toksyczna matka - pomóżcie proszę

[muddy1]

Witam,
Moi drodzy potrzebuję rady, gdyż nie wiem co mam zrobić, dotyczy to mojego
dalszego życia.
Moja mam należy do toksycznych rodziców. Jest starszą kobietą ma 65 lat. Tata
mój już nie żyje.
Mam trzydzieści lat, mieszkam w domu razem z mamą i ma tego serdecznie
dosyć. Lecz nie mam sumienia zostawić samej matki w dużym domu, bo sobie nie
poradzi. Wszystko było do zmienienia dopóki nie zaczęła „dewocieć” na
potęgę, ciągle się modli, śpiewa pieśni religijne i non stop słucha radia
maryja, ma swój świat i we wszystkim widzi szatana. Nie mam z nią normalnego
kontaktu.
Za każdym razem gdy przychodzą do mnie goście to odstawia swoje religijne
szopki. Znajomi też mają już tego dosyć, więc aby unikać narażania na tego
typu sytuacje staram się bardzo rzadko kogoś zapraszać. Chce oszczędzić im
niepotrzebnych nerwów.
Dłużej tego chyba nie wytrzymam, nie wiem co się ze mną stanie. Moje psyche
powili siada. Nie mam własnego życia, czuję się sterroryzowana. Podejrzewam,
że mamę dopadła choroba, a ja jej nie umiem pomóc.
Pomóżcie mi doradźcie proszę co mam dlaej robić.
Dziękuję.
Załamana

[paco_lopez]

Wrzuc luz i dwa razy w tygodniu odpraw szopke razem z nią.

[trzydziestoletnia]

Wiesz, to zadziwiajace, ze wiekszosc doroslych dzieci toksycznych matek wciaz z
nimi mieszka. Czuja sie terroryzowani i manipulowani - wlasnie tym, ze matka
sobie nie poradzi itd. W czym sobie konkretnie nie poradzi? W utrzymaniu duzego
mieszkania? Mozna zamienic na dwa mniejsze. Sama tak zrobilam, mam podobna
tesciową, sprawa zamiany ciagnie sie od pol roku, bywa cholernie nerwowo i
ciezko z nią, ale powolutku wszystko doprowadzamy do konca.
65lat to jeszcze nie takie zniedolezenienie-w czym sobie nie poradzi?

Mysle, ze takie matki po prostu "wiszą" (glownie) na corkach, to jest Wasze
obustronne uzaleznienie od siebie. Tobie ciezko sie oddzielic do matki, bo ona
Ci na to nigdy nie pozwolila. I nadal nie zechce pozwolic, ty to musisz sobie
wywalczyc. ODDZIELIC sie - emocjonalnie, w czym b. pomoze oddzielenie fizyczne -
np osobne mieszkania z rzeczywista pomocą dla niej kiedy naprawde trzeba.
Co tak naprawde Cie powstrzymuje od rozpoczecia wlasnego, ODREBNEGO do mamusi,
zycia..?

[muddy1]

Dziękuję Joanno,
Za te słowa, trochę mi lepiej.
Pytasz mnie, Co mnie powstrzymuje, wiele rzeczy, chociażby to, że nie za bardzo
stać mnie na utrzymywanie swojego ewentualnie wynajmowanego mieszkania oraz
wspomaganie finansowe utrzymania starszej schorowanej matki oraz utrzymania
domu.
Sprawa zamiany domu, sprzedaży nie wchodzi w grę.
Cała ta toksyczna sytuacja trwa od kilku ładnych lat, m.in spowodowała to że
bardzo się zmieniłam z radosnej dziewczyny czuję czasem zgnuśniałą starą panną.
Tak a propos ciągle to słyszę i zaczynam się zastanawiać czy taka nie jestem.
Może było by mi łatwiej gdybym z kimś była, a nie tak w pojedynkę, ale niestety
obecnie nie ma takiej osoby.
Nie wiem w jaki sposób mogę ODDZIELIC się - emocjonalnie, bez możliwości
oddzielenia fizycznego.
Bardzo bym już chciała żyć swoim życiem, a nie "umierać powoli" biorąc na
przetrzymanie kto wcześniej usunie się z tego świata.
Coraz bardziej pogrążam się w swoim pesymistycznym myśleniu o przyszłości.
Jak to wszystko się potoczy.... ? Dokąd mnie to zaprowadzi..?

Załamana - trzydziestka

[trzydziestoletnia]

muddy1 napisała:

> (..) Co mnie powstrzymuje, wiele rzeczy, chociażby to, że nie za bardzo
> stać mnie na utrzymywanie swojego ewentualnie wynajmowanego mieszkania oraz
> wspomaganie finansowe utrzymania starszej schorowanej matki oraz utrzymania
> domu.
> Sprawa zamiany domu, sprzedaży nie wchodzi w grę.

Jestes tego ABSOLUTNIE pewna..? Czasem pewne rzeczy wydaja sie niemozliwe do
zmiany, ale jakby sie tak lepiej zastawnoic.. bo jak mama sama utrzyma dom? Dla
Was obu byloby latwiej. Tak tylko podpowiadam czy aby nie skreslasz zbyt latwo
tej drogi. a moze da sie tak podzielic ten dom, by sobie mniej wchodzic w
droge..? Np osobne pietra, obowiazkowo klucz itd. Ale to trudniej..

Nic dziwnego ze sie zmienilas, zgorzknialas.. stracilas wiele, a raczej dawalas
sobie odebrac, a potem juz nie sięgałas... bo i po co? i tak zabiora calą
radosc z tego...

Jasne, ze matka byla znosniejsza gdy zyl ojciec - bo to glownie ona nie potrafi
sie oddzielic i zyc samodzielnie - jak "oddycha jednymi plucami" z kims to jej
latwiej - jak nie z ojcem to z Tobą.. i nie widzi, ze Tobie tym zabeira polowe
oddechu...

Pomagamy pytaniem o figo-fago

[psychoguru]

muddy1 napisała:

> Dłużej tego chyba nie wytrzymam, nie wiem co się ze mną stanie. Moje psyche
> powili siada. Nie mam własnego życia, czuję się sterroryzowana. Podejrzewam,
> że mamę dopadła choroba, a ja jej nie umiem pomóc.
> Pomóżcie mi doradźcie proszę co mam dlaej robić.
> Dziękuję.
> Załamana

No zeby nie owijac w bawelne ani nie zamiatac pod dywan tylko wprost: Jak u
ciebie ze sprawami figo-fago? Czyzby nic??? Jak nic, to jak oceniasz swoj poped
seksualny i jak sie on przejawia?

[muddy1]

Z figo-fago myślę, że u mnie z tym jest wszystko normalnie.
Choć z biegiem czasu i przez te wszystkie problemy, często nie mam ochoty na
nic. A dlaczego pytasz?
Myślę, że jak rozwiąże problem "toksyczności" będzie wszystko z tym w
zupełności OK.

Załamana 30

To dziwne

[psychoguru]

muddy1 napisała:

> Z figo-fago myślę, że u mnie z tym jest wszystko normalnie.
> Choć z biegiem czasu i przez te wszystkie problemy, często nie mam ochoty na
> nic. A dlaczego pytasz?

No bo jezeli masz 30 latek, i figo-fago w porzadku to znaczy ze masz stalego
partnera i plany zyciowe z nim??? A ty nic o tym nie wspominasz tylko to
wyglada tak jakby twoim jedynym planem zyciowym bylo mieszkanie z mama ktora
bedzie oszolomiala i demenciala co jest calkiem normalnym objawem w jej wieku.

> Myślę, że jak rozwiąże problem "toksyczności" będzie wszystko z tym w
> zupełności OK.

Ale problem toksycznosci da sie rozwiazac tylko jezeli masz plany zyciowe nie
zwiazane z mama. Chyba nie jestes na tyle malo inteligentna by myslec ze mame
da sie zmienic? Chyba umiesz sobie zdac sprawe z tego ze normalnie z kazdym
rokiem stan takich ludzi musi sie pogarszac?

[miawalles]

Cześć,
skąd ja to znam:(( Może u mnie jest troszkę inna sytuacja - nie mieszkam już z
rodzicami od początku studiów, po studiach we własnym mieszkaniu. a histeria ze
strony mojej mamy zaczęła się gdy postanowiłam się rozwieść i związać z kimś
innym. wtedy zaczęło sie piekło.
Radziłabym ci sie wyprowadzić jak najszybciej. Jak się odseparujesz fizycznie
będzie łatwiej o dystans emocjonalny. Może chociaż spróbuj wynająć coś z
koleżanką? Zawsze będzie łatwiej finansowo. Bo inaczej, to szczerze mówiąc, nie
wyjdziesz z tego. Zostaniesz w tym bagnie i będziesz się zastanawiać, czy to
może rzeczywiście coś z Tobą jest nie tak, zaczniesz brać na siebie winę za jej
chorobę, za jej zły humor, za poczucie zmarnowanego życia itd.
ciężko się tak na stałe odsunąć, wiem coś o tym. właściwie to niemożliwe, ale
odsunąć się musisz.
ja mam męża, swoją rodzine, dom , swoje życie, ale i tak każdą wizyte w domu
odchorowuję. zastanawiam się czasem, jak mąż to wytrzymuje - moje ataki
histerii, obwiniania się o zło całego świta, poczucie klęski i niską samoocenę.
po kilku godzinach przechodzi, ale jak mam jechac do domu, to i tak mnie skęra.
albo rozmowy telefoniczne - ona mówi, krzyczy, histeryzuje. ja nieraz nie zdążę
nic powiedzieć, a juz słyszę , że rozmowy ze mna ją zawsze doprowadzają do
stanu przedzawałowego. koszmar:(((
nie poddawaj się i zwiewaj z domu, bo zwariujesz. i staraj się nikogo nie
zapraszać, po co ci wstyd i tłumaczenie znajomym, co sie dzieje. oni i tak tego
nie zrozumieją:( ja tez nie wszystko mówię mężowi - po co? dosyć mamy swoich
zmartwień.
pozdrawiam i trzymaj się:)

[muddy1]

Trudno mi będzie tego dokonać, ale jestem coraz bliżej podjęcia decyzji o
wyprowadzce z domu. Przeczekam tylko zimę i na wiosnę postaram się zacząć swoje
własne życie.
W sumie to znam samodzielnego życia, przez 5 lat studiowałam w innym mieście.
Bywałam w domu raz na miesiąc i wszystko było ok. Mama dawała sobie radę i
nasze stosunki były dobre, tylko wtedy żył tata...

Moi drodzy dziękuję wam za słowa otuchy i rady, pocieszyliście mnie.
poszukam w sobie trochę siły do działania.

Choć miło mi będzie jak otrzymam dalsze rady.

Może ktoś zna też inne rozwiązanie..

Pozdrawiam,
30 M

[hubkulik]

Moja rada:
Zaakceptuj to jaka jest po prostu. Niewiele mozesz zrobic oprocz akceptacji.
Masz przeciez swoje zycie, ktore mozesz miec szczesliwe zyjac po swojemu.

Pozdrawiam Hubert

[jennifer_e]

Co robic dalej? Uwolnic sie, i to jak najszybciej! Masz prawo do wlasnego
zycia, do odciecia pepowiny, jesli matka nie potrafila tego zrobic. Postawic
granice, walczyc o swoja niezaleznosc. Wiem jak strasznie to jest trudne, ile
lez i wyrzutow sumienia to kosztuje. Wiem, ze trudno jest rozmawiac gdy tak
silne emocje dochodza do glosy.
Musisz dac sobie szanse na ulozenie wlasnego zycia i odnalezienie wlasnego
szczescia.
Mi udalo sie uniezaleznic jeszcze na studiach. Wyprowadzilam sie z domu jak
tylko moglam. Co wcale nie oznacza, ze nie wysluchuje wyrzutow i usilowan
kierowania moim zyciem nawet teraz, gdy mieszkam kilka tysiecy kilometrow od
mojej mamy. Ale mam przynajmniej do tego jakis dystans, mam sile aby sie jej
przeciwstawiac. Do domu jezdze bardzo rzadko, ale i tak kazda taka wizyta jest
bardzo emocjonalna. Chocbym niewiem jak niezalezna i samodzielna byla tutaj, w
domu rodzinnym zawsze jestem mala dziewczynka, ktora nie ma nic do powiedzenia,
tylko ma sie sluchac mamusi. To co zdobylam, osiagnelam nie znaczy nic, nie
warto o tym rozmawiac. Mama wie lepiej. Ja przeciez nie potrafie nawet bez niej
ziemniakow do obiadu ugotowac. Czasem mam dosyc wysluchiwania tego i wtedy
wizyta konczy sie klotnia i jej placzem, bo ja taka niewdzieczna jestem i nie
rozumiem, ze ona chce dla mnie jak najlepiej.
Wracam do siebie, do swojego zycia i widze, ze ona nie ma racji. Wracam do
siebie i wiem, ze moge zyc tak jak ja chce, bez wiecznej krytyki i komentarzy.
Nabieram sily i cierpliwosci i moge juz z nia normalnie rozmawiac przez
telefon.
Mam nadzieje, ze uda Ci sie zebrac odwage i odciac od sytuacji, ktora, jak sama
przyznajesz, Cie psychicznie niszczy.

moj post na ten temat
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=18111&w=19872508

[grzesznik-przed-bogiem]

witam,
warto pomyslec nad pracą z psychologiem.
Na początek polecam do pogłebienie tematu i zastanowienia si.e czy faktycznie
ten problem dotyczy Pani życia:

tytuł: TOKSYCZNI RODZICE
autor; Forward Susan
Przekład: Ryszard Grażyński, ISBN 83-85386-17-3, Wydawca: Wydawnictwo Jacek
Santorski & CO
można kupic on-line lub poszukac w bibliotekach publicznych.
Wystarczy wpisać tytuł w wyszukiwarkę internetową (polecam google).
życzę wszystkiego najlepszego
OM MANI PEME HUNG
NAMO BODHISATTWA KSITIGARBHA
lekshey

[muddy1]

Bardzo dziękuję za polecenie lektury.
Czytałam już ta książkę, wiele dzięki niej zrozumiałam, uświadomiłam sobie,że
to jest poważny problem.
Obecnie zbieram w sobie siły, aby stawić czoła.

Może rozmowa z psychologiem by mi pomogła, może znacie jakiegoś specjalistę
(w Warszawie)od tego typu problemów.
Pozdrawiam,
30 M

[leksheygyatso]

WITAM,

w Warszawie polecam do kontaktu indywidualnego osby którym ufam i znam z
praktyki.

dr Barbara
SMOLIŃSKA
namiary:
superwizor
nr lic. 77
[e-mail]
Gabinet prywatny
tel. [phone]
[e-mail]

polecam też w ciemno:

Jerzy
DMUCHOWSKI
superwizor
nr lic. 43
tel/fax [phone]
tel. kom. 0-501 201 490
e-mail: [e-mail]

Olga
PILINOW
superwizor
nr lic. 22
Prywatna praktyka
Warszawa
tel. [phone]

pozdrawiam i zyczę wszystkiego najlepszego
OM MANI PEME HUNG
NAMO BODHISATTWA KSITIGARBHA
lekshey

[muddy1]

Bardzo dziękuje za namiary.
Skorzystam.
Pozdrawiam,
30 M

[martitka18]

Mi sie wydaje,ze czas na wyprowadzke.Nie w odlegle miejsce,ale takie,z ktoregto
mialabys latwy dostep do Mamy by Jej pomoc w razie potrzeby.Powodzenia:)

[muddy1]

Dzięki, też tak myślę, na wiosnę planuje się wyprowadzić przynajmniej na jakiś
czas tak na próbę.
Nie wiem czy to jest dobre rozwiązanie, ale na razie nie mam tyle środków, aby
sama wynająć mieszkanie na dłużej.

pozdrawiam,
30M