CZY SŁUSZNIE MAM DO NIEJ ŻAL???????

[nie_wiem_czego_chce]

Taty prawie nie pamiętam...wychowywała mnie (a raczej: miezkałam z..) matka.
Może rzeczywiście się starała... byli 5 lat po ślubie jak tata zginął w
wypadku (częściowo z jej winy...) gdy miałąm 6 lat babka (jej matka)
zachorowała na raka: wtedy moja matka zwolniła się z pracy,żeby się nią zająć.
Później(gdy babka zmarłą), idąc za "dobrymi radami" koleżanek zaczęła się
starać o rente..jeszcze wtedy nie było trudno "załatwić sobie" rentę...jeszcze
wtedy żyłyśmy w miarę normalnie...przed kolejną komisją lekarską ktoś
"życzliwy" doradził jej żeby postarała się o papiery od psychiatry (że niby ma
nerwicę czy coś w tym stylu) i chyba wtedy to się zaczęło...zaczęła brać
tabletki przepisywane jej przez psychiatrę, chociaż tak naprawdę tego nie
potrzebowała... z czasem zaczęła brać coraz więcej... kiedy brakowało jej
lekarst potrafiła symulować duszności nerwicowe, i wzywała pogotowie...
wreszie któryś z kolei lekarz "erki" zorientował się, że symuluje...zamiast
lekarstw zaczęła dostawać w zastrzykach sól fizjologiczną... o dziwodalej jej
"pomagało" po prostu stała się lekomanką..uwielbiała być w centrum
zainteresowania...przestało ją interesować zajmowanie się domem...nie
interesowało ją czy jadłam coś, czy przygotowałam do szkoły...a ja jeszcze
byłam zbyt mała żeby się całkiem sama sobą zająć..miałam wtedy...10-12
lat...często wracając ze szkoły z koleżankami zazdrościłam im, jak jedna przez
drugą zaczynały się przegadywać co będą miały na obiad...pytana przez nie
zawsze odpowiadałam "nie wiem..."


jestem jeszcze niepełnoletnia, więc dalej z nią mieszkam...ale umie sobie
radzić sama. Tylko cały czas nie mogę jej wybaczyć...że nie miałam takiego
dzieciństwa jak inni...nie potrafię z nią normalnie rozmawiać...

CZY SŁUSZNIE MAM DO NIEJ ŻAL???

neslusznie nie_wiem_czego_chce

[psychoguru]

nie_wiem_czego_chce napisała:

> jestem jeszcze niepełnoletnia, więc dalej z nią mieszkam...ale umie sobie
> radzić sama. Tylko cały czas nie mogę jej wybaczyć...że nie miałam takiego
> dzieciństwa jak inni...nie potrafię z nią normalnie rozmawiać...
> CZY SŁUSZNIE MAM DO NIEJ ŻAL???

Nieslusznie. Zdarzyly sie rozne wydarzenia zyciowe a i w mozgach dzieja sie
rozne rzeczy, nie mialas na to wplywu. Natomiast uczucie zalu w twoim przypadku
dziala destrukcyjnie bo zamiast myslec o przyszlosci topisz sie w przeszlosci
ktora jest martwa, zamknieta i nie wroci. Zamiast tego powinnas myslec,
planowac i dzialac na przyszlosc. Jezeli to zrobisz dobrze to okaze sie ze co
prawda nie mialas dziecinstwa takiego jak inni z przyczyn od ciebie
niezaleznych ale gdy moglas podjac samodzielne zycie wszystko potoczylo sie
inaczej. Jezeli bedziesz poddawala sie zalowi to i przyszlosc bedzie nieciekawa
a to bedzie juz na twoja odpowiedzialnosc.

Na przyklad czy oprocz zalu masz plany zyciowe zeby sie usamodzielnic,
zamieszkac osobno? To sa sprawy o wiele wazniejsze niz zal z powodu przeszlosci
ktory odwraca uwage od planowania przyszlosci.

[nie_wiem_czego_chce]

Tak...chciałabym kiedyś mieszkać sama... ale jest mały problem... jesteśmy
współwłaścicielkami domu w którym mieszkamy (spadek po tacie) a żeby myśleć o
całkowitym usamodzielnieniu się potrzebowałabym pieniędzy, chociażby po to, żeby
kupić, ew wynająć jakieś mieszkanko... niby mam pare groszy renty po tacie...ale
to naprawde niewiele, i to tylko dopóki się uczę... niecałe 600zł to naprawdę za
mało, żeby pomyśleć o wynajęciu czegoś i utrzymaniu się... :(

myslec o przyszlosci

[psychoguru]

nie_wiem_czego_chce napisała:

> Tak...chciałabym kiedyś mieszkać sama... ale jest mały problem... jesteśmy
> współwłaścicielkami domu w którym mieszkamy (spadek po tacie) a żeby myśleć o
> całkowitym usamodzielnieniu się potrzebowałabym pieniędzy, chociażby po to,
żeb
> y
> kupić, ew wynająć jakieś mieszkanko... niby mam pare groszy renty po
tacie...al
> e
> to naprawde niewiele, i to tylko dopóki się uczę... niecałe 600zł to naprawdę
z
> a
> mało, żeby pomyśleć o wynajęciu czegoś i utrzymaniu się... :(

No jasne, problemy sa potezne. Wiec o nich trzeba ciagle myslec i planowac jak
to rozwiazac. A nie o zalu za dziecinstwem bo to na pewno NIC nie rozwiaze.
Liczy sie tylko przyszlosc, przeszlosc to jest twoj kamien u szyi ktory cie
wciaga w podobne bagno. Zrob taka autoterapie: gdy pojawi sie mysl o zalu,
zacznij myslec o swojej przyszlosci, jak sie usamodzielnic i to wczesniej niz
pozniej.

[nie_wiem_czego_chce]

często myśle o tym by jak najszybciej zostawić przeszłość i ją daleko za sobą...
ale tak jak powiedziałam...żeby się usamodzielnić poytrzebne są pieniądze...a
dopóki ona żyje nie moge sprzedać domu, bo ona na pewno się na to nie zgodzi bo
nie miałaby gdzie się podziać.mogłabym kiedyś próbować ją np.
ubezwłasnowolnić...ale to chyba było nie fair...

myslec

[psychoguru]

nie_wiem_czego_chce napisała:

> często myśle o tym by jak najszybciej zostawić przeszłość i ją daleko za
sobą..
> .
> ale tak jak powiedziałam...żeby się usamodzielnić poytrzebne są pieniądze...a
> dopóki ona żyje nie moge sprzedać domu, bo ona na pewno się na to nie zgodzi
bo
> nie miałaby gdzie się podziać.mogłabym kiedyś próbować ją np.
> ubezwłasnowolnić...ale to chyba było nie fair...

Chodzi wiec o to zeby myslec o przyszlosci i probowac znalezc rozwiazanie a nie
pograzac sie w zalach. Jesli niemozliwa jest sprzedaz domu to trzeba myslec
o innym sposobie usamodzielnienia. To jest oczywiscie trudne i dlatego powinno
byc glownym tematem myslenia. Zal za dziecinstwem tylko przeszkadza w mysleniu
i moze spowodowac ze twoja przyszlosc bedzie taka jak dziecinstwo. Z tym musisz
aktywnie walczyc.

[blue_as_can_be]

nieslusznie. zajmij sie soba, zamiast doszukiwac sie w swojej matce przyczyn
wlasnego zlego samopoczucia w zyciu. mozna nie lubic wlasnych rodzicow (w sumie
nie zawsze jest za co), ale nie wolno na nich ani na kogokolwiek innego zwalac
odpowiedzialnosci za siebie.

[nie_wiem_czego_chce]

"złe samopoczucie" jak Ty to piszesz, a żal do kogoś to, przynajmniej według
mnie, dwie różne rzeczy. Ja na złe samopoczucie nie narzekam. Próbuje przestać
się zajmować nią, i jej problemami, chociaż mieszkając razem z nią jest to
trudne. Ale po prostu mam dosyć tego co ona robi, zwalania przez nią na mnie
zajmowania się całym domem. I jej nagłych "ataków" gdy okazuje się, że trzeba
coś zrobić czy załatwić...Jej ciągłe pobyty w szpitalach i przerzucanie mnie od
jednej rodziny do drugiej... To chyba troche za dużo dla 10-14 letniego dziecka.
Teraz staram się już tym nie przejmować, ale dalej jest mi ciężko...

[hubkulik]

Uczucie zalu jest normalne. Swiadczy o tym, ze czegos nie ma lub ze cos zostalo
utracone. Po przezyciu uczucia zalu mozna sie powoli zaczac otwierac na cos
lepszego.

Pozdrawiam Hubert