j_ar
17.03.05, 15:55
Dupę wynalazł uczony radziecki Wołow. Dlatego mówimy: "dupa Wołowa". Inni
twierdzą, że dupę wynalazła Marynia. Ci z kolei rozmawiają o dupie Maryni.
Dupa pełni ważną rolę w ruchu obrotowym. Wszystko kręci się wokół dupy.
Dupa służy również do przekazywania zdecydowanych sygnałów niewerbalnych.
Dobrze wymierzony, solidny kopniak w dupę jest wyrażeniem uczuć negatywnych
wobec adresata takiego gestu. Dupie można również przekazać emocje
pozytywne, np. całując kogoś w dupę. Dupa może spełniać też rolę lizaka.
Szczęśliwie nie wszyscy są dupolizami. Uniwersalność dupy nie kończy się na
tym, jest ona bowiem zadziwiająco skutecznym pojemnikiem: w dupie można
mieć całe osoby, a nawet społeczności. Dupa służy nieraz jako etalon: wiele
rzeczy jest do dupy, tym samym dupa spełnia rolę uniwersalnego wzorca
porównawczego. W dupę (lub po dupie) można również dostać. Czynność ta
umacnia więzi emocjonalne między rodzicami i dziećmi. Prócz tego, dupa
spełnia rolę siedziska, powiadamy bowiem: "siadaj na dupie", czesto z
dodatkiem poleceń uzupełniających, jak np. "[...] i siedź cicho".
Określenie "dawać (dać) dupy" funkcjonuje w dwóch znaczeniach: erotycznym i
wartościującym, jednak "ściągnąć kogoś z dupy" tylko w tym pierwszym. Można
również chronić swoją (lub czyjąś) dupę, co kolejny raz potwierdza ważność
dupy w otaczającym nas świecie. "Zabrać się do czegoś od dupy strony"
oznacza podejście niewłaściwe, od końca; dupa funkcjonuje tu jako synonim
odwrotności. Dupa pełni również rolę uchwytu, można bowiem trzymać się
czyjejś dupy. Określenie to nie oznacza braku równowagi, ale
samodzielności.
