afektywna dwubiegunowa

[isabelia]

chciałabym nawiązać rozmowę z kobietą z CHAD....mam pare pytań

[hsirk]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15184

Pytaj,

[kvinna]

ale delikatnie uprzedzam, że mam dziś doła.
Będę zwięzła, ale to nie znaczy - nieprzyjemna ;-)

Pozdrawiam.

[isabelia]

witaj kvinna, czy dzis twoje samopoczucie jest lepsze.Mam pare pytań, dla mnie
są dosyć istotne .....pozdrawiam

Jest w porządku :-)

[kvinna]

Nie jestem groźna dla otoczenia, zatem się nie bój.

Polecam jeszcze raz ten art. z TS. Jest dosyć dobry.
Może tylko szkoda, że nic nie napisano o hypomanii. Opisane kobiety miały manię.

Mogę opisać jak jest w hypomanii:

[kvinna]

Chce mi się latać (tak czuję się zwykle wiosną, latem też).
Niedużo śpię, czasem wręcz mam problemy z zaśnięciem.
Czasem występuje gonitwa myśli.

Dużo gadam, co może denerwować słuchacza. Skaczę z tematu na temat. Przerywam.
Mam dużo energii i jeszcze więcej pomysłów.

Szastam kasą...

Jestem szczęśliwa.

(jest zwiększona ochota na seks)
---
To tak z grubsza.

[isabelia]

a co sie dzieje, o ile możesz mi o tym powiedzieć,gdy w okresie manii masz
sytuacje kryzysową;np. pojawia się ktoś, kogo uważasz, bez specjalnego powodu
za wroga....co robisz, myślisz,czy żałujesz? może trochę uogólniam, ale myślę,
że wiesz do czego zmierzam

A do czego zmierzasz?

[kvinna]

Bo nie bardzo kapuję...

Jeśli to hypomania, to wroga najczęściej hm olewam. Śmieję się mu w nos i takie
tam. Pełne lekceważenie.
Jeśli mi spokojniej i smutniej, to zwykle traktuję go jak powietrze, nie
dostrzegam.

p.s. nie mam wrogów "bez specjalnych powodów"...

[isabelia]

mam kontakt z kobieta, która niestety cierpi na CHAD.Nie jest osobą z mojej
rodziny, ani z najblizszego otoczenia, nie jestem jej bliska ja....ale jestem
przyszłą żoną jej byłego męża....nic jej nie zrobiłam( poznaliśmy sie 3 lata po
ich rozwodzie)w dosłownym tego słowa znaczeniu, poza tym że jestem....to nie
zazdrość, tego jestem pewna,dlatego nie rozumiem, a bardzo chciałabym, pojąć
mechanizm działania psychiki w stanie manii w sytuacji kryzysowej, czy jest
możliwość, że wszystko jest wtedy za duże, za szybkie, więc i możesz urobić
sobie myśl negatywną do rozmiarów max.mam na myśli wyolbrzymienie problemu.

[asta_la_vista]

mam diagnozę/podejrzenie CHAD
pytaj, jeśli będę potrafiła, postaram się odpowiedzieć

[isabelia]

chciałabym sie dowiedzieć co i jak czujesz w fazie manii...może mogłabyś mi
udzielić parę informacji.Mam kontakt z osobą z CHAD, pomijając kwestię: co robi
w takim stanie, najbardziej interesuje mnie to co myśli i co nią targa

wysłałam Ci maila

[asta_la_vista]

pozdrawiam
asta

[isabelia]

dziękuje za tak wyczerpujace informacje, przyznam się że kiedy próbowałam sobie
siebie wyobrazic w takim stanie to jedyne co przyszło mi na myśl, to to, że w
ciągu 1 roku przeżywasz tyle co inni w przeciagu 3 lat....jak wytrzymuje to
twój organizm...czy masz doświadczenia dotyczące sytuacji kryzysowych?

Asta?

[kvinna]

A może napiszesz tu?

To nie chora ciekawość, a zainteresowanie.

Pozdrawiam.

[paco_lopez]

Zanim asta, to choc nie pytany rzuce swa refleksje, iz mam maniaklne wrazenie,
ze wszyscy ci CHAD to ofiary egoizmy przeszalonego. Opisuja stany jak po
skoonie, ale za cholere dystansu nie maja do tego. Po lekarzach ganiaja bo im
źle, współczuję bo co za róznica miec depresje bo tak, czy czuc sie wyplutym bo
masło zjełczałe było, ale lekarz najczescie słucha, potakuje i procha
przepisuje. ja bym na misje do ciepłych krajów wysłał, ale kto by pojechał. Łyk
zimnej wody dla ochłody. Skad ten zalogowany krish takie linki podrzuca ?

Pytałam Astę

[kvinna]

Ale Twój post jest dowodem, że lepiej jak pewne rzeczy lecą tylko na priva.

Nie życzę Ci chad.
Hypomania (subiektywnie) jest ok, depresja bywa straszna.

Bez pozdrowień.

[asta_la_vista]

myślałam o tym, ale nie byłam do końca przekonana
za to zawsze mogę Ci przesłać na skrzynkę to, co wysłałam Isabelii
pozdrawiam
asta

[asta_la_vista]

rzeczywiście wygląda to tak jakby nagle wszystkie uczucia zostały skondensowane
w tym - w moim przypadku kilkutygodniowym - okresie hipo/manii. taka jakby
gwałtowna rekompensata za długie miesiące depresji, kiedy bardzo często nie
czuję nic, prócz pustki. organizm na początku znosił to dobrze. czułam w sobie
mnóstwo niespożytej energii, siły, możliwości. dopiero pod koniec, na zejściu
ponownie w depresję zaczęłam odczuwać skutki tego kilkutygodniowego prawie
niejedzenia, niespania i ciągłej aktywności - zmęczenie, stopniowe wyczerpanie,
zszargane nerwy, uczucia napięte do granic możliwości, że miałam wrażenie iż to
wszystko zaraz wybuchnie.

co do sytuacji kryzysowych - sprecyzuj proszę co dokładnie masz na myśli.
pozdrawiam
asta

[isabelia]

witam Asta....
powiedz mi proszę, jak długo trwa okres manii i depresjii,czy masz jakies
porównanie z innymi? Przyznam ci sie, ze potrafię zrozumieć ogrom twych odczuć
zarówno w manii jak i w depresji, nie bedę pisać, że niechciałabym tego
przeżyć, bo pewnie zbyt wielu ci o tym mówi...
a co do sytuacji kryzysowych.....co byś robiła, i co czuła (w fazie manii)gdyby
targały toba uczucia nienawiści, gniewu, złości, zazdrości itp. Nie zadaje
takich pytań bez uzasadnienia, mam kontakt z osobą, która w manii wszystkie te
uczucia kieruje w moją stronę, próbowałam wszelkich sposobów aby sytuacje
załagodzić, niestety bezskutecznie....pewien mój znajomy powiedział mi "zło
dobrem zwalczaj" ( to take proste, prawda) a jednak nie pomogło....Nie wiem co
robić gdy zbliża się u niej stan manii, boję się tego co może sie ponownie
zdarzyć, gdyz za każdym nastepnym razem jest gorzej i bardziej
niebezpiecznie....

[asta_la_vista]

z okresem trwania jest różnie, bardzo różnie. moja hipo/mania trwała zaledwie
kilka tygodni, ale znam też osobę, u której nieleczona trwała bez przerwy
blisko dwa lata z różnym natężeniem. podobnie z depresją. bardzo różni się
również nasilenie obu tych stanów. naprawdę trudno to w tej chorobie
przewidzieć. wiele zależy od tego czy osoba chora się leczy, czy nie porzuca
leczenia w fazie hipoa/manii (jak np. ja ostatnio), co często się zdarza.

niestety nie wiem, co bym zrobiła doświadczywszy podobnych uczuć. nie wiem,
gdyż na codzień są mi one niemal obce. mam tendencję do tłumienia wszelkiej
złości, poczucia winy z powodu jej odczuwania i ew. kierowania na siebie. jakby
to było w manii kiedy puszczają wszelkie hamulce - naprawdę nie mam pojęcia.
wiem natomiast, że agresja szczególnie w nasilonej manii (bo w depresji też
może występować) potrafi być silna i niepohamowana. do chorego w manii nie
trafią żadne argumenty logiczne, żadne słowa, prośby. mi osobiście trudno się
wypowiadać na ten temat, ale może zajrzyj na forum o CHADzie:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=15184
jest tam wiele osób chorujących od lat bardziej doświadczonych zarówno w
chorobie, jak i życiowo. może będą potrafili bardziej pomóc.

myślę jednak, że podstawowym pytaniem w tej sytuacji jest: czy ta osoba się
leczy? bo jeśli piszesz, że to wraca coraz silniejsze, to wnioskuję, że nie. a
bez tego się niestety w tej chorobie nie da. trzeba przyjmować nie tylko
antydepresanty w depresji i ew. neuroleptyki w manii, ale przede wszystkim
stabilizator przez cały ten czas. ma on spowodować wyrównanie nastroju i
zapoiec, a przynajmniej złagodzić kolejne nawroty choroby.

[isabelia]

wiele mi wyjaśniłaś.....ta osoba twierdzi, że nie choruje na CHAD, lecz
nieustajaca depresje (ja wiem natomiast,po rozmowie z lekarzem, który u niej po
2 latach zdiagnozował CHAD, że to CHAD), twierdzi że nie musi sie
leczyć....błędne koło.najgorsze w tym wszystkim jest fakt, iż ta osoba,
kobieta, jest matką 8 letniej dziewczynki, nawet przy niej nie potrafi sie
powstrzymać.
ale pisałaś również, że w deporesji również może pojawić się agresja, troche
mnie to zaskoczyło, gdyż wyobrażam sobie ten stan jako pewnego rodzaju
niemoc...a powiedz mi jeszcze, o ile możesz, jak funkcjonujesz w
depresji...praca, życie osobiste, itp.
chciałabym nauczyć sie rozpoznawać lepiej jej stany

[asta_la_vista]

nie dziwię się, chorzy często dostrzegają tyklo jedną stronę swojej choroby -
tą bardziej uciążliwą dla nich - depresję. w manii czują się wręcz wspaniale,
że trudno im uwierzyć iż mogłaby to być choroba. również to świetne
samopoczucie jest często przyczyną odstawienia leków, co może być tragiczne w
skutkach. jeśli chory nie chce się leczyć, sprawa jest trudna. w manii na pewno
się mu tego nie wytłumaczy. trzeba poczekać na fazę depresji lub remisji i
wtedy spróbować porozmawiać, uświadomić, namówić na wizytę u lekarza.

chory w manii nie potrafi się powstrzymać. choćby nawet nie wiem jak bardzo
chciał..

zdarza się rzeczywiście, że również w depresji może pojawić się agresja.
głównie w depresji z pobudzeniem tzw. agitowanej lub z pobudzeniem
psychotycznym. nie wiem jak często spotykane są takie jej formy. w każdym razie
faktycznie chyba przeważają depresje z zahamowaniem, stany niemocy jak piszesz.

w depresji ciężko jest w miarę normalnie funkcjonować, a czasem jest to wręcz
niemożliwe. zależy od jej nasilenia. spektrum bowiem waha się od delikatnej
depresji do głębokiej, w której człowiek staje się niemal warzywem lub ma
objawy psychotyczne. ja w depresji wycofuję się niemal zupełnie z kontaktów
towarzyskich, a że jestem raczej samotnikiem, nikogo to specjalnie nie dziwi.
kłopoty z pamięcią i koncentracją, zmęczenie, brak sił i ochoty na cokolwiek
skutkują kłopotami na uczelni, z którymi do tej pory jakoś jednak udawało mi
się sobie radzić. w rzucie głębokiej depresji w tym już zeszłym roku (tym
akademickim) z objawami psychotycznymi przestałam chodzić na zajęcia - nie
byłam w stanie wyjść z domu. wszystko ma wtedy o wiele mniejszy wymiar w sensie
podejmowanej działalności i o wiele za duży jednocześnie. mimo wszystko próbuję
na ile to możliwe ciągnąć studia i jakoś przetrwać z dnia na dzień unikając
pytania "po co?", na które niezmiennie nie ma odpowiedzi, a brak sensu
przytłacza swym przerażającym ciężarem. ale dla mnie jak do tej pory to chyba
jedyny skuteczny sposób, żeby się do czegoś zmusić, do jakiejś namiastki życia
choćby, chwycić czegokolwiek, żeby się całkiem nie pogrążyć. bo wtedy wyjście
zdaje się być już tylko jedno. a i ono jest mi dobrze znajome..

jeśli interesuje Cię tematyka CHAD polecam książkę "Niespokojny umysł" Kay
Jamisson. potem poszukam też jakichś linków w necie na ten temat i podeślę Ci
na skrzynkę. tymczasem trzymaj się. pozdrawiam

asta