Perfekcjonizm

[arrnika]

Za każdym razem jak coś robię, zawsze męczy mnie poczucie winy, że nie robię
tego wystarczająco dobrze, że powinnam sie postarać i zrobić to lepiej. Nad
głupim pismem ślęczę godzinami, bo cały czas mi się w nim coś nie podoba,
zadręczam się, że nie jestem wystarczająco profesjonalna w sprawach zawodowych,
że powinnam jeszcze zrobić to i to i jeszcze to. Ale nawet jak to zrobię, to
zawsze przychodzi mi do głowy, że zrobiłam to nie tak jak powinnam. Siedzę w
pracy po godzinach, zabieram stosy papierów do domu i ślęczę na nimi do późna w
nocy, bo muszą byc dopracowane na 5+. Szef jest zachwycony. Ja nie bardzo, bo
jestem tą sytuacją już niesamowicie zmęczona. Mam wrażenie, że wpadam w jakieś
błędne koło...
Co robić?

[Gość: asias]

sprobuj wyluzowac. nie warto we wszystko angazowac sie z butami. wybierz to co
dla Ciebie najwazniejsze, a reszte zostaw...

[alinca]

Wlasnie. Zrobic niewiele a dobrze. Ucieszyc sie z tego niewiele. Reszte roboty
zostawic. Pomyslec, ze jestem wspaniala osoba niezaleznie od tego jak duzo i
ciezko pracuje. Pozdrawiam!!!

[Gość: Jaga]

Ona w życiu nie wyluzuje!!!! Chyba, że ... i tu
właśnie jest zabawnie - chyba, że będzie miała JESZCZE
WIĘCEJ PRACY. To nie żart. Wiem coś na ten temat.

[kamfora]

arrnika napisał(a):

> Za każdym razem jak coś robię, zawsze męczy mnie poczucie winy, że nie robię
> tego wystarczająco dobrze, że powinnam sie postarać i zrobić to lepiej.

"Perfekcjonizm to podswiadomy wysilek majacy na celu zadowolenie siebie
poprzez zadowolenie innych"

To cytat z bardzo fajnej ksiazki "Miedzy grzecznoscia a szczeroscia
czyli 9 bledow milych ludzi". Autorem jest DUKE ROBINSON.
Naprawde - polecam!

[Gość: inayat]

Moze warto sie pogodzic z tym ze wlasciwie to caly swiat jest niedoskonaly i w
tym tkwi jego piekno. Moje niepowodzenia zyciowe nauczyly mnie najwiecej i
jestem za nie wdzieczny. Dzieki swojej "niedoskonalosci" dostrzeglem rzeczy o
ktorych wczesniej nie mialem pojecia. Dlatego skutecznie jestem wyleczony z
nadmiernej sklonnosci do perfekcjonizmu. Poza tym u mnie wiazalo sie to z
kompleksami i checia udowadniania za wszelka cene ze jestem najlepszy.
Moje "ja" chcialo sie wyrozniac. I po co? Wszechakceptacja i przyjecie siebie
takiego jakim sie jest to jest to.

[Gość: Slawek]

Witaj
podobniez to co cie dotyka, to swoiste swichrzenie, sa takie rzeczy, jedni
musza caly czas miec czyste rece, inni rabia cos perfekcyjnie.
Sproboj jakies delikatnej terapii ale nie leczniczej, tylko zeby siebie poznac,
swoje ograniczenia i swoja sile. To bardzo pomaga.
Z drugiej strony, twoja postawa w kraju katolickim to rzadkosc i beda cie
bardzo cenic w pracy i w zyciu, o ile nie przegniesz oczywiscie.
Pzdr

[Gość: jasna]

arrnika, jak dobrze cie rozumiem :(
cokolwiek robie, musi byc to najlepiej, jak potrafie
na wszyskie egzaminy na studiach przygotowywalam sie prawie do switu, do bolu, do
oporu, nie umialam powiedziec sobie "tyle wystarczy na troje", zawsze wydawalo mi
sie, ze musze jeszcze umiec to, i to, i jeszcze tamto i siamto i tak prawie w
nieskonczonosc
kazde pismo poprawiam, jakby mialo byc czytane przez wybitnych specjalistow od
jezyka polskiego, lub jakby to miala byc ksiazka wydana w milionie egzmplarzy
do kazdej waznej rozmowy (np. z pracodawca, z lekarzem) przygotowuje sie
starannie, notuje ewentualne pytania i sprawy do zalatwienia, staram sie
przewidziec wszystkie warianty jego zachowania i tez do nich przygotowac (jak on
powie tak, to ja wtedy siak, a jak on inaczej, to ja tak)

moglabym mnozyc tysiace przykladow, o tym co staram sie robic doskonale i jak
mnie to meczy
dodam jeszcze, ze ja perfekcjonistka, wsciekam sie na brak profesjonalizmu u
innych

nauczylam sie w niektorych sprawach "odpuszczac", ale tylko w niektorych,
pozdrawiam

[Gość: dzonka]

"przestan obawiac sie doskonalosci i tak nigdy jej nie osiagniesz"
to haslo S.Dali - mnie sie podoba :-))

Osobowość Plus

[Gość: Melba]

Polecam książkę "osobowiość Plus" autorstwa bodajże Florence Littauer.
Pozdrawiam perfekcyjną melancholiczkę :)

[jan_login_nowak]

ja dodam, że można się jeszcze sprawdzić za pomocą testu. Jak ktoś jest urodzonym perfekcjonistą, to już tak ma i to na zawsze. nie ma się co tym zamartwiać, tylko nauczyć z tym żyć www.pracowniatestow.com

[Gość: Nika]

To, o czym piszesz nie wynika z Twojej natury. Są oczywiście ludzie, którzy
zawsze muszą mieć jakieś zajęcie i wszystko co robią, robią najlepiej jak
potrafią. Ale oni nie czują tego lęku, nie obawiają się krytyki i nigdy nie
wydaje im się, że mogło być lepiej. Oni są zadowoleni z siebie, bo wiedzą, że
lepiej już nie mogli zrobić. Twój problem tkwi w psychice. Chcesz coś
udowodnić - sobie, może komuś, kto wciąż cię ocenia i twierdzi, że nie jesteś
wystarczająco dobra. Takich ludzi jest mnóstwo. Cierpisz na to, co ja: ogromną,
wręcz absurdalną potrzebę akceptacji. Chcesz na nią zasłużyć dążąc do
perfekcjonizmu we wszystkim co robisz. Nie tylko w sprawach zawodowych, w domu
jest tak samo, prawda? Całymi latami zadręczłam swoją rodzinę przygotowaniami
do świąt, dopóki nie padłam ze zmęczenia i nic nie było w stanie poprawić mi
nastroju. W pracy podjęcie jakiejkolwiek decyzji było nie kończącym się
koszmarem. Wciąż byłam przekonana, że to co zrobiłam było błędem, że należało
postapić inaczej. Musiałam uporać się z duchami przeszłości ( miałam wtedy ok.
40)żeby zrozumieć, że nie jest ludzką mozliwością zadowolić wszystkich. Ci,
którzy Cię nie akceptują, a powinni, już sie nie zmienią. Ci, którzy Cię
naprawdę kochają, akceptują Cię i kochają bez wzgledu na to co i jak robisz. I
oni sa najważniejsi. Spróbuj w to uwierzyć (wiem, że łatwo się mówi ) i chociaż
na początek trochę sobie odpuścić. Zobaczysz, że warto.

[Gość: Malwina]

raz na swieto sobie pozwole : la perfection n'est pas de ce monde.

[maly.ksiaze]

Perfekcjonizm w pracy to ciezka przypadlosc. Naszczescie, z czasem przechodzi.
Mi troszke przeszlo, kiedy odkrylem, ze swiat nie jest doskonaly, a jednak
nadal sie kreci.

Pozdrawiam,

mk.

[duchswiety6]

tym swoim perfekcjonizmem zamęczał mnie eks ble - życie z kimś takim to mordęga.