agorafobia

[ciuta1]

Jak sobie radzić z agorafobią w momencie, kiedy musisz wykonywać swoje
obowiązki, co zakłada konieczność przemieszczania się, podróżowania?

[milionynas]

ciuta1 napisała:

> Jak sobie radzić z agorafobią w momencie, kiedy musisz wykonywać swoje
> obowiązki, co zakłada konieczność przemieszczania się, podróżowania?

Boleslaw Prus, znany agorafobik, przed podroza kareta zakladal sobie papierowy
worek na glowe. Tyle ciekawostek.
Teraz serio:
Mam nadzieje, ze jestes w terapii, a to zaklada takze farmakoterapie.
Proszki dadza Ci ulge, a psychoterapia dlugotrwale wyleczenie.
Tylko po wielu proszkach nie zaleca sie prowadzic wozu.
- dobrej nocy - milionynas.

[ciuta1]

To ciekawe - nie wiedziałam, że Prus był agorafobikiem. Muszę kiedyś wypróbować
tę metodę, jeśli lęki kiedyś wrócą.:)

A tak na poważnie, to oczywiście chciałabym, żeby już nigdy nie wróciły. Na
terapię chodzę, ale jest mi bardzo ciężko, bo muszę wywlekać sprawy, o których
wolałabym nie myśleć, albo nie pamiętać. Uzewnętrzniać i nazywać problemy, które
wolałabym gdzieś głęboko skryć,tak jak dotychczas. Tylko że to jest ślepa
uliczka, zdaję sobie z tego sprawę. Dlatego pozdrawiam wszystkich, którzy tak
jak ja walczą.

[puma1]

Proszę podpowiedz mi jak zacząć To leczyć ,w moim przypadku nie chodzi o
pajaki,te mi nie przeszkadzają natomiast Węże ,nie daja mi życ spokojnie.

[nihil4]

Jeżeli masz faktycznie agorofobię, to albo walka z nią wedle własnych
ustalonych reguł. Piekielnie trudna sztuka. Czy wykonalna nie wiem.
A więc pozostaje renta i ciągła walka z chorobą "psa łańcuchowego".

Nihil4

[ciuta1]

Ja raczej mam, jak by to nazwać...okresową agorafobię. Tzn. przez pewien okres
jest, i wtedy bywało że sama nie wyjde z domu, a potem walczę i przez pewien
czas jest spokój, tzn. funkcjonuję w miarę normalnie. Ale boję się, że to będzie
wracać, tak jak wracało już 2 razy. Nie wiem, jak się z tego wyleczyć, a opcja z
rentą jakoś mnie przeraża i bynajmniej nie zadowala. W związku z tym, chciałbym
skierować pytanie do wszystkich, którzy cierpią na coś podobnego, jak sobie z
tym radzicie? Jakie są wasze sposoby? I co was tak naprawde przeraża, kiedy
boicie się wychodzić z domu czy podróżować samotnie? Jeśli oczywiście
chcielibyście się podzielić, bo wiem, że to dość...osobiste pytanie. Pozdrawiam.

[spastykoojaca]

nie chcę żeby ludzie mnie widywali, zapamiętywali - to pewnie skrajny brak
akceptacji samej siebie...
poza tym zewnętrznosć wydaje mi się skomplikowana w sesie bodźców zmyslowych,
halaśliwa, duszna, "zagęszczona", gorąca...
czasem nawet nie chcę odkryć kołdry, żeby w tą "zewnętrznosc" nie wpuścić ani
kawalka ciala
a jesli zmusze się do wyjścia w takim ostrym stanie, to na dluższy czas
odechciewa mi się naprawdę, czyli - lepiej nie walczyć? tzn - lepiej nie na
siłę...
pozdrawiam
aaaaa propos - co z rentą? można dostać na sgorafobię?
(wydaje się to być malo prawdopodobne w praktyce - trzebaby gdzieś wyjść,
gdzieś być zarejestrowanym, coś udowodnić - ogólnie - wyjść...
czyli nitz z tego:))

[izulka64]

Hmm...jak sobie z tym radzę?Szczerze mówiąc to naprawdę zależy.Są takie miejsca
gdzie spokojnie potrafię przejść sama bez niczyjej pomocy.Bać wtedy też się
mniej boję( nie mówię,że w ogóle). U mnie dodatkowym problemem jest
niepełnosprawność.Chodzę samodzielnie,ale nie tak jak każdy!Kiedy byłam mała
było tylko...moje "inne chodzenie".Z czasem(miałam wtedy ok.11,12 lat)
przyczepił się do mnie ten straszny "lęk przestrzeni"(jak ja to nazywam).Teraz
mam już 19 lat,ale lęk towarzyszy mi nadal!To bardzo trudne!Szczególnie kiedy
chcę wyjść na miasto po zakupy,do kina,sama do szkoły,odwiedzić Babcię,tak jak
wykonują to moi rówieśnicy,ale nie daje rady!Nie potrafię się odważyć!Kiedy
jednak uda mi się przejść jakąś małą odległość samodzielnie(powtarzam, nie jest
to duża odległość) jestem z siebie bardzo dumna.Wtedy tak naprawdę wierzę,że
mogę kiedyś ten lęk pokonać!Moim plusem jest to,że mam osoby,które bardzo mi
pomagają!W szkole są to koledzy i koleżanki( z którymi zawsze chodzę), poza
szkołą jest to moja Mama!Bez Niej,bez Moniki(mojej przyjaciółki)i Tomka(mojego
chłopaka) nie ruszam się sama z domu.To smutne i przerażające!Dla niektórych
mogłoby się może wydać śmieszne!Dla mnie...hmm dla mnie to ogromny
problem.Czasem myślę o przyszłości...i wtedy bardzo się boję!Ale mam wiele
wielką wiarę i nadzieję!Teraz jestem w trzeciej klasie LO,po szkole średniej
chciałabym pójść na Psychologię( o której myślę 4 lata).Chcę założyć rodzinę i
normalnie cieszyć się życiem.Przecież jestem normalnym człowiekiem tylko trochę
zlęknionym!Obawiam się,że sama nie będę potrafiła sobie pomóc!Mam nadzieję,że
spotkam keidyś kogoś kto przetłumaczy mi do rozumu,iż nie mogę bać się
chodzić.Albo może jednak sama to zrouzmiem.Przecież w końcu chcę zostać panią
psycholoszką.Zdaję sobie sprawę z tego,że to "choroba",którą powoduje nasza
psychika.A i jeszcze jedno...kiedy ktoś pyta mnie o moje marzenia, na myśl
przychodzą mi dwa...po pierwsze dostać się na psychologię, po drugie...chyba
sama wiecie...Pozdrawiam serdecznie!!!

[ida37]

Ja walczę też z tym lękiem! Pokonuje małe odległości sama, ale w mieście, na
ulicy - tracę kontakt z otoczeniem-tak jakby kadry filmu się na moment
zatrzymały. Zazwyczaj jest przy mnie moja mama i kiedy jej mówie, że "to"
przyszło, to ona mnie rozśmiesza i bierzemy to na wesoło. Rzeczywiście doznania
z zewnątrz - obrazy, dźwięki stają się wtedy inne i chyba to budzi taki lęk.
Mam również wtedy zawroty głowy i brak poczucia równowagi i stabilności podczas
chodzenia. Mam od kilku lat tę "przypadłość". Jakieś 2 lata było ok, ale teraz
leczę to poważnie i miło wspominam chwile, gdy byłam taka beztroska i niczym
ograniczona. Potrafiłam wyjechać sama za granicę, nie bałam się wyzwań, szłam
przebojem przez życie. Moje problemy zaczęły się w momencie podjęcia pierwszej
pracy. Bardzo się wszystkim stresowałam i zostało mi tak do dziś...Pozdr.

[premium0]

witam.ja męcze sie z tym od 7 lat,jak przeczytalam ta wypowiedz tak jakbym
siebie widziala:((tylko ze u mnie w domu tak naprawde mysla ze ja poprostu nie
mam ochoty gdzies jechac sama czy isc gdzies sama.glupie wyjscie z rodzinka do
kosciola konczy sie tym ze stoje podtrzymujac sie czyjegos ramienia bo tak mi
sie kreci w glowie ze mam wrazenie ze sie przewroce.na zakupy jak z kims jade
nie moze mi ktos zejsc z oczu bo zaraz dopada mnie panika....juz nie mam sily na
to.poszukuje jakiegos terapeuty....tylko ze to nie jest takie proste...juz nie
raz probowalam:((

[ufreyek]

ja tez tego nie potrafie. moje otoczenie nie wierzy, ze nie wychodze przez
strach...mysla, ze to czyste lenistwo---bo przeciez bylam tyle razy zagranica--
ale zawsze byl ktos ze mna--gorzej, jesli mam zwyczajnie wyjsc z domu---do kogo
po porade?

[agorofobik]

CZY U WSZYSTKICH AGORAFOBIKÓW ALKOHOL UWALNIA OD TEGO LĘKU ?? 2 PIWKA I MOGĘ
CHODZIĆ PO MIEŚCIE...WIEM , ŻE TO NIE RECEPTA BO DOCELOWO PROWADZI DO
UZALEŻNIENIA , ALE POMAGA NP. ZAŁATWIĆ JAKIES SPRAWY NA MIESCIE

[monikapanika]

Oj,a co ja mam z "tym"...
Mam 16 lat, a moja agorafobia zaczęła się rok temu. Wyjście na miasto, do kina
jest praktycznie niemozliwe. Nie ruszam się nigdzie bez moich tabletek (sedatif
PC). Są bez recepty, ale czeka mnie wizyta u psychiatry... :/
Moje ataki to cos strasznego... Nie czuje wlasnego ciala, powietrza, mam
wrazenie, ze nikt mnie nie slyszy, nie widzi, ze zaraz umre, jest mi duszno,
mam suchosc w ustach, czuje sie jak w innej rzeczywistosci. To wszystko jest w
psychice, nie jestem w stanie tego opanowac, kiedy sie zaczyna mam wrazenie jak
bym sie wynurzala z wody, ale zamiast wody jest powiertze (nie wiem, czy ktos
rozumie to co pisze) Boje sie jechac do tego psychiatry, boje sie przyjmowac
lekow. Boje sie isc do liceum ,boje sie studiow. Boje sie ze to powroci i bede
sama...

[madzia3112]

Moniczko Znam ten ból .. :( Ja mam 18 lat i mam to samo co Ty :/ do
tego ja mam lęk przed sytuacjami bez wyjscie... nie moge niemal
chodzić do szkoły bo jak zmaykają sie drziw od klasy to ja zaczynam
panikowac.. jak coś to pisz na meila
[e-mail]

[anula52]

no mi też pomaga ;) ale jak biorę trraz prochy to chyba już mogę zapomnieć o
piwkach? :(

[w.konek2]

ja tez kiedys rozwiązywalem problem chodzenia w miare normalnie ale jak
trzezwialem to mialem trudnosci z dojsciem do lazienki a choroba sie nasilala i
powstawalo bledne kolo bo jak mialem ochote przypomniec sobie jak jest fajnie
normalnie chodzic to musialem sie napic lekarz mi powiedzial ze juz mam muzg
uszkodzony a picie tylko dawalo zludzenie normalnosci teraz jestem anonimowym
alkocholikiem juz 7 lat i bralem ruzne leki ale nadal cierpie na agorafobie mam
nieraz dni w kturych czuje sie w miare lepiej chociaz niemam skali poruwnawczej
do normalnosci bo zapomnialem jak to jest normalnie chodzic spoglądac w gure
stanac na srodku pustego placu juz pisząc to zle sie czuje ktos pisal ze mial
psa ja tez mialem i gdy trzymalem smycz byko lepiej ale pies to chwilowe
pozbycie sie leku i niezawsze sie sprawdzalo np.zauwazylem ze po trawie lub
chociaz po innej nawierzchmi niz goly beton asfalt lepiej chodze i jestem
spokojniejszy wiec gdy bardzo musze gdzies wyjsc planuje trase tak zeby bylo jak
najwiecej zieleni są trudnosci gdyz mieszkam w miescie w bydgoszczy ale wierze
ze kiedys bede mugl normalnie chodzic a teraz musze z tym zyc bo ninaleze do
ludzi kturzy sie zalamuja chociaz duzo dawnych bliskich mi osób smiało sie gdy
muwilem ze niedam rady przejsc przez jezdnie ale musze sam walczyc teraz biore
zomiren taki sobie jak ktos jest z bydgoszczy lub okolic to mozemy sie spotkac a
do wszyskich mam prosbe dajcie dobre rady lub namiary do dobrych lekarzy i
piszcie o swojej walce z tą chorobą pozdrawiam wszystkich agorafobików.

[w.konek2]

co wy z tym piciem pisalem juz ze tez tak próbowalem ale to tylko zwiekszylo
lęki jak trzezwialem i czy juz tutaj nikt niezaglada juz jestesce wyleczeni?
zadnych porad opisuw wlasnych doswiadczen szkoda bo ja niemoge sobie poradzic z
agorafobia od kilkunastu lat i myslalem ze tutaj znajde pokrewne dusze ale
niekture wypowiedzi sa zartobliwe i bez sensu niech wchodzi ktos kto ma cos do
powiedzenia zastanawiam sie nad hipnoza co wy nato?

[aldara.35]

Mam nadzieje ze jeszcze ktos tu zagląda!!
Niestety rowniez walcze z agorafobią.Jeszcze niedawno balam sie
wyjsc przed klatke,teraz pokonuje sama niewielkie odleglosci.Jestem
na psychoterapi i początki leczenia wydlądaly tak ,ze codziennie
musialam wyjsc na chwilke choc kawaleczek od domu.Na początku to
były wyjscia do kosza na smieci!Stopniowo coraz dalej i
dalej....organizm ,,przekonuje,,sie ze nic zlego sie nie dzieje i
nie reaguje lękiem.Padlo tu gdzies pytanie ,czego najbardziej boimy
sie w czasie ataku,ja najbardziej boje sie TYCH odczuc.Poza tym nic
mnie nie przeraza nawet swiadomosc ze moge zemdlec!Nawet sobie czasem
(w trakcie ataku)tego zycze,aby przestac to czuc.Pozdrawiam

[daisy56]

A ja własnie najbardziej boje się, że zemdleje. Obawiam sie tylko i
wyłącznie tego i całego zbiegowiska ludzi jakie temu zazwyczaj
towarzyszy. Chyba nie pozbęde się takich mysli do końca zycia:((

[aldara.35]

ja rowniez na początku wlasnie tego sie najbardziej balam,ale prawda
jest taka ze jak przychodzi cos gorszego od tego uczucia(napad
lękowy)to wtedy widzimy ze to ,,mdlenie,,jeszcze nie było tym czyms
najgorszym.Nie zemdlejesz-to tylko takie uczucie w glowie.Poza tym
organizm w nerwicy dziala na takich obrotach ze omdlenie jest prawie
niemozliwe.Dla niektorych-niestety

[titeuff]

u mnie zaczęło się to już bardzo dawno temu... w 2 klasie szkoły
podstawowej kiedy zemdlałam na lekcji, pozniej chyba na początku
nawet nieswiadomie obawiałam sie kolejnych takich zdarzeń przy
rówiesnikach... nastepnie zaczął mnie przesladować fakt omdlenia
wszędzie: nie stałam na apelach ze wszystkimi, zle się czułam na
bardziej wymagających lekcjach...zaczęlam chodzić do
psychologa...ale lęk jakoś szybko wbił się w moj rytm zycia ( mama
mowila ze ona tez sie boi do tej pory miejsca w ktorym zemdlala)
wiec przestałam...w liceum bylo coraz ciezej kiedy nauczyciele byli
bardzo wymagający a w klasach same lampy świetlówkowe (to mnie
wprowadzalo w straszny niepokoj)ja niestety siedzialam na kazdej
lekcji z zegarkiem, zalana potem...nikt nie zauwazal jakis "chorych"
cech u mnie poniewaz maskowalam sie dobrze(tzn. wygladalam jakbym
nie mogla wysiedziec na lekcji z nudów a nie z przerażenia...)bylam
raz u lekarza dostałam xanax na straszne lekcje ktorych najbardziej
sie balam (to byla jedna wizyta) poniewaz moj tato jest lekarzem to
sam mi wypisywal leki...oczywiscie nie bralam ich duzo raz na jakis
czas...lęki dopadaly mnie w hipemarketach, kosciolach no i w klasach
na lekcjach...ale na tym sie konczylo. Na studiach zaczęlam sie bac
jezdzenia autobusami ale jakos to mi przeszlo...nie mialam pojecia
co to za choroba nigdy o tym nie czytalam...2 lata temu w czasie
upałow stojąc na wielkim skrzyzowaniu dostalam ataku paniki na
srodku jezdni.. i to juz byl szok...wczesniej balam sie ptrzebywać
w pomieszczeniach zamknietych a teraz...no i tak to sie rozkrecilo
teraz juz boję sie "oderwac" od ziemi (i nie chcodzi tylko o
samoloty), mam lęk przestrzeni, nie przejdę przez żaden most,boje
sie placów, chodzę tylko przy jakichs budynkach idac przez plac czy
wiekszą ulicę mam lęki, nogi jak z waty i to wszystko co
najgorsze...nauczylam sie z tym zyc ale zeby unikac coraz to
wiekszej ilosci miejsc nie mam juz siły...jestem bardzo oporna zeby
pojsc do lekarza bo wiem ze zadne gadanie mi nie pomoze...w leki tez
zabardzo nie wierzę...no i tez sama wiem ze nie przelamię sie( bo
probowalam, chodziłam w moje " sreaszne" miejsca i
coo...nic) ...wiec hmmm...co robic? myslalam o hipnozie i marzylam
zeby to bylo tak: czary mary i po chorobie...ale nie wiem gdzie isc
a boję sie jakis szamanow zeby jeszcze gorzej nie poprzestawiali mi
w glowie...życie jest takie ciężkie kiedy inni owszem mają
problemy...ale my oprócz tego mamy WIELKI mur ktory przeslania nam
świat...zazdroszę ludziom zwyklego zycia, tego ze moga spokojnie
przechadzac sie po centrach handlowych kupując ubranka i przechodzic
pzrz mosty, podrózować....poprostu tego wszystkiego czego ja nie
moge robic...uff w koncu cos napisalam...pozdrawiam wszystkich

re. do titeuf

[w.konek2]

ja tez niemoge chodzic przez mosty itp itd ale ja naprzyklad lepiej sie czuje
jak chodze po trawie lub innej nawierzchni niz gladka wypolerowana sliska trace
ruwnowagetez gdy stane i niemam zadnego oparcia to juz jest panika teraz juz
planuje i podobnie jak ty jestem wiezniem wlasnego umyslu ruwniez staram sie
prubowac pokonywac takie miejsca gdzie mialem leki ale bez powodzenia leczylem
sie teraz lekiem xetanor 3 miesiace bez rewelacji teraz dostalem Histimerck
seroxat i xanax napisze jakie beda efekty pozdrawiam i piszcie bo to jest
chociasz pocieszajace ze niejestem sam.

[titeuff]

też się cieszę, że nie jestem sama:)...w ogole jak sie czujesz po
tym seroxacie?? bo ja wzięłam jedną tabletkę( czyli najmniejsza
wlaściwą dawkę) i normalnie wygladalam i czułam sie jak
zaćpana...kręciło mi sie na maxa w glowie...wiec stwierdzilam ze to
raczej nie dla mnie...ale ze poczytalam o tym zaczęlam znowu go brac
tym razem od 1/4 zeby przyzwyczaić organizm do tej
substancji...xanax tylko biorę jak wychodzę np na uczelnię lub do
jakiego "niebezpiecznego" dla mnie miejsca... nie pomaga jakoś
specjalnie, ale napewno czuję się z nim bezpieczniej. ZAuwazyłam
również ze najgorzej jest poruszać sie po takim nagim betonie i jak
wlasnie idę po moście to czuję taką twardą powierzchnię i uginają mi
się nogi. Jeśli most jest drewniany to jest duzo lepiej...nie wiem
dlaczego...pozdrawiam

[aja38]

Ja tez mam podobnie,lątwiej mi chodzic po miekiej
powierzchni,zauwazyłam ze na plazy,po piasku moge chodzic bez
oporów,to samo po trawnikach,po gołych betonowych placach w
pojedynke to odpada. I o co tu chodzi??

[youknowmyname]

titeuf-jakbym czytała o sobie,aż mnie ciarki przeszły-chyba nawet
jesteś w podobnym wieku.nie chcę się użalać,ale jestem takiego
zdania jak Ty-ludzie mają problemy,ale nie przeżywają codziennie
takiego koszmaru.

[titeuff]

Dzięki za odpowiedź :) mam 24 lata... Wiec jak Ty sobie z tym wszystkim radzisz?? pozdrawiam

[youknowmyname]

ojjjj na tą chwilę jest bardzo cięzko,biorę leki,ale one nie bardzo
pomagają.Pozdrawiam

[w.konek2]

dawno niepisalem ale widze ze wszyscy zdrowi bo sie niewypowiadaja a po
seroxasie niewiem juz sam bo niepotrafie byc obiektywny wobec siebie ale gorzej
niejest i bede go bral nadal we wrzesniu ide do szpitala na oddzial lekuw
mieszkam w Bydgoszczy a jest to jeden z niewielu w Polsce no to do wrzesnia bede
na lekach bede pisal jak jest ale wierze ze w koncu sie wylecze bo bez wiary nic
niemozna osiagnac pozdrawiam.

[leojoa1]

jakbym siebie czytała...
dokładnie tak samo się czuję

[w.konek2]

leojoa1 napisała:

> jakbym siebie czytała...
> dokładnie tak samo się czuję
ale napisz wiecej to pomaga pozdrawiam.

[titeuff]

ja też biorę paxtin czyli seroxat i chyba jest troche lepiej:)

[klekle.pl]

Mam pytanie jak osoba chora na agorafobię ma chodzic na spotkania z psychiatra skoro odczuwa lęk przed wychodzeniem z domu?jest na to jakis sposób...?

[w.konek2]

klekle.pl napisała:

> Mam pytanie jak osoba chora na agorafobię ma chodzic na spotkania z psychiatra
> skoro odczuwa lęk przed wychodzeniem z domu?jest na to jakis sposób...?
Oczywiscie ze jest np. jezeli idzie sie z osobą towarzysząca lub nawet jak jest
blisko przychodnia to w moim przypadku biore rower i jade rowerem bo moge
jezdzic i sie czegos trzymam tylko checi i duzo prób powodzenia.

[w.konek2]

powodzenia ja sie lecze od 12 lat i wiem juz ze trzeba cierpliwosci przy tej
horobie niekturzy chca zaraz miec efekty po paru tabletkach albo jak sie zle
poczuja odstawiaja to doniczego nieprowadzi pozdrawiam.

[w.konek2]

titeuff napisała:

> ja też biorę paxtin czyli seroxat i chyba jest troche lepiej:)
zycze powodzenia pozdrawiam.