Witajcie ...

[mareszka5]

Myślę, że znalazłam odpowiednie dla siebie forum. Mam problem z jedzeniem, a
raczej z objadaniem się. Jem bardzo dużo, bardzo często, a szczególnie kiedy
jestem zestresowana lub nawet czymś zaaferowana. Sięgam po jedzenie tak, jak
inni po papierosa. Dwa lata temu objadałam się i wymiotowałam, ale przestałam
to robić, kiedy schudłam i wyglądałam całkiem zgrabnie, niestety, dalej się
objadam no i przytyłam, a wymiotować juz nie mam siły. Chyba nikt nie wie, że
mam z tym problem, bo staram sie jeśc przy ludziach normalnie, ale kiedy
jestem sama, to potrafię zjeść nawet niedogotowane mięso z zupy, lub
nierozmrożone do końca warzywa, nieczęsto, ale i to mi się zdarza. Nie mam
już siły, nie panuję nad tym. Mieszkam w małym miescie i nie wiem nawet czy
jakiś psycholog zajmuje sie takimi problemami. Teoretycznie, nie mam żadnych
strasznych problemów, poza dwójką dzieci z opóznionym rozwojem, ale mam za to
kochanego męża, który co prawda całymi dniami pracuje, ale mi pomaga kiedy
tylko może, finansowo tez nie jest najgorzej...więc dlaczego ja to robię? Czy
możecie mi jakos pomóc ?

[horlaa]

mareszka5 napisała:

Teoretycznie, nie mam żadnych
> strasznych problemów, poza dwójką dzieci z opóznionym rozwojem, ale mam za to
> kochanego męża, który co prawda całymi dniami pracuje, ale mi pomaga kiedy
> tylko może, finansowo tez nie jest najgorzej...więc dlaczego ja to robię?

to "teoretycznie" może być kluczem do wszystkiego. dlaczego nadajesz temu, co
piszesz, pozory błahostki? uczepiłam się akurat tego, bo dość mało o SOBIE
napisałaś, ale może właśnie ta skłonność do bagatelizowania to właśnie to? dużo
z nas ma coś takiego: "ja mam problemy? jakie problemy? przecież ludzie mają
gorsze zmartwienia". itp.
a tu chodzi o to, żeby przyznać się przed samą sobą, że jest nam źle i z czymś
nie dajemy sobie rady. bo inaczej ciągle będziemy to "zajadać". w przyrodzie
musi być równowaga, w organizmie też... i w psychice... jak gdzieś będzie "za
mało" to jedzeniem to "wypełnimy".


> Czy możecie mi jakos pomóc ?

nie. :) tylko Ty możesz to zrobić. ale póki co, jesteśmy tutaj i chętnie Cię
wesprzemy :)

trzymaj się, napisz coś o sobie...
pozdrawiam
horla

[szczesliwawa]

Niom... to dobre forum jest dla dziewczyn z problemem. :)



> to robić, kiedy schudłam i wyglądałam całkiem zgrabnie, niestety, dalej się
> objadam no i przytyłam, a wymiotować juz nie mam siły. Chyba nikt nie wie, że
> mam z tym problem, bo staram sie jeśc przy ludziach normalnie, ale kiedy
> jestem sama, to potrafię zjeść nawet niedogotowane mięso z zupy, lub
> nierozmrożone do końca warzywa, nieczęsto, ale i to mi się zdarza. Nie mam
> już siły, nie panuję nad tym. Mieszkam w małym miescie i nie wiem nawet czy
> jakiś psycholog zajmuje sie takimi problemami.

A w sąsiednich miastach? IMHO jesteś w odpowiednim miejscu życia, żeby poszukać
pomocy - przyznajesz się do słabości...

Teoretycznie, nie mam żadnych
> strasznych problemów, poza dwójką dzieci z opóznionym rozwojem, ale mam za to
> kochanego męża, który co prawda całymi dniami pracuje, ale mi pomaga kiedy

Wiesz, dlaczego moje problemy są najważniejsze na świecie? Bo są MOJE.
Oczywiście, przesadzam, ale również wydaje mi się, że bagatelizujesz swoje
problemy, siebie. Jasne, że zawsz znajdzie się ktoś, kto ma gorzej. I ktoś, kto
ma lepiej, ale to Ty jesteś głównym bohaterem swojego filmu.

> tylko może, finansowo tez nie jest najgorzej...więc dlaczego ja to robię? Czy
> możecie mi jakos pomóc ?

Niestety, pomóc nie możemy. Ale możemy podzielić się doświadczeniami, możemy
wysłuchać. Możemy trzymać kciuki.


Pozdrawiam ciepło,
Sz

[mareszka5]

Dziękuję Wam dziewczyny, że jesteście ze mną. Tak, z pewnością mam problem i
juz od dawna zdaję sobie z tego sprawę. Myślę, że przyczyny tego tkwią gdzieś w
mojej przeszłosci, ale opiszę Wam moje życie kiedy będę miała troszkę więcej
czasu. O moim życiu to by można było książki pisać, może konkretnie powinnam
sie wypowiedzieć, np. o relacjach z rodzicami lub przykrych doznaniach, to może
wpadniecie na jakiś pomysł? Na razie napiszę Wam tylko tyle. Mam trzydzieści
lat, od dziewięciu jestem mężatką, mąż jest cudownym, czułym facetem, chociaż
kiedy za niego wychodziłam, to nie była to żadna wielka miłość, po prostu
czułam się przy nim bezpiecznie, no i miałam juz dziecko, z innym mężczyzną,
któremu chciałam stworzyć ciepły dom. Teraz mam troje dzieci 12, 8, 4 lata.
Dwoje dzieci ma orzeczoną niepełnosprawność, najstarszy syn jest w szkole
specjalnej. Z tego tez powodu nie pracuję, zajmuję sie dziećmi i domem.
Niedawno zaczęłam studia a teraz w trakcie sesji, jest to przyczyną moich
dodatkowych stresów (i obżarstwa). Na razie tyle. Pozdrawiam Was ciepło...

[be81]

Mareszka , według mnie najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić to chcieć i
sprobować sobie sama pomóc. Poznać oraz pokonać prawdziwe przyczyny dlaczego
uciekasz od zycia w sprawy zwiazane z jedzeniem. Faktycznie to mozna zrobić
przy pomocy terapeuty/specjalisty, ale on tez nie załatwi tego za Ciebie.
Zdrowienie to ciezka praca.
A propo mimo iż sama tak zaczynałam, zastanawiają mnie tlumy ludzi na forach,
stronkach , którzy oczekują pomocy od uczestnikow.Co tu dozo mowić, w
większosci chorujących jeszcze.
Nie ma takiej mozliwosci,że osoby ktore mają mniejsze lub wieksze zaburzenia
odżywiania mogą pomóc.Uwierz mi, pisząc,że Ci zle i czytając ze u nas tez i ze
sie obajadmy lub ze mamy dobre dni-nie wyzdrowiejesz. Fakt,faktem może byc to
jakaś iskierka w kierunku wyzdrowienia. Ja np. dzięki stronkom chodzę na
wiztyty terapeutyczne. Znam jednak osoby ktorym takie rzeczy zaszkodzily.
Nio ale wierzymy że wszystko bedzie dobrze i chyba taka jest funkcja forum-
wzmacnanie nadziei w drodze ku lepszemu..:) Pisz oczywiscie co u Ciebie:)

[mestrom]

Ja tez mam podobne problemy z jedzeniem.
Trwa to od 3 czy 4 lat.Juz nie pamietam dokladnie.
tyle ze ja mam 20 lat. wlasnie przerwalam studia i spowrotem wprowadzilam sie
do rodzicow. i teraz przebywam w "pikle" z toksycznymi rodzicami.
nie mam chlopaka ani przyjaciol wiec nawet przed nikim nie musze ukrywac
swojego zaburzenia. i dotego czhyba mam jeszcze depresje. choc to dziwne bo
slyszalam ze wtedy raczej nie am sie apetytu.
tez mieszkam w malej miejscowosci gdzie nie ma zadnego specjalisty.
jak tak dalej pojdzie to mi zoladek peknie.


PS na forum pierwszy raz

[mareszka5]

mestrom napisała:

> Ja tez mam podobne problemy z jedzeniem.
> Trwa to od 3 czy 4 lat.Juz nie pamietam dokladnie.
> tyle ze ja mam 20 lat. wlasnie przerwalam studia i spowrotem wprowadzilam sie
> do rodzicow. i teraz przebywam w "pikle" z toksycznymi rodzicami.
> nie mam chlopaka ani przyjaciol wiec nawet przed nikim nie musze ukrywac
> swojego zaburzenia. i dotego czhyba mam jeszcze depresje. choc to dziwne bo
> slyszalam ze wtedy raczej nie am sie apetytu.

Nie, ja też miewam bardzo często stany depresyjne i wtedy właśnie jeszcze
bardziej sie objadam :-( Mieszkam w jednym domu z mamą, która jest alkoholiczką
i nigdy raczej nie miałam z nią dobrych kontaktów.


> tez mieszkam w malej miejscowosci gdzie nie ma zadnego specjalisty.
> jak tak dalej pojdzie to mi zoladek peknie.
>

Ciężkie to nasze życie, nie ma co. Ja przed chwilą zjadłam 6 kromek z
wędliną i znowu czuję się podle:-(. Musimy znależć psychologa, który nam
pomoże, bo tak przecież nie można zyć !!!


> PS na forum pierwszy raz

[horlaa]

mareszka5 napisała:
> Musimy znależć psychologa, który nam
> pomoże, bo tak przecież nie można zyć !!!

nie nie, nie tak... tak MOŻNA ŻYĆ. i to wiele, wiele lat, zresztą wiele z nas
tak właśnie przez wiele lat żyło. z ciągłym poczuciem winy, z depresjami, z
napadami jedzenia i z poczuciem totalnej samotności. tak można spędzić całe
życie.

mareszka5, maestrom --> żaden psychoterapeuta tego nie zmieni, jeśli nie
zmienimy tego same... jeśli nie macie możlwości odwiedzenia terapeuty, mogę
tylko zachęcać do wnikliwej lektury postów na forum, zadawania pytań sobie
samej... no i POZYTYWNEGO NASTAWIENIA. czasami wiadomo, że pozytywne
nastawienie wydaje się zupełnie nieuzasadnionym szczerzeniem zębów w sztucznym
uśmiechu, ale to tylko pozory...

to wszystko co może nam pomóc rozstać się z ED, siedzi w nas... mnóstwo zależy
od nas... całe nasze życie... jeśli naprawdę się w to uwierzy, to już duuuuży
krok do przodu.

dacie radę :)
a na razie: uśmiechnijcie się - tak - teraz! :)

pozdrówka

[mestrom]

Nie bardzo wiem jak sie do tego zabrac. Mysleniem pozytywnym niweluje stres,
ale przeciez problemy same sie nie rozwiaza. jak mozna podniesc poczucie
wlasnej wartosci, stac sie bardziej odpornym psychicznie, pozbyc niesmialosli i
tych dziwnych lekow i napoadow szlu?
jak Tobie sie udalo?

[horlaa]

nie odpowiem ci "jak". gdybym to wiedziała, zbiłabym na tym fortunę :)

poza tym nie znam Cię. ty najlepiej wiesz jak to u Ciebie jest, kim jesteś...

wiesz, myślenie pozytywne to nie tylko niwelowanie stresu. to nie tylko
mówienie sobie "będzie dobrze". nie w tym rzecz. najważniejsze, to polubić
siebie. tak naprawdę. czuć się ze sobą dobrze.
zastanów się, czy lubisz ze sobą być. albo: kiedy to lubisz. może masz takie
momenty. siebie - ogólnie. nie wygląd, charakter, nie, kiedy ktoś cię chwali
albo odnosisz sukcesy. ale tak ogólnie, po prostu.

jeśli nie potrafisz sobie przypomnieć, albo od razu myslisz: jestem
beznadziejna - to już wiadomo, nad czym popracować :)

nie chcę bawić się w terapeutkę, boję się powiedzieć głupoty, albo nie
powiedzieć czegoś najważniejszego.

pytasz o mnie? mi pomogła terapia. ale o wiele bardziej pomogło uświadomienie
sobie, że zwykłam dokopywać sobie przy każdej okazji. że po prostu nie lubiłam
siebie za wszystko. że jeśli ktoś powiedział "jesteś ładna" to myślałam -
super, jestem ładna. a jeśli ktos powiedział "co wygadujesz za bzdury" -
myslałam - rany boskie, jaka ze mnie idiotka.
przyjrzałam się sobie, zastanowiłam, co w sobie lubię. z czym mi dobrze. na
wadach nie ma co się skupiać nadmiernie :)

to trwa bardzo długo. takie uświadamianie sobie co i jak. to czasami cholernie
boli, jak do człowieka dotrze, jak bardzo siebie krzywdził. że wybierał agresję
skierowaną do siebie zamiast... cokolwiek innego zewnętrznego - płacz,
wściekłość... wszystko wduszało się do środka.

uwierz w to, że dasz sobie z tym radę. tak naprawdę uwierz :)
widać, że chcesz. to już duże Coś :)

uściski

[szczesliwawa]

> to trwa bardzo długo. takie uświadamianie sobie co i jak. to czasami
cholernie
> boli, jak do człowieka dotrze, jak bardzo siebie krzywdził. że wybierał
agresję
>
> skierowaną do siebie zamiast... cokolwiek innego zewnętrznego - płacz,
> wściekłość... wszystko wduszało się do środka.

Wiecie co... taką hipotezę roboczą mam... Horlaa mnie zainspirowała.
Ludzie wyrażaja emocje, negatywne i pozytywne. Często wyrażają się przez sztukę
lub Sztukę- muzykę, malarstwo - grafitti, pisanie... różnie... więc te emocje
wyrzucają na zewnątrz... a my? Nie wiem, czy to może mieć sens, ale wydaje się,
że my mamy przeciwnie, zamiast wyrzucić emocje na zewnatrz, my, jak pisała
Horlaa, pakujemy je do środka - pod jedzenie i nie umiemy wywalić ich na
zewnątrz.
Zamiast ekspresji inpresja? (nie impresja)
Ja kiedyś umiałam malować, odkąd mam problem z jedzeniem nie dotykam farb...
Zbieg okoliczności, czy coś więcej?
Jak się Wam wydaje?
Pozdrawiam,
Sz

[mestrom]

Cos w tym jest. To prawda ze nie umiem wyrzucac z siebie emocji. Boje sie zeby
kogos nie urazic. Wszystko kumuluje w srodku. Wstydze sie wyrazac swoje zdanie,
ba mam wrazenie za palne cos glupiego albo nikt mnie nie rozumie(bo tak bywalo
wiele razy).
Ja kiebys gralam na pianinie od 5 roku zycia. Sprzedalam 4 lata temu i od
tamtej pory juz nie tknelam.Dlaczego?Nie wiem.
Tak trudno znalezc w sobie cos pozytywnego...Wszystko mnie we mnie wkurza.
Latwiej jest kochac innych, bo dostrzegamy u nich to, co jest lepsze.