kłamstwa

[Gość: oma]

Najgorsze jest kłamstwo od najblizszych - jak sobie z tym poradzić? Narazie
cały czas ryczę.

[iwa.ja]

To nie jest najgorsze. Przestań ryczeć (konkrety?).
Może Cię to pocieszy: www.gazeta.pl/alfa/home.jsp?
dzial=0511&forum=GDANSK&wid=2185227&aut=iwa.ja&aid=2185227

[Gość: oma]

Masz rację, czym są zranione uczucia wobec innych pradziwych nieszczęść. Ale
mimo wszystko to boli. Jutro pewnie bedzie lepiej i przestane się nad sobą
użalać.

[iwa.ja]

Oma, jak chcesz, napisz, bo tak enigmatycznie napisałaś. Może we dwie głowy...

[Gość: oma]

Napisałam tylko tyle bo roztrząsanie całej sprawy poprostu nie ma już sensu.
Muszę tylko wziąć się za siebie. A jutro jak to na nowo przemysle to pewnie już
bedzie miało inny wymiar a ja znajdę dystans do tej całej sprawy.

[iwa.ja]

Fakt, przespij sie z tym. Jak jutro cos nie zagra, jestem gotowa do rozmowy.

[Gość: oma]

dzięki, że się odezwałaś, troche pomogło.

:(

[Gość: :(]

Największy to ból, gdy rany zadają najbliżsi. //// Ezop

[Gość: oma]

Gość portalu: :( napisał(a):

> Największy to ból, gdy rany zadają najbliżsi. //// Ezop

no właśnie :-(

Kłamstwa

[Gość: Joasia]

Mój mąż to nałogowy kłamca :) , on boi się mówić nawet banalnych rzeczy, bo nie
chce mnie denerwować ( a nerwowa jestem). Ale co mnie najbardziej wkurza i
boli? Właśnie nie tyle samo kłamstwo, ale to, że zrobił ze mnie idiotkę i
naiwną, że mu wierzyłam, trwalam w jakiejś głupiej nadziei, a w rzeczywistści
okazało się, że wszystko na próżno... Boli również fakt, że choć on wie, że
wszystko się wyda prędzej czy później, to i tak nie ma odwagi prosto w oczy
powiedzieć, że zrobił np. inaczej niż ustaliliśmy, czy zrobił coś czego nie
powinien był robić. Tego nie potrafię jakoś zrozumieć.
Z drugiej strony pamiętam jak kłamałam moich rodziców i wtedy wychodziłam z
założenia, że im trzeba mówić to, co oni chcą usłyszeć, a nie to, jaka jest
prawda, bo i tak, bez względu na to co powiedziałam i tak dostawałam
opierdziel. Teraz jednak rozumiem, że złość rodziców po tym, jak klamstwo się
wydało, musiała być nieporównywalnie większa.

Jakby nie było, nadal kocham mojego męża i wybaczam mu te kłamstwa i
kłamstewka, próbując rozumieć jego intencje.

Pozdrawiam!!!

[Gość: oma]

Joasia, moglabym sie podpisac wielkimi literami swoim imieniem pod tym co
napisałaś. Czuję dokładnie to samo i też za skarby swiata nie moge go
zrozumieć. My chyba nigdy nie zrozumiemy facetów. Pozostało chyba tylko
wybaczać i kochać ich dalej. Pozdrawiam serdecznie

[iwusia]

a najgorsze jest to że faceci twierdzą że to my jesteśmy skomplikowane i trudno
nas zrozumieć....a jak życie pokazuje to bardzo często sami faceci komplikują
sobie życie a potem zwalają na nas bo tak wygodnie....heh....z nimi źle bez
nich gorzej..