właśnie jestem na terapi BDP

[karla278]

pisałam już kiedyś, że bdp leczą w Krakowie i właśnie tydzień temu zaczełam
tutaj terapie, więc może chcecie o coś zapytać? To jedyne miejsce w polsce
gdzie tak naprawde jest leczone to zaburzenie.

[rotten_apple]

Witam,
Mieszkam w Krakowie i szukam pomocy dla osoby, u której zdiagnozowano BPD nim
się tu przeprowadziła, więc nigdy nie podjęła leczenia.
Wiem, że może powinnam przeszukać forum, ale ostatnio dzieją się takie rzeczy,
że chyba wpadam w panikę.
Poza tym pozostaję z tą osobą w bliskim związku i czuję, że ja też potrzebuję
opieki psychologicznej. Najlepiej u tego samego terapeuty.
Proszę o informację, gdzie powinnam się udać by uzyskać skierowanie na leczenie
i czy jest szansa, by było ono bezpłatne.
Pozdrawiam... dziękuję...
A

[little_emma]

Karla, a można zapytać gdzie się leczysz? W jakimś ośrodku czy
prywatnie? Pytam bo jestem ciekawa gdzie w Krakowie leczą bpd.
Pozdrawiam:)

[liczby-11]

Borderline mozesz zdiagnozowac na ODDZIALE F 7 w Krakowie w szpitalu w
KOBIERZYNIE. ORDYNATOREM tego SZPITALA jest dr EWA NIEZGODA. Skierowanie musisz
miec od swojego lekarza - psychiatry....... Zrob wszystko, zeby CI dal....
Napisz, ile masz lat. Tam najchetniej przyjmuja bardzo mlodych pacjentow, ale
starszych tez, tylko czasem zanim dostaniesz sie na ten oddzial trzeba przejsc
rozmowy z ORDYNATOREM/czesto 3 rozmowy/ no i z psychologiem tez chyba 2 rozmowy.

[liczby-11]

Duzo osob chce sie dowiedziec jak przebiega leczenie borderline w Krakowie na
Oddziale F7. Podzielcie sie informacja.

[dari234]

ach, byłam tam ponad dwa lata temu. Efekt terapii tam był taki, że oprócz
problemów jakie miałam, doszły nowe.Terapia tam bardzo oddaliła mnie od samej
siebie, rozumienia siebie. To co we mnie najbardziej poranione i wrażliwe
zostało w tej terapii zakopane jeszcze głębiej. Musiało minąć sporo czasu, żebym
była w stanie skonfrontować sie z prawdą na temat terapii na 7f, że niestety
bardzo mnie poraniła. To na tyle bolesna prawda, której nie chciałam za nic w
świecie dostrzec.

[anna.dorota]

Dari, chciałabym napisać, że Cię -mam nadzieję - rozumiem. Miałam niestety
podobne przeżycia po terapii indywidualnej (nie w Krakowie). Po załamaniu, jakie
przeszłam na tej terapii, starałam się o pobyt właśnie na F7. Po jednej rozmowie
z terapeutą czułam, że tam będzie ciąg dalszy zakopywania moich ran i bólu.
Należę więc do tej grupy, której taka praca (terapeutyczna) widać nie odpowiada.
pozdrawiam serdecznie

[czary2mary]

A ja jestem bardzo zadowolona z terapii na 7f, bardzo mi pomogła:)

[malmakszla]

do Dari234 - bardzo proszę Cię o kontakt na adres: [e-mail]

[malawinka]

pozucie bliskości z sobą daje rozmowa wewnętrzna,zamiast korzystania
z telefonu,czy tu pisują sami terapeuci ?

[kingunia1973]

chcę zapytać, czy chodzi o szpital Babińskiego w Krakowie, czy o
inny, jaki ?

[bpdgirl]

witaj karla278!
skoro jestes na terapii to moze pomozesz mi zaczac. przez wiele lat
myslalam ze cierpie na depresje ale ostatnio tyle rzeczy sie zlozylo
ze zaczelam czytac i podejrzewam ze cierpie z powodu borderline.
gdzie na poczatek mam sie udac? panstwowe leczenie czy prywatne
gabinety?psycholog czy psychiatra? chyba za dlugo omijalam te
dziedziny zdrowia wiec prosze o jakies wskazowki. pozdrawiam

[liczby-11]

Borderline leczy sie na ODDZIALE F7 w Krakowie w Kobierzynie. Ordynatorem tego
Oddzialu jest dr Ewa Niezgoda. Musisz miec skierowanie od lekarza psychiatry. W
GORE SERCA!!!

[szklanka.do.polowy.pelna]

Leczyłam się na terapii i nic mi to nie pomogło. Czuję się jeszcze gorzej. Teraz znów jest kiepsko. Niczego nie mogę zrobić, nic mi nie wychodzi. Starałam się jakoś z tym walczyć, ale znów mnie pokonuje. Nie chcę znów zawieść najbliższych. Czy macie jakiś sposób na ten stan?

[anna.dorota]

Hej Szklaneczko:)
Chciałabym Ci przede wszystkim napisać, żebyś się tym nie załamywała i wierzyła,
że jeśli jakiś terapeuta albo terapia Tobie nie pomogła, to nie jest tak, że nic
nie może pomóc. I że Ty sama nie mozesz dla siebie robić dobrych rzeczy.
To co ja staram się robić w takich chwilach, to nie zakopywać mojego bolącego
wnętrza, staram się je traktować raczej jak małe poranione dziecko. Nie obwiniać
się. Pamiętać, że pomoże zwykłe zadbanie o własne najprostsze potrzeby: jedzenie
tego,na co się ma ochotę, robienie tego, na co się ma ochotę. Dla mnie to jest
takie słuchanie własnych, najprostszych potrzeb. Kiedy się z nimi "skontaktuję",
to najgorsze zwykle mija. To takie moje najprostsze sposoby. Nie wiem, czy inni
też tak mają?
pozdrawiam , trzymaj się

[liczby-11]

Bo sama terapia nie wystarczy! Musisz isc do psychiatry i powiedziec o swoich
objawach. Na pewno zastosuje psychofarmakoterapie.... Wszyscy z bpd musza
przejsc taka droge. Jest to droga na poczatku ciernista, ale przy pomocy Bozej
da sie ja pozniej zniesc.

[szklanka.do.polowy.pelna]

Byłam u kilku psychiatrów i mam wrażenie, że oni mnie nie słuchają. Brałam leki, ale one mnie tylko ogłupiają. Mają mnie wyciszyć, ale po nich nie mogę płakać chociaż wszystko we mnie chce płakać. Nie mogę się cieszyć, chociaż mam ochotę. Po lekach czuję się, jakbym była zamknięta w skorupie, a tak naprawdę wszystko się we mnie gotuje. Po lekach oszukuję się coraz bardziej. Dlatego pytam się o inne sposoby radzenia sobie.

[little_emma]

Liczby, czy to znaczy że Twoim zdaniem przy bpd zawsze konieczne są leki? Bo przy jednych schorzeniach leki są jako pomoc a np podstawą jest psychoterapia. Przy innych z kolei raczej podstawą są leki (tak jest chyba przy schizofrenii). Chciałam zapytać jak to jest przy bpd.

[liczby-11]

anna.dorota!!! Tak trzymaj i podnos na duchu. Mow o swoich
zwyciestwach....jestes silna... Pozdrawiam Cie serdecznie.

[anna.dorota]

liczby-11 napisała:

> anna.dorota!!! Tak trzymaj i podnos na duchu. Mow o swoich
> zwyciestwach....jestes silna... Pozdrawiam Cie serdecznie.

Liczby-11 , dziękuję za miłe słowa.

No ale i tak dopiszę się znów do tego wątku, bo ... zaczęłam szukać terapeuty.
Może nie dlatego , że jest aż tak źle. (Gorzej bywało). Tyle że to co potrafię,
to ogarniać w miarę swoje stany psychiczne. A gdzie jeszcze praca, albo nauka?
Dlatego spróbuję kogoś poszukać. Może gdy przeniosę świat emocji BARDZIEJ na
terapię, znajdę trochę przestrzeni na zajęcie się światem na zewnątrz?
Umówiłam się z terapeutą za tydzień.

[anna.dorota]

Hej, jak tam u Was na terapii?
Ja byłam na spotkaniu w tym tyg. Jest obiecująco.

[okrent9]

anno-doroto - pozdrawiam i życzę sukcesów :) Jak często spotykasz
się z terapeutą?

[anna.dorota]

byłam pierwszy raz - na wstępnym spotkaniu. umówiłam się na trzy spotkania - i
mamy zdecydować co dalej.
Okrent - pozdrawiam:)

[vbs]

hej,mam pytanie techniczne gdzie to leczą,w jakim systemie czy zamkniętym,ile to
trwa,czy terapia jest wspomagana lekami i jakimi?z góry dziękuje i trzymam za
Ciebie kciuki.

Do karli278

[chryzantema22]

Cześć:)Chciałam zapytać o czym rozmawiacie na tej terapii i czy coś
Ci to pomaga?

[makosia777]

Będę uczestniczyć w terapii grupowej w Centrum Medycznym Gizińskich w
Bydgoszczy. Czy ktoś słyszał na czym ona polega?? Po tym co czytam na forum
zaczynam się bać, bo mają mnie tam nauczyć jak radzić sobie z taką osobowością.
Byłam już na jednej terapii, ale tylko na diagnozie i właśnie tam stwierdzili u
mnie osobowość chwiejną emocjonalnie. Trzymam mocno kciuki za udane terapie.

[liczby-11]

Na pewno bedzesz zadowolona po tej terapii. Pokochasz siebie. Udowodnisz, ze
mozna lepiej...

[makosia777]

Dziękuję, aż mi się ciepło na sercu zrobiło. Pozdrawiam

[pestka835]

Witam,cierpie na ten sam syndrom,ktory niestety nie pzwala mi normalnie zyc.W
chwili obecnej jeszcze mam wizyty u lekarza,ale zapowidzial,ze po nastepnej beda
terapie.Nie mam zielonego pojecia jak one wygladaja?Z tych wszystkich emocji
nawet sie nie spytalam co i jak,czy platne?Moge sie spytac na wizycie,ale to
dopiero za 2 i pol tygodnia,wiec licze,ze od was dowiem sie szybciej.Pozdrawiam
serdecznie.

[makosia777]

Uważam, z własnego doświadczenia, że terapia to coś dobrego, gdy ma się zaburzenia osobowości. Są różne terapie. Obecnie jestem w trakcie terapii dziennej tzn. codziennie przychodzę do szpitala na zajęcia, ale np. 3 lata temu byłam na terapii stacjonarnej i musiałam normalnie mieszkać w szpitalu. Trwa to 2,3 miesiące. Na obecnej terapii mój plan dnia wygląda tak: o 10.30 mam terapię grupową (1,5h rozmów z psychologiem w 12 osobowej grupie). Później śniadanie, które przygotowujemy razem, a o 13 plastyka lub muzyka (1h). Na plastyce możemy sugerować co chcemy robić danego dnia, a jak nie mamy pomysłu to osoba prowadząca przygotowuje zajęcia. Na muzyce słuchamy muzyki relaksacyjnej. Później do domu. Raz w tygodniu mam zapewnioną rozmowę indywidualną z psychologiem.
Są różne grupy, tak jak są różne nurty w psychologii. obecnie należę do grupy, w której musimy mówić o swoich problemach przy wszystkich, a psycholog zadaje tylko dodatkowe pytania, grupa może komentować to co mówisz, dawać rady, mówić o swoich doświadczeniach jeśli mieli podobne problemy itp. Tu gdzie ja się leczę jest jeszcze jedna grupa. Zajęcia prowadzi psycholog. Opowiada o chorobie, o różnych aspektach z nią związanych, o lekach, uczą się asertywnych zachowań, jak walczyć z lękiem itd. To do jakiej grupy będziesz należeć zależy od tego jak długo już się leczysz, jakie robisz postępy, jak dużą masz świadomość swoich problemów itp. itd.
Wróć do rozmowy na ten temat ze swoim lekarzem, myślę że naprawdę warto. On wytłumaczy ci dokładnie czego możesz się spodziewać. Pozdrawiam i trzymam kciuki!! jeśli masz jeszcze jakieś pytania to daj znać, a postaram się odpowiedzieć.

[sysunia83]

Napewno wroce do tego tematu z lekarzem,bo wiem ze bylo by to dla mnie
zbawienne.Dopoki nie umialam sie z tym pogodzic,nie moglam sie otrzasnac,a tym
samym balam sie zmian.Teraz gdy akceptuje stan rzeczy widze jak ciezkim do zycia
jestem czlowiekiem i chcialabym to zmienic w jakimkolwiek stopniu jest to
mozliwe.Zdaje,a raczej zczelam miec swiadomosc z tego jak duze sa moje problemy
i w jakiej rozsypce od dawna zyje. Widze,ze moj partner z ktorym jestem od ponad
3 i pol roku nie daje juz rady.A ja staram sie dystansowac i patrzec na swoje
zachowanie z boku i widze czesto,ze robie zle,ale po fakcie niestety,a w trakcie
nie potrafie nad soba panowac.Dlatego pragne zmian,bo sama tez jestem
nieszczesliwa,samotna i taka pusta w srodku,ze az sie plakac chce.Jakbym uczuc
nie miala.Bywaja dni,ze cos czuje,jakis przyplyw milosci,ale nagle sama z siebie
czuje bezsilnosc i wzbiera we mnie zlosc i agresja.Zastanawiam sie czy kocham
partnera i moge powiedziec,ze nie.Ale kilka dni pozniej wiem,ze jest
inaczej,kocham i wiem,ze nadejdzie chwila gdy znow stwierdze inaczej.Potrzebuje
zmian i wiem,ze terapia bedzie krokiem do lepszego swiata,moze
klamliwego,zlego,pelnego wojen,ale zarazem do prawdziwego swiata zywych ludzi w
ktorym mozna sie cieszyc z tego ,ze swieci slonce.

[makosia777]

Po terapii nie ma co oczekiwać cudów. Póki samemu nie zawalczy się o siebie, bo
psycholodzy mogą swoje, a my swoje. Dlatego nastaw się pozytywnie i walcz o
siebie, o własne szczęście, o zrozumienie. Możemy mieć tylko nadzieję, że dzięki
pomocy fachowców będzie nam się żyło chociaż trochę łatwiej. Osobowości się nie
wybiera, borderline to nie wyrok, tylko trzeba nauczyć się z tym żyć. Oby nam
się udało...

[shila.ona]

Chciałam spytać o radę tych, którzy są bardziej w temacie. Otóz przed trzema
laty zdiagnozowano u mnie borderline. Byłam ostatnio u psychiatry, chciałam
dostac coś na sen. Gdy wspomniałam mu o borderline, stwierdził, że powinnam być
bardziej pokorna, nie powtatrzać błędów., które dotąd robiłam itp, wyglądało to
tak jakby mnie najzwyczajniej zbywał, albo nie chciał słuchać. Jak w takim razie
zacząć pracę nad sobą? Zmienić lekarza i zacząć od nowa? Sama hydroksyzyna na
wiele się niestety nie zda. :(

[makosia777]

Przede wszystkim zastanów się nad zmianą lekarza, bo podejście tego jest dość
dziwne. Szukaj tak długo aż trafisz na takiego który chociaż spróbuje zrozumieć
twoje obawy, lęki a przede wszystkim będzie chciał cię wysłuchać. Dobrze by było
gdybyś spotykała się z psychologiem. On pomoże ci zrozumieć istotę problemu,
razem możecie pracować nad poprawą twojego samopoczucia. Borderline to nie
choroba, to typ osobowości, z tego nie da się wyleczyć, z tym trzeba nauczyć się
żyć. Ja próbuję. Tobie też tego życzę. Pozdrawiam

[shila.ona]

Dzięki :)mieszkam w dość małym mieście i trudno tu o dobrego psychiatre.
Spróbuje prywatnie.Bede musiała zebrac sie w sobie i znów spróbować, nie jest
tak łatwo wciąż od początku zaczynać swoją historie.

[little_emma]

Też radziłabym zmianę lekarza. Wydaje mi się dziwne jego podejście i fakt, że nie chciał wypisać Ci leków na sen. Sugerowanie czegoś to jedno, ale utrudnianie Ci dostępu do leków to już co innego.
Rzeczywiście przydałby Ci się lekarz, który choć troszkę Cię zrozumie.
Piszesz, że mieszkasz w małym mieście. Wtedy trzeczywiście o swobodny dostęp do lekarzy. Ale może gdzies obok jest większe miasto, gdzie znalazłabyś psychiatrę? Wtedy wiązałoby się to z dojazdami raz na jakiś czas. Może byłabyś w stanie dojeżdżać na wizyty?
Inna sprawa, że przydałaby Ci się terapia albo chociaż spotkania z psychologiem. Bo leki sprawy nie rozwiążą, pomogą doraźnie, ale na dłuższą metę pomóc mogą tylko zmiany Twojego nastawienia, myślenia, zachowania. W tym może pomóc Ci właśnie psycholog.
Pozdrawiam:)