Jak wyjsc z samotnosci?

[anahella]

Najwazniejszy jest usmiech. Bez niego trudno zwrocic na siebie uwage
kogokolwiek, a potem taka znajomosc utrzymac i przeksztalcic w romans czy
zwiazek. Pozdrawiam z usmiechem:)

[_annie]

Ewo pozwolisz, by ten wątek...umarł?Pozdrawiam.

[_ewa]

_annie napisała:

> Ewo pozwolisz, by ten wątek...umarł?Pozdrawiam.

Witaj Annie,
Obiecalam sobie, o czym tu zreszta pisalam, ze nie bede na sile ozywiac watku.
Ale skoro pytasz ;-) Na razie nic sie specjalnie w moim zyciu nie zmienilo,
wiec nie mam o czym donosic. Mam sporo zajec w tygodniu, weekendy czesto
zajete, ale w te wolne choruje czasem na samotnosc. W realnym swiecie nie
poznalam nikogo nowego, a dawne znajomosci sa wciaz znajomosciami, niczym
wiecej. Doceniam to, czasem ide z kolega na kawe, choc chcialbym zeby to nie
byl tylko kolezenski uklad. Wciaz dla postronnych jestem singlem. Dzis
kolezanka zasugerowala, ze moze biuro matrymonialne byloby jakims wyjsciem z
sytuacji. Moze i tak, ale na razie to dla mnie trudne do zaakceptowania, bo
mialo byc inaczej ;-) Mialo byc zwyczajnie, a nie jest. W pracy przygaldam sie
kolegom. Jednego co rusz widuje z inna dziewczyna. A u mnie po staremu ;-)
Pozdrawiam
_ewa

[Gość: Marta]

Kochani,

Piszecie tu juz ladny kawal czasu, a ja Was czytam i czytam. A czy nie fajnie
byloby sie gdzies wspolnie spotkac? Mysle ze to by nas bardzo optymistycznie
natchnelo do zycia,Pozdr.

[Gość: jana]

Witam i pozdrawiam wszystkich piszących i czytających.
Ja mogłabym się spokojnie podpisać zarówno pod tym, co pisała Ewa, a już
zwłaszcza Nulla i ???
Do niedawna tylko samobiczowałam się w myślach jaka to jestem beznadziejna,a
przez to samotna,moje życie tragiczne,a wszyscy naokoło (poza mną) tacy
szczęśliwi. Teraz próbuję zajrzeć w głąb siebie i przeananlizować przyczyny
swojej sytuacji życiowej. Nie jest to łatwe , ale lepsze od nicnierobienia i
tragizowania.Wydaje mi się, że to jedyne rozsądne rozwiązanie-szukać przyczyn w
sobie i próbować siebie i swoją postawę choć trochę zmienić (Kwieto ma rację).
Inaczej traci się po prostu czas i marnuje sobie życie. Banał, ale dotarło to
do mnie dopiero po 28 latach (straconego) życia.
Jesze jedno- specjalnie do Nulli i ???-polecam Wam dziewczyny książki wybitnej
psychoanalityczki Karen Horney- "Nerwicę,a rozwój człowieka", "Neurotyczną
osobowość naszych czasów" i "Autoanalizę". Dostarczają solidnego materiału do
przemyśleń na swój temat. A z literatury pięknej- "Stillera" Maxa Frischa.Warto
te rzeczy przeczytać!!!!
PZDR

[Gość: Lilazielona]

Jano nie mysl prosze ze 28 lat bylo straconych
gdyby nie one nie byloby Cie tutaj
na terapii
cay tez w ksiegarni z ciekawymi pozycjami:))

Lila Zielona

ja to teraz tutaj, obok siebie, dawniej
zapachy, smaki i slowa ktorych dawno juz nie ma a sa tak bliskie

[_ewa]

Dzis powiedzialam temu koledze z pracy, ze cos do niego czuje. Duzo czasu
spedzalismy ostatnio razem. Duzo rozmow. Ale on kogos ma ;-) Trace coraz
bardziej nadzieje, ze kiedys cos w moim zyciu sie zmieni. Nie wierze w to.
Wiem, ze sie nie zmieni. Dzis poczulam, ze doszlam do konca. Stoje przy scianie
i wale glowa w mur.

[Gość: ???]

To nie zaden mur, to tylko przeszkoda, jedna z wielu. Potem bedzie juz latwiej.
Nie warto tracic nadziei...

Trzymaj sie cieplo :-)))

[_annie]

Ewo- mam wrażenie ,że traktowałaś tego faceta jak ostatnią deskę ratunku.A to
niestety odstrasza. Wiem,ze czasem samotnośc potrafi dokuczyć, ale nie warto
pokładać nadziei na zmianę życia w facecie. Na przykładzie mojej koleżanki mogę
stwierdzić,że też czuła presję czasu, goniła za miłoscią i gdy pojawił się ten
ktos..okazało się,że to nie rozwiązało problemu.Facet był zakochany ale grał
rolę podporzadkowujacego się pieska.Ona była wielbiona , ale i tak się źle
czuła.Teraz jest sama, ale pokłada wiarę tylko w sobie , ma duzo pewności
siebie i przekonanie,ze zwojuje świat.Bo tak naprawdę warto pokładać wiarę w
sobie i być otwartym na innych a wszystko inne staje się łatwiejsze. A ten
wybrany na pewno gdzieś jest..ale nie znajdziesz go mając małą wiarę w
siebie.Pozdrawiam.Trzymaj sie cieplutko.

[Gość: ankaaa1]

Ewo
Minal tydzien odkad Ciebie tutaj nie ma.
????
A ja wczoraj wydrukowalam caly ten watek i mialm lektury na caly wieczor.
Zastanawiam sie tez co sie stalo z 007???

[_annie]

I co słychać...po roku(prawie).pozdr.

[ewa_new]

_annie napisała:

> I co słychać...po roku(prawie).pozdr.

Co slychac? Dzis jest dobry dzien, ale w sobote bylo tak zle, ze zasmucilam
znajomego z internetu. W sumie nic sie zmienilo. Minal wprawdzie rok, nauczylam
sie troche angielskiego, mialam malo wolnych weekendow, bo albo zajecia, albo
praca. Ktos - kogo lubilam od ponad roku - troche sie do mnie niby zblizyl, a
potem wyjechal stad chyba na zawsze. I co? Zrobilam wyliczanke, ale zadna z
tych spraw w najmniejszym stopniu nie zmienila mojego polozenia. Wciaz jestem
sama. Ostatnio czesciej wychodze. Z kolezankami - ma sie rozumiec. Odwiedzam
inna kolezanke, ktora wlasnie zostala mama. W szpitalu uswiadamiam sobie, ze
moj rocznik juz rodzil. Treaz mamami zostaja mlodsze dziewczyny. Te w moim
wieku spodziewaja sie drugiego badz trzeciego dziecka. To akurat tak bardzo nie
boli, bo nie czuje potrzeby bycia mama. Na razie przynajmniej.
Nie wiem. Moze za malo sie usmiecham, moze jestem za malo przystepna, bo
obawiajac sie odrzucenia i wysmiania, zachowuje pewien dystans. Przez rok nie
zmienilo sie nic, jestem rownie samotna. I wiem, ze bede. Wbrew temu, co mowia
czy pisza przyjaciele.
A na forum watkow o samotnosci przybywa. Watkow zakladanych przez samotne 30-
latki.
Pozdrawiam

_ewa

PS. Praca to jedyne miejsce, gdzie nie mysle o swojej samotnosci. Nie mam tam
na to czasu. Ostatnio kolezanka spytala, czy jestem pracoholiczka. Nie jestem.
Ale faktycznie czesto dosc pozno wychodze z pracy. Przeciez do nikogo mi sie
nie spieszy.

[Gość: milk]

Ja Cie doskonale rozumiem.
U mnie wszystko sie zmienilo jak zmienilam prace. Nowe srodowisko, nowi ludzie,
nowe znajomosci. I przez miesiac wydarzylo sie wiecej niz przez ostatnie dwa
lata w moim zyciu. I raczej nie przesadzam.

[ewa_new]

Nie moge zmienic pracy. Zreszta, w tej chwili jedyne co mam, to wlasnie praca.
Ale dzieki za post.

[Gość: Mimi]

Cześć Ewa! Nie wiem czy pamętasz moje wątki.Napisałam też do ciebie maila.
U mnie też nic się nie zmieniło. Wtedy byłam samotną 29 latką ,a teraz jestem
samotną 30 latką ( za kilka miesięcy) . Tak samo jak TY staram się wychodzić z
domu.Odwiedzam koleżanki , bawię się z ich dziećmi itd , czasami oferuję pomoc
jako opiekunki.Ale faceta jak nie było , tak nie ma !

[Gość: JOJO]

Witaj Ewo,
Kiedys juz do Ciebie pisałam w optymistycznym tonie, jak to ja i moje 2
kolazanki znalazlysmy nasze polowki przez internet po długiej samotnosci.
Dzis musze powiedziec ,ze moje kolezanki sa zonami i mamami.Tylko moje zycie
uczuciowe legło w gruzach...Przyczyna jest moze banalna - odległosć między
naszymi miejscami zamieszkania(ok 100km)problemy gdzie zamieszkamy, ja nie mam
tam pracy,on absolutnie do mojego miejsca sie nie przeprowadzi,chce mieszkac z
rodzicami swoimi a ja nie chce z tesciami, nie chcę porzucic pracy...
To zabiło nasza miłośc.Trudno mi sie pogodzić z tym,ze on nie pójdzie na
zadne /nawet tymczasowe /ustepstwa.W zasadzie to kilka dni temu /po przeszło 2
miesiacach od wybuchu tego problemu/powiedział,ze to koniec i ze mnie juz nie
kocha.
Tak wiec znow jestem samotna/tak naprawde czuje sie tak od kwietnia/.Próbuje
sie umawiac z innymi- mimo kilku randek tylko 1 chłopak mnie zainteresował
(wydawaloby sie ze obustronnie)ale jak sie okazalo nadzieja była zludna.
Chce powiedziec,ze moze we mnie jest jakis defekt a obiektywne przyczyny i
egoizm mojego narzeczonego sa tylko pretekstem do tego by sie z nikim nie
związac??
czuję sie b.nieszczesliwa bez niego i jego telefonów.Przypomniałam sobie jak
przykra jest samotnośc nie tyle fizyczna (bo tez go malo widywałam) co pustka
uczuciowa,nienalezene do nkogo.
Znów zaczęłam zabiegac o jego względy, choć nie wiem czy to ma sens.W tym
stane ducha chyba ne jestem w stanie zainteresowac zadnego faceta swoja osoba.
Ciekawa jestem Ewo, czy Ty na moim miejcu zostawiłabys wszystko(swoje
miasto,przyjaciól,prace,rodziców )i przeprowadzilabys sie do jego rodziców?
Czy gotoa byabys to zrobic, zeby nie byc samotna,miec męza (ktory jednak
ciagle jest w delegacji)dzieci.BojE sie takiej zmiany,boje sie tego ,ze on
ciagle bardziej kocha rodziców,siostre niz mnie.Moze nie ufam mu wystarczajaco?
Moze tak wyidealizowalam milosc,ze nikt nie jest w stanie jej sprostać?
myślę o pójsciu do terapeuty bo nie wiem co dalej robić.Zazdroszcze
parom,rodzinom z dziecmi,ze sa razem ,wygladaja tak szczesliwie,mysle ze moze
oni nie mieli tyle problemow z podjeciem decyzji o zmanie swojego zycia.A moze
sie mylę?
Tak wiec znow zaglebiac bede sie z ciekawoscia w ten watek-bo znów jestem
samotna.Nie wiem czy mam walczyc o mjego chlopaka i czy umie to robić.
pozdrawiam,

[ewa_new]

Jojo,
Nie wiem, co powinnas zrobic. Nie potrafie odpowiedziec, jak bym sie zachowala,
bedac na Twoim miejscu. Czy rzucilabym wszystko? Na pewno nie rzucilabym tak po
prostu pracy, bo wiem, czym jest jej szukanie. Ale czasem trzeba niestety
zaryzykowac. Ja dosc rzadko ryzykuje. Nie czuje sie tez na silach, by dawac Ci
rady, mam za male doswiadczenie. Przykro mi, ze Ci sie nie udalo, choc moze to
tylko przejsciowe komplikacje, moze wszystko ulozy sie jeszcze pomyslnie...
_ewa

Do Ewy i Mimi

[poslonek]

Wy chyba jesteście "odrzutowe" dziewczyny. Jakoś nie mogę w to uwierzyć, że
normalna (zwyczajna) kobieta nie może znależć faceta.

[Gość: Mimi]

JA raczej " odrzutowa" nie jestem. A jednak jest jakaś bariera , blokada, sama
nie wiem już co.

[poslonek]

Zbyt duża różnica wieku nas dzieli, abym miał się podjąć zdiagnozowania Twego
przypadku :)

[ewa_new]

Co znaczy "odrzutowe"? Z odrzutu czy odrzucajace innych?

[poslonek]

I jedno i drugie. Odrzutowe, inaczej odpychające, a dokładniej zniechęcające
innych do kontaktu z nimi. Przyczyną mogą być defekty ciała lub ducha. Ja na
ten przykład nie cierpię kobiet z manierami primadonny.

[Gość: Kala]

[Gość: Kala]

Rok temu byłam sama wyłam ze nie ma w moim zyciu faceta nie wierzyłam ze
cokolwiek sie znieni a dzis mam kochającego meza ktory zrobiłby dla mnie
wszystko i spodziewam sie dzidziusia:)))) Jestem przeszczesliwa:))))Przenigdy
nie przewidziałabym tego jak ten rok zmieni moje zycie.Gdyby 12 miesiecy temu
ktos powiedział mi ze spotkam miłosc mojego zycia wyjde za mąz bede mamą aaaa
kosmos.Wszystko sie zmieniło nigdy nie byłam tak szczesliwa warto było tyle
czekac na mezczyzne mojego zycia

[nom73]

Od początku czytam ten wątek i muszę powiedzieć, że mi on wiele dał, a
szczególnie rady niektórych osób, których nie będę wymieniać, bo mógłybym kogoś
opuścić :-).
Dalej jestem sam, ale już nie czuję się samotny a to bardzo dużo dla mnie.

Pozdrawiam :-)

[twisty]

Ewo, może jakiś update dla wiernych czytelników ;)

[takandrynka]

Hmmm...witam...dopiero dzisiaj trafilam na ten watek...przeczytalam caly bardzo
uwaznie....wszyscy macie racje...i Ewa i Magda, i 007wc...tez jestem sama, mam
31 lat. Kiedys bylam zareczona z rozwiedzionym czlowiekiem (nie skreslalam
ich)...a dzisiaj...nie wiem jak patrzec na rozwiedzionych...wiem, ze nie kazdy
jest taki sam...oceniam ludzi po ich zachowaniu, czynach - a nie po wygladzie.
Widze, ze ten watek zamiera...wiem, ze nie bede oryginalna...ale, jezeli
znajdzie sie ktos, kto ma chec napisac...zapraszam: [e-mail]
Pozdrawiam serdecznie

[sakia]

Pozwolę sobie też wrzucic parę moich kamyczków do ogródka samotności... Też
byłam samotną 30-latką. Byłam - bo po pierwsze mam już 35 lat, a po drugie od
czterech lat jestem męzatką a od dwóch matką :) Bardzo dobrze wiem co to jest
samotność. Zyłam z nią za pan brat od wielu lat, w zasadzie odkąd pamietam.

W liceum byłam platonicznie zakochana w pewnych chłopaku i do pełni szczęscia
wystarczyło mi widywać go raz na tydzień (nota bene na lekchach religii). A
wieczorami wolałam czytać, zresztą do takiej ambitnej klasy chodziłam, że
zaczytawaliśmy się w Jasienicy, Krawczuku, Irvingu itd.

A potem były studia (też Ewo filologiczne - w Poznaniu - czy Ty nie jesteś
własnie z Poznania?). Jakoś nie ciągnęły mnie imprezy ani studencki luz....
Miałam jakiś tam facetów, ale teraz perspektywy czasu widzę, że było to raczej
nic nie znaczące epizody w moim życiu.

Potem był rozdział z żonatym mężczyzną, a więc samotność do potęgi entej...
Wylane morze łez, tysiące rozstań, moralne dylematy, depresja goniła chandrę.
Słowem koszmar. Po 5 latach skończyłam to.

Zmieniłam w swoim życiu wiele - mieszkanie, pracę, samochód, kolor włosów, styl
ubierania, do pewnego stopnia także krąg znajomych. To był najpiękniejszy okres
w mojej samotności... Autentycznie się nią cieszyłam. Uwielbiałam wracać do
pustego mieszkania. Pamiętam, że czasem pożyczałm z wypożyczalni kasety i
ogładałam ciurkiem filmy, ale to mnie radowało :)Albo wsiadałam w samochód i
jechałam sobie na zakupy. Nie powiem - bywało smutno, ale rzadko. Naprawdę.

Bo chyba najważniejsza rzecz jaką nalezy zrobić w całym procesie leczenia się z
samotności jest pokochanie jej. Zachwycanie się nią. Uspokojenie się.
Wyciszenie. Wiele osób pisało Ci Ewo, że faceci muszą w Tobie wyczuwać tę
desperację samotnej kobiety. Może nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale
tak może być. I to ich odstrasza i przeraża. A jak sie pogodzisz z tym co masz,
zaczniesz to cenić - to na zewnątzr zaczniesz wysyłać zupełnie inne sygnały.

W moim życiu wiele się zmieniło. 5 lat temu, gdyby ktoś mi powiedział jak
wyglądac będzie moje życie teraz, nie uwierzyłabym...

Ewo, trzymaj się ciepło...

[ewa_new]

Witam po przerwie,
Z samotności na razie nie wyszlam. Nie udalo sie. Na razie - mam nadzieje. Mam
dni lepsze i gorsze. Czasem chodze na silownie, czasem na gimnastyke. No i w
pracy spedzam sporo czasu. Od kilku tygodni wychodze z kolezanka, pewna mloda
mezatka, a to na piwo, a to na dyskoteke czy do kina. Czasem slysze o zyciu
mlodej mezatki. Tez nie bywa rozowo, choc we dwoje.
Niedawno szlam z kolega z pracy. Spotkalismy moja kolezanke. Przystanelam, zeby
porozmawiac. Gdy juz sie pozegnalam, kolega spytal, czy to tez jest taka
wyzowolona kobieta, jak ja. Nie uwazam sie za kobiete wyzwolona, choc nie
ukrywam, ze lubie feminizm. Bylam zdziwiona jego pytaniem.
No i to by bylo chyba na tyle...
Pozdrawiam wszystkich, ktorzy zagladaja tu od czasu do czasu, tak jak ja ;-)
kiedys _ewa teraz ewa_new
a tak naprawde mam na imie zupelnie inaczej :-)

[Gość: Mimi]

MInął rok od czasu kiedy pisałam w tym wątku o swojej samotności i u mnie też
nie zmieniło się nic poza tym ,że częściej wychodzę z domu , jestem bardziej
otwatra... MOże mam też więcej dowodów na to ,że nie jest źle, ,że mam jeszcze
szanse

Ake jednak ciągle sama

Kilka pytań

[Gość: Melba]

Dziś przeczytałam cały wątek,jest to ponad roczna historia...
Ewo, mam kilka pytań, jeśli pozwolisz.
Czy wyjechałaś z Kreską? czy spotkałyście się na proponowane przez nią
spotkanie?
Czy poszłaś do psychologa lub na warsztaty terapeutyczne?
Czy zainteresowałaś się bliżej NLP - nie bez powodu ktoś radził Ci metodę
przeprogramowującą...?

Czy jest tak, że nie chcesz być po prostu sama, czy też chcesz być z Kimś (nie
wiem, czy jest to jasne, są do wg. mnie dwie odmienne rzeczy).

Jak wyobrażasz sobie właśnie BYCIE Z KIMŚ a nie tylko NIE-BYCIE-SAMĄ?

Pozdrawiam...i trzymam kciuki, żebyś jednak zagrała na tej loterii.

[ewa_new]

Kilka pytan - kilka odpowiedzi.
Spotkalam sie z Kreska. Tak sie zlozylo, ze wiosna przebywalam w miescie, w
ktorym Ona mieszka. Spotkalysmy sie dwukrotnie. Nie, nie wyjechalysmy razem na
wakcje. Mowiac szczerze, nie mialam na razie wakacji.
Bylam u seksuologa. On tez stwierdzil, ze moze bardziej bylby mi potrzebny
psycholog. Na razie nie podjelam regularnej terapii (piszac terapia czuje sie
niezrecznie, jak bym byla chora).
Chodze na gimnastyke. Chodzilam na kurs jezykowy, ale teraz sa wakacje, wiec
zajec nie ma. W roku szkolnym, w niektore weekendy jestem zajeta, bo robie
dodatkowy kurs. Mam prace, ktora zajmuje mi duzo czasu.
Juz pisalam, ze od kilku tygodni wychodze czesciej w weekendy z kolezanka,
ktora lubi czasem wyjsc bez meza.

> Czy jest tak, że nie chcesz być po prostu sama, czy też chcesz być z Kimś
(nie
> wiem, czy jest to jasne, są do wg. mnie dwie odmienne rzeczy).
>
> Jak wyobrażasz sobie właśnie BYCIE Z KIMŚ a nie tylko NIE-BYCIE-SAMĄ?

Przykro mi, ale chyba nie rozumiem, o co pytasz. Ja to widze tak: nie chce byc
sama i chcialabym miec kogos, kto bylby moim przyjacielem, z kim moglabym
rozmawiac, rozumiec sie lub spierac, kto by mi imponowal, i kto bylby
jednoczesnie moim kochankiem.

Nie, nie potrafie sobie wyobrazic tego, jak to jest z kims byc, bo nigdy z
nikim nie bylam, a juz pare razy w zyciu przekonalam sie, ze wyobraznia plata
figle. Kiedys, gdy bylam mlodsza, marzylam o roznych rzeczach, wyobrazalam
sobie moje zycie w przyszlosci. Od kilku lat tego nie robie. Z tych marzen
dotyczacych zycia sentymenatalnego, prywatnego nie spelnilo sie nic. Ale
pokretne bywa to zycie, przyzaje, bo cos z moich marzen... Tylko ze nie z tych
dotyczacych zycia osobistego. Szkoda.

Dziekuje za zyczenia.
Pozdrawiam serdecznie ;-)

Aha. Jeszcze cos. Kiedys bylo tu juz o roznych piosenkach. O piosence Myslovitz
na przyklad. Jest tez taka piosenka, spiewa ja Urszula. Nie pamietam tytułu,
tylko z grubsza slowa. Piosenka jest o samotnosci. Ona spiewa, ze wciaz jej
czegos brak, choc ma wszystko, i ze ktos, kto nie byl sam, nigdy tego nie
zrozumie. I tak wlasnie jest. Wybaczcie, wiem, ze brzmi to samolubnie i
egoistycznie, ale jesli byliscie z kimkolwiek, nie zrozumiecie osoby, ktora
tylko probowala z kims byc. Moje "zwiazki" (nawet nie wiem, czy mam prawo tak
je nazywac) byly na etapie ich tworzenia, rozpadly sie szybciej, niz mialam je
prawo nazwac zwiazkami i szybciej, niz bym sobie tego zyczyla. Rozmawiam czasem
z mezatkami, bo takich w moim otoczeniu nie brakuje, mam kolezanke, ktora nie
ma klopotu z nawiazywaniem damsko-meskich znajomosci i wiem, ze nie jest tak,
ze jest ten ktos obok i wszystkie problemy znikaja. Tylko, ze jest ktos. Ktos
kto daje poczucie, ze cie wybral, ze liczysz sie dla tego kogos, nawet jesli
czasem okazuje to dosc nieporadnie i nie tak romantycznie, jak pokazuje
literatura czy film. Kiedy przez krotka chwile ktos o mnie (tak mi sie wtedy
wydawalo) zabiegal, to moja komorka mogla lezec w innym pokoju, drzwi mogly byc
zamkniete, a dzwiek sms'u budzil mnie skuteczniej od budzika. Czulam sie
pociagajaca i ladna, choc bylam wciaz ta sama osoba, i nie dlatego, ze on
mowil, ze jestem piekna (bo nie mowil), tylko dlatego, ze jego zainteresowanie
dodawalo mi pewnosci siebie. W wakacje byla powtorka w teatrze telwizji. Nie
pamietam tytulu, ale pamietam obsade. Janda, Segda, Seweryn i Englert. O
perypetaich 3 kobiet uwiklanych w zwiazki z 1 mezczyzna. W slowach porzuconej
zony bylo tyle prawdziwych stwierdzen na temat budowania przez kobiete jej
poczucia wartosci.

[Gość: Melba]

Dzięki za odpowiedzi :)
Ewa, Ty chyba błędnie zakłdasz, że każdy, kto ma męża/partnera to ktoś, kto Cię
nie zrozumie, "bo głodny sytego nie zrozumie"...a to nie jest tak, przynajmniej
nie we wszystkich przypadkach...
Mimo, że od ponad 3 lat jestem w świetnym związku, niedawno przypieczętowanym w
kościele, bardzo dobrze wiem, co czujesz, więcej dorosłych lat mojego życia
byłam bez partnera niż z.
Też czułam się przegrana, bałam się, że ze mną jest coś nie tak, że nie jestem
stworzona do związku...i miałam rację :) Mój mąż pojawił się w moim życiu,
kiedy wkurzyłam się, pomyślałam, że koniec roztrząsania czy zje mnie owczarek
alzacki ;) i że skoro mam być sama, to trudno, taki mój los i fajnie, dam sobie
radę...po miesięcu pojawił się On! Kiedy wreszcie skupiłam się na sobie, a nie
na wypatrywaniu księcia na białym koniu.
I teraz wiem, że miałam też wielkie wymagania i że dużo winy za swoją samotność
ponoszę ja, a nie złe okoliczności. Jednak nie żałuję tego, bo wiem też, że
warto było CZEKAĆ na Maćka, a nie rozmieniać się na drobne (piszę o sobie!). I
dopiero wtedy umiałam zaakceptować jego, rzucić się w burzliwy związek głową
naprzód (skoro i tak jestem przegrana...), zaryzykować wszystko - by być z Nim.
Dlatego Cię o to pytałam - bo jest, moim zdaniem, ogromna różnica, między tym,
że nie chcemy być same, a tym, by chcieć być z Kimś - bo jest to wielka, wielka
sztuka. Wtedy możesz powiedzieć, że czekasz, że ten człowiek jest smakowitą,
wykwintną potrawą, a nie bułą wepchniętą w siebie, by nasycić głód samotności.
Czyli skupiasz się na kimś, a nie na sobie - i jest to także podwalina
budowania z nim związku.
Jak jest z Twoimi relacjami, na jakim aspekcie jesteś skupiona? Pytam, bo może
te pytania pomogą ci coś jeszcze sobie poukładać, pozmieniać. Może zaś nie, to
w końcu moja rzeczywistość i nie musi być to prawda objawiona :)
Życzę Ci dużo szczęścia!

to ciekawe, ale ja sie zgadzam z Melbą, hihi

[Gość: girlfriend]

zgadzam się z tym, co napisałaś i jeszcze podkreślę, że wielka miłość wymaga
wielkiego ryzyka, odwagi do rzucenia się głową w dół :) tylko ile jest tych, co
to wiedzą i są skłonni? ba...

pzdr :)))

Girlfriend, tak mi się właśnie wydawało, :)

[Gość: Melba]

Że czesto piszemy o tym samym, używając po prostu trochę innych słów :)
Też wydaje mi się, że dominują skrajne postawy - byle kto, byleby był. Lub
absolutnie nikt, bo to ciągle nie książę na białym koniu...
Warto czekać na wielką miłość i wiedzieć, że gdy będzie - to będzie ryzyko i
skok na główkę. Z reguły się wypływa na powierzchnię, prawda?
Pozdrawiam

[Gość: misia]

ewus!!nie kazdy ma szanse na to by tak szybko znalezc kogos
odpowiedniego,jestem od ciebie duzo mlodsza, jestem osoba atrakcyjna, wciaz
studiuje i spotykam sie z wieloma mezczyznami i wsród nich nie znalazl sie choc
jeden co mnie traktuje powaznie i nie chce mnie do powaznego zwiazku!i co ja
mam sobie myslec!to dopiero musze byc beznadziejna, bo nikt nie chce sie
zainteresowac, owszem pobawic, ale oby nie za dlugo!ale nie przejmuje sie tym,
staram sie podchodzic do wszystkiego z dystansem i nie myslec o tym co bedzie
jutro, bo bym dawno popadla w depresje!najwyzej bede sama i nic na to nie
poradze, bo nikogo na sile nie bede zmuszac!pozdrawiam, trzymaj sie ewciu,papa

Cos optymistycznego

[ewa_new]

Nadal jestem singielka. W tj kwestii nic sie - niestety! - nie zmienilo, ale
wczoraj spotkalam sie z moimi dwiema przyjaciolkami, jeszcze z czasow
szkolnych. Bylo swietnie. Czemu o tym pisze? Bo zwykle zagladalam tu, zeby sie
pozalic. Sprobuje wiec zmienic moj wizerunek, zbudowac nowy, a bedzie to
wizerunek osoby, ktora dzieli sie takze dobrymi emocjami ;-) Troche
pompatycznie brzmi, ale co mi tam... Wczoraj wypoczelam. Spotkalam sie z
osobami nie zwiazanymi z moja praca. Oczywiscie tematow o pracy nie dalo sie
uniknac, ale szybko przerzucilysmy sie na cos innego. Gadalysmy jak nastolatki.
W trakcie spotkania zadzwonil ten chlopak, o ktorym czasem tu wspominalam
wiosna. Kolega z pracy, na ktorym mi zalezalo. Jemu na mnie chyba tez troche...
Wiem, ze mnie lubi, mam tego pewnosc, bo pomimo wyjazdu do innego miasta,
czasem do mnie dzwoni ot tak, zeby pogadac. Jak wczoraj wlasnie. Ja, przyznaje,
dzwonie do niego rzadziej. Ten telefon tez mial wplyw na moj wczorajszy
nastroj, tym bardziej, ze wczoraj w pracy korcilo mnie, zeby do niego
zadzwonic. Juz nawet wybralam numer w komorce, w koncu zrezygnowalam, za to
wieczorem to on zadzwonil. Tak tylko, zeby chwile porozmawiac. Mam mu dac znac,
gdy bede w jego miescie. Dzis moglabym tam jechac, bo mam konkretny powod, ale
niestety mam takze obowiazki w pracy, wiec dzis jeszcze nie pojade.
Dzieki wszystkim, ktorzy tu czasem zagladaja. Widzialam, ze jest tu tez inny
watke o samotnosci, o ksiazkach o niej traktujacych. Na razie nie chce czytac o
samotnosci., choc moze taka lektura bylaby pouczajaca.
Pozdrawiam
_ewa czyli ewa_new

Niby cos drgnelo...

[ewa_new]

A wcale nie jest dobrze. Nie rozumiem tego, co sie dzieje w moim zyciu. Dzis
kolega z pracy (niestety nie ten, o ktorym tu kilkakrotnie pisalam) zapytal,
czy umowie sie z nim. Nie wiedzialam, jak odpowiedziec, ze nie. Cos tam
baknelam i poszlam sobie, zostawiajac go wlasciwie bez odpowiedzi, ale dajac
jednak do zrozumienia, ze nie. Co mi szkodzi pojsc z nim na kawe po pracy,
prawda? Tylko, ze ja nie chce i nie moge. Wiedzialam juz od paru dni, ze cos
sie swieci. Dawal znaki. Po raz chyba pierszy w zyciu bylo to dla mnie
czytelne. On jest kulturalnym, chyba porzadnym facetem, ale moj stosunek do
niego to typowa "pracowa" relacja. Jestem mila, ale zachowuje dystans. Moge
powiedziec o nim tylko tyle, ze jest OK, ze go toleruje. Nie chce z nim isc na
kawe i nie pojde. Po prostu nie zamierzam sie przekonywac. To by byla radnka z
rozsadku, na zasadzie: jestes sama, idz, nic nie tracisz. Mowiac szczerze, juz
od kilku dni go unikalam. Dlaczego w moim zyciu nie moze byc tak, ze spotykam
kogos, czuje jakies przyciaganie... Nie, nie musi to byc wcale jakies wielke
uczucie, spadajace na czlowieka z "sila wodospadu", wystarczyloby zwykle
przyciaganie. Tu jest odpychanie, przynajmniej z mojej strony. Wiem, ze czasem
decyzje podejmowane z rozsadku okazuja sie sluszne, ale ja tak nie potrfie.
Jest mi smutno. Tym bardziej, ze znow tak bardzo czuje sie samotna. Przykro mi,
bo prawdopodobnie sprawilam mu przykorosc. Nie chcialam, ale nie potrafie sie
zmusic. Wiem, to moglby byc kolezenski wypad, ale ja nie cche sie z nim
kolegowac. Z nim wsytarcza mi kontakt w pracy, dokladnie taki, jaki jest i nic
wiecej. Co o tym sadzicie?

[jmx]

Nie musisz się czuć winna, że się z nim nie umówiłaś. Nie masz obowiązku
umawiać się z każdym kto tego zechce bo jesteś sama ;-).
Ale warto powiedzieć wprost, temu kto zaprasza, że nie (choćby z prostej
grzeczności i z przyznania sobie samej możliwości odmowy) i... może zbyt serio
do tego podchodzisz? Ostatecznie kawa to tylko kawa :-). Ale nie namawiam do
zmuszania się na spotkania. Nie chcesz i nie poszłaś - to tylko kawa ;-)

[masza10]

A jak teraz? B. ciekawy ten wątek, co u Evy i innych forumowiczów?

[Gość: kasik]

Wlaczam sie do tej dyskusji,bo to chyba najmadrzejsza jaka dotad spotkalam na
forum i wypowiadaja sie tu dorosli ludzie.I trwa ponad rok.
Ewo,samotnosc nie jest straszna,a zwiazywanie sie z kims na sile moze byc 100
razy gorsze.Ja byla kiedys wesola,pewna siebie osoba,towarzyska itd.Teraz
jestem zakompleksionym smutasem,z wiecznym poczuciem winy,za rzeczy,ktore
wmawia mi moj facet.To jest toksyczny zwiazek,kocham go,on mnie,jest nam z
reguly fajnie,ale psychicznie jestem wykonczona po kazdej sprzeczce,zamykam sie
sobie,ludzie,najblizsi,rodzina mnie nie poznaja!A mam przyjaciolke i
siostre,one tez sa same od wielu lat i mimo,ze czaasem dopada je dolek,wydaja
mi sie ogolnie rzecz biorac szczesliwsze.
A mysle,ze jestes wspaniala osoba,to co piszesz mnie wzrusza do lez.To co
wszyscy tu pisza mnie wzrusza,bo swiat jest pelen samotnych,wspanialych ludzi.
Pa

[quba]

Gość portalu: kasik napisał(a):

> Wlaczam sie do tej dyskusji,bo to chyba najmadrzejsza jaka dotad spotkalam na
> forum i wypowiadaja sie tu dorosli ludzie.I trwa ponad rok.
> Ewo,samotnosc nie jest straszna,a zwiazywanie sie z kims na sile moze byc 100
> razy gorsze.Ja byla kiedys wesola,pewna siebie osoba,towarzyska itd.Teraz
> jestem zakompleksionym smutasem,z wiecznym poczuciem winy,za rzeczy,ktore
> wmawia mi moj facet.To jest toksyczny zwiazek,kocham go,on mnie,

[Gość: kasik]

No i tu pojawia sie problem samotnosc.Boje sie jej jak wszyscy,ktorzy o niej tu
pisza i moze dlatego czasem wole poplakac w kacie,zeby przeczekac na jakis
dobry dzien...

[ewa_new]

Kasik, Twoje posty sa bardzo mile i serdeczne, i bardzo Ci za to dziekuje.

Ale..., ale jest pewna niekonsekwencja w tym, co napisalas, bo z jednej strony
zachecasz mnie od odwanego bycia sama, dajesz nawet przyklad: "[...] mam
przyjaciolke i siostre, one tez sa same od wielu lat i mimo, ze czaasem dopada
je dolek, wydaja mi sie ogolnie rzecz biorac szczesliwsze", a potem - pytana
przez Qube, laczego jestes z kims, o kim piszesz, ze potrafi Cie psychiczne
bardzo zmeczyc - odpowiadasz tak: "No i tu pojawia sie problem samotnosc. Boje
sie jej jak wszyscy,ktorzy o niej tu pisza i moze dlatego czasem wole poplakac
w kacie, zeby przeczekac na jakis dobry dzien...". Wlasnie. Samotnosc nie jest
fajna, co nie znaczy, ze zycie w pojedynke nie ma plusow. Ma. Moje mieszkanie
jest tylko moje, to ja decyduje o kolorze scian, o wyborze mebli... Po pracy
nie musze sie spieszyc do domu... Ale to co jest plusem, staje sie czasem
minusem. Z pracy wychodze pozno takze dlatego, ze przeciez nikt na mnie w domu
nie czeka. O pomoc prosze kolegow, bo to sa najblizsi mi mezczyzni...
Pozdrawiam



Wlaczam sie do tej dyskusji,bo to chyba najmadrzejsza jaka dotad spotkalam na
forum i wypowiadaja sie tu dorosli ludzie.I trwa ponad rok.
Ewo,samotnosc nie jest straszna,a zwiazywanie sie z kims na sile moze byc 100
razy gorsze.Ja byla kiedys wesola,pewna siebie osoba,towarzyska itd.Teraz
jestem zakompleksionym smutasem,z wiecznym poczuciem winy,za rzeczy,ktore
wmawia mi moj facet.To jest toksyczny zwiazek,kocham go,on mnie,jest nam z
reguly fajnie,ale psychicznie jestem wykonczona po kazdej sprzeczce,zamykam sie
sobie,ludzie,najblizsi,rodzina mnie nie poznaja!A mam przyjaciolke i
siostre,one tez sa same od wielu lat i mimo,ze czaasem dopada je dolek,wydaja
mi sie ogolnie rzecz biorac szczesliwsze.
A mysle,ze jestes wspaniala osoba,to co piszesz mnie wzrusza do lez.To co
wszyscy tu pisza mnie wzrusza,bo swiat jest pelen samotnych,wspanialych ludzi.
Pa




> No i tu pojawia sie problem samotnosc.Boje sie jej jak wszyscy,ktorzy o niej
tu pisza i moze dlatego czasem wole poplakac w kacie,zeby przeczekac na jakis
> dobry dzien...

[Gość: doktor]

Pominelas sie z powolaniem. Zakon czeka.

[Gość: JOJO]

Witaj Ewo,
Kiedys sledzilam Twoj watek i chyba z rok temu pisałam nawet cos do
Ciebie...byłam wtedy szczesliwa i nie samotna .Od kwietna jestem znow
sama ,samotna,nieszczesliwa.Nie moge pogodzic sie ze strata mojego
chłopaka.Pragne go odzyskac-ale na nic to sie zdaje.Nie widuje go ( moze raz
na ok 2 miesiace tylko).Dzwonie do niego co tydzien...On szuka nowej dziewcyny,
obecnie spotyka sie z jakas.Wszystko to mnie rani, czuje sie nic nie warta,
odarta z resztek godnosci z powodu tego narzucania sie...
Wszystko to robie bo panicznie boje sie samotnosci.Byłam samotna tak długo ,ze
juz chyba nie umie zyc w zwiazku...i nie umie zyc samotnie.
Paradoks ten i calkowity brak nadziei powoduje nawet ,ze mysle ze "nicosc"
byłaby lepszym rozwiazaniem niz to co jest ,niz to co sie zdarzy...
Weekendy dobijaja mnie.Wszystkie kolezanki -mezatki z dziecmi.Czuje sie jak
outsider. Czasami zastanawiam sie czy jeszcze istnieje???Czy to tylko moja
imaginacja?
Moze psycholog,psychiatra ccos by zdziałał??

[ewa_new]

Witaj Jojo,
Wrocilam na chwile do tamtego Twojego maila. Mysle, ze wiem, co odczuwasz, bo
znam uczucie odtracenia. Przykro mi, ze Ci sie nie udalo. Pisalas mi wtedy, ze
powinnam wierzyc, ze i ja spotkam jeszcze kogos w swoim zyciu. Ty tez musisz w
to wierzyc. Nadal. Pisalam na poczatku, ze w moim zyciu ktos jednak na chwile
zamajaczyl. Dal mi na krotko poczucie bliskosci, ciepla, czulam sie przez niego
chciana. A potem sie skonczylo. Zaakceptowalam, choc nadal czasem o nim mysle.
Przyslal mi sms'a na urodziny. Byl pierwsza osoba, ktora zlozyla mi zyczenia.
Ale to juz zyczliwosc. Nieraz czytalam w roznych babskich gazetach porady, jak
konczyc znajomosc, by mniej bolalo. Ale dopiero po roku od jego "zostanmy
przyjaciolmi" rozprawilam sie z pamiatkami po nim. Wyrzucilam.
Pytasz, czy psycholog by Ci nie pomogl. Tez o tym myslalam. Nawet raz
odwiedzilam kogos takiego, ale wyszlo mi, ze mnie na to nie stac. Mojej
przyjaciolce po rozstaniu z narzeczonym taka terapia troche pomogla, wiec moze
warto bys sprobowala. Chcialabym Ci napisac cos optymistycznego, radosnego. Nie
wiem, jednak czy potrafie. A tak na marginesie... Ktoregos wieczoru wybralam
sie na drinka z kolezankami. Obie sa mlodsze ode mnie, obie sa mezatkami i
mamami. Gadalysmy o swoich problemach: ja o dokuczajacej czasem samotnosci, one
o zyciu mezatki, ktore tez nie zawsze jest rozowe. Nie zmienilam zdania i nadal
chcialabym z kims byc, ale czasem samej bywa latwiej, wygodniej ;-)
Pozdrawiam serdecznie

[angrzel]

Czesc Ewo,
napisalam posta tutaj tylko raz. Dawno. Ale sledze go, bo tez mnie dotyczy.
Znoew zblizaja sie swieta - czs tak bardzo rodzinny.... Jestem sama nie liczac
moich rodzicow - sedziwych staruszkow i siostry. Mam 33 lata i coraz barzdiej
blednie we mnie nadzieja, ze kiedys to sie zmieni. Czy bede miala sile i ochote
na to, aby zwiazac sie z kims. Oczywiscie fajnym :)
To co piszesz jest mi bardzo bliskie i czuje, ze gdybysmy spotkaly sie gdzies w
swiecie to pewnie bysmy sie zaprzyjaznily.
Co jeszcze? Zycze Ci i wszystkim tutaj samotnikowm :) pogodnych swiat i
szczesliwej, jasnej gwiazki majacej moc spelniania marzen....

[ulena1]

Cześć Ewo!
Dawno nie śledziłam losów owego forum, byłam zbyt zajęta użalaniem się nad
sobą i nad tym, że i ja czuję się samotna. Nigdy wcześniej też nic nie
napisałam - zawsze tylko czytałam i myślałam nad tym co by tu napisać (takiego
oryginalnego). Cieszę się, że poruszyłaś ten temat i sądząc po ilości
wiadomości oraz długości trwania tego wątku śmiem twierdzić, że nie jestem
jedną z niewielu cierpiącą na samotność. Tym razem zaczynam się udzielać :)

[ewa_new]

Zauwazylam Twoj watek na forum. Teraz rzadziej tu sie udzielam (jak to nazwalas
w swoim przypadku), choc zagladam dosc czesto. Chyba faktycznie troche nas-
samotnych jest na tym swiecie, ale zasadniczo jest on uporzadkowany z mysla o
parach, widac to niemal na kazdym kroku. Moze dlatego samotnosc jest taka
dokuczliwa.

[ulena1]

Dzięki, ze się odezwałaś - zawsze chciałam z Tobą pogadać (czytam ten wątek od
x czasu). Ewo nie przetawaj tu pisać - to najlepsze miejsce gdzie można
zajrzeć gdy dopada chandra.
Pozdrawiam.

[Gość: el]

ooooo nieeeee
czytalam wszystkie posty....
cale cztery godziny.....
juz prawie wychodzac z pracy wczoraj..zajrzalam w ten watek.... i wyszlam
koniec koncow o 22.00

tak nie nie moze byc :0)
reaktywuje wątek noworocznie!

pozdrawiam
Wszystkich
czytających

[amfilion]

Dziękuję za pozdrowienia (dla czytajacych), co prawda nie czytałem wszystkich
postów ale mam niewiele czasu na takie rzeczy. To w pracy a w domu mam internet
przez modem...nietrzeba komentować.
Jak wyjść z samotnosci, tego nie wiem. Sam jestem od czasu do czasu samotny. A
w ciagu 25 lat, bo tyle spędziłem na tym ziemskim padole znalazłem tylko 1
osobę z którą nie czułem sie samotny ale z powodów niedokońca zależnych od nas
nie mozemy być razem. Więc wiem jak cięzko znaleźć taką osobę. Wraz z wiekiem
staje się to chyba coraz trudniejsze - zwłaszcza dla kobiet. Bo my faceci chyba
jakoś sobie z tym radzimy. Pozatym jest taki stereotyp że to właśnie faceci
robią pierwszy krok. Po troche sie to zmienia, i coraz częściej kobiety
przejmuja inicjatywę ale muszą mieć jakis sygnał od faceta.
Cóż teraz znów jestem samotny, i szukam kogoś kto mi te samotność osłodzi albo
lepiej kto ją zabije na zawsze. Oooo zaczyna się z tego robić ogłoszenie
matrymonialne, moze to i dobrze..... Więc jak jakas dziewczyna ma ochotę mnie
poznać to chetnie.
Pozdrawiam

[dorotaa6]

Hej,
A ja chciałabym poznać jakąś dziewczyne, która też jest samotna.....
Chciałabym mieć z kim o tym porozmawiać, choć nie tylko, po prostu pogadać,
wypić kawę, gdzieś pójść- nie widzieć tylko szczęśliwych koleżanek, mężatek....
Jestem z W-wy
Będzie mi bardzo miło jesli ktoś do mnie napisze....
pozdrawiam ciepło
D.

[amfilion]

Dlaczego wolisz poznac dziewczyne niż faceta, nie jesteśmy tacy źli. Gdybym był
z Wa-wy to juz bym do ciebie napisał. Jestem z królewskieko miasta Kraka.
Pozdrawiam. Ale Doroto jesli chcesz to możesz napisac do mie, odpiszę.

[dorotaa6]

Dlaczego wolę poznać dziewczyne?
Bo nie wierzę, że w ten sposób można się zakochać, jest to bardzo mało
prawdobodobne..
a wciąż jeszcze mam nadzieję, ze można poznać koleżankę.....

Ale miło mi, ze napisałeś.Jeśli chesz napisz na maila- porozmawiamy.
Pozdrawiam
D.

[nika122]

No i zrobiło się matrymonialnie....;))))

[Gość: Jola]

Nika. Masz racje. Ale wiekszosc przychodzacych tu to ludzie samotni i staraja
sie poznac kogos w kazdy sposob. Na poczatku jest to zabawa ale potem zaczynaja
brac to powaznie. Nie zabraniaj im tego.

[Gość: m]

No to więc jak jest z tą samotnością?Jest jakiś sposób na nią....jest jakieś
wyjście w tej sytuacji....czy należy sie poddać i....?

[Gość: grafka]

A licho wie. Pewnie jestem setną osobą samotna, która się wpisuje w tym wątku.
Nie jestem statyczna i bierna, szukam wytrwale, choć nie na siłę.
Zaczepiali mnie faceci w pubie i na ulicy. Umawiałam się też przez internet na
randki w ciemno. I co... I nic. Nadzieja matką ...itd.
Smutne, ale przecież trzeba z tym żyć. Ktoś powie, może za duże stawiam
wymagania. Może... Ale inni (czytaj faceci tez takie stawiają).
A pamiętacie cytat z Wooody Allena : Bardziej jest prawdopodobne, że 30-letnia
kobieta zginie w zamachu bombowym niż że wyjdzie za mąż.
A z tym internetem to najgorsze, że ludzie się oswajają, przyzwyczajają i jak
potem nic z tego nie wyjdzie to tracisz wszystko, nawet ten miły internetowy
kontakt. Nic w formie przyjaźni internetowej damsko-męskiej istnieć nie może?
Dlaczego? Czy na zassadzie porażki która boli?
Mnie żal, bo z kilkoma osobami się zżyłam, ale po spotkaniu wszystko się
urwało.

Aha i jeszcze jedno mi się przypomniało. Desperacja moich dwóch kolegów. Byli
w okresie takim, że silnie pragnęli stabilizacji. A u boku nie tkwiła żadna
partnerka. Zaczęły się ostre, usilne poszukiwania. I... znaleźli... Partnerki
na życie..
Czyli może desperacja powoduje intensywniejsze działania i lepszy skutek.
Tylko facetom łatwiej :-(
Pozdrowienia dla wszystkich samotnych.
I udanych poszukiwań
Grafka

[Gość: m]

.....a może jest tu ktoś z Torunia?

[dorotaa6]

Jak ja to dobrze znam.......
znajomości internetowe- szansa na to, że coś z tego wyjdzie jest chyba
porównywalna do wygranej w totka.
A ponieważ nigdy nic nie wygrałam- tutaj też porażka.
I tak, to fakt 30-tka, to fatalny wiek, czuję się młoda, ale faceci wolą
młodsze.....
Więc co- przyzwyczaić się i żyć w samotności, jeszcze jakieś 30,40 a kto wie
moze i więcej lat.....
miła perpektywa, nie ma co....
jestem rozwódką- nie wyszło mi w życiu, ciągle jeszcze próbuję znależć odp. na
pytanie dlaczego ja, są przecież brzydsze, mniej inteligentne itp (to nie
zarozumialstwo, staram się być obiektywan), grube- i szczęśliwe. Ja zawsze
robiłam wszystko żeby wyglądać atrakcyjnie, dbam o siebie na ile tylko mogę- i
co? I nic, inne kobietki ułożyły sobie życie i są szczęśliwe a ja nie mam nic.
Tylko książki i muzyka. To smutne.
pozdrawiam wszystkich
D.

[Gość: m]

" I tak, to fakt 30-tka, to fatalny wiek, czuję się młoda, ale faceci wolą
młodsze....."
TOTALNA BZDURA!:)Wiesz ilu facetów szuka 30stek!Wejdź na różne czaty,
"forumy"(czy jak to zwał?).Po 30stce zaczyna się drugie życie!

[angrzel]

Oj, tez sie podpisuje pod tym. Chociaz jak czytam to wiem, ze nie jestem sama i
mi troche lzej.
Pozdrawiam wszystkich singli :)

dorotaa6 napisała:

> Jak ja to dobrze znam.......
> znajomości internetowe- szansa na to, że coś z tego wyjdzie jest chyba
> porównywalna do wygranej w totka.
> A ponieważ nigdy nic nie wygrałam- tutaj też porażka.
> I tak, to fakt 30-tka, to fatalny wiek, czuję się młoda, ale faceci wolą
> młodsze.....
> Więc co- przyzwyczaić się i żyć w samotności, jeszcze jakieś 30,40 a kto wie
> moze i więcej lat.....
> miła perpektywa, nie ma co....
> jestem rozwódką- nie wyszło mi w życiu, ciągle jeszcze próbuję znależć odp.
na
> pytanie dlaczego ja, są przecież brzydsze, mniej inteligentne itp (to nie
> zarozumialstwo, staram się być obiektywan), grube- i szczęśliwe. Ja zawsze
> robiłam wszystko żeby wyglądać atrakcyjnie, dbam o siebie na ile tylko mogę-
i
> co? I nic, inne kobietki ułożyły sobie życie i są szczęśliwe a ja nie mam nic.
> Tylko książki i muzyka. To smutne.
> pozdrawiam wszystkich
> D.

Mozna się zakochać przez internet, przeczytajcie..

[amfilion]

Z kad wiem ze mozna zakochac się przez internet? Wiem bo mi sie to przydarzyło.
Moze opowiem ci jedna z historii mojego zycia w tedy bedzie ci łatwiej
zrozumieć. Otóż kilka miesiecy temy, w sierpniu bardzo mi się nudziło. Od
jakiegos czasu byłem sam i czułem sie troche samotnie. Więc postanowiłem sobie
kogos poszukać. Mam kilku kloegów którzy bardzo lubią towarzystwo kobiet,
zwłaszcza noca. Wiem ze lubi to każdy ale oni chyba wpadli w nałóg. Pani E.
Drzyzga powinna zaprosić ich do programu o podrywaniu i o rekordach w ilości
zaliczonych kobiet ( zaliczanych to chyba dobre określenie). Więc ci moi
koledzy uswiadomili mnie ze mozna umówic się przez internet. Znalazłem serwery
randkowe, umiesciłem anons i wysłałem kilka zaproszen. No i odezwała się pewna
kobieta nazwijmy ją B. Zaczelismy do siebie pisac, najpierw raz, lub dwa razy w
tygodniu. Później częsciej. Doszło do tego że idąc do pracy zastanawiałem się
czy czeka na mnie jakiś miły mail i prawie zawsze czekał. W ciagu 2,5 miesięcy
wysłałem do niej około 180 maili, ona tyle samo. Wiem bo jej maile wszystkie
mam na moich dwóch skrzynkach na które je wysyłała. Były róznej tresci,
poczawszy od tego co mnie i ja smuci, a skonczywszy na mailach o treści
erotychnej.
Wszystko byłoby ładnie i pięknie, tylko ze nie wspomniałem o tym że w anonsie
B. napisała ze jest w separacji. Na pierwsze spotkanie przyszedłem w ogóle nie
oczekujac niczego. Okazało się ze nie jest w separacji i ze mieszka razem z
męzem ale zapewniała mnie że juz postanowiła ze odejdzie od niego. Wierzyłem
jej, wyglądało na to ze mnie kocha a i ja ja kochałem. Z poczatku nie za
bardzo, ale później coraz bardziej. Ale co dostałem nową niespodziankę, po
dwuch miesiacach znajomości powiedziała mi ze ma 3 letnią córkę. Zamórowało
mnie. Rozwalać małuzeństwo, które nie trzymało się kupy bo oboje zdradzali - to
jedno ale tu jeszcze chodzi o dziecko. Pozatym nie czułem się jeszcze na siłach
zeby zostać tak szybko ojcem. Ale zostałem z nią bo ja kochałem i widziałem ze
ona mnie też kocha. Następną zeczą która sie wydarzyła to jest to że jej maż
dowiedział się o mnie i to w taki sposób w jaki nie życzyłbym nikomu -
zostalismy przyłapani na goracym uczynku. Strasznie stresujaca sytuacja...I nie
chodzi mi o mnie tylko B. Wyobraźcie sobie jak to jest byc przyłapanym na
zdradzie.
I zdarzyła się następna dziwna rzecz. Otóż kazdy normalny facet w najblizszym
czasie wniósły pozew rozwodowy, a on odcioł jej internet i zepsół telefon, zna
się troche na elektronice więc wiedział które kable przeciąć, tak ze teraz
można do nich dzwonić ale oni nie mogą dzwonić do nikogo. gdybym to gdzies
przeczytał i dotyczyło by innej osoby to pewnie bym się nieźle uśmiał, co też
ludzie nie wymyślą. Życie jak w tasiemcu Brazylijskim. Wracając do wontku. B.
uzgodniła z mężem ze chce aby jej córka miała normalne swięta i wyprowadzi się
dopiero po swiętach. Między czasie prawie nie widywalismy się, nie było za
bardzo możliwości - B. nie mogła. Byłem juz prawie pewien sukcesu, po tybch
wszystich stresach po nieprzespanych nocacy, po nerwach zwiazanych z moja
zazdroscią, nareszcie sukces.....tak myslałem. Ale po sylwestrze zadzwoniła do
mnie z budki telefonicznej i powiedziała że musi się jeszcze zastanowić, że w
sylwestra miała poważna rozmowę z mężem i obiecała mu że spróbuje zapomnieć o
jego zdradach i spróbują połatać małuzeństwo. Jak myślicie co sobie
pomyslałem.....SZLAK MNIE CHCIAŁ TRAFIĆ. Ale umówiłem się z nią na spotkanie,
na rozmowę. Rozmawialiśmy kilka godzin i tak naprawdę nic się nie dowiedziałem,
mówi ze jest niezdecydowana. Mówi że mnie kocha, ale chciałaby spróbować z
męzem...ogólnie taki haos. Co teraz....
Co ja teraz czuję do niej...Prawdę mówiąc jeszcze dwa tygodnie temu ją kochałem
bardzo, chciałbym byc z nią ale nie mogę myślę że w piatek jej o tym powiem.
Napisałem ze ja kochałem, zapytacie czy ja kocham - kocham ją ale nie tak
bardzo jak kiedyś. Dużo myslałem, i juz wiem dlaczego nie kocham jej tak
bardzo. Juz jej nie ufam, bardzo często zmienia decyzje-wystarczyły jej dwie
godziny rozmowy z męzem zeby znów u niej pojawiły się duże watpliwosci czy chce
odejść czy też powinna dac mu szansę. Koszmar. Juz kilka razy godiłem sie z
faktem ze ją strace, było bardzo ciężko, nawet były momety ze chciało mi się
płakac. Wiem ze facet nie powinien sie przyznawać do łez bo to niby nie męskie
ale ja chcę powiedzieć jak było na prawdę. Czuję sie teraz trochę jak wrak
człowieka, wiele nie przespanych nocy, duzo stresu, zgryzota, zazdrość i
niepewna przyszłość - tak jak powiedziałem B. ciagle zmienia decyzja. Wszystko
to sprawiło ze moja miłość gdzieś zgineła po drodze, zgineła cała radośc życia,
została tylko czarna dziura. Wczoraj znów rozmawielismy i powiedziała ze jest
coraz mniej pewna tego ze powinna zostać z męzem. Mam dość tej hustawki, czasmi
czuję się jak zawodnik rezerwowy, a przecież byłem juz na boisku - czy nie
wykazałem się wystarczająco?? Po raz kolejny pogodziłem się ze ja strace a ona
znowu daje mi nadzieję.
I co ja mam zrobić z tą dziewczyną. Myslałem, myslałem i wymyśliłem...muszę
odejść. Chcę zregenerować siły, troszkę odżyć, odreagować, odnaleźć to wszystko
co kiedys dawało mi siły i odzyskać to co przez te kila miesięcy straciłem moja
radośc. Wszystko to co jej się we mnie podobało a czego już nie ma. Pozatym
myślę ze to bedzie dobry test dla B., Zrobi to co uzna za stosowne. Nie zamykam
jej furtki, co to to nie. A jeśli za rok nadal będziemy za sobą tęskić, to
mozna zacząć wszystko od poczatku ale tylko w tedy gdy oboje bedziemy wolni.
Moja miłośc gdzies po drodze zgineła i nie mogę byc dalej z nią. Ale moja
historia jest dowodem ze mozna się zakochac przez internet.
Co o tym myslicie?????

[Gość: xp]

Ja jestem też z Torunia,takze jestem samotny i do tego jeszczer nieśmiały!
Czy taka osoba może czuć sie dobrze w takim swiecie....gdzie panuje "wrzask"
i wszyscy lubia gwar?

[ulena1]

Fakt - można się zakochać przez internet, ale niczego nie można być pewnym.
Jednak gdy widzisz kogoś codziennie live jesteś bardziej pewny jej uczuć, a
przede wszystkim życia. Na pewno nie przydarzyłoby Ci się to, że ona nagle mówi
Ci o dziecku (swoją drogą zachowując się tak, nie jestem pewna jej miłości do
Ciebie). Jeżeli zależałoby mi na kimś powiedziałabym o dziecku wcześniej - a
przynajmniej zasygnalizowała to na początku znajomości (ona po prostu chciała
się zabawić).
Problem pojawił się nieco później - zakochaliście się w sobie (tzn. Ty w niej
tak - ale trudno powiedzieś co ona czuła).
Czytając Twój list dochodzę do wniosku, że internet to tylko półśrodek w
poznawaniu ludzi. Dobry do prowadzenia dyskusji na rózny temat ale chyba
niezbyt zaufany aby prowadzić tu swoje życie emocjonalne.
Szczerze mówiąc sama kiedyś szukałam kogoś przez net - ale dałam sobie spokój
po tym gdy każde spotkanie kończyło się klęską.
Goroąco pozdrawiam

[angrzel]

Amfilion,
czy chcialbys byc z taka kobieta?
Teraz cierpisz, ale wydaje mi sie, ze bedac z nia moglbys takze byc
nieszczesliwy. Istnieja tacy ludzie, ktorzy po prostu rania i tego nie da sie
zmienic.
I jak juz tu napisal ktos, ja takze mysle, ze to tylko Ty sie zakochales.
Pozdrawiam serdezcnie

[amfilion]

Już nie cierpię, trzy tygodnie od rozstania...ale czasem tesknię za nia.
Czy tylko ja się zakochałem czy one też - hm.. to w tej chwili jest niewazne,
chciałem podac przykład na to ze internet moze byc dobrym środkiem do tego zeby
kogoś poznac. Własnie jestem na takim etapie, w ciagu tych trzech tyg. poznałem
trzy osobiscie dziewczyny ( znajomosc internetowa a później w realu) i trzy
razy nic z tego nie wyszło, zastanawiam sie ile jeszcze bede musiał poznać
kobiet zeby choc na chwilke poczuć ze poznałem tę właściwą. Chcę poznać
normalna kobiete - ładna, zgrabną, miłą, inteligentną, madrą, i namietną czy to
az tak duzo??

[barrett]

Mam pytanie do pań po 30-tce. Co sądzicie o związkach, gdzie ON jest dużo
młodszy od NIEJ?

[Gość: lubiący starsze]

Jeśli pani ma 30-tkę, lepiej być nie może. Uroda jeszcze ta sama, a nawet lepsza, bo dojrzalsza, kobiecość w rozkwicie, doświadczenie i świadomość siebie,
potrzeb seksualnych początek apogeum. Tylko co potem? Gdy on ma 30 ona 40? Niestety. On w rozkwicie, ona - zjazd w dół. Life is brutal i full of zasadzkas.

[angrzel]

W mojej pracy jest facet o 9 lat mlodszy ode mnie. Odczuwam jakies wibracje i
chyba to nie jest zupelnie jednostronne. Co prawda troszke zbyt bylam w
stosunku do niego kokieteryjna jak zostal zatrudniony rok temu. Coz, moze
potrzebna mi byla ta namiastka adoracji..... Wychodzi uciazliwosc singla. Ale
nigdy chyba nie odwazylabym sie na cos wiecej z kims tyle mlodszym wobec mnie.
Bo konieb bylby nieuchronny, nawet nie trzebabyloby czekac do 40.Moja kolezanka
33-letnia jest z facetem o 6 lat mlodszym i slyszy co jakis czas ze jest dla
niego za stara. Sa juz 3 lata, rozstaja sie i lacza, tylko nie jestem pewna czy
on ma tylko ja. A ona rozpaczliwie chce go zatrzymac bo nie wierzy ze jeszcze
kogos innego moglaby spotkac. Dlatego chcialabym w tej mojej sytuacji utrzymac
przyjazn.

barrett napisał:

> Mam pytanie do pań po 30-tce. Co sądzicie o związkach, gdzie ON jest dużo
> młodszy od NIEJ?

[Gość: Ona]

ja mam znajomego, który ma żonę 10 lat starszą od niego i są (podobno ) dobrym
małżeństwem..i szczerze mówiąc nie widać bardzo tej różnicy wieku, bo ona
wygląda b. młodo, a on trochę staro i sie wyrównuje :))

[ulena1]

To nie ma znaczenia. Jeżeli się kochają wiek w związku nie przeszkadza. Zresztą
tak naprawdę głupio się utarło, że chłopak musi być starszy od dziewczyny.
Jeżeli im dzobrze to niech będą razen i nikt nie ma prawa w to ingerować.

[pytajnick3]

Samotnosc mozna oswoic, jak sie jest dlugo samemu to nieuniknione, dzieje
sie "samo", czy ktos chce czy nie. Ale przyzwyczaic sie do mysli, ze nikt
nigdy nie chcial, ze dla nikogo nie bylo sie waznym, atrakcyjnym. To jest
chyba nie mozliwe, taka swiadomosc... nie jest przyjemna.
Pozdrawiam wszystkich - po roku :)
???

[ewa_new]

Poczatek weekendu. Jak go spedze? Jutro znow w pracy, bo... jeszcze ja mam, ale
i to zaczyna sie walic. Czuje smutek. I lzy. Jest mi zle.

[angrzel]

Ewus,
moze u Ciebie tez jest taka piekna pogoda jak w Wawie? Dzis rano slonce
zajrzalo z usmiechem do mojego mieszkanka i jak tu byc smutnym.... Jesli bys
mieszkala w stolicy wyciagnelabym Cie na spacerek :) i babskie pogaduchy :)
Jesli bys miala ochote napisz do mnie....
pozdrawiam tylko serdecznie

[Gość: jaro]

Hej Ewo,
Nie dawaj sie, kurde.Trzymaj fason.Ten Twoj gdzies tam jest.
Predzej czy pozniej sie spotkacie jak Romek z Julka czy Mann z Materna.
Caluski.

[baranaga]

najlepszym sposobem jest powiedzenie sobie że się jest fajną osobą (stanąć
przed lustrem i to powiedzieć),chodzenie na długie spacery napradę pomagają
czasem można kogoś spokać a wiadomo, że z nieznakomimi łatwiej się rozmawia.
Uwierzyć w siebie

Angrzel, Jaro, Baranga

[ewa_new]

Dzieki za dobre slowo. Wlasnie skonczylam prace, zaraz pojde do domu. Nie
mieszkam w Wawie, ale u mnie tez dzis bylo ladnie. Na spacer wybiore sie chyba
dopiero jutro.
Pozdrawiam
e.

[am2003]

Witaj Ewo od jakiegos czasu sledze ten watek... w zasadzie moglby byc o mnie..
tez jestem sama.. od zawsze, w tym roku koncze 31 lat. MOje kontakty tez
ograniczaja sie do kilku znajomosci z sieci. Nie wiem jak to jest byc kochana,
mialam troche kompleksow przez wiele lat, na dodatek, mam dosc skrystalizowany
system wartosci, niezbyt rozpowszechniony w dzisiejszych czasach, ale dla mnie
bardzo wazny i cenny. Wiem, ze moglabym z siebie dac bardzo duzo, ale nie
spotaklam swojej drugiej polowki, tej pokrewnej duszy ktora by nadala nowy sens
mojemu zyciu, odkryla rzeczy piekne i pozwolila byc w pelni szczesliwa. Nie
wiem moze tak mi jest pisane w gorze ale jakosc trudno mi ten stan
zaakceptowac.
Nie jestes sama Ewo w tym swiecie par. Moze i do nas kiedys usmiechnie sie
szczescie? Moze kiedys powiemy ze wartobylo czekac.... jak ktos kiedys ladnie
napisal "MIlosc zapala swiatlo, nadzieja uczy czekac pomalenku"
Pozdrawiam Cie cieplo, trzymaj sie, Ania