zagubiona

[vera11]

Od jakiegos czasu obserwuje to forum i mam nadzieje, ze jak inni
znajde tu pomoc.
Moim problemem jest jakis zupelny zastoj i nieumiejetnosc otwarcia
sie przed ludzmi. Mieszkam w innym kraju, pracuje nielegalnie..... i to
wraz z paroma kompleksami chyba sytuacje pogarsza. Czuje sie jak
wyrzutek.
Zyje jakos jednoplaszczyznowo, bezwiednie. Mysle czasami, ze moze
trzeba to przeczekac, ale nie lubie tej swojej pasywnosci. Kiedy jednak
probuje wyjsc do ludzi, nastepuja spiecia. Nie, moze nie tak. Raczej-
bywa milo, ale czuje, ze za chwile wroce w ten sam schemat jak
zaprogramowana. Jest mi przykro.....
Nie umiem sie otworzyc. Nie umiem sie usmiechnc i byc soba. Nie
wiem jak to jest byc soba. Nie ma dla mnie miejsca. Zawsze kiedy patrze
wokol, nigdy nie widze siebie. Nie chce nic widziec.

musialam to napisac.

[kwieto]

Pozwol sobie na troche spokoju, odprezenia... Szukajac "prawdziwej siebie"
postepujesz troszke jak niewiasta z anegdotki, ktora biegala po calym domu,
szukajac swojej wlasnej glowy - bo dala sobie wmowic, ze ja stracila.

Tu jest podobnie, Ty nie jestes "kims innym" - w kazdej chwili jestes soba,
moze nie pasujesz do swoich wyobrazen o sobie, ale ciagle jest to ta sama "Ty".
I warto to zaakceptowac i polubic, a wtedy pewne rzeczy przyjda same.

[roseanne]

tylko pracujesz nielegalnie, czy przebywasz?
przepraszam - ciezko sie domyslec.
Moze jest jakis sposob na zalegalizowanie Twojej pracy?

bo tak na zdrowy rozum, ciagle zycie w strachu nie sprzyja otwieraniu sie.
Jak chcesz pisz na skrzynke

[vera11]

Dziekuje, ze napisaliscie. Jestem tutaj legalnie. Tzn. wczesniej
przedluzylam wize, a niedawno dostalam studencka. Praca/szukanie
jej i zaczynanie i udawanie, ze wszystko jest OK wykancza mnie. Nie
moge sie w tym znalezc. Czym przedzej chowam sie do skorupki. Albo
jade na zaciagnietym emocjonalnym recznym/no chyba tylko tak
umiem to wyjasnic/. Ciesze sie, ze napisalam, ze odpisaliscie, ze ktos
juz o tym wie.:-) Moze glupia jestem z tym szukaniem siebie, ale gdyby
wszystko bylo w porzadku, nie usilowalabym tego. A ja nie wiem
chyba nawet, jak sie normalnie zyje.

[roseanne]

mozesz napisac cos wiecej o sobie, mozesz na priva.
Skoro masz zamiar studiowac/ badz juz to robisz - na pewno masz jakichs
znajomych z uczenli - moze powolutku wychodzic ze skorupki. Kina ,kluby

[vera11]

roseanne napisał(a):

> mozesz napisac cos wiecej o sobie, mozesz na priva.
> Skoro masz zamiar studiowac/ badz juz to robisz - na pewno masz jakichs
> znajomych z uczenli - moze powolutku wychodzic ze skorupki. Kina ,kluby

Dziekuje za zaproszenie. problem jest taki, ze nie przelewa mi sie, wiec
kluby odpadaja. A nawet gdybym finansowo stala lepiej, to i tak po
pierwszym semestrze zorientowalam sie, jak plytkie sa moje kontakty z
otoczeniem. Splawiam ludzi natychmiast. Uciekam jakby mi
przeszkadzali.... nawet zniechecam do siebie. na prawde przykre...
naprawde jestem jakas poskrecana.

[kwieto]

vera11 napisał(a):

> A ja nie wiem chyba nawet, jak sie normalnie zyje.

Moze sprobuj? Ja wiem, ze wyglada to na rade typu "wez i zrob cos", ale moze choc
przez jeden dzien w tygodniu sprobuj zyc tak, jakby wszystko bylo w jak
najnormalniejszym porzadku, jakby bylo wlasnie normalnie. Potraktuj to jak gre,
zabawe, takie igraszki z sama soba :")

[vera11]

kwieto napisał(a):

> vera11 napisał(a):
>
> > A ja nie wiem chyba nawet, jak sie normalnie zyje.
>
> Moze sprobuj? Ja wiem, ze wyglada to na rade typu "wez i zrob cos", ale moze ch
> oc
> przez jeden dzien w tygodniu sprobuj zyc tak, jakby wszystko bylo w jak
> najnormalniejszym porzadku, jakby bylo wlasnie normalnie. Potraktuj to jak gre,
>
> zabawe, takie igraszki z sama soba :")
>
OK, jutro jak normalny obywatel normalnie pojde do mojej normalnej
pracy.:-) Myslalam o tym kiedys, ale wydawalo mi sie to oszukiwaniem
siebie i zagluszaniem czujnosci. Sprobuje. Chociaz za bardzo nauczylam
sie szystko tlumic i nie zauwazac po to tylko, by nie zostac zauwazona /
jak strus/. Ciezko bedzie, ale moze sprobuje.

[kwieto]

To troche pachnie jak zagluszanie, ale... jesli nie zaczniesz sobie wmawiac, ze
jest dobrze, a potraktujesz to jako eksperyment i bedziesz obserwowac jak sie
wtedy czujesz - nie powinno do tego "oszustwa dojsc" :"))

Czasem warto sie przemoc, zrobic cos na zasadzie "co by bylo gdyby..."

[vera11]

kwieto napisał(a):

> To troche pachnie jak zagluszanie, ale... jesli nie zaczniesz sobie wmawiac, ze
>
> jest dobrze, a potraktujesz to jako eksperyment i bedziesz obserwowac jak sie
> wtedy czujesz - nie powinno do tego "oszustwa dojsc" :"))
>
> Czasem warto sie przemoc, zrobic cos na zasadzie "co by bylo gdyby..."

Dziekuje za rade, Kwieto. Przyda mi sie troche lekkosci bytu.:-)
Jak narazie pytanie "co by bylo gdyby" pociaga za soba najczarniejsze
scenariusze.

[kwieto]

Rzadko kiedy jest az tak zle. Czasem po prostu wlasne zwidy i leki wydaja sie
nie do pokonania. Ale czesto im odwazniej sie w nie wglebiasz, tym mniejsze sie
okazuja w rzeczywistosci. Dlatego warto sie przelamywac, moim zdaniem :")

[vera11]

kwieto napisał(a):

> Rzadko kiedy jest az tak zle. Czasem po prostu wlasne zwidy i leki wydaja sie
> nie do pokonania. Ale czesto im odwazniej sie w nie wglebiasz, tym mniejsze sie
>
> okazuja w rzeczywistosci. Dlatego warto sie przelamywac, moim zdaniem :")

Ach, ja przeciez o tym wiem! Kazdy o tym wie, a widzisz, jak to
wychodzi w praktyce...:-(

[kwieto]

A bo jednak wiekszosc sie boi "skoczyc ze stumetrowego slupa". A wymaga to
tylko zrobienia malego kroku... i odrobiny wiary w siebie.

Czasem wystarczy po prostu odetchnac i zajac sie tym, co chcialo sie robic. Ale
UWIERZYC, ze tak sie da... to jest problem!

[traumaa]

vero miła,

dobrze, że przysiadłaś tu na chwilkę może dwie, pewna jestem, że znajdziesz tu
zyczliwych Ci ludzi, którzy porozmawiają z Tobą na zadany temat...
ja powiem tylko tyle, że dzięki paru tu osobom - piszą do Ciebie także:-)
potrafiłam przewartościować sobie pewne sprawy w moim "byciu" i umiejętności z
tym "byciem" zmagania się...
polecam gorąco czytanie także innych wątków, wiele z nich ma w sobie
podpowiedź...co dalej, jak dalej, czy dalej...
Zatem rozmawiaj, pisz, bądź...ja serdecznie Cię pozdrawiam - uśmiechu wiele
życzę, radości spełnienia...nie jesteś sama.
traumaa

[vera11]

traumaa napisał(a):

> vero miła,
>
> dobrze, że przysiadłaś tu na chwilkę może dwie, pewna jestem, że znajdziesz tu
> zyczliwych Ci ludzi, którzy porozmawiają z Tobą na zadany temat...
> ja powiem tylko tyle, że dzięki paru tu osobom - piszą do Ciebie także:-)
> potrafiłam przewartościować sobie pewne sprawy w moim "byciu" i umiejętności z
> tym "byciem" zmagania się...
> polecam gorąco czytanie także innych wątków, wiele z nich ma w sobie
> podpowiedź...co dalej, jak dalej, czy dalej...
> Zatem rozmawiaj, pisz, bądź...ja serdecznie Cię pozdrawiam - uśmiechu wiele
> życzę, radości spełnienia...nie jesteś sama.
> traumaa

Dziekuje za cieple slowa Traumo. Naprawde mam nadzieje, ze moje zycie
zmieni sie na lepsze.

[vera11]

Cos ruszylo /odpukuje/. Twoj tekst, Kwieto o kobiecie przekonanej,
ze nie ma glowy, zadzialal.:-) Dziekuje. Z jakiegos powodu potrzebuje
potwierdzenia swojej tozsamosci w kazdej sytuacji. A ze nie w kazdej
sie udaje /albo raczej w szczegolikach umyka mi istota rzeczy/- staje
sie sfrustrowana. Chyba jakos tak. I wszystko naraz. Sprobuje sobie
jakos poradzic, liczac, ze moge sie jeszcze do Was odezwac.
Juz sobie ide. Z wiara, nadzieja i czyms tam jeszcze.:-)
Vera

[Gość: Melba]

Nie idź, pogadaj jeszcze z nami - z tym ciepłem, wiarą i optymizmem.
Zobaczysz...