznazcyć nasze miłosierdzie, ale bez
zobowiązań i jednocześnie poczuć się lepiej, że nam jest lepiej. Współczucie
zakłada współ-odczuwanie a więc także zastanowienie się nad własnym życiem i
dopuszczenie myśli, iż nam również może się coś przydarzyć.

> Kiedy boimy sie, ze zaczna sie litowac nad nami?

Wtedy gdy naprawdę jesteśmy chorzy, cierpiący. Gdy chcemy tylko by ktoś się
pożalił nad nami lubimy słuchać niezobowiązujeącego biadolenia nad naszym losem.
Gdy rzeczywiście nam coś jest chcemy, by ktoś nas zrozumiał, czasem pocieszył, a
przede wszystkim traktował nadal jak normalnego człowieka. (słynne nie
rozmawianie o nogach przy kimś kto owych nóg nie posiada itp.)Nie chcemy, by
ktoś nosił nas na rękach, obchodził się jak z jajkiem , chodził na palcach.
Wtedy mamy większą potrzebę niż w normalnych warunkach, by być i czuć się
normalnym-czyli takimi jak inni.
>
>>
> Kiedys czesto slyszane byly prosby o litosc. Teraz
> raczej slychac: Nie chce, zeby sie ktos litowal!


Ja też nie chcę, by ktoś się nade mna litował. Dlatego m.in. nikt o mojej
chorobie nie wie oprócz męża i dzieci. Bo oni mi współczują, a inni będą się
litować: " Biedna Kasia. Taka chora. Trzeba uważać, zeby czegoś przy niej nie
powiedzieć, czegoś nie zrobić. A swoja drogą jak ona to wytrzymuje. A jej mąż?
Boże, takie nieszczęście! itp." Wolałabym czegoś takiego nie słyszeć. Nikt nie
jest w stanie zrozumieć, co czuję, jak się czuję, nikt mi nie pomoże. A
najgorsze byłoby dla mnie traktowanie mnie jak jakąś kalekę, która nic nie moze
zrobić. Jestem chora, ciężko chora, ale jestem normalnym człowiekiem. I potrafię
słuchac kawałów na temat np. operacji serca.
>
> No, ja wiem, juz slysze: "ZLITUJ sie, kamforo,
> przestan tworzyc te glupie watki ;-) i zniknij!"


Ani mi się waż Kamforo! Twórz, pisz i nie znikaj.

Pozdrawiam
Kasia

[Gość: Kulka]

Zlitował sie kiedyś nade mną pewien doktor na uczelni.Wiem to na pewno,miał
litość w oczach i postawił 3 ze statystyki.Po latach kiedy o tym myślę to czuję
wdzięczność za tę jego litość,właściwie dzięki niemu skończyłam studia...ale
wtedy...było mi wstyd. Myslę że z litością mamy do czynienie wtedy,gdy druga
strona nad którą się litujemy,czegoś się wstydzi,wstydzi się że przyjmuje pomoc.

[Gość: jak]

to nie jest głupi watek - kamforo, litośc to coś co poizwala przezyć, kiedy cierpiałam, nie miałam juz nic- zadnych
argumentów - mówiłam , "zlituj sie nade mną", tylko tyle "zlituj sie" i wtedy ten ktos "popuszczał uścisk smiertelnej
dłoni " i miękł, tylko miekł. litośc to ostnie stadium towarzyszace rozpaczy

[masaker]

Chyba wiem, o co ci chodzi. O ile szczera litosc nad kims nie jest czyms złym (bo trzeba by i za takie
uznać współczucie), o tyle złe jest litowanie się nad sobą. Zwłaszcza pod pozorem litosci nad innym.
Bo swiadczy to o niskim poczuciu wartosci i egocentryzmie.

[Gość: Renka]

Dla mnie okazywanie wspolczucia czy litosci to to samo, oznacza to
zainteresowanie czlowiekiem, ktory jest w klopocie, z ktorego nie potrafi sam
sie wydobyc.No, bo np ktos chory nieuleczalnie..moze zyc, ale co to za zycie?
Na wozku inwalidzkim, albo przykuty do lozka, albo nie mogacy wychodzic na
spacery? Albo, zwyczajnie , nie potrafiacy zmienic swojej niekorzystnej
sytuacji.Okazanie litosci wzrusza czlowieka, bo siega bardzo gleboko.Byc
czlowiekiem , to brzmi dumnie, ale..
Czasem przychodzi do mnie osoba, ktora byla kiedys wiele lat prostytutka,
narkomanka, alkoholiczka.Jest na rencie( mental disability), kiedys miala
zwyczaj prosic o pare dolarow. Teraz nie prosi. Siada i nic nie mowi. Placze.
Staram sie ja traktowac zwyczajnie, zawsze zagadam, zrobie jej kawe, cos do
jedzenia.Dam pare dolarow.Czemu placze? Ona wie, ze ja sie lituje nad nia, ze
nie czuje nic, oprocz litosci.Dlatego placze.Cierpi, a ja nie moge jej pomoc w
tym cierpieniu, moge tylko okazac litosc.

[trzcina]

Litość najbliższa jest dla mnie, ze wszystkich rozpatrywanych, współczuciu,
choć "pejoratywnieje" językowo. Jednak pojawia się tam, gdzie współ-czucia nie
ma, choćby dlatego, że nie jesteśmy zdolni współ-odczuwać, bo zupełnie obce
naszemu doświadczeniu jest cierpienie, na które patrzymy, nie rozumiemy go,
przerasta nas. Czasem i dlatego, ze dotyka kogoś, z kim współ-odczuwać nie
jesteśmy w stanie, bo zranił nas głęboko, jest naszym "wrogiem". Wtedy czas i
miejsce na litość. I o litość prosimy, kiedy nie możemy oczekiwać współczucia,
zrozumienia. Jest czymś mniej, właśnie dlatego i równocześnie czymś więcej, bo
jest decyzją woli, odwołaniem się do dobra świadomego. Ma dużo piękniejszy
synonim - zmiłowanie.

[Gość: Renka]

Czy dla wroga jest najwyzej litosc, a wspolczucie ..? Dla mnie to wciaz
wszystko jedno. Przeciez ja tez jestem dla kogos "wrogiem", wiec moge sobie
wyobrazic jak to jest, kiedy mi okaza litosc czy wspolczucie.Osobiscie jest mi
obojetna forma, tresc pozostaje ta sama-zainteresowanie sie czlowiekiem, jego
klopotem, zwrocenie na niego uwagi. Dlaczego sie nim zainteresuje? Bo wzbudza
moje wspolczucie, wyobrazam sobie, ze ja moge byc na jego miejscu i wtedy milo
mi by bylo, gdyby on sie do mnie usmiechnal, uscisnal reke, powiedzial: milego
dnia ci zycze, glowa do gory, czlowieku!
Kierowana litoscia, zachowam sie tak samo, potraktuje go jak czlowieka,
zainteresuje sie nim, zauwaze.
Dlatego nie potrafie rozroznic wspolczucia od litosci.Bo nad wrogiem jest
czlowiek.

[trzcina]

...bo wyrażone działaniem, nie różnią się. Ale zauważ, że prośba o litość pada
wtedy, kiedy proszący sądzi, słusznie czy nie, że współczucia niegodzien lub że
ono niemożliwe.
Kiedyś oba znaczyły b. podobnie. A teraz? Jak wielu kojarzy litość z pogardą,
której w litości nie ma i nie powinno być. "Godzien litości", czy "ubolewania"
nie znaczy już tylko - doświadczony ciężko i potrzebujący pomocy, wspólczucia,
wsparcia, już zaczyna się pojawiać w tych sformułowaniach odcień politowania.
Dla mnie nie zatraciły swego sensu.

[Gość: Renka]

Nie wyobrazam sobie litosci i pogardy razem, obok siebie.Nic dziwnego, ze
NIKOMU taka litosc nie jest potrzebna, bo jest ona rzeczywiscie wyrazem pogardy
dla czlowieka, tzn dla siebie samego rowniez. Swiadczy o ukrytych kompleksach
bycia gorszym i chwilowy akt zlitowania sie w jakis sposob, najczesciej
rzucenie paru groszy na tace ma to zrekompensowac. To i tak nie jest prawdziwe,
wiec bycie lepszym trwa tylko chwile.To taki uklad, jak pisala Kasia, pan-
sluga, przy czym pan zakompleksiony, a sluga chromy na ciele, badz
umysle.Zatem, to jakis nieprawdziwy, naciagany uklad, w ktorym tak naprawde
jeden jest potrzebny drugiemu.Pan szuka ofiary i dokonujac aktu litosci spelnia
sie na moment, a tak naprawde moze pogardzac tym czlowiekiem lub moze on byc mu
obojetny.Ludzie, nad ktorymi sie tacy "panowie" lituja, wyczuwaja te pogarde i
nieprawdziwosc ich czynu.Nie chca takiej litosci. Czesto odpowiedz moze byc
zaskakujaca dla litujacego sie: brak jakiejkolwiek wdziecznosci, usmiechu
podziekowania, radosci czy w ogole czegos ludzkiego. Jest tylko biernosc, ktora
kryje niechec, wstret, moze nawet i nienawisc do litujacego sie.
A moze to rutyna, kto to naprawde wie. Trzebaby zapytac zebrakow na ulicy, ale
trzebaby do nich naprawde DOTRZEC, tam glebiej, do ich prawdziwych emocji.